VI SA/Wa 2058/19

VI SA/Wa 2058/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-02-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-10-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /sprawozdawca/
Dorota Dziedzic-Chojnacka
Jakub Linkowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6231 Dozór techniczny
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 897/20 - Wyrok NSA z 2023-10-03
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1980 nr 9 poz 26
art. 127, art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Protokolant ref. staż. Robert Mirończyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 2058/19
UZASADNIENIE
Minister Infrastruktury ("Minister"), w decyzji z dnia [...] lipca 2019 r., znak [...], wydanej na podstawie art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2019 r. poz. 667), w związku z wnioskiem M. R. o ponownie rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2019 r., znak [...]., w której Minister Infrastruktury stwierdził, że decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2015 r., nr [...] została wydana z naruszeniem prawa oraz, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne.
Ww. decyzje zostały wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.
Pismem z dnia 27 listopada 2014 r. M. R., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą PPHU M. M. R. (dalej: "Strona", "Skarżący"), złożył do Transportowego Dozoru Technicznego ("TDT") dokumentację dla projektu mobilny symulator NO, z prośbą o uzgodnienie.
Uzgodnienia dokonano w piśmie Dyrektora TDT z dnia 5 października 2015 r., a w decyzji z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], Dyrektor TDT zezwolił na eksploatację powyższego urządzenia.
Pismem z dnia 9 lipca 2018 r., Dyrektor TDT, wniósł do Ministra o stwierdzenie nieważności decyzji nr [...], zarzucając, iż decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Uzasadniając ww. wniosek, Dyrektor TDT podniósł następujące okoliczności:
1) analiza dokumentacji technicznej mobilnego symulatora urządzenia NO zawierająca parametry pracy oraz własności zawartego w instalacji medium (opisanych w dokumentacji) wykazała, że urządzenie nie podlega warunkom technicznym dozoru technicznego określonych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 20 września 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego jakim powinny odpowiadać urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych;
2) w budowie mobilnego symulatora urządzenia NO w części stacjonarnej, jak i części mobilnej, zabudowane są zbiorniki o pojemności 60 i 30 litrów, które zgodnie z parametrami pracy oraz własnościami zawartego w nich medium (opisanych w dokumentacji), również nie podlegają dozorowi technicznemu na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1468). Dla zbiorników powyższych również nie ma ustalonych w drodze rozporządzenia warunków technicznych dozoru technicznego;
3) budowa mobilnego symulatora urządzenia NO zawiera zarówno część stacjonarną imitującą przyłącza na instalacji, elastyczne przewody przeładunkowe oraz część mobilną symulującą cysternę, a wiec jest to symulator instalacji technologicznej, urządzenia NO w formie elastycznych przewodów przeładunkowych oraz samego zbiornika transportowego, co w konsekwencji powoduje, że cały proces przeładunku, który jest wykonywany z użyciem przedmiotowego symulatora w żaden sposób nie odzwierciedla eksploatacyjnych procesów przeładunkowych z wykorzystaniem zbiornika transportowego, zgodnego z definicjami zawartymi ww. przepisach;
4) mobilny symulator urządzenia NO, zgodnie z zapisami zawartymi w jego dokumentacji oraz piśmie uzgadniającym [...] z dnia 5 października 2015 r., jest urządzeniem:
- przeznaczonym do ćwiczenia poprawności wykonania operacji załadunkowych oraz rozładunkowych cystern dla mediów ciekłych oraz gazów, będących towarami niebezpiecznymi, oraz
- spełniającym funkcję "symulatora urządzenia NO" z wykorzystaniem "symulatora cysterny oraz instalacji technologicznej" i nie jest ono przeznaczone do celów eksploatacyjnych tylko do celów szkoleniowych;
5) warunki techniczne określane dla urządzeń do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych dotyczą urządzeń, które służą do celów eksploatacyjnych, natomiast nie zawiera żadnych warunków dla urządzeń służących do celów szkoleniowych lub symulujących procesy przeładunkowe;
6) budowa przedmiotowego symulatora nie odzwierciedla wszystkich wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 20 września 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych, w odniesieniu do konstrukcji, osprzętu oraz stosowanych zabezpieczeń;
7) dokumentacja techniczna urządzenia, uzgodniona pismem nr [...] z dnia 5 października 2015 r. została uzgodniona niewłaściwie w odniesieniu do obowiązujących przepisów prawa, tj. ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu;
8) obowiązujące warunki techniczne wydane w formie rozporządzenia Ministra Transportu lub w formie indywidualnych warunków technicznych Dyrektora TDT dotyczą wyłączenie urządzeń przeznaczonych do celów eksploatacyjnych i nie obejmują wymagań dla urządzeń służących dla celów szkoleniowych;
9) urządzenie może być stosowane wyłączenie do celów szkoleniowych zgodnie z zapisami zawartymi w jego dokumentacji;
10) mobilny symulator urządzenia NO został zarejestrowany w ewidencji TDT oraz dopuszczony do eksploatacji na podstawie Decyzji nr [...] z dnia [...] października 2015 r. w sposób niewłaściwy oraz z błędną interpretacją przytoczonych powyżej przepisów i zapisów w dokumentacji;
Pismem z dnia 21 grudnia 2018 r., Minister zawiadomił Stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora TDT nr [...], z dnia [...] października 2015 r.
