II OSK 1166/06

II OSK 1166/06 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2007-08-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-08-01
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Jerzy Bujko /sprawozdawca/
Roman Hauser /przewodniczący/
Zygmunt Zgierski
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Sygn. powiązane
VI SA/Wa 2379/05 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-03-28
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy
Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
art. 184
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Hauser Sędziowie: Sędzia NSA Jerzy Bujko (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa 2379/05 w sprawie ze skargi S. D. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę kasacyjną
Uzasadnienie
S. D. reprezentowany przez pełnomocnika wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 marca 2006 r. oddalającego jego skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na palną broń myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. w oparciu o art. 20 oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. z 18 marca 2004 r. Dz.U. Nr 52, poz. 525), cofnięte zostało S. D. pozwolenie na broń palną myśliwską w celach łowieckich w ilości trzech egzemplarzy.
Organ I instancji uzasadnił swoje stanowisko tym, że strona została skazana prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, określonego w art. 286 § 1 k.k. w związku z art. 294 § 1 k.k.
W tym stanie rzeczy, zdaniem organu I instancji, S. D. nie daje pełnej gwarancji tego, że dalsze posiadanie przez niego broni nie spowoduje jej użycia w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Od powyższej decyzji S. D. wniósł odwołanie, w którym domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.
Po rozpoznaniu odwołania Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP, działający z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. − Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Zastępca Naczelnika Wydziału Postępowań Administracyjnych, działający z upoważnienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G., w dniu [...] wydał decyzję nr [...] cofającą wydane pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że popełnienie przez stronę postępowania przestępstw umyślnych pozwala zaliczyć ją do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Okoliczność popełnienia przez stronę czynu prawem zabronionego, zdaniem organu I instancji, wzbudza uzasadnioną obawę, że w przyszłości strona może użyć broni niezgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Organ I instancji stwierdził, iż nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia sprawy fakt, że S. D. cieszy się dobrą opinią wśród miejscowej społeczności oraz w miejscu zatrudnienia.
Zdaniem organu I instancji, skazanie strony postępowania za przestępstwo wymienione w przykładowym katalogu zawartym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jest wiążące dla organu administracyjnego w tym znaczeniu, że przepis ten stanowi obligatoryjną przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń.
S. D. wniósł odwołanie od ponownie wydanej decyzji, zarzucając rozstrzygnięciu organu I instancji naruszenie przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jak również naruszenie przepisów postępowania: art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 138 § 2 zd. drugie k.p.a.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Naczelnik Wydziału Postępowań Administracyjnych Biura Prawnego KGP, działając z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, decyzją nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko z zaskarżonej decyzji, iż mimo że katalog przestępstw wymienionych przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą organom, w jakich sytuacjach obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego może mieć miejsce, to skarżący przez sam fakt popełnienia przestępstwa skierowanego przeciwko mieniu utracił wiarygodność, co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Przepisy regulujące zasady cofania pozwoleń na broń mają charakter bezwzględnie obowiązujący i organ był zobowiązany cofnąć pozwolenie na broń osobie, która popełniła przestępstwo wymienione wskazanym przepisem.
Na decyzję z dnia [...] nr [...], wydaną z upoważnienia Komendanta Głównego Policji, S. D. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...].
Skarżący powyższej decyzji zarzucił:
1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i przyjęcie, że sam fakt skazania strony postępowania za przestępstwo przeciwko mieniu stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego,
2) naruszenie przepisu art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżący stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo istnienia dowodów świadczących o braku takiej obawy, tj. pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz Komendanta Powiatowego Policji,
3) naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów i przyczyn, dla których uznał, że organ I instancji przedstawił i uzasadnił powody cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 28 marca 2006 r. skargę oddalił. Uzasadniając to orzeczenie Sąd I instancji stwierdził, iż skarżącego zaliczono do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ze względu na fakt prawomocnego skazania za przestępstwo przeciwko mieniu, określone przepisem art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. W obecnie obowiązującym stanie prawnym, wprowadzonym ustawą z dnia 14 lutego 2004 r. (Dz.U. z 2003 r. Nr 52, poz. 451) ustawodawca rozstrzygnął, iż sam fakt skazania za przestępstwa wymienione przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji przesądza o tym, że osoba skazana należy do kategorii osób, co do których zachodzi uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Oceny tej nie zmienia okoliczność, iż skarżący posiada dobrą opinię w miejscu zamieszkania. Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, iż organ Policji zasadnie uznał, że wobec treści wyroku skazującego zachodzi przesłanka do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, chybionymi są zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a., a zaistniały stan rzeczy ustalony przez organy na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego wskazuje na istnienie stwierdzonej przez te organy przesłanki obligującej do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Powyższej oceny nie może zmienić podnoszona przez skarżącego okoliczność, iż dysponując pozwoleniem na broń nie użył jej w celach sprzecznych z prawem, również przy popełnieniu przestępstwa oszustwa, na co wskazują okoliczności czynu, ustalone przez sąd karny.
