VI SA/Wa 1975/05

VI SA/Wa 1975/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Andrzej Wieczorek /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 805/06 - Wyrok NSA z 2007-04-27
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2006r. sprawy ze skargi A. W. "D." na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transport Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póź.zm.), art. 42 ust. l, art. 87 ust. l, art. 92 ust. l oraz Lp. 1.4.1., Lp. 1.11.4 Lp. 1.11.5 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 – t.j.), § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z póź.zm.), art. 6 ust. l, art. 7 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985r., Nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 01.12.1985 P.0001-0007), po rozpatrzeniu odwołania Pani A. W. (skarżącej) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3900 zł (trzech tysięcy dziewięciuset złotych), utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Główny Inspektor Transportu Drogowego ustalił, że kontrola przeprowadzona w dniu [...] lutego 2005 r. pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] wykazała, że poruszający się po drodze krajowej nr [...] pojazd służył skarżącej do wykonywania transportu drogowego. Zdaniem organu nie uiszczono opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz naruszono przepisy dotyczące czasu prowadzenia pojazdu.
Organ I instancji wskazał, że z protokołu kontroli oraz materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, iż kierowca okazał w chwili kontroli sześciomiesięczną kartę opłaty za przejazd po drogach krajowych o nr i serii [...], która nie zawierała wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. Zdaniem organu I instancji karta opłaty drogowej nie może stanowić ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie można jej przyporządkować do kontrolowanego pojazdu, a ponadto stanowi to naruszenie § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych.
Biorąc pod uwagę ustalony stan faktyczny organ I instancji działając na podstawie art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, w związku z postanowieniem Lp. 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wymierzył karę w wysokości 3000 zł.
Ponadto w dniu kontroli, po przeprowadzonej analizie wykresówki z dnia [...] lutego 2005r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy. Zdaniem organu analiza tej wykresówki wskazuje, że kierujący pojazdem Pan G. K. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o łączny czas wynoszący 3 godzin i 38 minut. W związku z powyższym naruszeniem, organ I instancji nałożył karę pieniężnej w wysokości 450 złotych. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż w dniu [...] lutego 2005 r. kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o l godzinę i 30 minut, za co nałożono karę pieniężną w wysokości 200 złotych.
W tym samym miejscu i czasie organ pierwszej instancji stwierdził również przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia:
- na podstawie wykresówki Pana G. K. z dnia [...] lutego 2005r. - przekroczenie normy nastąpiło o 2 godziny i 38 minut i zostało sankcjonowane kara pieniężna w wysokości 250 złotych.
Odwołanie od decyzji organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 3000 zł. wniosła skarżąca podnosząc, że prowadzący pojazd kierowcy posiadali dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych na potrzeby własne. W karcie tej nie wpisano numeru rejestracyjnego pojazdu co nie może w ocenie skarżący stanowić podstawy ukarania taką karą. Podniosła, że odwołanie się przez organ wyłącznie do treści § 5 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w myśl, którego karta bez numeru rejestracyjnego samochodu nie jest dowodem uiszczenia opłaty nie może być akceptowane w świetle konstrukcji przewidzianej w Lp.1.4.1 załącznika do ustawy. Jej zdaniem "brak opłat", o którym mowa w Lp.1.4.1 załącznika do ustawy i "brak dowodu uiszczenia opłat" o którym mowa w rozporządzeniu, to dwa zupełnie odmienne stany faktyczne. W pierwszym stwierdza się fakt braku opłaty, w drugim zaś przypadku, aby dojść do tego samego wniosku konieczne byłoby ustalenie, czy dana opłata dotyczy tego pojazdu, czy też innego pojazdu przedsiębiorcy, który w chwili dokonywania kontroli nie był używany. Tego rodzaju ustaleń w tej sprawie w ocenie skarżącej brak. Zdaniem skarżącej opłata ta była uiszczona, a karta opłat była wyłącznie źle wypełniona, a to wypełnia dyspozycję Lp.1.4.4. załącznika do ustawy, w myśl którego kara pieniężna, w takim przypadku jest znacznie niższa. Jeżeli zaś przyjąć wykładnię organu I instancji o "braku dowodu uiszczenia opłaty" w dniu kontroli, to brak tej karty w tym dniu, przy wcześniejszym uiszczeniu opłat za ten właśnie pojazd ( kopia wypełnionej karty w załączeniu ) także oznacza zastosowanie sankcji niższej tj. w kwocie 200 złotych, ujętej w Lp.1.4.2 załącznika do ustawy. Tam bowiem używa się właśnie określeń tożsamych z pojęciem braku dowodu uiszczenia opłat w dniu kontroli, a nie braku opłat w ogóle.