Wnioskami z dnia 7 stycznia 2019 r. oraz z dnia 8 stycznia 2019 r., Strona zwróciła się z prośbą o umorzenie postępowania.
Decyzją z dnia [...] maja 2019 r., znak: [...], Minister stwierdził wydanie decyzji Dyrektora TDT z dnia [...] października 2015 r., nr [...] z naruszeniem prawa oraz, że decyzja ta wywołała nieodwracalne skutki prawne z uwagi na fakt, że z wykorzystaniem tego urządzenia w latach 2015 - 2018 przeprowadzono egzaminy, na podstawie których 70 osób otrzymało zaświadczenia kwalifikacyjne.
Pismem z dnia 9 czerwca 2019 r. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując m.in., że:
1) w decyzji zawarte są stwierdzenia nieprawdziwe (m.in. pkt. 6);
2) ministerstwo ignoruje fakt, iż rzeczone urządzenie pracuje pod ciśnieniem 3 bar, co potencjalnie stanowi zagrożenie dla użytkowników, a rozporządzenie z dnia 20 września 2006 r. nie wskazuje rodzaju urządzeń podlegających pod dozór techniczny. Ustawodawca, rodzaje urządzeń technicznych podlegających pod dozór techniczny wymienił w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. Natomiast ww. rozporządzenie dotyczy tylko i wyłącznie warunków technicznych dozoru technicznego w zakresie określonym w art. 8 ust. 4 ustawy o dozorze technicznym, tzn. w zakresie (projektowania urządzeń technicznych; materiałów, wytwarzania, eksploatacji i naprawy). Zapisy rozporządzeń wskazują, że katalog rodzajów urządzeń do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych nie jest zamknięty;
3) ustawa jednoznacznie mówi, że każde urządzenie, które stwarza zagrożenie, o którym mowa m.in. w art. 4 pkt 1 lit a), tzn. może stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska, jest urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu;
4) ani ustawa o dozorze technicznym ani też rozporządzenie Rady Ministrów nie wyklucza urządzenia technicznego - Mobilny symulator NO - z obowiązku przestrzegania przepisów ww. ustawy i rozporządzenia, ponieważ przedmiotowe urządzenie wykorzystywane i eksploatowane podczas szkoleń osób w zakresie właściwej obsługi urządzeń NO, stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek rozprężenia cieczy znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego, ponieważ ciśnienia (0,3 MPa) panujące w tym urządzenie podczas Jego pracy (eksploatacji) mogą stwarzać zagrożenie, o którym mowa w art. 4 pkt 1 lit. a) ustawy o dozorze technicznym.
Po przeprowadzeniu ponownego postępowania, Minister utrzymał w mocy decyzję z dnia z dnia [...] maja 2019 r., wskazując, że u podstaw wydania tej decyzji legły trzy zasadnicze kwestie, tj.:
1) mobilny symulator NO nie jest zgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 20 września 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 34), dalej "rozporządzenie NO", określającymi przesłanki techniczne dla urządzeń technicznych - urządzeń NO, których spełnienie pozwala na uznanie danego urządzenia za urządzenie NO, a tym samym za urządzenie techniczne w ogóle;
2) symulator urządzenia NO nie jest przeznaczony do celów eksploatacyjnych w rozumieniu przepisów dozoru technicznego;
3) Strona, będąca jednocześnie wytwórcą spornego urządzenia, nie posiadała uprawnienia, o którym mowa w ww. art. 9 ust.1 ustawy o dozorze technicznym.
