VI SA/Wa 2039/04

VI SA/Wa 2039/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2004-11-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Halina Emilia Święcicka /przewodniczący/
Maria Jagielska
Piotr Borowiecki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Sygn. powiązane
II GSK 19/06 - Wyrok NSA z 2006-12-05
II GZ 52/05 - Postanowienie NSA z 2005-06-16
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Maciej Kliszcz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005r. sprawy ze skargi P. Sp. z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2004 r., nr [...], Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki P. Sp. z .o.o. z siedzibą w W. (dalej także: P. Sp. z o.o.) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty decyzji Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie 1723,3 – 1730,3 MHz i 1818,3 – 1825,3 MHz dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 1800 - utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] czerwca 2004 r.
Z akt sprawy wynika, iż pismem z dnia 18 maja 2004 r. skarżąca spółka P. Sp. z o.o. złożyła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty wniosek o dokonanie rezerwacji częstotliwości w zakresie 1723,3 – 1730,3 MHz i 1818,3 – 1825,3 MHz na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, na okres 25 lat, do wykorzystania dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 1800. W uzasadnieniu strona wnioskująca wskazała, iż rozszerzenie pasma pozwoli na bardziej racjonalną rozbudowę sieci, która zwiększy jej efektywność, co w konsekwencji przyczyni się do obniżenia kosztów jej eksploatacji oraz pozwoli na obniżenie kosztów świadczenia usług oraz obniżenie kosztów ponoszonych przez abonentów.
W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku Prezes URTiP – działając na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2000 r. Nr 73, poz. 852 ze zm.) i art. 104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 111 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne - decyzją Nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. odmówił skarżącej spółce dokonania rezerwacji częstotliwości na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie 1723,3 – 1730,3 MHz i 1818,3 – 1825,3 MHz dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 1800. W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP podniósł, iż zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości wykorzystywanych do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej są wyłaniane w drodze przetargu. Organ stwierdził, iż w związku z tym, że z wnioskiem o dokonanie rezerwacji częstotliwości w tych samych zakresach wystąpiła również spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. - przetarg jest obligatoryjnym sposobem wyłonienia podmiotu, na wniosek którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości. Zdaniem Prezesa URTiP stwierdzenie w przedmiotowym postępowaniu braku dostatecznych zasobów częstotliwości przesądza o prawnej konieczności przeprowadzenia przetargu, co wyklucza dokonanie rezerwacji częstotliwości w trybie art. 22 Prawa telekomunikacyjnego. Organ podniósł ponadto, iż dokonanie rezerwacji częstotliwości z pominięciem trybu przetargowego, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości, skutkowałoby wydaniem decyzji z rażącym, naruszeniem prawa, co zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.
Pismem z dnia 1 lipca 2004 r. pełnomocnik skarżącej spółki wniósł do Prezesa URTiP o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu swego wniosku PTC Sp. z o.o. – wnosząc o uchylenie w/w rozstrzygnięcia i dokonanie stosownej rezerwacji częstotliwości - zarzuciła decyzji Prezesa URTiP naruszenie: art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. – poprzez wadliwe sformułowanie sentencji decyzji, tj. pominięcie w jej treści sformułowania, iż odmowa rezerwacji częstotliwości dotyczy jedynie dokonania rezerwacji bez przeprowadzenia przetargu. Strona zarzuciła również naruszenie art. 77 § 4 in fine k.p.a. – poprzez niedopełnienie przez Prezesa URTiP obowiązku zakomunikowania stronie przed wydaniem decyzji faktów znanych organowi z urzędu, tj. zakomunikowania treści wniosku o rezerwację częstotliwości złożonego przez spółkę T. Sp. z o.o., a także naruszenie art. 10 § 1 k.p.a. – poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w tym co do faktów znanych organowi z urzędu, oraz naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – poprzez brak dostatecznego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji, a w szczególności niewykazanie, iż w sprawie niniejszej rzeczywiście mamy do czynienia z "brakiem dostatecznych zasobów częstotliwości" w rozumieniu art. 24 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego. W uzasadnieniu skarżąca spółka podniosła m.in., iż sformułowanie sentencji decyzji jest wadliwe, albowiem uniemożliwia stronie ubieganie się o rezerwację w/w częstotliwości w procedurze przetargowej, określonej w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem skarżącej dokonanie w przyszłości przez Prezesa URTiP rezerwacji częstotliwości na rzecz P. Sp. z o.o. w wyniku przeprowadzonego przetargu mogłoby bowiem zostać uznane za wydanie decyzji w sprawie już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, tj. decyzją Prezesa URTiP z dnia [...] czerwca 2004 r. Skutkowałoby to – jak podniosła skarżąca – nieważnością takiej rezerwacji (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.). Zdaniem P. Sp. z o.o. prawidłowa sentencja decyzji odmownej powinna zatem zawierać wyraźne wskazanie, iż chodzi jedynie o odmowę dokonania rezerwacji bez przeprowadzenia postępowania przetargowego, a nie generalnie o odmowę rezerwacji określonych częstotliwości na rzecz danego podmiotu. Niemniej strona podniosła, iż kwestionuje nie tylko kształt sentencji zaskarżonej decyzji, ale również samą zasadność odmowy.
W związku z toczącym się postępowaniem o ponowne rozpatrzenie sprawy Departament Zarządzania Zasobami Częstotliwości Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty w piśmie z dnia 20 lipca 2004 r. poinformował skarżącą spółkę, że spółka T. Sp. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia 16 kwietnia 2004 r. wystąpiła do Prezesa URTiP z wnioskiem o rezerwację m.in. całego wnioskowanego przez P. Sp. z o.o. zakresu, a także, iż spółka H. z o.o. z siedzibą w W. pismem z dnia 25 czerwca 2004 r. wystąpiła o rezerwację 40 kanałów radiowych w zakresach częstotliwości 1710 – 1730 MHz i 1805 – 1825 MHz. Jednocześnie URTiP poinformował stronę, iż w paśmie 1800 jest wolnych 100 kanałów, a ponadto pouczył , iż skarżąca może przeglądać akta sprawy oraz składać wnioski i oświadczenia w terminie 7 dni.
W wyniku rozpatrzenia złożonego przez P. Sp. z o.o. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy Prezes URTiP wydał w dniu [...] września 2004 r., decyzję nr [...], na podstawie której utrzymał w mocy swą wcześniejszą decyzję nr [...] z dnia [...] czerwca 2004 r. w przedmiocie odmowy dokonania rezerwacji częstotliwości na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie 1723,3 – 1730,3 MHz i 1818,3 – 1825,3 MHz dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 1800. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, iż nie można zgodzić się z zarzutem skarżącej spółki dotyczącym wadliwego sformułowania sentencji decyzji, gdyż o tożsamości sprawy decydują łącznie: tożsamość stron, tożsamość przedmiotu postępowania oraz tożsamość stanu faktycznego. W ocenie Prezesa URTiP w przypadku ogłoszenia przetargu na dokonanie rezerwacji przedmiotowych częstotliwości i ewentualnego złożenia oferty wraz z wnioskiem przez P. Sp. z o.o. stan faktyczny sprawy będzie inny od stanu faktycznego w niniejszej sprawie. Z tego powodu nie można przyjąć – według organu – iż decyzja wydana na wniosek złożony wraz z ofertą w postępowaniu przetargowym wszczętym przez Prezesa URTiP, dotyczyć będzie sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inna decyzją ostateczną. Ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów art. 77 § 4 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a., organ powołał się na swoje pismo z dnia 20 lipca 2004r., w którym poinformował skarżącą spółkę o wolnych 100 kanałach w paśmie 1800 MHz oraz o złożonych wnioskach przez inne spółki. W konsekwencji organ stwierdził, iż w świetle przepisu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. – Prawo telekomunikacyjne - zobowiązany był do przeprowadzenia obligatoryjnego przetargu, celem wyłonienia podmiotu, na wniosek którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości. Prezes URTiP podtrzymał również swoje stanowisko i stwierdził, iż pominięcie w niniejszej sprawie trybu przetargowego, z uwagi na brak dostatecznych zasobów częstotliwości, skutkowałoby wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.
