VI SA/Wa 1945/08

VI SA/Wa 1945/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-03-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-09-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak /przewodniczący/
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Gry losowe
Skarżony organ
Minister Finansów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
art. 24 ust. 2, art. 36 ust. 3
Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 grudnia 2003 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o grach i zakładach wzajemnych
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 15, art. 127 par. 1, 2 i 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 marca 2009 r. sprawy ze skarg G. Sp. z o.o. [...] na decyzje Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] oraz nr [...] w przedmiocie odmowy przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach 1. uchyla zaskarżone decyzje; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Finansów na rzecz skarżącej G. Sp. z o.o. [...] kwotę 16480 (szesnaście tysięcy czterysta osiemdziesiąt) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] lipca 2008 r. o nr [...] i o nr [...] Minister Finansów utrzymał w mocy własne decyzje z dnia [...] czerwca 2007 r. odmawiające G. Sp. z o. o. [...] (dalej zwaną Spółką, stroną, skarżącą) przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach we W. przy ul. S. i przy ulicy Ś.
Jako podstawę prawną ostatecznego rozstrzygnięcia wskazał art. art. 24 ust. 1, art. 32 oraz art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) – dalej zwaną ustawą o grach i zakładach wzajemnych.
Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:
Decyzją z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] Minister Finansów udzielił stronie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gier na automatach we W. przy ul. S. i decyzją z tej samej daty nr [...] udzielił zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach w salonie gier na automatach we W. przy ul. Ś.
W dniu [...] grudnia 2006 r. strona złożyła do organu dwa wnioski uzupełnione następnie pismami z dnia [...] lutego 2007 r., [...] marca 2007 r., [...] kwietnia 2007 r. oraz [...] czerwca 2007 r. o przedłużenie na okres kolejnych 6 lat zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach we W. przy ul. S. oraz przy ul. Ś.
Minister Finansów rozpoznając powyższe wnioski wydał dwie decyzje:
1) decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówił przedłużenia zezwolenia z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach we W. przy ul. S.;
2) decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2007 r. odmówił przedłużenia zezwolenia z dnia [...] czerwca 2001 r. nr [...] na prowadzenie salonu gier na automatach we W. przy ulicy Ś.
Uzasadniając oba rozstrzygnięcia Minister Finansów wskazał na podstawę prawną: art. 24 ust. 1, art. 32, art. 33 i art. 36 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Podstawę faktyczną stanowiła informacja o wniesieniu przez Prokuraturę Okręgową [...] aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego [...] Wydział Karny przeciwko R. S.- wspólnikowi G. Sp. z o.o. o czyn z art. 229 § 1 k.k. oraz fakt prowadzenia przez Komendę [...] Policji [...] śledztwa, w ramach którego przedstawiono udziałowcowi B. W. zarzut popełnienia przestępstwa o czyn z z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. i art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § 1 kk w zw. z art. 294 § 1 kk w zw. z art. 11 § 2 kk, oraz wiceprezesowi Zarządu A. P. zarzut popełnienia przestępstwa o czyn z art. 18 § 3 k.k. w zw. z art. 286 § 1 k.k. i art. 297 § k.k. i art. 270 § 1 k.k. w zw. z art. 294 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. Powyższe okoliczności w ocenie organu w pełni uzasadniały powstanie wątpliwości co do nienagannej opinii tych osób.
Minister Finansów wskazując na szczególny charakter działalności polegającej na prowadzeniu gier i zakładów wzajemnych, znajdujący potwierdzenie w przepisach ustawy, rozpatrując wniosek spółki będącej spółką osób fizycznych i prawnych, zgodnie z art. 33 ust. 1, badał m.in., czy osoby fizyczne - udziałowcy spółki oraz członkowie zarządu i rady nadzorczej, posiadają nienaganną opinię. Wskazał na obowiązek dotyczący osób fizycznych będących wspólnikami spółki, prowadzącej działalność w zakresie gier na automatach, przedstawiających sobą jedną setną kapitału, oraz osób fizycznych będących członkami władz (zarządu, rady nadzorczej) spółki ubiegającej się o zezwolenie przedstawienia zaświadczenia, że nie były skazane prawomocnym wyrokiem za popełnienie umyślnego przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, które powinny posiadać nienaganną opinię. Dlatego fakt prowadzenia postępowań karnych wobec wskazanych wyżej osób będących udziałowcami lub członkami władz spółki ubiegającej się o udzielenie przedmiotowego zezwolenia nie pozwolił na ocenę posiadania przez te osoby nienagannej opinii i odmowę przedłużenia zezwoleń w obu wnioskach.