Minister przytoczył § 1 pkt 1 rozporządzenia NO i wskazał, że z przepisu tego wynikają przesłanki, których spełnienie pozwala na uznanie danego urządzenia za urządzenie NO. Przesłani te są następujące:
1) urządzenie musi służyć do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych;
2) urządzenie musi być ograniczone z jednej strony zaworem odcinającym od instalacji technologicznej lub przesyłowej;
3) urządzenie musi być ograniczone z drugiej strony elementem łączącym z napełnianym lub opróżnianym zbiornikiem transportowym.
Następnie Minister zauważył, że rodzaje urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu określają przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468, ze zm.), które w przepisie § 1 pkt 5 stanowi, że dozorowi technicznemu podlegają urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych, dalej: "urządzenie NO".
Minister podkreślił również, że lista rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, zawarta w przepisach ww. rozporządzenia Rady Ministrów, jest listą zamkniętą, na co wskazuje redakcja zarówno delegacji ustawowej do wydania tego aktu prawnego (art. 5 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym), jak i treść § 1 tego rozporządzenia "Dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych"). Wśród tych rodzajów urządzeń technicznych nie wskazano urządzeń imitujących te rodzaje urządzeń.
O tym, czy dane urządzenie podlega dozorowi technicznemu, nie decyduje zatem ani wskazanie w nazwie tego urządzenia, że jest to "symulator", ani deklarowany sposób jego wykorzystywania, a obiektywne okoliczności faktyczne, przede wszystkim w postaci parametrów technicznych i rzeczywistego przeznaczenia tego urządzenia.
Mając na uwadze powyższe, Ministra wskazał, że istotą sprawy było więc określenie czy parametry techniczne "mobilnego symulatora urządzenia NO" pozwalają na uznanie go za urządzenie techniczne, które zostało wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu - urządzenie NO.
W kontekście ww. przepisów Minister podniósł, iż zgodnie z dokumentacją techniczną omawianego urządzenia, zarówno jego cześć stacjonarna, jak i mobilna, nie jest połączona na stale z gruntem lub budowlą stanowiących cześć instalacji technologicznej, natomiast jest zakończona zbiornikami. Zbiorników tych, tj. plastikowych kanistrów, nie można uznać za instalację technologiczną lub przesyłową. Powyższe świadczy o tym, że przedmiotowe urządzenie nie spełnia kryterium, o którym mowa w § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia NO, tj. warunku ograniczenia urządzenia NO z jednej strony zaworem odcinającym od instalacji technologicznej lub przesyłowej, a z drugiej elementem łączącym z napełnianym lub opróżnianym zbiornikiem transportowym.
Minister na podstawie ww. przepisów uznał, że urządzenie Skarżącego (symulator mobilny urządzenia NO) nie spełnia warunków określonych dla urządzenia NO. Poza tym wskazał, że przedmiotowy symulator nie spełnia również wymagań (kryteriów) dla innych urządzenia wymienionych w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. z 2012 r. poz. 1468, ze zm.), tym samym nie może być uznany za urządzenie techniczne w myśl przepisów ustawy o dozorze technicznym.
Trzecią okolicznością, która zaważyła na rozstrzygnięciu Ministra Infrastruktury jest fakt, iż Strona, będąca jednocześnie wytwórcą "mobilnego symulatora NO", nie posiadała uprawnienia, o którym mowa w ww. art. 9 ust.1 ustawy o dozorze technicznym, tj. uprawnienia do wytwarzania, naprawiania lub modernizowania urządzeń technicznych oraz materiałów i elementów stosowanych do ich wytwarzania, naprawy lub modernizacji.
Tak więc dla przedmiotowego urządzenia nie mogła zostać wydana decyzja zezwalająca na jego eksploatację. W konsekwencji, w ocenie Ministra Infrastruktury decyzję z dnia [...] października 2015 r., nr [...], należało uznać za obarczoną wadą kwalifikowaną, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. poprzez uznanie, że urządzenie Mobilny Symulator Urządzenia NO jest urządzeniem dozorowanym, może bowiem ono stwarzać zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek m.in. rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego (art. 4 pkt 1 lit. a ustawy o dozorze technicznym). Sposób eksploatacji urządzenia na gruncie ww. przepisu jest bez znaczenia.
W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga podlega oddaleniu.