W dniu 11 października 2004 r. pełnomocnik spółki P. Sp. z o.o. – działając za pośrednictwem organu - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa URTiP z dnia [...] września 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2004 r. Skarżąca spółka - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa URTiP – zarzuciła organowi naruszenie prawa, tj. art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 222 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800) – poprzez wadliwe sformułowanie sentencji decyzji, tj. pominięcie w jej treści sformułowania, iż odmowa rezerwacji częstotliwości dotyczy jedynie dokonania rezerwacji bez przeprowadzenia przetargu. Ponadto strona zarzuciła Prezesowi URTiP naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a. – poprzez brak dostatecznego uzasadnienia prawnego zaskarżonej decyzji, tj. wyjaśnienia możliwości wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne. W uzasadnieniu skarżąca spółka, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, podniosła, iż organ w istocie z uwagi na sformułowanie sentencji decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. odmawia stronie skarżącej prawa udziału w tym przetargu oraz uzyskania - po rozstrzygnięciu przetargu - rezerwacji wnioskowanych częstotliwości. W ocenie skarżącej spółki Prezes URTiP swoim działaniem zamierza utrudnić uzyskanie dodatkowych częstotliwości w organizowanym przetargu przez istniejących operatorów sieci komórkowych w Polsce, zaś tego rodzaju sformułowanie sentencji decyzji z dnia [...] czerwca 2004 r. jest jednym ze środków, za pomocą których organ stara się uniemożliwić uzyskanie wnioskowanych przez P. Sp. z o.o. częstotliwości. Spółka nie zgodziła się również ze stanowiskiem organu, iż w przypadku ogłoszenia przetargu zmieni się stan faktyczny sprawy. Strona wskazała, iż zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sytuacji, gdy chodzi o dysponowanie tym samym dobrem, a więc gdy pokrywają się elementy przedmiotowe, nie musi wówczas zachodzić tożsamość elementów podmiotowych. Zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie, bez względu czy chodzi o etap postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, czy o przyszłe postępowanie przetargowe, chodzi zawsze o to samo dobro, tj. rezerwację wnioskowanych przez stronę skarżącą konkretnych częstotliwości. Tożsamość tego dobra (częstotliwości) wskazuje, iż zaistniała odmowa rezerwacji częstotliwości tworzyć będzie dla P. Sp. z o.o. stan rzeczy osądzonej także na etapie postępowania przetargowego. O tożsamości sprawy decyduje również tożsamość stanu prawnego, która w sprawie będzie miała miejsce chociażby z uwagi na fakt, iż pomimo wejścia wżycie nowego Prawa telekomunikacyjnego z 2004 r., do przetargu, który ma zostać ogłoszony w niniejszej sprawie znajdą zastosowanie przepisy Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. Skarżąca spółka kwestionując poprawność uzasadnienia zaskarżonej decyzji Prezesa URTiP, zarzuciła również, iż niejasna jest sama podstawa materialnoprawna wydanej decyzji, albowiem wskazany w komparycji przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne nie wskazuje na możliwość wydania decyzji administracyjnej o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości w przypadku konieczności przeprowadzenia przetargu. Wątpliwe jest zatem – zdaniem strony skarżącej – czy w ogóle tego rodzaju decyzja mogła być w sprawie niniejszej wydana. Strona zarzuciła również, iż uzasadnienie decyzji nie zawiera wymaganego przez art. 107 § 3 k.p.a. wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji.
