VI SA/Wa 1587/08

VI SA/Wa 1587/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2008-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska
Małgorzata Grzelak
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Zawieszenie/podjęcie postępowania
Sygn. powiązane
II OSK 365/09 - Postanowienie NSA z 2010-02-26
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 97, 98
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
art. 15 ust. 1 pkt 6
Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Izabela Jaworska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 października 2008 r. sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Postanowieniem Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r., wydanym na podstawie art. 97 § 2 i art. 123 oraz art. 268 a K.p.a. podjęto zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, palną myśliwską i palną gazową p. L. K. (stronie, skarżącemu).
W uzasadnieniu przypomniano, iż dnia [...] września 2004 r., w związku z informacją o prowadzeniu postępowania karnego przeciwko stronie organ Policji, właściwy w sprawach pozwoleń na broń wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na posiadanie broni palnej bojowej, palnej myśliwskiej i palnej gazowej.
Postępowanie administracyjne - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. - zostało zawieszone postanowieniem Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2005 r.
W dniu [...] lutego 2008 r. do organu Policji, właściwego w sprawach pozwoleń na broń wpłynął dokument, tzn. wyrok Sądu Rejonowego w G., dotyczący postępowania karnego, prowadzonego przeciwko stronie, umożliwiający wydanie decyzji. W związku z tym wznowiono postępowanie powołanym wyżej postanowieniem.
Zażalenie na powyższe postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r. złożyła strona, zarzucając mu obrazę przepisów prawa materialnego, a w szczególności:
- art. 15 ust. 1 pkt.6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525), polegającą na bezzasadnym przyjęciu, że strona została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo też, że wobec strony toczy się postępowanie karne o popełnienie takich czynów,
- art.76 § 1 w zw. z art. 67 § 1 kk., polegające na bezzasadnym przyjęciu, iż przeciwko stronie toczy się postępowanie karne umożliwiające wydanie decyzji, zwłaszcza że z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że nie figuruje ona w kartotece karnej, a więc z punktu widzenia prawa RP nie jest także skazanym,
- art.106 kk., polegającą na błędnej wykładni, bądź jego niezastosowaniu, poprzez nieuznawanie faktu zatarcia skazania, a w konsekwencji ograniczanie praw strony jako osoby, której skazanie uległo zatarciu,
- art. 6 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, polegającą na braku uznania przez organ administracji prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie i przerzucania na stronę postępowania skutków opieszałości organu administracji (KP w W.) w podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie we właściwych terminach.
Ponadto zaskarżonemu postanowieniu zarzucono obrazę przepisów postępowania, tj.:
- art. 7 K.p.a., polegającą na nierespektowaniu przez organ administracji zasady konieczności wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, w tym, czy w stosunku do strony zapadło skazujące prawomocne orzeczenie sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, w szczególności przed Sądem Rejonowym w G. [...] Wydział Grodzki o czyn z art. 160 § 1 kk., czy też zostało umorzone, co ma istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie podjęcia zawieszonego postępowania w niniejszej sprawie,
- art. 11 K.p.a., polegającą na niewskazaniu w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] lutego 2008 r. jaki "dokument" i od kogo "dotyczący postępowania karnego" wpłynął do tutejszego organu, a w szczególności wyjaśnienie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy podjęciu zawieszonego postępowania oraz wpływu faktu prawnego w postaci niekaralności strony na dalszy bieg postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową,
- art. 12 K.p.a., polegającą na niewnikliwym i spóźnionym działaniu w sprawie z jednoczesną, ułomną jurydycznie próbą podejmowania czynności administracyjnych zmierzających do cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową, w sytuacji braku spełnienia przesłanki, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy obroni i amunicji, a więc prawomocnego skazania orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec toczenia się postępowania karnego o popełnienie takich przestępstw,
- art.6 K.p.a., polegającą na rażącym naruszeniu zasady praworządności, a więc odmowy działania na podstawie przepisów prawa, w tym powołanych wyżej przepisów kodeksu karnego, w szczególności konieczności uznania za niebyły czynu strony w rozumieniu art. 106 kk.
W uzasadnienie podniesiono, iż strona postępowania nie została skazana, ani też przeciwko niej nie toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Zanim doszło do podjęcia zawieszonego postępowania organ administracyjny winien ustalić, czy zachodzą w sprawie warunki, o których mowa powołanym przepisie w/w ustawy, a dopiero po tym deliberować in meriti. Niechęć do pozyskania informacji z KRS musiała doprowadzić na manowce rozumowania.