W dniu [...] lipca 2007 r. strona złożyła w obu sprawach wnioski o ponowne rozpatrzenie obu spraw zarzucając m.in. błędną wykładnię pojęcia "nienaganna opinia". Dodatkowo wskazała na nowe okoliczności dotyczące usunięcia
W dniu [...] lipca 2007 r. strona złożyła w obu sprawach wnioski o zawieszenie postępowania odwoławczego.
Postanowieniami z dnia [...] września 2007 r. Minister Finansów uwzględnił oba wnioski strony i zawiesił postępowania administracyjne dotyczące obu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzjami z dnia [...] czerwca 2007 r., które odmawiały jej przedłużenia zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach we W. przy S. oraz ul. Ś.
W trakcie zawieszenia tych postępowań strona usunęła przyczyny, które były podstawą wydania decyzji odmawiających jej przedłużenia zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach we W. Uwzględniając wniosek Spółki, decyzją z dnia [...] października 2007 r. nr [...] Minister Finansów udzielił zgody na zbycie udziałów przez R. S. i B. W. Ponadto Spółka dokonała zmian w swoim zarządzie usuwając wiceprezesa, któremu przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa.
W dniu [...] kwietnia 2008r. strona złożyła w obu sprawach wnioski o podjęcie zawieszonych postępowań, które zostały uwzględnione i Minister Finansów postanowieniami z dnia [...] czerwca 2008r. podjął zawieszone postępowania.
Po ponownym rozpatrzeniu obu wniosków, w uzasadnieniach obu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. o nr [...] i o nr [...] utrzymujących w mocy dotychczasowe rozstrzygnięcia, Minister Finansów poczynił ustalenia, co do tego, że uwzględnił wniosek strony i udzielił zgody na zbycie udziałów przez R. S. i B. W., zgodnie z wnioskiem Spółki oraz ustalił dokonanie zmian w zarządzie poprzez usunięcie wiceprezesa, której przedstawiono zarzuty popełnienia przestępstwa. Stwierdził, że strona usunęła przyczyny, które były podstawą wydania decyzji odmawiających przedłużenia jej zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach we W. Ustaleń tych ostatecznie nie ocenił, wskazując na inną, istotną - w jego ocenie okoliczność złożenia wniosków o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach we W. przez inne firmy:
- w dniu [...] lutego 2008 r. C. Sp. z o.o.,
- w dniu [...] kwietnia 2008 r. wpłynęły dwa wnioski F. Sp. z o.o.,
- w dniu [...] kwietnia 2008r. O. Sp. z o.o.
Minister Finansów uznał, że w tej sytuacji faktycznej ma zastosowanie przepis art. 24 ust. 2 ustawy o grach i zakładach wzajemnych stanowiący, że jeżeli o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłasza i przeprowadza przetarg. Uznał za istotne daty złożenia wniosków przez poszczególne podmioty.
Jednocześnie stwierdził, że w hipotetycznej sytuacji, gdyby strona złożyła wniosek o podjęcie postępowania przed złożeniem wniosków innych spółek o udzielenie zezwolenia, to wówczas organ mógłby zweryfikować swoją wcześniejszą decyzję i przedłużyć spółce zezwolenie, stosownie do art. 36 ust. 3 ustawy. Uznał, że sytuacja uległa zmianie po wpłynięciu nowych wniosków, które zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy bezwzględnie obligowały go do ogłoszenia i przeprowadzenia postępowania przetargowego.
Od obu decyzji z dnia [...] lipca 2008 r. o nr [...] i o nr [....] utrzymujących w mocy decyzje odmawiające przedłużenia zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach we W. przy S. oraz ul. Ś. strona złożyła skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które zostały zarejestrowane pod sygn. akt VI SA/Wa 1945/08 i VI SA/Wa 1946/08. Obie skargi zawierają podobne wnioski i zarzuty. Skarżąca domagała się uchylenia powyższych decyzji w całości, zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.