Wskazała, że z treści § 5 ust. l w związku z ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych, oraz z treści pouczenia umieszczonego na karcie opłaty półrocznej wynika, że kartę opłat wypełnia organ ją wydający tj. organ o którym mowa w art. 42 ust. l ustawy. Jeśli więc tego rodzaju informacja nie została wpisana przez organ wydający, to mógł ją wpisać organ dokonujący kontroli, aby w ten sposób usunąć rażące uchybienia działania innych organów Państwa lub instytucji upoważnionych przez Państwo do działania w jego imieniu. Tego rodzaju zachowanie zgodne byłoby z art. 8 i 9 K.p.a., w myśl których organy administracji zobowiązane są wykonywać swoje obowiązki w sposób budzący zaufanie obywateli do organów Państwa, jak również mają one obowiązek udzielać mu stosownych informacji prawnych. W tym zaś wypadku wystarczające byłoby ustalenie, którego pojazdu dotyczy ta karta (dotyczy ona właśnie pojazdu zatrzymanego podczas kontroli), wpisanie właściwego numeru rejestracyjnego wraz z pouczeniem, że odbiór karty po dokonaniu opłaty drogowej może nastąpić wyłącznie w przypadku wpisania niej wszystkich danych.
W ocenie skarżącej organ przeprowadził nieprawidłowo postępowanie, bowiem nie ustalił, czy karta ta mogła być używana na potrzeby co najmniej dwóch innych pojazdów skarżącej oraz obciążył stronę za niewłaściwe działanie innego podmiotu zobowiązanego do wypełnienia karty.
Główny Inspektor Transport Drogowego zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2005r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r.
Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 42 ust. l ustawy o transporcie drogowym przedsiębiorcy wykonujący na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązani są uiszczać opłaty za przejazd po drogach krajowych. Następuje to poprzez nabycie karty opłaty, która podlega wypełnieniu (§ 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych). Prawidłowo wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi wyłączny dowód potwierdzający uiszczenie tego świadczenia.
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w § 5 ust. 2 stanowi, iż w części dotyczącej numeru pojazdu oraz terminu ważności, karta opłaty dobowej może być wypełniona w terminie 7 dni od daty wydania karty opłaty dobowej, a w przypadku karty opłaty tygodniowej w ciągu 14 dni od daty wydania tej karty.
Stosownie do § 5 ust. 3 kartę opłaty wypełnia się przed rozpoczęciem przejazdu przez wpisanie w odpowiednim miejscu numeru rejestracyjnego pojazdu (...).
Zdaniem organu § 5 ust. 4 wyżej cytowanego rozporządzenia określa, iż termin ważności karty należy wpisać tak, aby wszystkie oznaczone pola karty były wypełnione (...).Godzinę przejazdu oznacza się czterema cyframi, z czego dwie pierwsze odpowiadają kolejnym godzinom w 24-godzinnym cyklu dobowym.
Stosownie do art. 87 ust. l cytowanej ustawy, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie, między innymi dowód uiszczenia opłaty za korzystanie z tych dróg.
Zgodnie z art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł.
Według lp. 1.4.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zagrożone jest sankcją w wysokości 3000 zł.
W związku z powyższym Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, iż przedstawiona do kontroli karta opłaty drogowej nie może stanowić ważnego dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych, gdyż nie można jej przyporządkować do kontrolowanego pojazdu, a ponadto narusza postanowienie § 5 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za po drogach krajowych. Biorąc pod uwagę powyższe organ powołując się na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (wyrok z dnia 17 listopada 2004 r. sygn. akt 6 II SA 4308/03) uznał, że okazana w dniu kontroli karta nie stanowiła dowodu na wniesienie opłaty za przejazd po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] lutego 2005 r. na kontrolowany pojazd, i w związku z tym utrzymał nałożoną karę pieniężną.
