VI SA/Wa 1653/06

VI SA/Wa 1653/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2006 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
Dnia [...] sierpnia 2005r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] poddał kontroli drogowej zespół pojazdów składający się z pojazdu silnikowego marki [...] nr rej. [...] i naczepy marki [...] nr rej. [...], będący własnością "P" spółka z o.o., dalej zwanej Spółką. W protokole kontroli stwierdzono, że przekroczono maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu, bowiem pojazd prowadzono od godziny 16 58 w dniu [...] sierpnia 2005r. do godziny 10 02 w dniu [...] sierpnia 2005r. Do protokołu kontroli dołączone są wykresówki z dnia [...] sierpnia /piątek/, [...] sierpnia /sobota/, [...] sierpnia /niedziela/, [...] sierpnia /poniedziałek/ i [...] sierpnia 2005r. /wtorek/. Protokół został podpisany przez kierowcę W. K. bez zastrzeżeń.
Organ pismem z dnia [...] września 2005r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania administracyjnego i możliwości wypowiedzenia się w sprawie.
Spółka pismem z dnia [...] września 2005r. wyjaśniła, że nieprawidłowości zawinił kierowca, zatem postępowanie powinno toczyć się przeciwko kierowcy.
Decyzją z dnia [...] września 2005r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 50,00 zł za przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu. Jako podstawę prawną decyzji podał art. 92 ust. 1 p.2 i 6 oraz art. 92 ust. 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym /Dz.U. nr 204 z 2004r., poz. 2088/ i lp. 1.11.5 lit.a załącznika do tej ustawy, a także art.6 ust.1 Rozporządzenia Rady EWG 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego /Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r./. W uzasadnieniu wskazał, że ryzyko związane z niewłaściwym wykonywaniem pracy przez pracowników ponosi przedsiębiorca. Dzienny okres prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin, a dwukrotnie w ciągu tygodnia może być przedłużony do 10 godzin. W. K. prowadził pojazd od godz. 16 58 w dniu [...] sierpnia 2005r. do 10 02 w dniu [...] sierpnia 2005r. tj. 10 godzin i 40 minut, co stanowi naruszenie art.6 ust.1 cytowanego Rozporządzenia.
Od tej decyzji odwołała się Spółka. Wnosiła o stwierdzenie jej nieważności jako skierowanej do niewłaściwego podmiotu albo jej uchylenie i nałożenie kary na kierowcę W. K. Wskazała, że art.68 ustawy o transporcie drogowym rozróżnia przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i kierowców wykonujących transport drogowy. W sprawie niniejszej to nie spółka była kontrolowana, tylko kierowca, a spółka w ogóle nie uczestniczyła w kontroli, zatem kara powinna być nałożona na kierowcę.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania, a w uzasadnieniu wskazał, że w aktach sprawy brak dokumentu, z którego wynikałoby, że początek okresu rozliczeniowego przypada na [...] sierpnia 2005r. godz. 16 58 , gdyż nie wiadomo, czy przed tą datą kierowca odebrał wymagany prawem wypoczynek dobowy, zatem postępowanie dowodowe wymaga uzupełnienia i ponownego zbadania wykresówek także pod kątem naruszenia innych norm czasu pracy. Jako podstawę prawną decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 2 k.p.a., art.87 ust.1, art.92 ust.1 p.2 i p.6 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.11.5 lit. a załącznika do tej ustawy, a także art.6 ust.1 cytowanego wyżej Rozporządzenia nr 3820/85 Rady /EWG/.
W ponownie prowadzonym postępowaniu I instancji Spółka nadesłała wykresówkę z dnia [...] sierpnia 2005r. Organ po jej zbadaniu powiadomił Spółkę o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z jego materiałami i wskazał, że stwierdził dodatkowe naruszenie polegające na skróceniu odpoczynku dziennego w dniu [...] sierpnia 2006r.