Zarzuciła:
naruszenie art. 7 in medio k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, będące skutkiem nieuwzględnienia przez organ odwoławczy nowych dowodów i okoliczności faktycznych w sprawie, polegających na zmianie udziałowców oraz zarządu spółki oraz w sytuacji, gdy zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem, rozpoznanie sprawy w postępowaniu odwoławczym następuje w oparciu o stan faktyczny i prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji przez organ odwoławczy ;
naruszenie art. 6 k.p.a. w zw. z art. 7 ab initio k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na oparciu decyzji z dnia 14 lipca 2008 r. na założeniu , że zawieszenie postępowania, prowadzonego w trybie art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych o przedłużenie zezwolenia i złożenie w trakcie zawieszenia wniosków przez inne spółki, skutkuje rozpatrywaniem wniosku w trybie art. 24 u.o.g.z.w., czyli w trybie udzielenia zezwolenia i w sytuacji, gdy żaden przepis prawa materialnego ani procesowego nie daje podstawy dla przyjęcia takich skutków zawieszenia postępowania, prowadzonego w przedmiocie przedłużenia zezwolenia;
naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 24 ust. 2 w zw. z art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych, polegające na jego zastosowaniu i utrzymaniu zaskarżonej decyzji, jako skutku wpłynięcia wniosków od innych podmiotów o udzielenie zezwolenia, podczas gdy z porównania ustępu 1 oraz 3 art. 36 ust. w zw. z art. 24 wynika, iż ust. 3 art. 36 mówi o "przedłużeniu zezwolenia"; natomiast wykładnia językowa nakazuje uznać postępowanie o przedłużenie zezwolenia, jako postępowanie różne od postępowania o udzielenia zezwolenia, o czym świadczy również redakcja art. 36 ust. 4., w którym mowa o "odpowiednim" stosowaniu art. 32 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych;
naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 33 ust. 1 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych przez błędną wykładnię pojęcia "posiadania nienagannej opinii" nie dającą się pogodzić z akceptowanymi w demokratycznym państwie prawnym regułami wykładni tekstów prawnych;
naruszenie art. 7 in medio k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niewyczerpującym zbadaniu okoliczności faktycznych -posiadania nienagannej opinii przez R. S., B. W. oraz A. P.;
naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu dowodowym a w szczególności art. 81 k.p.a., poprzez uniemożliwienie wypowiedzenie się stronie skarżącej odnośnie pisma Komendy [...] Policji doręczonego Ministerstwu Finansów w dniu 1 czerwca 2007 r.;
naruszenie art. 8 k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, poprzez rozstrzygnięcie nie usuniętych wątpliwości co do opinii, jaką cieszą się udziałowcy i członkowie zarządu na ich niekorzyść;
naruszenie art. 7 in fine k.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, - czyli zasady uwzględniania w postępowaniu i załatwianiu spraw interesu społecznego i słusznego interesu jednostki - polegające na nieuwzględnieniu przez organ faktu, iż spółka poniosła koszt [...] zł tytułem czynszu za lokal przy ul. Ś. oraz dokonała zmian w strukturze osobowej spółki, rozstając się z darzonymi zaufaniem osobami, w uzasadnionym przekonaniu, że usunięcie przyczyn decyzji odmownej umożliwi podjęcie dotychczas prowadzonej działalności.
Minister Finansów w odpowiedzi na skargi wnosił o ich oddalenie w całości powołując się na dotychczasową argumentację. Przyznał, że skarżąca usunęła przyczyny, które były podstawą wydania decyzji odmawiających jej przedłużenia zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach we W., jednakże po dokonaniu zmiany w strukturze kapitału i władz Spółki, zmienił się stan faktyczny sprawy w wyniku wpłynięcia nowych wniosków złożonych przez inne podmioty ubiegające się o udzielenie zezwolenia na prowadzenie salonów gier na automatach we W. Pomimo dostosowania przez stronę struktury kapitału i władz Spółki do wymogów określonych w ustawie o grach i zakładach wzajemnych, organ mając na uwadze treść art. 24 ust. 2 ww. ustawy, zobligowany jest do przeprowadzenia stosownego postępowania przetargowego.
Na rozprawie dnia 31 marca 2009 r. Sąd postanowił zarządzić na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a. połączenie sprawy VI SA/Wa 1945/08 ze sprawą VISA/Wa 1946/08 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia i dalsze ich prowadzenie pod sygn. VI SA/Wa 1945/08. Stanowisko stron nie uległo zmianie.
