VI SA/Wa 1992/24

VI SA/Wa 1992/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-11-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Anna Fyda-Kawula
Magdalena Maliszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2492
art. 1 § 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2024 poz 935
art. 134 § 1, art. 145 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 156, art. 189e, art. 189 f, art. 189 a § 2,;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2018 poz 169
art. 107, art. 109 ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Asesor WSA Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 listopada 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 15 kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu [...] stycznia 2024 r. w L. przy ul. J. podczas kontroli drogowej zatrzymano zespół pojazdów składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], kierowany przez J. P. Kierowca wykonywał krajowy transport z K. do N., przewożąc ładunek artykułów spożywczych, w imieniu przedsiębiorcy S. Sp. z o. o. z siedzibą w K. (dalej: "skarżąca", "spółka" lub "strona"). Przebieg i ustalenia kontroli udokumentowano w protokole kontroli nr [...], z którego treści wynika, iż kontrolowany ciągnik samochodowy był wyposażony w dwa stałe zbiorniki paliwa, tj. zbiornik zamontowany po lewej stronie pojazdu o numerze [...] i o pojemności 845 litrów oraz zbiornik zamontowany po prawej stronie pojazdu o numerze [...] i o pojemności 430 litrów. Natomiast na kontrolowanej naczepie ciężarowej wchodzącej w skład zespołu pojazdów, zamontowany był na stałe zbiornik paliwa o pojemności 240 litrów. Wobec powyższego łączna pojemność wszystkich zbiorników na paliwo wynosiła 1515 litrów.
Z uwagi na powyższe naruszenia, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ I instancji" lub "DWITD") pismem z dnia [...] stycznia 2024 roku, na podstawie art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 roku, poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a."), zawiadomił skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjne w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej i poinformował stronę o treści art. 10 k.p.a., dotyczącej prawa strony do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z tego prawa skarżąca nie skorzystała.
Następnie DWITD, decyzją z dnia [...] lutego 2024 r. nr [...] nałożył na stronę karę pieniężną wysokości 2 000 złotych. Organ I instancji podkreślił, że przepis wskazany pod 1.1.3.3. lit. (a) umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (Dz.U. 2019 poz. 769 z późn. zm.) wskazuje, że przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu paliwa znajdującego się w zbiornikach pojazdu i służącego do jego napędu lub do pracy jego wyposażenia, które jest używane podczas przewozu lub przeznaczone do takiego użycia, w związku z wykonywaniem operacji transportowej - jednakże dopiero wówczas, jeżeli paliwo to przewożone jest w zbiornikach stałych, zgodnych z odpowiednimi przepisami, połączonych bezpośrednio z silnikiem pojazdu lub jego dodatkowym wyposażeniem lub w przeznaczonych do tego celu zbiornikach przenośnych (np. w kanistrach), przy czym całkowita pojemność zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową, a pojemność zbiornika zamocowanego na przyczepie nie powinna przekraczać 500 litrów. Zdaniem organu I instancji z przepisu 1.1.3.3 lit (a) umowy ADR, niewątpliwie wynika, że warunkiem wyłączenia przewozu ze stosowania przepisów umowy ADR jest to, aby całkowita pojemność stałych zbiorników paliwa nie przekraczała 1500 litrów na jednostkę transportową. Zatem uznać należy, że jeżeli jednostka transportowa, którą w przypadku zespołu pojazdów stanowią jako całość pojazd samochodowy i dołączona do niego naczepa, która wyposażona jest w zbiorniki stałe o łącznej całkowitej pojemności przekraczającej 1500 litrów, przewóz w tych zbiornikach paliwa podlega odpowiednim przepisom umowy ADR. Organ zaznaczył jednak, że w jego ocenie nie ma znaczenia faktyczna ilość paliwa w tych zbiornikach. Wobec powyższego stwierdzono, że całkowita pojemność zbiorników stałych zamontowanych w kontrolowanym pojeździe została przekroczona o 15 litrów.