W piśmie z dnia [...] kwietnia 2005r. Spółka wskazała, że organ przekroczył zakres i czas kontroli, która miała miejsce tylko na drodze [...] sierpnia 2005r. i wówczas wykryła tylko jedno naruszenie prawa.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 300,00 zł. Na tę kwotę składały się kary za następujące naruszenia prawa:
1/ za przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu – 50,00zł. Jako podstawę prawną tej kary organ podał art. 92 ust. 1 p.2 i 6 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.5. lit.a załącznika do tej ustawy, a także art.6 ust.1 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady EWG 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. W uzasadnieniu wskazał, że ryzyko związane z niewłaściwym wykonywaniem pracy przez pracowników ponosi przedsiębiorca. Dzienny okres prowadzenia pojazdu nie może przekraczać 9 godzin, a dwukrotnie w ciągu tygodnia może być przedłużony do 10 godzin. Po zbadaniu dodatkowej wykresówki z dnia [...] sierpnia 2005r. organ stwierdził, że W. K. odbył wypoczynek dzienny w wymiarze 9 godzin i 53 minuty, a następnie prowadził pojazd od godz. 16 58 w dniu [...] sierpnia 2005r. do 10 02 w dniu [...] sierpnia 2005r. tj. 10 godzin i 40 minut, zatem jazda była o 40 minut za długa, co stanowi naruszenie art.6 ust.1 cytowanego Rozporządzenia.
2/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas do jednej godziny – 50,00zł. Jako podstawę prawną tej kary organ podał art. 92 ust. 1 p.2 i 6 oraz art. 92 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym i lp. 1.11.1. lit.a załącznika do tej ustawy, a także art.8 ust.1, ust.2 i ust.7 i art.9 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady EWG 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. W uzasadnieniu wskazał, że dnia [...] sierpnia kierowca rozpoczął kierowanie pojazdem o godzinie 16 58 i od tej godziny prowadził pojazd do godziny 12 55 w dniu [...] sierpnia 2005r. Najdłuższy okres odpoczynku w okresie 24 godzinnym tj. od 16 58 dnia [...] sierpnia do 16 58 dnia [...] sierpnia miał miejsce w godzinach od 12 55 dnia [...] sierpnia do 16 58 dnia [...] sierpnia wyniósł więc 4 godziny i 3 minuty zamiast wymaganych 9 godzin, został zatem skrócony o 4 godziny i 57 minut. Kara za pierwszą godzinę wyniosła 50,00 zł.
3/ za skrócenie dziennego czasu odpoczynku o kolejne 3 godziny i 57 minut – kara 200,00zł, a jej wysokość określona została na podstawie lp. 1.11.1 lit.b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W pozostałym zakresie podstawa prawna i uzasadnienie tej kary jak w p.2.
Od tej decyzji odwołała się Spółka. Wnosiła o stwierdzenie jej nieważności jako skierowanej do niewłaściwego podmiotu albo jej uchylenie i nałożenie kary na kierowcę W. K. Wskazała, że art.68 ustawy o transporcie drogowym rozróżnia przedsiębiorców wykonujących transport drogowy i kierowców wykonujących transport drogowy. W sprawie niniejszej to nie spółka była kontrolowana, tylko kierowca, a spółka w ogóle nie uczestniczyła w kontroli, zatem kara powinna być nałożona na kierowcę. Do tych argumentów podniesionych w toku postępowania organ nie odniósł się choć miał taki obowiązek zgodnie z art.107 § 3 kpa. Granice kontroli zostały rozszerzone bez podania podstawy prawnej, czym naruszono art.6, art.7, art.8 i art.74 kpa.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2006r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jako podstawę prawną decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał art. 138 § 1 p.1 k.p.a., art.87 ust.1, art.92 ust.1 p.2 i p.6 cytowanej wyżej ustawy o transporcie drogowym oraz lp.1.11.5 lit. a i 1.11.1 załącznika do tej ustawy, a także art.6 ust.1 i art.8 cytowanego wyżej Rozporządzenia nr 3820/85 Rady /EWG/. W uzasadnieniu wskazał, że organ przy ponownym rozpatrywaniu sprawy ma prawo wykryć dodatkowe naruszenia. Z analizy wykresówek wynika prawidłowe ustalenie naruszeń przez organ. Odpowiedzialność za naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym ponosi ten, kto wykonuje transport drogowy tj. przedsiębiorca i to na nim spoczywa odpowiedzialność za skutki działania kierowców, którymi się posługuje. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie działalności, aby przestrzegać przepisów prawa.