Na podstawie art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167) Sąd ocenił sprawę z uwzględnieniem kryterium legalności, czyli zgodności działania organu z przepisami prawa.
Podkreślić należy, że względy celowościowe i słusznościowe nie stanowią przesłanek kontroli sądowej zaskarżonych decyzji administracyjnych.
W tej zaś sprawie Minister Infrastruktury prawidłowo zinterpretował i zastosował prawo - dochodząc do trafnych wniosków, tj. że decyzja z dnia [...] października 2015 r. narusza prawo w sposób określony w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Ww. przepis dotyczy przypadków ciężkiego naruszenia prawnie uregulowanego porządku lub treści czynności prowadzonych w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji lub też w stadium orzekania, czyli przy załatwianiu sprawy ostateczną decyzją. Naruszenie prawa będzie miało cechę "rażącego" wtedy, gdy czynności organów w postępowaniu lub istota załatwienia sprawy są w zaprzeczeniem treści obowiązującej regulacji prawnej (J. Borkowski (w) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa - Komentarz 2010, UNIMEX, str. 1023). "Rażące naruszenie prawa" to takie uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa (por.: wyroki NSA z dnia 6 lutego 2006 r., sygn. akt I FSK 439/05, publik. ONSAiWSA z 2007 r. Nr 1, poz. 13; z dnia 16 października 2008 r., I FSK 1237/07; z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt II FSK 131/08; z dnia 1 października 2009 r., sygn. akt II FSK 667/08; z dnia 12 października 2011 r., sygn. akt II FSK 736/10; publik. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz S. Babiarz, Rażące naruszenie prawa jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji, Jurysdykcja Podatkowa, nr 1 z 2010, s. 68 i nast.).
Na gruncie okoliczności faktycznych rozpoznawanej sprawy kwalifikowana wadliwość decyzji z dnia [...] października 2015 r., nr [...], związana jest z tym, że urządzenie skarżącego ("mobilny symulator urządzenia NO") - w dacie wydania ww. decyzji - nie podlegało dozorowi technicznemu, którego zasady, zakres i formy wykonywania oraz jednostki właściwe do jego wykonywania określa ustawa z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym.
I tak, ww. ustawa w art. 4 pkt 1 definiuje urządzenia techniczne jako urządzenia, które mogą stwarzać zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz mienia i środowiska wskutek m.in. rozprężenia cieczy lub gazów znajdujących się pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego (lit. a).
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, dozorowi technicznemu podlegają urządzenia techniczne w toku ich projektowania, wytwarzania, w tym wytwarzania materiałów i elementów, naprawy i modernizacji, obrotu oraz eksploatacji. W ust. 2 ww. przepisu zawarto zaś upoważnienie dla Rada Ministrów do określenia, w drodze rozporządzenia, rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, z wyłączeniem urządzeń technicznych w elektrowniach jądrowych, biorąc pod uwagę konieczność zapewnienia bezpiecznego funkcjonowania tych urządzeń.
Na ww. podstawie wydane zostało rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu, które w § 1 pkt 5 wymienia urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych (analogiczny przepis zawierało poprzednio obowiązujące w tym zakresie rozporządzanie Rady Ministrów z dnia 16 lipca 2002 r., Dz.U. z 2002 r., poz.120, Nr 1021).
Z kolei w rozporządzeniu Ministra Transportu z dnia 20 września 2006 r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych, wydanym na podstawie art. 54 ust. 2 ustawy o dozorze technicznym, określono m.in. warunki techniczne dozoru technicznego w zakresie projektowania, wytwarzania, eksploatacji, naprawy i modernizacji urządzeń do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych, w tym:
a) portowych ramion przeładunkowych,
b) urządzeń do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych, w tym ramion przeładunkowych dla stałych, ciekłych i gazowych towarów niebezpiecznych,
c) urządzeń, w tym ramion przeładunkowych, do napełniania i opróżniania pod ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara i zaklasyfikowanych do I, II lub III kategorii, przeznaczonych do płynów zaliczonych do grupy 2 zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2014 r. poz. 1645 i 1662) dotyczącymi zasadniczych wymagań dla urządzeń ciśnieniowych i zespołów urządzeń ciśnieniowych
- ograniczonych z jednej strony zaworem odcinającym od instalacji technologicznej lub przesyłowej, a z drugiej elementem łączącym z napełnianym lub opróżnianym zbiornikiem transportowym, zwanych dalej "urządzeniami NO";
Urządzenie skarżącego nie spełniało warunku, o którym mowa w ww. § 1 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, tj. warunku ograniczenia z jednej strony zaworem odcinającym od instalacji technologicznej lub przesyłowej, a z drugiej elementem łączącym z napełnianym lub opróżnianym zbiornikiem transportowym.