Ponadto organ podtrzymał stanowisko w zakresie nałożenia kar za naruszenia związane z czasem prowadzenia pojazdu.
Wskazał, że w dniu kontroli, po analizie wykresówki z dnia [...] lutego 2005r. stwierdzono przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia bez przerwy.
Stosownie do brzmienia art. 7 ust. l sekcji V rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego - po czterech godzinach i trzydziestu minutach prowadzenia pojazdu kierowcy przysługuje przerwa, co najmniej 45 - minutowa, chyba że zaczyna się okres odpoczynku.
Lp. 1.11.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym przewiduje za powyższe naruszenie sankcję w wysokości:
a) o czas powyżej 15 minut do 30 minut -100 złotych,
b) za każde następne rozpoczęte 30 minut - 50 złotych.
Zdaniem organu analiza wykresówki z dnia [...] lutego 2005 r., wskazuje, że kierujący pojazdem Pan G. K. przekroczył czas prowadzenia pojazdu bez przerwy o łączny czas wynoszący 3 godzin i 38 minut. W związku z powyższym naruszeniem, organ II instancji utrzymuje nałożoną decyzję w zakresie kary pieniężnej w wysokości 450 złotych. Ponadto organ I instancji stwierdził, iż w dniu [...].02.2005 r. kierowca Pana G. K. przekroczył maksymalny czas prowadzenia bez przerwy o l godzinę i 30 minut, co jest zagrożone karą pieniężną w wysokości 200 złotych.
W tym samym miejscu i czasie organ pierwszej instancji stwierdził również przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia:
- na podstawie wykresówki Pana G. K. o z dnia [...].02.2005 r. - przekroczenie normy nastąpiło o 2 godziny i 38 minut i zostało sankcjonowane kara pieniężna w wysokości 250 złotych.
Zgodnie z art. 6 ust. l sekcji IV rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego- okres prowadzenia pojazdu pomiędzy każdymi dwoma okresami dziennego odpoczynku lub między okresem dziennego i tygodniowego odpoczynku, zwanego dziennym okresem prowadzenia pojazdu- nie może przekraczać dziewięciu godzin. Może być przedłużony dwukrotnie w każdym tygodniu do 10 godzin.
Naruszenie powyższego przepisu skutkuje nałożeniem sankcji wynikającej z Ip. 1.11.5 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, odpowiednio: a/ o czas do jednej godziny- 50 złotych, b/ za każdą następną rozpoczętą godzinę-100 złotych.
Mając na uwadze powyższe organ wywodził jak w decyzji.
Skargę na powyższą decyzję w zakresie nałożenia kary w kwocie 3 000 zł. wniosła skarżąca wnosząc o jej uchylenie i wywodząc jak w odwołaniu.
Zarzuciła wydanie decyzji z naruszeniem art. 92 ust. l i ust.4 oraz Lp. 1.4.1., załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 – t.j.), poprzez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, że nie została uiszczona opłata za wykonywanie przewozów towarowych na potrzeby własne.
Podniosła naruszenie przez organ przepisów art.8,10, 75 § 1 k.p.a w związku z art. 42 ust. l, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym oraz § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z póź.zm.) poprzez nie ustalenie w tym konkretnym wypadku, czy posiadana przez skarżąca karta opłaty drogowej dotyczy pojazdu kontrolowanego. Zarzuciła, iż przepis § 5 ust.6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych ustala wprawdzie domniemanie faktyczne ale został wydany z przekroczeniem umocowania ustawowego o którym mowa w art. 42 ust. 7, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Nadto wskazała, że organ administracji uniemożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego.
Wskazała na błędną wykładnię § 5 ust.6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w związku z Lp. 1.4.1., Lp. 1.4.2 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Podnosząc powyższe zarzuciła organowi, że brak dowodu uiszczenia opłaty, o którym w przepisie rozporządzenia jest nie objęty przepisem Lp. 1.4.1. załącznika dotyczącym braku opłaty, natomiast jest to brak dowodu uiszczenia opłaty administracyjnej, o którym mowa w Lp. 1.4.2 załącznika.
