VI SA/Wa 1981/14

VI SA/Wa 1981/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-03-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki
Andrzej Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Ewa Frąckiewicz
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 2581/15 - Wyrok NSA z 2017-06-27
II GSK 1981/14 - Wyrok NSA z 2015-10-06
III SA/Wr 908/13 - Wyrok WSA we Wrocławiu z 2014-05-30
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 127 par. 3, art. 138 par. 1 pkt 1, art. 5a ust. 1, art. 3 ust. 1.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51  art. 3 ust. 1.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)
Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 72  art. 4 ust. 1 lit. a i b, art. 7 ust. 2.
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do  rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Tekst mający znaczenie dla EOG).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2015 r. sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu.
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej organem) decyzją z [...] kwietnia 2014 r., Nr [...] po ponownym rozpatrzeniu sprawy ze skargi "E." Sp. z o.o. w S. (zwanej dalej stroną/skarżącą) od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego (zwanego dalej organem I instancji) z [...] stycznia 2014 r., o cofnięciu licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy o nr TU - [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W dniu [...] maja 2011 r. stronie udzielono licencji o nr TU - [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy. Strona zgłosiła 16 pojazdów do licencji. Udzielonych zostało 16 wypisów z ww. licencji. Strona powinna zatem wykazać swoją sytuację finansową poprzez dostarczenie dokumentów, z których wynikałoby, że dysponuje środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości 84 000 euro.
Organ licencyjny pismem z [...] września 2013 r. wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru w wysokości 84 000 euro pod rygorem wszczęcia postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji.
W związku z nieprzedstawieniem przez przedsiębiorcę dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru w wysokości 84.000 euro, organ licencyjny pismem z [...] grudnia 2013 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego o cofnięcie licencji przewozowej nr TU-[...].
Decyzją z [...] stycznia 2014 r. organ I instancji, cofnął stronie licencję na wykonywaniu międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego.
Strona pismem z [...] lutego 2014 r. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu wniosku decyzją z [...] kwietnia 2014 r., utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazał, że myśl art. 5a ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414 ze zm.; dalej utd.), podjęcie i wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji wspólnotowej, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczącym wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1072/2009" lub rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 561/2006, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1073/2009". Jego zdaniem, z art. 7 ust. 1 utd. wynika, że udzielenie, odmowa udzielenia, zmiana oraz zawieszenie lub cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego następuje w drodze decyzji administracyjnej. Wskazał, że w myśl art. 7 ust. 4 pkt 1 utd., organem właściwym w sprawach udzielenia, odmowy, zmiany lub cofnięcia licencji wspólnotowej jest Główny Inspektor Transportu Drogowego. Podniósł, że zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. a i lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych, licencja wspólnotowa wydawana jest przez państwo członkowskie, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, każdemu przewoźnikowi wykonującemu zarobkowo drogowy przewóz rzeczy, który to przewoźnik: a) ma siedzibę w tym państwie członkowskim zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego oraz b) jest uprawniony w państwie członkowskim siedziby przewoźnika do wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego rzeczy zgodnie z przepisami wspólnotowymi oraz krajowymi przepisami tego państwa członkowskiego dotyczącymi dostępu do zawodu drogowego przewoźnika rzeczy.