Tę decyzję Spółka zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucała naruszenie prawa materialnego poprzez wymierzenie kary przedsiębiorcy, zamiast kierowcy. Wskazała, że nie kwestionuje prawidłowości ustaleń postępowania dowodowego, ale w ocenie Spółki kara pieniężna, o której mowa w art.93 ustawy o transporcie drogowym nie może być nakładana na przedsiębiorcę. Zgodnie z art.68 ustawy kontroli podlegał kierowca, a nie przedsiębiorca i to kierowca powinien zostać ukarany. Spółka w ogóle nie uczestniczyła w kontroli. Skarżąca zarzucała też naruszenie przepisów postępowania polegające na tym, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie został sporządzony nowy protokół kontroli, co narusza art.74 ustawy o transporcie drogowym. Organ nie odniósł się też do zarzutów odwołania czym naruszył art.107 § 3 kpa.
Główny Inspektor Transportu Drogowego, w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie i przytoczył zastosowane przepisy prawa.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym skarżąca popierała skargę, podniosła że kierowca nie był pracownikiem Spółki i nie stosuje się do niego ustawa o czasie pracy kierowców oraz powołała się na wyrok NSA z dnia 27 września 2006r. I OSK 1261/05 rozstrzygający sprawę podobną.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.
Niezasadny jest zarzut, że kara powinna zostać nałożona na kierowcę, a nie na przedsiębiorcę. Zgodnie z art.4 p.1 ustawy o transporcie drogowym transport drogowy to podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy. Zgodnie z art.92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Polskę umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej określonej w załączniku do ustawy. Zgodnie z art.93 ust.1 ustawy o transporcie drogowym uprawnieni do kontroli mają prawo nałożyć na przedsiębiorcę wykonującego transport drogowy karę pieniężną. Z zestawienia wskazanych przepisów wynika, że za naruszenie obowiązków wynikających z ustawy lub umowy międzynarodowej odpowiada wykonujący transport drogowy czyli przedsiębiorca podejmujący i wykonujący działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób i rzeczy, i właśnie na niego nakładana jest kara pieniężna. Jak wynika bowiem ze wskazanych wyżej przepisów, za wykonywanie obowiązków nałożonych na kierowców, co do posiadania i okazywania wykresówek oraz co do przestrzegania przepisów regulujących czas pracy odpowiedzialność ponoszą przedsiębiorcy korzystający z ich usług.
Wskazać ponadto należy, że przedsiębiorcą wykonującym transport drogowy jest ten przedsiębiorca, który prowadzi transport drogowy tj. działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób i rzeczy, nie zaś ten, który tylko kieruje pojazdem, nawet jeśli prowadzi własną działalność gospodarczą polegającą na kierowaniu pojazdami. Jest niesporne, że w sprawie niniejszej wykonującą transport drogowy była skarżąca Spółka transportowa, a nie kierowca, którego Spółka zaangażowała do kierowania pojazdem na podstawie umowy zlecenia, zatem to spółka ponosi odpowiedzialność z art.92 ustawy o transporcie drogowym. Zarzuty dotyczące nieprawidłowego określenia strony postępowania i ukarania niewłaściwego podmiotu są więc niezasadne. W ocenie Sądu forma zatrudnienia kierowcy nie wpływa na odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy za uchybienia przepisom regulującym czas pracy kierowców, bowiem zgodnie z art.1 p.3 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 określenie "kierowca" oznacza każdą osobę, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres oraz każdą osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. Zgodnie z art.15 ust.7 Rozporządzenia Rady EWG 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym /Dz.Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985r./ na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Z zestawienia wskazanych przepisów wynika zatem, że niezależnie od formy zatrudnienia każdy kierowca ma obowiązek przestrzegać przepisów regulujących czas pracy i wypoczynku kierowców /Rozporządzenia nr 3820/85/ i jako dowód tego przestrzegania okazać do kontroli wykresówki /zgodnie z Rozporządzeniem 3821/85/. Ustawa o czasie pracy kierowców z dnia 16 kwietnia 2004r. /Dz.U. nr 92 poz.879/ w art.31 umożliwia kierowcom zatrudnionym na podstawie umowy o pracę zastąpienie wykresówek zaświadczeniem od pracodawcy, że nie prowadzili pojazdu. Co do innych kierowców możliwość taka nie została przewidziana, co nie zwalnia od obowiązku okazania wykresówek. Odmienna interpretacja prowadziłaby do niemożliwego do zaakceptowania wniosku, że zatrudnienie kierowcy na innej podstawie prawnej niż umowa o pracę uwalnia przedsiębiorcę od obowiązku stosowania się do uregulowań Rozporządzenia 3820/85 dotyczących czasu pracy i wypoczynku kierowców. Należy przypomnieć, że w sprawie niniejszej organ nie powołał w ogóle jako podstawy prawnej rozstrzygnięcia ustawy z dnia 16 kwietnia 2004r. o czasie pracy kierowców ani też wadliwie przywołanej przez skarżącego ustawy poprzedniej z 24 sierpnia 2001r. /Dz.U. nr 123 . poz.1354/, która straciła moc 1 maja 2004r. czynienie mu więc zarzutu z powodu jej niewłaściwego zastosowania jest bezzasadne.