Strona w odwołaniu z dnia [...] marca 2024 r. od powyższej decyzji organu I instancji złożonym do Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ" lub "GITD") wniosła o jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2024 roku nr [...], Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4, art. 11, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych (Dz. Urz. 2022 r. poz. 2147, dalej: u.p.t.n.) a także przepisów: 1.1.3.3 lit a), 1.4.1.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 891) oraz przepisu Ip. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, utrzymał w mocy decyzję DWITD z dnia [...] lutego 2024 r.
GITD zaznaczył, że kwestię wykonywania przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiornik lub zbiorniki paliwa reguluje przepis 1.1.3.3 lit. (a) umowy ADR, w myśl którego pojemność całkowita zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową, a fakt przekroczenia łącznej pojemności zbiorników powyżej 1500 litrów stanowi naruszenie przepisów umowy ADR i ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych. GITD podtrzymał także stanowisko organu I instancji co do tego, że faktyczna ilość paliwa przewożonego w tych zbiornikach nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. W ocenie organu odwoławczego słusznie zatem organ I instancji nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 2 000 złotych stosownie do treści art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 i art. 110 ust. 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i Ip. 6.7 załącznika nr 1 do tej ustawy, który stanowi, że wykonanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiorniki paliwa o łącznej pojemności przekraczającej maksymalną pojemność określoną w ADR dla jednostki transportowej jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2000 zł. GITD podkreślił, że w jego ocenie w niniejszej sprawie strona nie wskazała na żadne okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.
W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na treść orzeczenia, tj.:
- załącznika A, pkt 1.1.3.3. lit. a Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), poprzez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że przekroczenie limitu 1500 litrów w zakresie pojemności zbiorników na paliwo przeznaczone do napędzania silnika i innych urządzeń jednostki transportowej, skutkować może nałożeniem sankcji w oparciu o przepis lp. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych, podczas gdy prawidłowa wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, że zastosowanie ww. sankcji jest niezasadne w przedmiotowej sprawie;
- załącznika nr 1 pkt 6.7 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, poprzez niezasadne nałożenie kary przewidzianej tym przepisem.
Mając powyższe zarzuty na uwadze, spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji DWITD z dnia [...] lutego 2024 r. i umorzenie postępowania, a także zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.).
Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa.
Badając przedmiotową skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi. Organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień procesowych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie zaznaczenia wymaga, że bezsporne w niniejszej sprawie jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego. Z zebranego materiału wynika, że w trakcie kontrolowanego przejazdu, kierowca wykonywał krajowy transport z K. do N., przewożąc ładunek artykułów spożywczych, w imieniu skarżącej. Na ciągniku samochodowym marki [...] o nr rej. [...] zostały na stałe zamontowane 2 zbiorniki paliwa, po lewej stronie o pojemności 845 litrów oraz zbiornik zamontowany po prawej stronie pojazdu o pojemności 430 litrów. Dodatkowo na naczepie ciężarowej zamontowany był na stałe zbiornik paliwa o pojemności 240 litrów. Wobec powyższego łączna pojemność wszystkich zbiorników na paliwo wynosiła 1 515 litrów.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że organ wyczerpująco zebrał i wyjaśnił materiał dowodowy istotny dla niniejszej sprawy.