Ani organy administracji publicznej, ani Sądy nie mogą sobie uzurpować prawa do bezterminowego nękania strony, skutkiem popełnionych błędów, poprzez zaniechanie orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń palną bojową w odpowiednim czasie, a przynajmniej mieszczącym się w okresie próby np. warunkowego umorzenia postępowania. Poprzez zaskarżone orzeczenie, organ administracji publicznej sytuuje się ponad prawem materialnym i procesowym, tudzież standardami wynikającymi z praw człowieka i podstawowych wolności sformułowanych w art. 6 Europejskiej Konwencji, niwecząc jedną z rudymentarnych praw do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.
Organ administracji publicznej nie tylko naruszył rudymentarne prawa strony, ale nawet nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych, w tym faktu, czy w stosunku do w/w zapadł prawomocny, skazujący wyrok sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, tudzież czy w stosunku do strony toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Pomimo tego organ podjął decyzję o podjęciu zawieszonego postępowania
Samo zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. wymagało zachowania przez organ administracyjny odpowiedniej czujności, jeżeli miał zamiar cofnąć pozwolenie na broń bojową, co mógł jedynie skutecznie uczynić np. w okresie trwania próby przy warunkowym umorzeniu postępowania, a nie z chwilą uznania go za niebyłe, skutkiem zatarcia w rozumieniu art. 76 §1 w zw. z art. 106 kk. Twierdzenie, że ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania w rozumieniu § 2 art. 97 K.p.a. jest pochopne. W chwili obecnej podjęcie zawieszonego postępowania może służyć co najwyżej jego umorzeniu, a nie prowadzeniu czynności w kierunku cofnięcia pozwolenia na broń palną bojową.
Mając na względzie powyższe zarzuty, na mocy art. 105 K.p.a. strona wniosła o umorzenie postępowania w sprawie i dopilnowania, aby zostały jej zwrócone : - pistolet kalibru [...] mm marki [...] model [...], wraz z amunicją, tj. nabojami kalibru [...] mm typu [...] oraz pozwolenie na broń, pozostające w depozycie Sądu Rejonowego G. w G. Wydział [...] Grodzki, do sprawy [...].
Postanowieniem Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., wydanym na podstawie art.138 § 1 pkt 1, w związku z art. 144 oraz art. 97 § 2 i art. 268a K.p.a., po rozpatrzeniu zażalenia strony na postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową, myśliwską i gazową, utrzymano w mocy zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu przypomniano, że Komendant Policji w dniu [...] stycznia 2005 r. zawiesił postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwoleń na broń palną myśliwską gazową i bojową do czasu zakończenia prowadzonego przeciwko niemu przez Sąd Rejonowy w G. postępowania karnego o czyn z art. 160 § 1 kk.
Po otrzymaniu wyroku Sądu Rejonowego G. z dnia [...] grudnia 2005 r., sygn. akt [...] (utrzymanego w mocy wyrokiem Sadu Okręgowego w G. z dnia [...] października 2006 r., sygn. akt [...]) umarzającego warunkowo na okres próby jednego roku postępowanie karne przeciwko stronie o przestępstwo z art. 160 § 1 kk oraz orzekającego wobec niej środek karny w postaci świadczenia pieniężnego w wysokości 1500 zł na rzecz instytucji charytatywnej, organ I instancji na podstawie art. 97 § 2 K.p.a. postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. podjął zawieszone postępowanie wskazując, iż ustała przyczyna jego zawieszenia.
W uzasadnieniu wskazano, iż Komendant Policji zawieszając w 2005 r. postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwoleń na broń palną myśliwską gazową i bojową jako podstawę prawną swoich rozstrzygnięć przyjął dyspozycję art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., bowiem uznał, że wynik toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o czyn z art. 160 § 1 kk. stanowi zagadnienie wstępne, uniemożliwiające wydanie decyzji administracyjnej.
W świetle przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, działanie to było nieuprawnione, ponieważ brak prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej strony nie stanowił przeszkody do zakończenia sprawy decyzją co do jej istoty. Nie istniał zatem problem prawny o charakterze materialnym, który uniemożliwiał zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji.
Ewentualny wynik postępowania karnego należy bowiem do sfery ustaleń faktycznych, a nie prawnych i nie stanowi zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
Organ I instancji wydał więc postanowienie o zawieszeniu postępowania z ewidentnym naruszeniem dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. Organ II instancji stwierdza jednak, iż nie mógł wcześniej wypowiedzieć się w tej kwestii, ponieważ strona nie wniosła na to postanowienie zażalenia.