Stosownie do treści art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 "Właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust. 1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową. Z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1671/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady Unii (WE), przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi: posiadać rzeczywistą i stalą siedzibę w jednym z państw członkowskich;
a. cieszyć się dobrą reputacją;
b. posiadać odpowiednią zdolność finansową; oraz
c. posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Warunki związane z wymogiem zdolności finansowej zostały zawarte w art 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. Zgodnie z ust. 1 art. 7 ww. rozporządzenia w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9 000 EUR w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5 000 EUR na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd (...). Natomiast ust. 2 art. 7 ww. rozporządzenia wskazuje, że w drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego po analizie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zważył, iż decyzja o cofnięciu stronie licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy została podjęta słusznie i zgodnie z obowiązującym prawem. Wskazał, że organ licencyjny pismem z dnia [...] września 2013 r. wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru w wysokości 84 000 euro. Strona przesłała do siedziby organu dokumenty, tj. certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy nr [...] wydany Panu L. O., dwa oświadczenia złożone przez Pana L. O. (o niekaralności oraz o pełnieniu roli osoby zarządzającej transportem), umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (zawodowej) przewoźnika drogowego związanego z koniecznością spełnienia przez przewoźnika drogowego wymogu określonego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (WE) 1071/2009 z 21 października 2009 r., certyfikat ubezpieczenia na sumę gwarancyjną 49 000 euro. Jednak wskazać należy, że dokumenty te nie stanowiły potwierdzenia posiadania przez przedsiębiorcę sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej opiewającej na kwotę 84.000 euro. Wyjaśnić trzeba, że "E." Sp. z o.o. zgłosiła 16 pojazdów do licencji nr TU - [...] i zostało udzielonych spółce 16 wypisów z ww. licencji. Zatem przedsiębiorca powinien wykazać swoją sytuację finansową poprzez dostarczenie dokumentów, z których wynikałoby, że dysponuje środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości 84 000 euro. Zgodnie bowiem z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9 000 euro w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5 000 euro na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd. Skoro strona miała zgłoszonych 16 pojazdów do licencji nr TU - [...] i żadnego z tych pojazdów nie wycofała z posiadanej licencji, to powinna przedstawić dokumenty dotyczące wszystkich pojazdów zgłoszonych do licencji, które potwierdzałyby posiadanie przez nią sytuacji finansowej w wysokości 84 000 euro. W odpowiedzi na wezwanie organu licencyjnego strona załączyła certyfikat ubezpieczenia na sumę gwarancyjną 49 000 euro (dotyczący 9 pojazdów), a nie na wartość 84 000 euro. Dlatego też zdaniem organu, organ I instancji, który wydał zaskarżoną decyzję, prawidłowo uznał, że przedsiębiorca nie przedstawił dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego zgodnie z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. Jego zdaniem, obowiązkiem strony było okazanie takich dokumentów, z których wynikałoby, że dysponuje środkami finansowymi lub majątkiem w wysokości 84 000 euro, z uwagi na zgłoszonych 16 pojazdów do licencji nr TU - [...]. W ocenie organu nie jest uprawniony zarzut strony, że żądane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego dokumenty zostały przesłane przez nią do organu licencyjnego. W wezwaniu z dnia [...] września 2013 r. wyraźnie wskazano, że skarżący powinien udokumentować posiadanie zabezpieczenia finansowego na kwotę 84 000 euro. Dokumentów potwierdzających ww. okoliczności odwołujący się nie przedstawił. Uzasadnienie zaskarżonej przez stronę decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego było zatem w tym zakresie zgodne ze stanem faktycznym.
Podkreślono, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca załączyła kopię ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu krajowym oraz kopię ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu międzynarodowym na wartość 300 000 dolarów. Jednak wskazać należy, że ww. dokumenty nie mogą być uwzględnione przy ustaleniu aktualnie posiadanej przez stronę zdolności finansowej, ponieważ są to jedynie polisy odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu krajowym i międzynarodowym, a nie ubezpieczenia przewidziane w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r., zgodnie z którym to przepisem: "w drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy". W związku z powyższym, wszystkie przedstawione przez stronę dokumenty (znajdujące się w aktach sprawy), nie potwierdzają posiadania przez przedsiębiorcę sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej opiewającej na kwotę 84 000 euro.
Skargę na powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca, wskazując, że nie została poinformowana czego dotyczył brak w dokumentach, nigdzie nie było informacji o nieprawidłowej kwocie sumy gwarancyjnej. Strona wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. 2012 r., poz.270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem skargi jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] kwietnia 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] stycznia 2014 r., o cofnięciu licencji nr TU – [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy.
Należy zauważyć, że organ licencyjny, działając na podstawie art. 83 ust. 1 utd., pismem z 23 września 2014 r. wezwał przedsiębiorcę do przedstawienia dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru w wysokości 84 000 euro. W dniu [...] października 2013 r. do Biura do spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] wpłynęły następujące dokumenty złożone przez stronę: certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy nr [...] wydany Panu L. O., dwa oświadczenia złożone przez Pana L. O. (o niekaralności oraz o pełnieniu roli osoby zarządzającej transportem), umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (zawodowej) przewoźnika drogowego związanego z koniecznością spełnienia przez przewoźnika drogowego wymogu określonego w art. 7 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady Europy (WE) 1071/2009 z 21 października 2009 r. zawarta w dniu [...] sierpnia 2013 r. pomiędzy G. S.A., a "E." Sp. z o.o. oraz certyfikat ubezpieczenia na sumę gwarancyjną 49 000 euro.
Wobec nieprzedstawienia przez przedsiębiorcę dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego na całość taboru w wysokości 84 000 euro, organ licencyjny pismem z [...] grudnia 2013 r. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego o cofnięcia licencji przewozowej nr TU-[...]. Ponadto organ poinformował stronę o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań.