W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty - podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w toku postępowania administracyjnego, wniósł o oddalenie skargi. Powołując się na stosowne przepisy ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne oraz na unormowania k.p.a. - organ uznał, iż sam fakt, że postępowanie administracyjne i przetargowe dotyczy tego samego dobra jakim są częstotliwości w zakresie 1800 MHz nie ma znaczenia w zaistniałej sprawie i nie daje podstawy do stwierdzenia tożsamości sprawy. Zdaniem organu stanowisko Prezesa URTiP przyjęte w przedmiotowej sprawie oznacza, że skarżąca spółka P. Sp. z o.o. nie ma podstaw sądzić, iż w postępowaniu przetargowym organ odmówi stronie rezerwacji wskazanych częstotliwości z powodu zaistnienia tożsamości sprawy i związanej z nią powagi rzeczy osądzonej. W ocenie Prezesa URTiP niezasadny jest również zarzut niedostatecznego uzasadnienia prawnego decyzji, albowiem organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając ich znaczenie i skutki prawne.
Na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2005 r. pełnomocnik skarżącej spółki, podtrzymując zarzuty skargi, stwierdził, iż organ nie wskazał w decyzji prawidłowej podstawy prawnej.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi i podkreślił, iż organ działał w granicach wniosku i był związany żądaniem strony. Ponadto podniósł, iż wyrokiem z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2273/04, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozstrzygając podobną sprawę, oddalił skargę spółki H. Sp. z o.o. Jednocześnie wskazał, iż postępowanie przetargowe w przedmiocie udzielenia rezerwacji spornych częstotliwości, toczyło się już, lecz nie zakończyło się ostatecznym rozstrzygnięciem.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga spółki P. Sp. z .o.o. z siedzibą w W. nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] września 2004 r., nr [...], oraz utrzymana nią w mocy decyzja tego organu z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] - nie naruszają prawa.
Przedmiotowe decyzje Prezesa URTiP nie naruszają – zdaniem Sądu – zarówno norm prawa materialnego wyrażonych w ustawie z dnia 21 lipca 2000r. – Prawo telekomunikacyjne, w tym w szczególności art. 22 i art. 24 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy, jak również nie uchybiają przepisom postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 111 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. w stopniu, jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie stwierdził ponadto jakichkolwiek podstaw do uznania, że wspomniane decyzje Prezesa URTiP zostały wydane z naruszeniem przepisu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Jak stanowi przepis art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, rezerwacja częstotliwości lub zasobów orbitalnych określa częstotliwości lub zasoby orbitalne, które w okresie rezerwacji pozostają w dyspozycji podmiotu, któremu dokonano rezerwacji. Zgodnie z ustępem 2 cyt. przepisu rezerwacji częstotliwości dokonuje, zmienia ją lub cofa Prezes URTiP – w zezwoleniu lub w drodze innej decyzji. Rezerwacji częstotliwości dokonuje się dla podmiotu, który spełnia wymagania określone ustawą, a także jeśli nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2, oraz jeżeli spełnione są warunki określone w art. 18 ust. 1 pkt 2.
W świetle przepisów Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. należy stwierdzić, iż jedną z przesłanek odmowy wydania zezwolenia na eksploatację publicznej sieci telefonicznej jest sytuacja, w której występują okoliczności uzasadniające odmowę udzielenia rezerwacji częstotliwości. Z kolei jedną z przyczyn uzasadniających odmowę udzielenia wspomnianej rezerwacji jest brak dostatecznych zasobów częstotliwości.
Również pozwolenia wydaje się w przypadku spełnienia przesłanki dostępności częstotliwości objętych wnioskiem (vide: art. 18 ust. 1 pkt 2 lit. a ustawy – Prawo telekomunikacyjne z 2000 r.).
Zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne, w przypadku braku dostatecznych zasobów częstotliwości podmioty wnioskujące o dokonanie rezerwacji częstotliwości są wyłaniane w drodze przetargu, w przypadku zasobów częstotliwości wykorzystywanych do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej. Z przepisu tego wynika, iż przetarg jest obligatoryjnym sposobem wyłaniania podmiotu, który otrzyma rezerwację częstotliwości w przypadku, gdy brak jest dostatecznych zasobów częstotliwości dla pozytywnego załatwienia wszystkich wniosków o dokonanie rezerwacji określonych częstotliwości. Przetarg musi być przeprowadzony w przypadku niedostatku częstotliwości wykorzystywanych do działalności telekomunikacyjnej, czyli działalności polegającej na eksploatacji sieci lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (vide: Stanisław Piątek "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2001, s. 248).
Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 24 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego przetarg przeprowadza się także w przypadku zmian rezerwacji częstotliwości, która polega na rozszerzeniu zakresu częstotliwości zarezerwowanych dla wnioskodawcy, przy jednoczesnym spełnieniu warunku braku dostatecznych zasobów częstotliwości.
Niewątpliwie istota rezerwacji polega na udzieleniu uprawnienia do dysponowania częstotliwościami. Rezerwacja ta może być udzielona jedynie na wniosek.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w przypadku złożenia wniosku o dokonanie rezerwacji częstotliwości, który nie może być pozytywnie załatwiony, konieczne jest wydanie decyzji o odmowie dokonania rezerwacji (tak również: S. Piątek /w:/ "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", s. 229).
Mając to na względzie należy uznać, iż Prezes URTiP prawidłowo odmówił skarżącej spółce dokonania rezerwacji wnioskowanych częstotliwości dla ruchomej publicznej sieci telefonicznej, działającej zgodnie ze standardem telekomunikacyjnym GSM 1800. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż w przypadku wolnych 100 kanałach w paśmie 1800 MHz oraz złożonych wnioskach przez inne spółki, organ - w świetle przepisu art. 24 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy z dnia 21 lipca 2000 r. - zobowiązany był do przeprowadzenia obligatoryjnego przetargu, celem wyłonienia podmiotu, na wniosek którego zostanie dokonana rezerwacja częstotliwości.
Prezes URTiP zasadnie – zdaniem Sądu - uznał, iż pominięcie w niniejszej sprawie trybu przetargowego, z uwagi na brak dostatecznych zasobów częstotliwości, skutkowałoby wydaniem decyzji z rażącym naruszeniem prawa, co zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowiłoby podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji (podobnie S. Piątek /w:/ "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz.", s. 250).
W ocenie Sądu brak jest w związku z powyższym podstaw do przyjęcia -jako zasadnej - tezy zawartej w skardze spółki PTC Sp. z o.o., iż ustawa z dnia 21 lipca 2000 r. - Prawo telekomunikacyjne nie wskazuje na możliwość wydania decyzji administracyjnej o odmowie dokonania rezerwacji częstotliwości, w przypadku konieczności przeprowadzenia przetargu.
Z przeglądu orzecznictwa wynika, iż z decyzją wydaną bez podstawy prawnej mamy do czynienia w przypadku, gdy albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych i postanowień, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (vide: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 725; tak również: M. Jaśkowska /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Zakamycze, 2000; tak również m.in. /w:/ wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, nie publik.). Z taką sytuacją nie mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem podstawa prawna dla wydania zaskarżonej decyzji Prezesa URTiP istniała w ustawie – Prawo telekomunikacyjne z 2000 r. Podstawa ta istnieje również w obecnie obowiązującej regulacji prawnej, tj. ustawie z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (vide: art. 114 ustawy).
Według Sądu warto jedynie zauważyć, iż Prezes URTiP winien prawidłowo wskazać w komparycji obu zaskarżonych decyzji inny przepis ustawy, stanowiący podstawę prawną swego rozstrzygnięcia, tj. art. 22 ust. 1-3 cyt. ustawy – Prawo telekomunikacyjne z 2000 r., zaś na przepis art. 24 ust. 1 pkt 1 tej ustawy powołać się ewentualnie w uzasadnieniu decyzji. Jednakże uchybienie to nie miało – zdaniem Sądu – jakiegokolwiek wpływu na ostateczny wynika sprawy, tym bardziej, że organ powołał się na przepis art. 22 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia z dnia 17 czerwca 2004 r.