Spełnienie tego warunku przez urządzania NO jest kluczowe dla ich eksploatacji zgodnej z przeznaczeniem tych urządzeń (§ 48 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać urządzenia do napełniania i opróżniania zbiorników transportowych wprost wskazuje, że urządzenie NO należy eksploatować zgodnie z przeznaczeniem i dokumentacją techniczną).
W ww. zakresie Minister w pkt 35 uzasadnienia zaskarżonej decyzji trafnie wywiódł, że w świetle przepisów rozporządzenia NO, w analizowanym przypadku eksploatację należy rozmieć jako opróżnianie zbiorników i przesył ich zawartości za pomocą urządzenia NO do instalacji technologicznej lub przesyłowej (lub odwrotnie).
Urządzenie skarżącego nie posiada zaworu umożliwiającego podłączenie do takiej instalacji (w zamian za to wyposażone jest w kanistry), co powoduje, że nie może być wykorzystane do celów eksploatacyjnych w rozumieniu przepisów rozporządzenia NO - nie stanowi wiec, pod względem przeznaczenia, urządzenia NO.
Powyższy wywód ma znaczenie również na gruncie art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym, zgodnie z którym urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, (...), mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego.
Zdaniem Sądu niewystraczające w sprawie byłoby wyłącznie - tak jak czyni to w skardze skarżący - powołanie się na przepis art. 4 pkt 1 ustawy o dozorze technicznym zawierający definicję urządzenia technicznego oraz uznanie, że urządzenia określone § 1 pkt 1 rozporządzenia ON pod literami a), b) i c) posiadające wspólną cechę ograniczenia z jednej strony zaworem odcinającym od instalacji technologicznej lub przesyłowej, a z drugiej elementem łączącym z napełnianym lub opróżnianym zbiornikiem transportowym, nie stanowią całego zakresu urządzeń ON.
Wykładnią prawa jest bowiem operacja myślowa, w toku której dokonuje się przekładu zbioru przepisów ogłoszonych w aktach prawodawczych na zbiór norm postępowania równoznaczny jako całość z danym zbiorem przepisów (M. Zieliński: Interpretacja jako proces dekodowania tekstu prawnego, WN UAM 1972 s. 26 i n.; M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady. Reguły. Wskazówki, Wolters Kluwer 2017 - dalej M. Zieliński, Wykładnia prawa, s. 43 i n.; Z. Ziembiński, Logika praktyczna, PWN 1998 s. 230).
Podstawą orzekania przez organy stosujące prawo nie jest przepis prawny, lecz norma prawna, w praktyce wywiedziona w drodze wykładni prawa z szeregu przepisów prawnych - w tym częstokroć także z aktów prawnych o różnej randze. W punkcie V ppkcie 9 uzasadnienia wyroku z dnia 10 grudnia 2002 r. P 6/02, OTK-A 2002/7/91, Trybunał Konstytucyjny podobnie wskazał, że normę prawną rekonstruuje się zawsze z całokształtu obowiązujących przepisów prawnych.
Dlatego pełne odtworzenie sensu i celu regulacji zawartej art. 14 ust. 1 ustawy o dozorze technicznym wymagało odwołania się do przywołanych w zaskarżonej decyzji przepisów wykonawczych - tak, jak zrobił to organ - a Sąd zaakceptował. Dokonana przez Ministra interpretacja ww. przepisu wpisuje się w logikę całej ustawy, tworząc - z przepisami aktów wykonawczych wydanych na jej podstawie -wewnętrznie spójną regulację.
Taka zaś wykładnia właściwych w sprawie przepisów stoi w jawnej sprzeczności z aktem stosowania prawa, którego wyrazem jest decyzja Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego z dnia [...] października 2015 r., nr [...].
Dlatego słuszna jest ocena Ministra, że ww. decyzja dotknięta jest wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., niemniej z uwagi na nieodwracalne skutki prawne opisane w pkt 39 - 41 uzasadnienia decyzji z dnia [...] maja 2019 r., należało w sprawie zastosować art. 156 § 2 k.p.a.
Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2018 r., poz. 1302), oddalił skargę.