Nie jest też zasadny zarzut rozszerzenia zakresu kontroli poprzez zbadanie dodatkowej wykresówki nie okazanej w czasie kontroli drogowej. Protokół kontroli drogowej jest jednym z elementów materiału dowodowego. Materiał ten może być uzupełniany w toku postępowania dodatkowymi dokumentami i dowodami przedstawionymi przez stronę i gromadzonymi przez organ z urzędu. Jak wynika z materiału dowodowego sprawy niniejszej okazana do kontroli wykresówka za [...] sierpnia 2005r. wcale nie była wykresówką za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierowca pojazd prowadził, co potwierdziła nadesłana dodatkowo wykresówka za dzień [...] sierpnia 2005r. Organ dla ustalenia czasu pracy i wypoczynku w dniu [...] sierpnia 2005r. mógł i powinien zbadać także tę wykresówkę i nie przekroczył w ten sposób zakresu kontroli drogowej. Rozpoznając sprawę ponownie, po uchyleniu decyzji w trybie art.138 § 2 kpa przez organ II instancji, organ I instancji mógł uzupełnić brakujący materiał dowodowy i na jego podstawie ustalić nie zauważone wcześniej naruszenia prawa oraz nałożyć za dostrzeżone naruszenia stosowną karę pieniężną. W wyroku z dnia 4 maja 1998r. /FPS 2/98 ONSA 1998/3 poz.79/ NSA wyjaśnił, że przepis art.139 kpa /ustanawiający zakaz orzekania na niekorzyść odwołującego się/ nie ma zastosowania przy rozpatrywaniu sprawy przez organ I instancji w postępowaniu toczącym się w następstwie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego wydanej na podstawie art.138 § 2 kpa. Oznacza to, że rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji bada ją w pełnym zakresie i bez ograniczeń dowodowych oraz może wydać decyzję mniej korzystną dla strony niż pierwsza decyzja I instancji. Organ nie naruszył więc prawa przeprowadzając uzupełniające postępowanie dowodowe i stawiając na jego podstawie nowe zarzuty oparte na nieprawidłowościach, które miały miejsce w okresie objętym kontrolą tj. dnia [...] sierpnia 2005r. Tak więc zarzuty skargi nie są uzasadnione.
Sąd w składzie wydającym wyrok niniejszy nie podzielił poglądu prezentowanego przez skarżącą na rozprawie oraz wyrażonego w wyroku NSA z dnia 27 września 2006r. /I OSK 1261/05/, iż nałożenie kary za naruszenie przepisów wspólnotowych jest możliwe dopiero od dnia 21 grudnia 2005r. tj. od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 29 lipca 2005r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw /Dz.U. nr 180 poz.1497/ wprowadzającej do art.92 ustawy o transporcie drogowym dodatkowy punkt 8 przewidujący nałożenie kary na naruszenie przepisów prawa wspólnotowego.
Od daty przystąpienia Polski do Unii Europejskiej tj. od dnia 1 maja 2004r. zaczęło obowiązywać w Polsce prawo Unii Europejskiej.
Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej system prawny Unii stał się naszym własnym systemem, czyli porządek prawny Polski obejmuje w chwili obecnej system prawa narodowego - krajowego oraz cały dorobek wspólnotowy i w tym systemie muszą poruszać się organy administracji. Na mocy art.2 umowy międzynarodowej tj. Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Polski do Unii Europejskiej, stanowiącego integralną część Traktatu Akcesyjnego o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej podpisanego w Atenach 16 kwietnia 2003r. /opublikowanego w Dz.U. nr 90 z 2004r. poz.864/ od dnia przystąpienia Polska jest związana postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia. Postanowienia te są stosowane zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach i Akcie dotyczącym warunków przystąpienia. Zgodnie z art.249 Traktatu o Unii Europejskiej rozporządzenia Unii Europejskiej wiążą w Państwach Członkowskich, a więc i w Polsce, w całości i są stosowane bezpośrednio. W myśl wskazanych postanowień umów międzynarodowych Rozporządzenia 3820/85 i 3821/85 Rady (EWG) obowiązują w Polsce od 1 maja 2004r.
Wskazane Rozporządzenia Rady /EWG/ zostały włączone do polskiego porządku prawnego poprzez art.2 Traktatu Akcesyjnego będącego umową międzynarodową i art.249 Traktatu o Unii Europejskiej również będącego umową międzynarodową. Rozporządzenia czerpią swoją moc wiążącą w Polsce właśnie ze wskazanych umów międzynarodowych, których stroną jest Polska. Naruszenie obowiązków wynikających z rozporządzeń Rady /EWG/ stanowi naruszenie obowiązków wynikających z umów międzynarodowych ustanawiających związanie Polski rozporządzeniami wydanymi przez organy Unii. Obowiązki wynikające z rozporządzeń Unii mieszczą się w kategorii objętej art.92 ust.1 p.6 ustawy o transporcie drogowym tj. w kategorii umów międzynarodowych, bowiem właśnie umowa międzynarodowa - Traktat Akcesyjny i Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską stanowią podstawę ich /Rozporządzeń/ stosowania w Polsce. Dodanie do art.92 ustawy p.8 dotyczącego penalizacji naruszania obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego stanowi jedynie doprecyzowanie niezmienionego stanu prawnego obowiązującego od 1 maja 2004r. Dodatkowo wskazać należy, że art.92 ust.4 ustawy o transporcie drogowym stanowi, iż wykaz naruszeń podlegających karze oraz wysokość kar za poszczególne naruszenia zawarte są w załączniku do ustawy. Omawiany załącznik w p.1.11 wymieniał liczne, podlegające karze naruszenia przepisów o czasie pracy kierowców. Za prezentowanym przez Sąd stanowiskiem przemawia okoliczność, że w załączniku do ustawy określającym wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, wymienione są naruszenia obowiązków wynikających z cytowanych wyżej rozporządzeń Rady /EWG/. Załącznik do ustawy jest jej częścią. Uznanie, że naruszenie obowiązków wynikających z rozporządzeń wspólnoty, aż do dnia 21 grudnia 2005r. nie było penalizowane, powoduje, że należy przyjąć istnienie sprzeczności między uregulowaniem zawartym w art. 92 ust.1 p.6 dotyczącym penalizowania tylko naruszenia obowiązków wynikających bezpośrednio z umów międzynarodowych i załącznikiem do ustawy przewidującym kary pieniężne za naruszenie przepisów wspólnotowych będących prawem wtórnym, wprowadzonym do porządku prawnego właśnie umowami międzynarodowymi. Przy założeniu racjonalności ustawodawcy interpretacja taka jest niemożliwa do zaakceptowania i dlatego w sprawie niniejszej Sąd jej nie przyjął uznając, że naruszenie obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego, także wtórnego, mieści się w kategorii naruszenia obowiązków wnikających z umowy międzynarodowej i jego naruszenie podlegało karom określonym w załączniku do ustawy o transporcie drogowym od dnia 1 maja 2004r.
Zważywszy powyższe Sąd uznał, że podniesione przez stronę zarzuty nie są uzasadnione, a zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zatem działając na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.