Pełnomocnik organu wyjaśnił, że jeżeli podmiot złożył w terminie wniosek o przedłużenie zezwolenia to wygaśnięcie w toku tego postępowania dotychczasowego zezwolenia nie ma wpływu na toczące się postępowanie o jego przedłużenie. W sytuacji, gdy w toku toczącego się postępowania o przedłużenie zezwolenia inne podmioty zainteresowane złożyłyby wnioski o wydanie zezwolenia na to konkretne miejsce, to wówczas postępowanie administracyjne wobec tych podmiotów byłoby bezprzedmiotowe, gdyż ustawodawca uprzywilejował pozycję podmiotu wnoszącego o przedłużenie zezwolenia. Wskazał, że w niniejszej sprawie wnioski innych podmiotów zainteresowanych zostały złożone po wydaniu przez organ odmownej decyzji pierwszoinstancyjnej, która w ocenie organu była decyzją ostateczną. Z tych względów przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ brał pod uwagę przepis art. 24 ustawy.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz.1269 ze zm. ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sądy administracyjne sprawują kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z obowiązującym w dacie ich wydania prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Rozpoznając sprawę z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem obie zaskarżone decyzje Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2008 r. o nr [...] i o nr [...] naruszają prawo.
Pozostaje poza sporem, że skarżąca posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach we W. przy S. oraz ul. Ś. udzielone na mocy art. 36 ust. 1 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych na okres 6 lat i w terminie wniosła o ich przedłużenie na kolejne 6 lat.
Wykorzystanie uprawnienia do ubiegania się o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w salonie gier na automatach w dotychczasowych miejscach, wynikające z art. 36 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.) stanowiące, że podmiot, któremu wygasa zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, może wystąpić o jego przedłużenie na okres kolejnych 6 lat - wyprzedza postępowanie związane z ubieganiem się o wydanie nowego zezwolenia, o którym mowa w art. 24 ust. 2 ustawy, przewidujące ogłoszenie i przeprowadzenie przetargu przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych w sytuacji, gdy o jedno zezwolenie ubiega się więcej niż jeden podmiot spełniający określone w ustawie warunki.
Innymi słowy, dopóki Minister Finansów nie zakończy ostateczną decyzją postępowania wszczętego w trybie cyt. wyżej art. 36 ust. 3 o przedłużenie dotychczasowego zezwolenia, to konkretne miejsce, o które toczy się postępowanie należy uznać za zajęte.
Tym samym, zarówno obowiązujące zezwolenie, jak i toczące się postępowanie o jego przedłużenie czyni bezprzedmiotowym rozstrzyganie wniosków o wydanie zezwolenia w zakresie tego miejsca, złożonych przez inne podmioty w trybie art. 24 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. W przeciwnym razie wnioski innych podmiotów uniemożliwiałyby prowadzenie sprawy z wniosku o przedłużenie zezwolenia.
Z ustalonego w niniejszej sprawie bezspornie stanu faktycznego wynika, że w czasie, gdy zawisły sprawy skarżącej o przedłużenie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach we W. (przy ul. S. i Ś.) i nie zostały ostatecznie rozpatrzone – wpłynęły wnioski innych kilku podmiotów o wydanie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach we W.
W ocenie Sądu, Minister Finansów w zaskarżonych decyzjach błędnie ocenił, że fakt zawieszenia obu postępowań o przedłużenie zezwolenia wywołał ten skutek, że złożenie w tym czasie nowych wniosków innych podmiotów o wydanie zezwolenia na prowadzenie salonu gier na automatach we W., odsyła dotychczas uprawnionego z art. 36 ust. 3 ustawy wnioskodawcę do postępowania przetargowego, czyli trybu określonego w art. 24 ust. 2.
Także błędnie ocenił, że złożenie wniosku o podjęcie zawieszonych postępowań o przedłużenie zezwolenia - po wpłynięciu w/w wniosków innych podmiotów – pozbawił skarżącą uprawnienia do rozpoznania jej wniosku o ponowne rozpatrzenie spraw w oparciu o dotychczasowy tryb określony art. 36 ust. 3.
Powyższe uchybienia stanowią o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 24 ust. 2 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych, polegające na jego zastosowaniu i utrzymaniu zaskarżonej decyzji, co w konsekwencji uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji drugoinstancyjnych w obu sprawach i konieczność ponownego rozpatrzenia wniosków skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy w oparciu o podstawę prawną objętą wnioskami strony, czyli art. 36 ust. 3.