Niezależnie od powyższego organ II instancji zauważył, iż powód, dla którego Komendant Policji zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia stronie pozwoleń na broń niewątpliwie ustał - Sąd Rejonowy G. wydał bowiem w dniu [...] grudnia 2005 r., wyrok (sygn. akt [...]), który jest prawomocny od dnia [...] października 2006 r.
Spełniona zatem została dyspozycja art. 97 § 2 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej podejmuje z urzędu lub na żądanie strony zawieszone postępowanie administracyjne, gdy ustąpią przyczyny, które takie działanie uzasadniały.
Komendant Główny Policji odpowiadając na zarzuty zawarte w zażaleniu na postanowienie organu I instancji wyjaśnił również, że zaskarżone postanowienie jest stricto postanowieniem procesowym, mającym związek wyłącznie z dalszym biegiem postępowania administracyjnego, a nie istotą objętej nim sprawy, tj. kwestii ewentualnej cofnięcia pozwolenia. W tym zakresie rozstrzyga się bowiem decyzją, a takowej organ I instancji nie wydał.
Przedmiotem tego postępowania jest tylko zasadność postanowienia organu I instancji o podjęciu zawieszonego postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwoleń na broń.
Jak już wcześniej wskazano, powód, dla którego organ I instancji zawiesił postępowanie ustał i w takiej sytuacji organ administracji ma obowiązek podjąć postępowanie, ponieważ art. 97 § 2 K.p.a. ma charakter obligatoryjny. Organ nie ma więc wyboru co do sposobu działania, gdy dyspozycja tego przepisu zostanie -jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – spełniona. Dlatego zawarte w zażaleniu argumenty dotyczące naruszenia, według strony, przepisów ustawy o broni i amunicji nie mogą zostać w tym postępowaniu uwzględnionej, podobnie jak wniosek o umorzenie postępowania. Dla jego rozpatrzenia konieczne jest bowiem, aby postępowanie administracyjne toczyło się, ponieważ w czasie jego zawieszenia organ administracji publicznej może podejmować tylko czynności niezbędne w celu zapobieżenia niebezpieczeństwu dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnym szkodom dla interesu społecznego (art. 102 K.p.a.). Do ich kategorii nie zalicza się więc ocena czy postępowanie powinno być umorzone. Zatem stanowisko strony co do zasadności cofnięcia stronie pozwolenia oraz umorzenia postępowania w tej sprawie rozważy organ I instancji w podjętym postępowaniu.
Skargę na powyższe postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie podjęcia zwieszonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwoleń na broń palną bojową, myśliwską i gazową złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona powtarzając w zasadzie zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego podniesione już w odwołaniu.
Uznając skargę za słuszną a, jej zarzuty za zgodne z prawem, strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jako naruszającego prawo materialne oraz przepisy postępowania, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie o stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu jako wydanego z rażącym naruszeniem prawa.
Ponadto, strona wniosła o wskazanie, w ramach wytycznych, zaleceń dalszego postępowania przy ponownym rozpoznaniu sprawy umorzenia postępowania w obu instancjach, ze względu na brak podstawy faktycznej i prawnej do przyjęcia jakichkolwiek negatywnych ustaleń co do faktu uprzedniej karalności skarżącego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.
Po zapoznaniu się z wniesioną przez skarżącego skargą Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2008 r. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą bowiem okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania administracyjnego. Niewątpliwie na gruncie przedmiotowej sprawy zastosowania nie może znaleźć instytucja zawieszenia fakultatywnego. W związku z dyspozycją art. 98 § 1 K.p.a., organ administracji publicznej może bowiem zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. W przedmiotowej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu, dlatego też przepis ten nie znajduje w tym przypadku zastosowania.
Z oczywistych względów nie znajduje również zastosowania w przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek wymienionych w art. 97 § 1 pkt 1-4 K.p.a.
Organ odwoławczy podkreślił natomiast, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi przesłanka wskazana w art. 97 § 2 K.p.a., zgodnie z którą gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podejmie postępowanie z urzędu lub na żądanie strony. Jak wskazano bowiem w zaskarżonym postanowieniu, powód dla którego Komendant Policji zawiesił postępowanie w przedmiocie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową, myśliwską i gazową niewątpliwie ustał.
Reasumując, organ odwoławczy uznał, iż w przedmiotowej sprawie przy wydaniu zaskarżonego postanowienia nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r., utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Policji z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia stronie pozwoleń na broń palną bojową, myśliwską i gazową.