Zarzuciła naruszenie przepisów art. 8 i 9 K.p.a. w związku z § 5 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych w związku z art.42 ust. 3 i ust.7, ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez nieuwzględnienie prawnej niemożności wypełnienia półrocznej karty opłaty drogowej samodzielnie przez jej nabywcę.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stan faktyczny ustalony przez organ podczas kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2005 r. pojazdu marki [...] o nr rejestracyjnym [...] nie jest kwestionowany. Okazana w chwili kontroli sześciomiesięczną karta opłaty za przejazd po drogach krajowych o nr i serii [...], nie zawierała wpisu numeru rejestracyjnego pojazdu. Wobec tego uznano, że przedmiotowy pojazd, poruszający się po drodze krajowej nr [...] służył skarżącej do wykonywania transportu drogowego.
Skarżąca kwestionuje zasadność nałożenia kary pieniężnej z tego tytułu uznając, że prowadzący pojazd kierowcy posiadali dowód uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych na potrzeby własne. W karcie tej nie wpisano numeru rejestracyjnego pojazdu co nie może w ocenie skarżący stanowić podstawy ukarania taką karą. Zdaniem skarżącej opłata ta była uiszczona, a karta opłat była wyłącznie źle wypełniona, a o takim stanie faktycznym mówi pkt 1.4.4. załącznika do ustawy. Zdaniem skarżącej w świetle powołanego przepisu kara pieniężna jest znacznie niższa. Jeżeli przyjąć wykładnię organu I instancji o "braku dowodu uiszczenia opłaty" w dniu kontroli, to brak tej karty w tym dniu, przy wcześniejszym uiszczeniu opłat za ten właśnie pojazd także oznacza zastosowanie sankcji niższej tj. w kwocie 200 złotych, ujętej w pkt 1.4.2 załącznika do ustawy. Tam bowiem używa się właśnie określeń tożsamych z pojęciem braku dowodu uiszczenia opłat w dniu kontroli, a nie braku opłat w ogóle. Tak więc skarżąca wywodzi, że organ niewłaściwe zinterpretował przepisy.
Stanowisko skarżącej jest niezasadne.
W ocenie Sądu skutecznym dowodem na okoliczność uiszczenia opłaty drogowej jest wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty. Wniosek taki należy wysnuć z przepisu § 4 ust.2 i 5 § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. Nr 150, poz. 1684 z póź.zm.), w którym stwierdzono, że "wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi dokument potwierdzający wniesienie opłaty". Celem tych przepisów jest m.in. zapobieżenie wielokrotnemu wykorzystywaniu tej samej karty opłaty drogowej przez więcej niż jeden pojazd samochodowy. Z tego też powodu niezasadne są twierdzenia strony, że organ winien badać czy karta może być wykorzystywana przy przejeździe innym przejeździe. Tak wypełniona karta tj. bez wpisania danych identyfikujących pojazdu może być użyta wielokrotnie do realizowania przewozów przy innych przejazdach i to nie tylko w ramach przedsiębiorstwa skarżącej. Zgodnie z art. 87 ust.1 i ust.2 ustawy o transporcie drogowym, kierowca wykonujący transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu m.in. dowód uiszczenia opłaty drogowej. Zgodnie z art. 87 ust.3 tej ustawy przedsiębiorca ponosi odpowiedzialność za wyposażenie kierowcy w ten dokument Z przepisów tych wynika, że ciężar dowodu na okoliczność uiszczenia opłaty drogowej ciąży na samym przedsiębiorcy, w tym w zakresie wypełnienia karty. Przepis § 5 ust.6 ww. rozporządzenia stanowi, że karta opłaty nie wypełniona lub wypełniona w inny sposób niż wskazany w m.in. w § 5 ust.3 i 4 nie stanowi dowodu uiszczenia opłaty. Przepis ten w ocenie Sądu mieści w delegacji ustawowej w oparciu o który został wydany.
Posługiwanie się niewypełnioną w istotnej części kartą opłaty drogowej, nie mogło stanowić skutecznego dowodu co do uiszczenia opłaty.