W ocenie Sądu, za niezasadny należy uznać zarzut skarżącej podniesiony w skardze, dotyczący dokonania przez organ błędnej wykładni załącznika A, pkt 1.1.3.3. lit. a Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), prowadzącej do uznania, że przekroczenie limitu 1500 litrów w zakresie pojemności zbiorników na paliwo przeznaczone do napędzania silnika i innych urządzeń jednostki transportowej, skutkować może nałożeniem sankcji w oparciu o przepis lp. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych, podczas gdy w ocenie skarżącej prawidłowa wykładania tego przepisu prowadzi do wniosku, że zastosowanie ww. sankcji jest niezasadne w przedmiotowej sprawie. Wskazać należy, że przepis 1.1.3.3a umowy ADR w załączniku A odnosi się do zwolnień związanych z przewozem paliw płynnych i stanowi, że przepisy zawarte w ADR nie mają zastosowania do przewozu: (a) paliwa znajdującego się w zbiornikach pojazdu i służącego do jego napędu lub do pracy jego wyposażenia, które jest używane podczas przewozu lub przeznaczone do takiego użycia, w związku z wykonywaniem operacji transportowej. Paliwo, o którym mowa, może być przewożone w zbiornikach stałych, zgodnych z odpowiednimi przepisami, połączonych bezpośrednio z silnikiem pojazdu lub jego dodatkowym wyposażeniem lub przeznaczonych do tego celu zbiornikach przenośnych (np. w kanistrach). Pojemność całkowita zbiorników stałych nie powinna przekraczać 1500 litrów na jednostkę transportową, a pojemność zbiornika zamocowanego na przyczepie nie powinna przekraczać 500 litrów. W zbiornikach przenośnych dopuszcza się przewóz najwyżej 60 litrów paliwa na jednostkę transportową. Ograniczeń niniejszych nie stosuje się do pojazdów służb ratowniczych; UWAGA 1: Kontener wyposażony w urządzenia do używania w czasie przewozu i zamocowany na pojeździe, uważany jest za integralną część pojazdu i korzysta z tych samych wyłączeń w odniesieniu do paliwa niezbędnego do pracy urządzeń. UWAGA 2: Łączna pojemność zbiorników lub butli, w tym zawierających paliwa gazowe, nie powinna przekraczać wielkości energii równoważnej 54000 MJ (patrz UWAGA 1: w 1.1.3.2 (a)).
W ocenie Sądu, uznać zatem należy, że organy obu instancji słusznie stwierdziły, że fakt przekroczenia łącznej pojemności zbiorników powyżej 1 500 litrów stanowi naruszenie przepisów umowy ADR oraz u.p.t.n. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, zdaniem Sądu nie ma w tym przypadku znaczenia faktyczna ilość przewożonego paliwa w zbiornikach. Powyższe wynika bowiem wprost z brzmienia przepisu 1.1.3.3a umowy ADR, zgodnie z którym "pojemność całkowita zbiorników stałych" nie powinna przekraczać 1 500 litrów na jednostkę transportową. W przepisie tym nie ma mowy o faktycznej pojemności przewożonego przez jednostkę transportową paliwa, a o faktycznej pojemności zbiorników stałych paliwa.
W tym miejscu zaznaczyć należy, że art. 1 lit. a) umowy ADR odsyła w zakresie definicji dotyczących pojazdu rozumianego jako pojazdy samochodowe, pojazdy członowe, przyczepy i naczepy - do art. 4 Konwencji o ruchu drogowym z dnia 19 września 1949 roku. We wspomnianej konwencji zaznaczono z kolei, że w celu stosowania jej postanowień niżej podane określenia mają takie znaczenie, jakie nadano im w niniejszym artykule (Artykuł 1, "Określenia"), w tym:
p) określenie "pojazd samochodowy" oznacza każdy pojazd motorowy używany zwykle do przewozu na drogach osób lub rzeczy albo do ciągnięcia po drogach pojazdów używanych do przewozu osób lub rzeczy.
q) określenie "przyczepa" oznacza każdy pojazd przeznaczony do łączenia go z pojazdem motorowym; określenie to obejmuje naczepy;
r) określenie "naczepa" oznacza każdą przyczepę przeznaczoną do sprzęgania z pojazdem samochodowym w taki sposób, że część naczepy spoczywa na pojeździe samochodowym, a znaczna część ciężaru naczepy i jej ładunku obciąża ten pojazd samochodowy";
t) określenie "zespół pojazdów" oznacza złączone ze sobą pojazdy, które poruszają się po drodze jako jedna całość;
u) określenie "pojazd członowy" oznacza zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego i naczepy sprzęgniętej z tym pojazdem.