Przedsiębiorca oświadczył, że w dniu [...] października 2013 r. zostały wysłane do siedziby Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wymagane dokumenty. Strona, załączyła ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu krajowym wraz z Aneksem nr 1 do polisy, ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu międzynarodowym wraz z Aneksem nr 1 do polisy, certyfikat kompetencji zawodowych w międzynarodowym transporcie drogowym rzeczy nr [...] wydany Panu L. O., dwa oświadczenia złożone przez Pana L.O. (o niekaralności oraz o pełnieniu roli osoby zarządzającej transportem), kopia zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej oraz wykaz pojazdów użytkowanych przez Spółkę na dzień 20 października 2013 r. Kopie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu krajowym oraz kopię ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu międzynarodowym na wartość 300 000 dolarów. Nie jest jasne z jakiego powodu organ uznaje, że ww. dokumenty nie mogą być uwzględnione przy ustaleniu aktualnie posiadanej przez stronę zdolności finansowej. Organ uznaje, że są to jedynie polisy odpowiedzialności cywilnej przewoźnika drogowego w ruchu krajowym i międzynarodowym, a nie ubezpieczenia przewidziane w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r., zgodnie z którym to przepisem: "w drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy. Zakład ubezpieczeń udzielając ochrony na wartość 300 000 dolarów potwierdził posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Należy zauważyć, że określenie nazwy polisy może budzić wątpliwości ale zawiera ona ochronę ubezpieczeniową równorzędną z tą opisaną w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. W tym stanie rzeczy organ winien wprost zakwestionować tę ochronę w oparciu o posiadane polisy lub zażądać dodatkowych dokumentów umożliwiających podjęcie rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, jeżeli organ uznaje, że przedsiębiorca nie przedstawił dokumentów potwierdzających posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego zgodnie z art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. w wysokości 84 000 euro, z uwagi na zgłoszonych 16 pojazdów do licencji nr TU – [...] to po przeprowadzeniu postępowania powinien ograniczyć możliwość działania przedsiębiorcy do pojazdów, które są objęte dokumentami potwierdzającymi posiadanie sytuacji finansowej zapewniającej podjęcie i prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. W przypadku rozszerzenia i zgłaszania pojazdów do licencji organ nie musi dopisywać nowych pojazdów do licencji ale może poinformować stronę o istniejących przeszkodach i sposobach ich usunięcia.
Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 111 1671/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego przedsiębiorcy wykonujący zawód przewoźnika drogowego muszą spełniać następujące wymogi:
a. posiadać rzeczywistą i stalą siedzibę w jednym z państw członkowskich;
b. cieszyć się dobrą reputacją;
c. posiadać odpowiednią zdolność finansową;
d. posiadać wymagane kompetencje zawodowe.
Warunki związane z wymogiem zdolności finansowej zostały zawarte w art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. Zgodnie z ust. 1 art. 7 ww. rozporządzenia w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 ust. 1 lit. c) przedsiębiorca musi być w stanie w każdym momencie roku finansowego spełnić swoje zobowiązania finansowe. W tym celu przedsiębiorca wykazuje na podstawie poświadczonych przez audytora lub odpowiednio upoważnioną osobę rocznych sprawozdań finansowych, że co roku dysponuje kapitałem i rezerwami o wartości co najmniej równej 9 000 euro w przypadku wykorzystywania tylko jednego pojazdu i 5 000 euro na każdy dodatkowy wykorzystywany pojazd (...). Natomiast ust. 2 art. 7 ww. rozporządzenia wskazuje, że w drodze odstępstwa od ust. 1 właściwy organ może zgodzić się lub wymagać, aby przedsiębiorca wykazał swoją zdolność finansową za pomocą poświadczenia, takiego jak gwarancja bankowa lub ubezpieczenie, w tym ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej z jednego lub kilku banków lub innych instytucji finansowych, w tym przedsiębiorstw ubezpieczeniowych, składających solidarną gwarancję za przedsiębiorstwo na kwoty określone w ust. 1 akapit pierwszy. W tym stanie rzeczy organ winien wskazać stronie z jakiego powodu ubezpieczenie odpowiedzialności zawodowej nie gwarantuje takiej ochrony.
Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. Inaczej Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję.
Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasad pogłębiania zaufania obywateli do Państwa (art. 8 k.p.a.). Zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań.
Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit. c. p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O niewykonalności zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.