Wymieniony wyrok zaskarżył skargą kasacyjną S. D., zarzucając mu:
1) naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) i przyjęcie, że sam fakt skazania strony postępowania za przestępstwo przeciwko mieniu stanowi wystarczającą podstawę do uznania, że istnieje uzasadniona obawa, że może ona użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a tym samym cofnięcia pozwolenia na broń, a w konsekwencji − naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na nieuchyleniu zaskarżonych decyzji, pomimo naruszenia przez organy wymienionych przepisów,
2) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 80 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo przekroczenia przez organy I i II instancji granic swobodnej oceny dowodów i przyjęcie, że skarżący stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, pomimo istnienia dowodów świadczących o braku takiej obawy,
3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 107 § 3 k.p.a., polegające na nieuchyleniu zaskarżonej decyzji, pomimo niewskazania przez organy I i II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów i przyczyn, dla których uznał, że organ I instancji przedstawił i uzasadnił powody cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń, jak również, że organ I instancji przy ponownym rozpoznawaniu sprawy uwzględnił w kontekście przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń okoliczności, wskazane w decyzji Komendanta Głównego Policji w Warszawie z dnia [...] (sygn. akt [...]).
Wskazując na powyższe podstawy, skarżący wniósł o:
1) uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania,
2) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów procesu według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący stwierdził, iż popełnione przez niego przestępstwo związane było z poświadczeniem nieprawdy w dokumentach księgowo-magazynowych, który to czyn nie pozostaje w żadnym związku z faktem posiadania broni i możliwością jej nieprawidłowego użycia. Stwierdził, że w wyroku z dnia 9 października 2001 r., sygn. akt III SA 866/02, Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie wskazał, że przy cofnięciu pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania wyrokiem skazującym. W takich przypadkach niezbędne jest wykazanie bezpośredniego związku między popełnionym przez skarżącego czynem, za który został skazany, i cechami charakteru oraz jego dotychczasowym postępowaniem, które pozwalałoby na zaistnienie obawy, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. Stanowisko to zostało podtrzymane również przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 28 kwietnia 2004 r. (sygn. akt III SA 2258/02, LEX nr 158939). W wyroku tym Sąd wskazał, iż dokonując oceny, czy popełnione przez skarżącego przestępstwo (...) pozwala na przyjęcie istnienia uzasadnionej obawy, o jakiej mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, nie można pominąć okoliczności towarzyszących popełnieniu tego przestępstwa.
Skarżący podniósł również, że w demokratycznym państwie prawa o zakresie przysługujących obywatelom uprawnień, jak również możliwości ich odebrania w żadnym wypadku nie może decydować aktualna polityka organów stosujących prawo i ich wewnętrzne zalecenia.
Zarzuty naruszenia prawa procesowego uzasadnił tym, iż organy nie rozważyły treści pozytywnych opinii skarżącego z jego miejsca zamieszkania i w uzasadnieniach swoich decyzji nie wskazały, dlaczego dowodom tym nie dają istotnego znaczenia dla wyniku sprawy, a Sąd I instancji nie dostrzegł tych naruszeń prawa.
Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione, co skutkuje oddaleniem tej skargi.
Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji jest przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21.05.1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.). Zgodnie z nim, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń osobie, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Skarżący powołał się na ukształtowaną w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zasadę, iż przy cofnięciu pozwolenia na broń na podstawie wskazanych wyżej przepisów niezbędne jest wykazanie związku pomiędzy popełnionym przez skarżącego czynem i jego cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które wskazywałyby na istnienie obawy, że posiadacz broni użyje jej w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego. W rozważaniach zawartych w skardze kasacyjnej pominięto jednak to, iż w stanie prawnym obowiązującym od dnia 1 stycznia 2004 r. ustawodawca przesądził jakie zachowania uważa za powodujące uzasadnioną obawę, że ich sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wprowadzoną bowiem z tym dniem zmianą przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji stwierdził, iż obawę taką mogą stwarzać w szczególności osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wprowadzenie takiej regulacji prawnej powoduje, iż osoby skazane za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw należy uznać za stwarzające uzasadnioną obawę użycia posiadanej broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 marca 2005 r. został skazany za popełnienie przestępstw polegających na spowodowaniu wystawienia szeregu fałszywych dokumentów w celu wyłudzenia znacznych kwot na szkodę Agencji Rynku Rolnego, skutkiem czego było wyłudzenie kilkuset tysięcy złotych dopłat. Za czyny te został skazany, na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k., na karę pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania. Były to więc przestępstwa przeciwko mieniu i organy miały podstawę do zastosowania w stosunku do skarżącego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarga kasacyjna nie wykazała żadnego naruszenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego. Nie wykazała też, by Sąd I instancji utrzymał w mocy decyzję wydaną z naruszeniem przepisów art. 80 i 107 § 3 k.p.a., bowiem zarzut obrazy tych przepisów również jest gołosłowny. Dlatego na podstawie przepisu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.