Jak trafnie zauważył Komendant Główny Policji, zaskarżone postanowienie jest postanowieniem o charakterze procesowym, mającym związek wyłącznie z dalszym biegiem postępowania administracyjnego, a nie istotą objętej nim sprawy, tj. kwestii ewentualnego cofnięcia pozwolenia na broń.
Komendant Policji błędnie uznał, że wynik toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego o czyn z art. 160 § 1 kk., zakwalifikowanego jako przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu (rozdz. XIX kk.), stanowi zagadnienie wstępne, uniemożliwiające wydanie decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia stronie pozwoleń na broń palną myśliwską gazową i bojową. W związku z tym postanowieniem z 2005 r., wydanym na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a., zawiesił postępowanie w sprawie.
W świetle przepisów prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, działanie to było nieuprawnione, ponieważ brak prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej strony nie stanowił przeszkody do zakończenia sprawy decyzją co do jej istoty. Nie istniał zatem problem prawny o charakterze materialnym, który uniemożliwiał zastosowanie przepisów ustawy o broni i amunicji.
W rozpatrywanej sprawie nie zaszły w istocie okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania, tak w myśl art. 97 § 1, jak i art. 98 § 1 K.p.a. Z oczywistych bowiem względów brak było podstaw do zastosowania pkt 1 - 3 § 1 art. 97 K.p.a., (w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5 , a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105), w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony, w razie utraty przez stronę lub jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych), a zawieszenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a. zasadne jest jedynie w sytuacji, gdy na przeszkodzie rozpatrzeniu sprawy administracyjnej co do jej istoty staje problem prawny (zagadnienie wstępne), od którego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd zależne jest wydanie decyzji w sprawie administracyjnej. Waloru zagadnienia wstępnego nie miała zaś kwestia rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy w G. toczącej się przeciwko stronie sprawy karnej. Przepisy prawa materialnego, tj. ustawy o broni i amunicji, nie uzależniają bowiem w żadnym przypadku wydania decyzji administracyjnej tylko od sposobu ostatecznego zakończenia spraw karnych osoby ubiegającej się lub posiadającej pozwolenie na broń. Przeciwnie - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi, że przesłanką wystarczającą do jego zastosowania przez organ jest fakt toczącego się postępowania karnego, w szczególności o przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu. Zatem ewentualny sposób zakończenia postępowania karnego należy do sfery ustaleń faktycznych, a nie prawnych w postępowaniu administracyjnym. Zagadnienie wstępne bowiem to problem prawny o charakterze materialnym, bez którego rozstrzygnięcia nie jest możliwe zastosowanie norm prawa materialnego - w niniejszej sprawie jest to ustawa o broni i amunicji - a tym samym wydanie decyzji. Brak było zatem podstaw do zastosowania dyspozycji art. 97 § 1 K.p.a., tj. zawieszenia z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia z przyczyn wskazanych w pkt 1-4 tego przepisu prawa. Żadna z nich bowiem nie miała miejsca.
Nie było możliwe również zawieszenie postępowania w myśl art. 98 § 1 K.p.a., ponieważ postępowanie administracyjne toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. Nie został więc spełniony jeden z warunków tego przepisu, dla którego zastosowania ustawodawca wymaga łącznego wystąpienia ich wszystkich. Przepis stanowi bowiem, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu.
Jak zauważył Komendant Główny Policji, po wydaniu postanowienia przez Komendanta Policji o zawieszeniu postępowania w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do wzruszenia tego postanowienia, gdyż strona nie wniosła na to postanowienie zażalenia.
Podstawę dalszego działania w sprawie stworzył dopiero prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G., który – wobec ustania przyczyny zawieszenia – umożliwił organom Policji podjęcie zawieszonego postępowania w trybie przewidzianym w art. 97 § 2 K.p.a.
Jak już wyżej wskazano, podjęcie zawieszone postępowania jest działaniem procesowym, które dopiero pozwoli na rozpatrzenie sprawy ewentualnego cofnięcia stronie pozwolenia na broń – w kontekście sytuacji powstałej po uprawomocnieniu się wyroku Sadu Rejonowego w G.
W tej sytuacji należało uznać, że postanowienia obu instancji organów Policji w przedmiocie podjęcia zawieszonego postępowania odpowiadały prawu, naprawiają błąd wywołany postanowieniem Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2005 r. o zawieszeniu postępowania i umożliwiają tym organom rozstrzygnięcie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną bojową, palną myśliwską i palną gazową.
Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.