Obowiązek wypełnienia kart długoterminowych (w tym półrocznej) ciąży na wystawcy dokumentu. Jednak okoliczność, ta nie zwalnia w ocenie Sądu skarżącej - profesjonalnego uczestnika obrotu gospodarczego od weryfikacji prawidłowości podejmowanej w jej interesie czynności. Zarówno Sąd jak i organ kontrolny nie jest upoważniony do dociekania przyczyn niewłaściwego wypełnienia karty przez jednostkę wydającą kartę. Rozpatrując sprawę administracyjną związany jest obowiązującymi przepisami, które przewidują obowiązek nałożenia sankcji administracyjnej za brak należnej opłaty. Wskazać przy tym trzeba, że skarżący mógł żądać od jednostki wydającej kartę opłaty jej uzupełnienia lub wymiany albo podjąć inne stosowne działania.
Skarżący słusznie podnosi, że w świetle art. 92 ust. l i ust. 4 ustawy o transporcie drogowym w związku z brzmieniem Lp 1.4.1, Lp 1.4.2 i Lp 1.4.4 załącznika do tej ustawy przewidziano trzy różne podstawy faktyczne nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej:
1) Lp 1.4.1. - sankcja w kwocie 3.000 pln za przewóz towarów po drogach krajowych na potrzeby własne, bez uiszczenia opłaty,
2) Lp 1.4.2. - sankcja w kwocie 200 pln za brak karty opłaty drogowej w pojeździe w chwili kontroli,
3) Lp 1.4.4. - sankcja w kwocie 500 pln za wykonywanie transportu z źle wypełnioną kartą opłaty drogowej.
Ustawodawca ustalił sankcje administracyjnokarne za trzy odmienne stany faktyczne. Niemniej jednak zakwalifikowanie opisanego wyżej stanu faktycznego do stanu sankcjonowanego karą inną niż opisana w Lp 1.4.1. - za przewóz towarów po drogach krajowych na potrzeby własne, bez uiszczenia opłaty nie było możliwe. Jak wskazano wyżej karta nie identyfikowała tego przejazdu i wbrew twierdzeniom skarżącej w tym stanie faktycznym nie było możliwe przeprowadzenie dowodów, które by potwierdziły racje skarżącego a przynajmniej skarżąca takich okoliczności nie wykazała.
Przepis Lp 1.4.2. - sankcja za brak karty opłaty drogowej w pojeździe w chwili kontroli, oraz Lp 1.4.4. sankcja za wykonywanie transportu z źle wypełnioną kartą opłaty drogowej znajduje zastosowanie do innych wypadków. Przepis Lp. 1.4.2. reguluje inny stan faktyczny, gdy opłata została uiszczona, w sposób wskazany powyżej, tj. karta jest w całości i we właściwym czasie wypełniona już przez właściwy podmiot ale w chwili kontroli nie znajduje się w pojeździe. W trakcie postępowania administracyjnego zostanie wykazane, że opłata została uiszczona przed rozpoczęciem przejazdu. Przepis Lp 1.4.4. reguluje kwestie wypełnienia karty w sposób nieprawidłowy, pozwalający jednak stwierdzić uiszczenie opłaty wyłącznie za przejazd objęty kontrolą lub też, że nie może ona być wykorzystana wielokrotnie. W sprawie niniejszej takie sytuacje nie zachodzą. Niewypełnienie "obligatoryjnych" pól karty powoduje, że mogła ona być wykorzystana dla pojazdów innych, niż ten którym wykonywano przewóz. Nie można zatem uznać, że karta była nieprawidłowo wypełniona, skoro w istotnej części w ogóle jej nie wypełniono. Uzasadniało to uznanie, iż z tego powodu opłaty nie uiszczono, a ściślej nie przeprowadzono skutecznego dowodu na okoliczność jej uiszczenia. Przyjęcie wykładni, że jakikolwiek wpis na karcie opłaty drogowej oznacza nieprawidłowe wypełnienie karty opłaty, gdy z jej treści nie można wyczytać co właściwie ona dokumentuje, prowadziłby do trudnych do akceptacji skutków. W takim wypadku wpisanie choćby jednej cyfry, czy litery w miejscu na numer rejestracyjny pojazdu, na karcie opłaty drogowej oznaczałoby uiszczenie opłaty drogowej za bliżej nieokreślony czas, z poglądem takim nie sposób się zgodzić.
Skarżąca nie kwestionuje zasadności pozostałych sankcji pieniężnych. Organ wprawdzie bez wyraźnego żądania ze strony skarżącej rozpoznał sprawę w całości ale to uchybienie organu w ocenie Sądu nie miało wpływu na wynik.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.