VI SA/WA 200/07

VI SA/Wa 200/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-02-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący/
Izabela Głowacka-Klimas
Małgorzata Grzelak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Asesor WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2007 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpoznaniu odwołania R. H. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3000 złotych za wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził m.in. że argumentacja skarżącego, iż popełnił błąd w numerze rejestracyjnym pojazdu (wpisał [...] zamiast [...]) już na etapie zamawiania karty opłaty nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia. Zdaniem organu odwoławczego przejazd odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym, za co należało nałożyć karę w wysokości określonej w l.p.4.1 załącznika do ww. ustawy.
Z powyższą decyzją nie zgodził się R. H. wnosząc do tutejszego Sądu skargę. Żądając uchylenia zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji wskazał, iż jego zdaniem mógł zostać ukarany jedynie karą w wysokości 1000 złotych (za nieprawidłowo wypełnioną winietę), gdyż nigdy nie był właścicielem pojazdu oznaczonego nr rej [...] a pojazd ten należy do osoby, która nie jest zobowiązana do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Podkreślił, że w toku postępowania administracyjnego przedstawił dowody na poparcie swoich twierdzeń. Do skargi dołączył zaświadczenie wydane przez starostę Starostwa Powiatowego w [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., że nie jest właścicielem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...].
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji. Ponadto zaakcentował, że na podstawie karty okazanej podczas kontroli można ustalić, że była ona wypełniona dla potrzeb przewozów realizowanych innym pojazdem, a więc nie może być dowodem uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem kontrolowanym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kompetencja sądu wyraża się w możliwości zastosowania środków przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.) w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności organów administracji publicznej wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia.
Kontrolując zaskarżoną decyzję w aspekcie powołanych wyżej kryteriów należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Nie jest sporne w niniejszej sprawie, że skarżący przedstawił w toku kontroli drogowej miesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych wypisaną na pojazd oznaczony nr rej [...], gdy tymczasem skontrolowany był pojazd oznaczony nr rej [...].
Z nadesłanych akt administracyjnych wynika, iż w toku postępowania strona złożyła organowi pierwszej instancji pisemne wyjaśnienia, że właścicielem auta ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] - jest P. K., oraz że "ww. pojazd nie ma obowiązku posiadania kart opłaty drogowej" (vide: pismo z dnia 7 sierpnia 2006 r.). Przedsiębiorca przedłożył również kopię zamówienia na trzy karty opłat wskazując, że pomylił się przy wpisywaniu jednego z numerów rejestracyjnych posiadanych przez siebie pojazdów i wpisał numer [...] zamiast [...].
Zgodnie z l.p.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli oraz na dzień wydawania decyzji wykonywanie przewozu drogowego bez uiszczenia wymaganej opłaty za przejazd po drogach krajowych wynosi 3000 złotych. Stosownie zaś do treści l.p.4.3. załącznika wykonywanie przewozu drogowego z nieprawidłowo wypełnioną kartą wynosi 1000 złotych. Ponieważ przepisy ustawy o transporcie drogowym nie zawierają definicji nieprawidłowo wypełnionej karty opłaty drogowej, każde uchybienie w zakresie jej wypełnienia należy oceniać indywidualnie, kierując się wskazówką, że celem przepisów jest pobranie opłaty drogowej za każdy przejazd. Jeżeli więc karta jest wypełniona nieprawidłowo, ale nazwijmy to "skasowana" dla uiszczenia opłaty za konkretny przejazd, tzn. wypełniona w sposób uniemożliwiający jej powtórne użycie lub przedłużenie jej użycia uchybienie należy traktować łagodniej i karać wg uregulowań lp. 4.3 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zaś jeśli karta jest wypełniona wadliwie w sposób, który umożliwia jej ponowne użycie lub przedłużenie jej użycia albo nie pozwala na ustalenie, za który przejazd opłatę uiszczono, a więc ewidentnie wynika z tego, że przedsiębiorca ma na celu uniknięcie opłaty w ogóle (np. sytuacje, w których brak jest wskazania numeru rejestracyjnego pojazdu lub występuje całkowity brak daty, czy też gdy karta została wypełniona po rozpoczęciu przejazdu, a w karcie dobowej brak jest wpisanych godzin), należy uznać, że opłata nie została uiszczona i karać za jej brak, wymierzając karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych (lp. 4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym). W rozpatrywanej sprawie argumentacja organu zasadza się na założeniu, że na podstawie karty okazanej podczas kontroli można było ustalić, iż była ona wypełniona dla potrzeb przewozów realizowanych innym pojazdem, a więc nie może być dowodem uiszczenia opłaty za przejazd pojazdem skontrolowanym. Zdaniem Sądu, powyższe założenie świadczy o tym, że organ nie uwzględnił całości zebranego materiału dowodowego. Jak bowiem wynika z akt sprawy, strona przedstawiła dowody w postaci dokumentu zamówienia karty opłaty, gdzie wpisano numer rejestracyjny pojazdu, który według oświadczenia strony, nie jest jej własnością. Przedstawienie przez stronę dowodów w postaci wskazania nazwiska osoby będącej właścicielem pojazdu o nr rejestracyjnym [...] oraz informacji, że na przejazdy dokonywane powyższym pojazdem po drogach krajowych nie jest wymagany zakup karty opłaty nakładało na organ obowiązek wyjaśnienia tych okoliczności w ramach ustalania stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.). Jeżeli omówione wyżej twierdzenia strony znajdą potwierdzenie w zebranym przez organ materiale dowodowym nie ma wątpliwości, że nie będzie wówczas podstawy do nałożenia na skarżącego kary za brak winiety, a jedynie co najwyżej za nieprawidłowo wypełnioną kartę opłaty. Z powyższych względów uznać należy, iż organ naruszył przepisy procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, co czyni zasadnym uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 par.1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. O niewykonywaniu uczonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a