Jeśli chodzi o zarzut wadliwego sformułowania sentencji decyzji, tj. pominięcia przez organ w jej treści sformułowania, iż odmowa rezerwacji częstotliwości dotyczy jedynie dokonania rezerwacji bez przeprowadzenia przetargu, należy stanowczo zauważyć, iż brak jest podstawy prawnej dla przyjęcia tezy, iż sporna sentencja winna jednoznacznie brzmieć w sposób wskazany przez skarżącą spółkę P. Sp. z o.o.
W ocenie Sądu brak było wprawdzie jakichkolwiek przeciwwskazań formalnoprawnych dla takiego sformułowania sentencji decyzji Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia [...] czerwca 2004 r., jak wnioskowała strona skarżąca, niemniej z uwagi na fakt, iż uzasadnienie decyzji stanowi integralną jej część, a w treści uzasadnienia organ w sposób dostatecznie precyzyjny i – co najważniejsze – prawidłowy wykazał podstawę faktyczną i prawną odmowy dokonania rezerwacji, należy stwierdzić, iż stanowisko wyrażone przez Prezesa URTiP nie może uzasadniać obaw skarżącej, co do ewentualnego zarzutu powagi rzeczy osądzonej (res iudicata).
Warunkiem zaistnienia przesłanki powagi rzeczy osądzonej, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., jest ustalenie tożsamości sprawy administracyjnej. Tożsamość ta będzie istniała, gdy występują te same podmioty w sprawie, dotyczy ona tego samego przedmiotu oraz tego samego stanu prawnego i faktycznego. Decyzja ostateczna ma bowiem powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku z podstawą prawną stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia, a ponadto tylko pomiędzy tymi samymi stronami.
W konsekwencji należy uznać, iż niezasadny jest zarzut naruszenia przez Prezesa URTiP art. 24 ust. 1 pkt 1 Prawa telekomunikacyjnego z 2000 r. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., albowiem – jak właściwie przyjął organ - sam fakt, że niniejsze postępowanie administracyjne i ewentualne późniejsze postępowanie przetargowe dotyczy tego samego dobra, jakim są częstotliwości w zakresie 1800 MHz, nie ma znaczenia w zaistniałej sprawie i nie daje podstawy do stwierdzenia tożsamości sprawy.
Zdaniem Sądu bezpodstawny jest również zarzut strony skarżącej, z którego wynika, iż działanie organu prowadziło do uniemożliwienia wzięcia udziału przez spółkę P. Sp. z o.o. w przyszłym przetargu i uzyskania wnioskowanych częstotliwości, skoro zgodnie z informacją udzieloną Sądowi spółka ta ostatecznie uczestniczyła w tym postępowaniu.
W ocenie Sądu skarżąca spółka P. Sp. z o.o. nie ma podstaw sądzić, iż w postępowaniu przetargowym organ odmówi stronie rezerwacji wskazanych częstotliwości z powodu zaistnienia tożsamości sprawy i związanej z nią powagi rzeczy osądzonej, gdyż postawienie takiego zarzutu przez organ lub innego uczestnika postępowania przetargowego nie miałoby jakiegokolwiek uzasadnienia prawnego.
Całkowicie niezasadny jest ponadto zarzut braku dostatecznego uzasadnienia prawnego decyzji, albowiem – zdaniem Sądu – Prezes URTiP w uzasadnieniu obu rozstrzygnięć przywołał niezbędne dla uzasadnienia prawnego przepisy prawa, wyjaśniając dokładnie ich znaczenie i skutki prawne dla strony skarżącej, co odpowiada wymogom wskazanym w art. 107 § 3 k.p.a.
Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.