Zatem jeżeli według umowy ADR każda naczepa jest przyczepą, wskazać należy, że w realiach niniejszej sprawy organy obu instancji prawidłowo zakwalifikowały zespół przedmiotowych pojazdów jako jednostkę transportową wskazaną w przepisie 1.1.3.3a umowy ADR załącznika A. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że norma zawarta w przepisie 1.1.3.3a umowy ADR jest jasno i w sposób zrozumiały sformułowana, a organy dokonały jej prawidłowej wykładni.
W ocenie Sądu niezasadny jest również drugi zarzut podniesiony w skardze, wskazujący na błędne zastosowanie przez organ załącznika nr 1 pkt 6.7 ustawy z 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych i nałożenie kary przewidzianej tym przepisem. W myśl art. 107 ust. 1 u.p.t.n., na podstawie, którego została nałożona przedmiotowa kara uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych, który narusza obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 zł do 10 000 zł. W myśl ust. 2 tego przepisu wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w tabeli 9 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19.03.2016, str. 8), w zakresie przewozu drogowego, określa załącznik nr 1 do ustawy. Zgodnie z przywołanym powyżej lp. 6.7 załącznika nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, wykonywanie przewozu towaru niebezpiecznego pojazdem wyposażonym w zbiorniki paliwa o łącznej pojemności przekraczającej maksymalną pojemność określoną w ADR dla jednostki transportowej jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 2 000 zł.
Podkreślenia wymaga, że treść art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 w zw. z załącznikiem nr 1 do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, na podstawie którego nałożono przedmiotową karę, w sposób sztywny określa wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia wykazane w tym załączniku. Zatem regulacja wynikająca z art. 189d k.p.a. na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, gdyż organ nie miał możliwości miarkowania kar. Nie mógł również zastosować art. 189e i art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od kary pieniężnej oraz udzielenie pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o przewozie towarów niebezpiecznych w art. 109 ust. 1 pkt 1. W myśl art. 189 a § 2 k.p.a. pierwszeństwo mają przepisy odrębne, a nie te zawarte w dziale IVa k.p.a.
Sąd podziela także stanowisko, w którym GITD wskazał, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n. Należy przyjąć, iż to na uczestniku spoczywa ciężar wykazania, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że pod pojęciem naruszenia, na które uczestnik przewozu towarów niebezpiecznych nie miał wpływu należy rozumieć jedynie takie zjawiska, które występują gwałtownie, niespodziewanie, których wystąpienie nie jest możliwe do zaplanowania przy dołożeniu należytej staranności przez uczestnika przewozu prowadzącego działalność gospodarczą. Jak wynika z akt przedmiotowej sprawy, skarżąca nie wskazywała na żadne okoliczności, o których mowa w art. 109 u.p.t.n., które mogłyby uzasadniać zastosowanie ww. przepisu. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie uwzględnić należy fakt prowadzenia przez skarżącą profesjonalnej działalności gospodarczej, wymagającej dołożenia przy jej prowadzeniu zasad należytej staranności. Mając powyższe na uwadze, Sąd podziela stanowisko organu, który stwierdził, iż nie występują w kontrolowanej sprawie przesłanki z art. 109 ust. 1 pkt 1 u.p.t.n., uwalniające od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie.
Reasumując, Sąd uznał, że organy, wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszyły prawa materialnego w sposób mogący wpłynąć na wynik sprawy, ani nie popełniły uchybień formalnoprawnych o istotnym znaczeniu. Dodatkowo wskazać należy, że w ocenie Sądu poczynione przez organy ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej wynikają ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organy ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. Z kolei sam fakt, że skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem organów, nie przesądza o tym, że w sprawie doszło do naruszenia obowiązujących przepisów.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.