Ponadto stwierdzić należy, że odesłanie skarżącej w uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzjach do procedury określonej w art. 24 ust. 2 poprzez uznanie przy ponownym rozpatrzeniu sprawy de facto bezprzedmiotowości jej wniosku złożonego w trybie art. 36 ust. 3, spowodowało sprzeczność sentencji orzeczenia z jej uzasadnieniem. Sentencje obu decyzji zostały bowiem oparte o wskazany w nich art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. (w związku z art. 127 § 3 k.p.a.), który ma zastosowanie po merytorycznym rozpatrzeniu sprawy. Z uzasadnień wynika wprawdzie, że organ ustalił dokonanie przez stronę zmian w zarządzie poprzez usunięcie przyczyn, które były podstawą wydania decyzji odmawiających przedłużenia jej zezwoleń na prowadzenie salonów gier na automatach we W., ale uchylił się od oceny tego nowego stanu faktycznego w kontekście podstawy prawnej wniosków strony opartych o art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. De facto należałoby przyjąć, że uznał ich bezprzedmiotowość, skoro odesłał stronę do złożenia nowego wniosku o wydanie zezwolenia w trybie przetargowym powołując się jednoznacznie na zasadę wyrażoną w cyt. wyżej art. 24 ust. 2.
Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 15 sierpnia 1985 r.( III SA 730/85, GAP 1987, nr 5, s. 43), stwierdzając, że: "Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygnięcie. W rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu administracji załatwiającego sprawę w tej formie. (...) W razie sprzeczności pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji a jej uzasadnieniem, za miarodajną należy przyjąć treść rozstrzygnięcia. W razie więc gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji, należy przyjąć, że w szczególności utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji".
W niniejszej sprawie sprzeczność sentencji, oznaczającej merytoryczne rozpoznanie sprawy w jej całokształcie, z jej uzasadnieniem, które unika oceny merytorycznej wniosku, wskazanych nowych okoliczności poprzez "odesłanie" strony do innego trybu dochodzenia uprawnienia - de facto pozbawiło skarżącą uprawnienia zagwarantowanego w art. 15 k.p.a. W podobnej sytuacji procesowej tut. Sąd w wyroku z dnia 23 marca 2006 r. sprawie I SA/Wa 1556/05 (LEX nr 204740) stwierdził, że "dla uznania, że została zrealizowana zasada dwuinstancyjności nie wystarcza, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia organów dwóch różnych stopni. Rozstrzygnięcia te muszą być tożsame co do podmiotów oraz co do przedmiotu postępowania. (...)". Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem wniosków strony było przedłużenie zezwolenia, o którym mowa w art. 36 ust. 3, a nie tryb z art. 24 ust. 2, do którego organ odesłał stronę.
Innymi słowy, w niniejszej sprawie doszło także do naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego wyrażonej w art. 15 k.p.a. Wymusza ona na organie odwoławczym odniesienie się w uzasadnieniu wydanej przez siebie decyzji zarówno do zarzutów wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, której zakres wyznacza żądanie strony, jak i oceny jego zasadności. Organ ten jako organ o charakterze reformacyjnym miał nadto obowiązek uwzględnić zmiany stanu faktycznego, które nastąpiły po wydaniu decyzji przez organ pierwszej instancji. Nie oznaczało to jednak możliwości uchylenia się od merytorycznego rozpatrzenia wniosku, który zgodnie z żądaniem strony oparty był na ściśle określonej podstawie prawnej i faktycznej, o jakiej mowa w art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych.
Przy ponownym rozpatrzeniu wniosków strony o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Finansów, działając w trybie art. 127 § 1 i 2 k.p.a., uwzględni poczynioną przez Sąd ocenę prawną, rozpoznając je w trybie określonym żądaniem strony, czyli art. 36 ust. 3 ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych. Oceni nadto zmiany stanu faktycznego, jakie zaistniały w zarządzie spółki po wydaniu decyzji pierwszoinstancyjnych. Dlatego za przedwczesne należy uznać wypowiadanie się przez Sąd w przedmiocie pozostałych zarzutów skargi. Warunkiem wstępnym formułowania wniosków na tle prawa materialnego – jest bowiem co do zasady – brak uchybień w stosowaniu prawa procesowego.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) należało orzec jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie w kwestii wykonalności zostało wydane na zasadzie art. 152 p.p.s.a., zaś o zwrocie kosztów postępowania w oparciu o art. 200 p.p.s.a.