VI SA/Wa 1936/05

VI SA/Wa 1936/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Halina Emilia Święcicka
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6250 Rozpowszechnianie programów telewizyjnych i radiowych
Skarżony organ
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 marca 2006 r. sprawy ze skargi T. Spółka z o. o. z siedzibą w W. na decyzję Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie udzielenia koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz uchwałę Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji nr [...] z dnia [...] lipca 2005 r.; 2. zasądza od Przewodniczącego Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji na rzecz T. Spółka z o. o. z siedzibą w W. kwotę 5255 (pięć tysięcy dwieście pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
T. Sp. z o.o. w W., zwana dalej skarżącą, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] lipca 2005r. którą w wyniku rozpatrzenia wniosku skarżącej postanowiono utrzymać w mocy pkt XI decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005r.
Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Przewodnicząca Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, działając na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 w związku z art. 36 ust. 1 oraz art. 37 ust. 1 – 3a, 38 oraz art. 38 a ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji ( Dz. U. z 2004r. Nr 253, poz. 2531 ze zm. ), po rozpatrzeniu wniosku skarżącej spółki o udzielenie koncesji na rozpowszechnianie programu telewizyjnego, w wykonaniu uchwał Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji Nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005r., Nr [...] z dnia [...] marca 2005, Nr [...] oraz Nr [...] z dnia [...] marca 2005r. udzieliła skarżącej koncesji Nr [...] na rozpowszechnianie programu telewizyjnego o charakterze uniwersalnym pod nazwą [...] przeznaczonego do powszechnego odbioru. Warunki koncesji określone zostały w punktach od I do XXIII. W uzasadnieniu organ przypomniał, że w wyniku złożenia przez skarżącą wniosku o udzielenie koncesji, Przewodnicząca KRRiT wystąpiła do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty, który postanowieniem z dnia [...] stycznia 2005r. uzgodnił warunki techniczne rezerwacji kanałów w sposób podany w decyzji koncesyjnej, które to postanowienie skarżąca zaakceptowała w całości.
Pismem z dnia [...] maja 2005r. zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" skarżąca zwróciła się do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji oraz jej Przewodniczącej zwracając uwagę na niezgodność zamieszczonej w tabelce, na stronie 4 decyzji informacji dotyczącej lokalizacji operatora, ponieważ zapisano "ul. [...]", gdy tymczasem adres winien brzmieć "ul. [...]". Dodatkowo, skarżąca podała, iż mimo świadomości że zgodnie z § 3 pkt 2b rozporządzenia KRRiT z dnia 2 czerwca 1999r. nie jest ona zobowiązana do wykazywania udziałów wspólników posiadających mniej niż 5 % udziałów, to jednak prosił o rozważenie możliwości uzupełnienia koncesji o informacje o nowym udziałowcu – spółce P. S.A. posiadającym 0,5% tj. 10 z 2000 udziałów skarżącej Spółki. Złożone pismo odnosiło się łącznie do pięciu udzielonych skarżącej Spółce koncesji, w tym do koncesji będącej przedmiotem sporu.
Decyzją Przewodniczącej KRRiT Nr [...] z dnia [...] lipca 2005r. wydana na podstawie Uchwały Nr [...] Krajowej Rady radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2005r. postanowiono utrzymać w mocy pkt XI decyzji Przewodniczącej KRRiT z dnia [...] kwietnia 2005r. Organ stwierdził, że uzupełnienie koncesji o nowego udziałowca jest zbędne z uwagi na wartość udziałów 0,5% nieobjętą obowiązkiem informacyjnym. Ponadto, organ przyznał, że nieprawidłowo podał w decyzji adres lokalizacji stacji nadawczej, co zostało sprostowane postanowieniem Nr [...] z dnia [...] lipca 2005r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Sp. z o.o. w W. domagała się uchylenia decyzji w punkcie V w części dotyczącej tematyki lokalnej, w punkcie XI, w szczególności w pkt XI.1, w punkcie XII, XXI oraz XXII z uwagi na niezgodność przepisów, na podstawie których naliczono opłatę z przepisami Konstytucji RP. Skarżąca zarzuciła organowi, że bezpodstawnie określa katalog programów i tematów, które służą realizowaniu tematyki lokalnej oraz które jej nie służą. Za niezgodne z przepisami prawa skarżąca uznała ograniczenia dotyczące kształtowania struktury własnościowej Spółki i dlatego wniosła o uchylenie pkt XI.1 koncesji ewentualnie wykreślenie ograniczeń tam zawartych. Postanowienia Koncesji w pkt XII oraz XXII - nakładające na koncesjonariusza obowiązek powiadomienia KRRiT w terminie 14 dni o nabyciu praw majątkowych do środków społecznego przekazu oraz nałożenie obowiązku podniesienia kapitału zakładowego o kwotę 5.000.000,00zł w terminie do [...] czerwca 2005r. jako nieznajdujące oparcia w obowiązujących przepisach winny zostać zdaniem skarżącej uchylone. Na rozprawie przed Sądem pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie decyzji koncesyjnej we wskazanych punktach oraz odpowiednio uchylenie w stosownych częściach uchwały KRRiT.
Pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi podnosząc, że przedstawione w skardze zarzuty są bezzasadne. Podkreślił, że skarżąca w złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zaakceptowała treść decyzji, wnosząc zastrzeżenia jedynie natury technicznej, które zostały przez organ uwzględnione. Odnosząc się merytorycznie do postawionych zarzutów pełnomocnik organu nie podzielił przekonania skarżącej o naruszeniu przez organ przepisów prawa zaskarżoną decyzją. Określenie w koncesji katalogu programów, które realizują lokalną tematykę oraz które jej nie realizują ma na celu zapewnienie różnorodności programowej nadawanego programu telewizyjnego czy radiowego i jest wynikiem zapewniania przez KRRiT otwartego i pluralistycznego charakteru radiofonii i telewizji ( art. 6 ust. 1 ustawy o radiofonii i telewizji ). Wskazany w koncesji katalog rodzajów audycji i tematów kwalifikowanych do tematyki lokalnej nie ogranicza swobody nadawcy w tworzeniu programów, a wskazuje jedynie na możliwe sposoby realizacji zadań określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o r.i t. Określenie w pkt XI koncesji struktury własnościowej służy temu, aby koncesja nie stała się przedmiotem obrotu. Krajowa Rada rozpatrując wnioski o udzielenie koncesji jest zobowiązana oceniać je zgodnie z normą art. 36 ust. 1 ustawy o r.i t. biorąc pod uwagę warunki i deklaracje, w tym programowe i finansowe, tak aby koncesji udzielić temu podmiotowi, który daje rękojmię należytego wykonywania koncesji. Pełnomocnik organu wskazał, że zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o r.i t. niepożądana jest sytuacja w której dochodzi do przejęcia bezpośredniej lub pośredniej kontroli nad nadawcą przez inny podmiot, a Krajowa Rada może w koncesji wprowadzić "inne warunki" jeżeli jest to niezbędne do realizacji przepisów ustawy. Co do zarzutu naruszenia prawa przez pkt XXI koncesji pełnomocnik organu stwierdził, iż zawarte tam zobowiązanie Spółki do podniesienia kapitału zakładowego jest wyrazem możliwości badania przez KRRiT zdolności ewentualnego koncesjonariusza dokonywania inwestycji i finansowania programu ( art. 36 ust. 1 pkt 2 ustawy o r. i t. ) KRRiT, uznając gwarancje finansowe za wykazane, zobowiązuje w koncesji wnioskodawcę do podniesienia kapitału zakładowego zgodnie z jego wcześniejszymi deklaracjami.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Przewodniczącej Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w sposób wskazany w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) tj. pod kątem jej zgodności z prawem, należy stwierdzić, że skarga zasługuje na uwzględnienie, choć z innych względów, niż podniesione w skardze.
Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992r. o radiofonii i telewizji ( Dz. U. z 2004r. nr 253, poz. 2531 ze zm. ) – u.o r.i t. – rozpowszechnianie programów radiowych i telewizyjnych, z wyjątkiem programów publicznej radiofonii i telewizji, wymaga uzyskania koncesji, a stosownie do ust. 3 tego artykułu decyzję w sprawie koncesji podejmuje przewodniczący Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji i decyzja ta jest ostateczna. Strona niezadowolona z rozstrzygnięcia, na podstawie art. 127 § 3 Kpa. może zwrócić się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku znajdują odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Jak stanowi przepis art. 128 Kpa. odwołanie ( również wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy ) nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji.
W rozpatrywanej sprawie, skarżąca w złożonym dnia [...] maja 2005r. piśmie zatytułowanym "wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy" nie wyrażała niezadowolenia z otrzymanej decyzji koncesyjnej, nie formułowała w stosunku do decyzji żadnych zarzutów, a jedynie w części pisma zwracała uwagę organu na oczywisty błąd decyzji, domagając się jego sprostowania, zaś w drugiej części pisma prosiła o rozważenie możliwości uzupełnienia decyzji o podanie informacji o nowym udziałowcu – spółce P. S.A. posiadającym 0,5% udziałów. Organ, nie zwracając się do skarżącej o ewentualne wyjaśnienie czy złożony przez nią wniosek można potraktować jako niezadowolenie z decyzji, zakwalifikował czytelne w swej treści żądanie jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Tymczasem należy stwierdzić, że organ jest związany żądaniem strony wynikającym z treści złożonego przez nią pisma i nie może zmieniać tej treści przez uruchomienie własnej oceny trybu postępowania.
O charakterze pisma kierowanego przez stronę postępowania administracyjnego do organu decyduje nie nadana przez stronę nazwa pisma, lecz jego treść ( patrz – wyrok NSA z dnia 2 stycznia 1988r. III S.A. 742/84 ). W przypadku, gdy pismo określone przez stronę postępowania jako odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie zawiera decydującego elementu jakim jest niezadowolenie z decyzji, a nadto jego treść wskazuje na wolę strony dokonania przez organ sprostowania decyzji lub jej uzupełnienia, rozpatrzenie takiego pisma jako odwołania/wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji stanowi naruszenie przepisu art. 128 Kpa. oraz art. 138 § 1 kpa. i skutkować musi, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, uchyleniem takiego rozstrzygnięcia.
Organ, w przypadku wątpliwości co do treści wniosku strony, winien wezwać ją do dokładnego określenia żądania zawartego w skierowanym do organu piśmie, ma to bowiem dla strony i organu kapitalne znaczenie( patrz – Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz, Barbara Adamiak, Janusz Borkowski, wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004 6 wydanie str. 571, pkt 4 ). Ustalenie, że żądanie dotyczy uzupełnienia decyzji powoduje, że organ obowiązany jest rozpatrzyć taki wniosek i dopiero od dnia doręczenia stronie rozstrzygnięcia w tej sprawie biegnie termin do wniesienia odwołania/wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W rozpatrywanej sprawie, organ mógł zwrócić się do skarżącej o ewentualne wyjaśnienie zgłoszonego żądania, choć treść pisma z dnia [...] maja 2005r. nie nastręczała wątpliwości. W części żądania należało rozpatrzyć wniosek skarżącej o dokonanie sprostowania omyłki w trybie art. 113 Kpa. i wydać w tym przedmiocie postanowienie, co jak wynika z zaskarżonej decyzji organ uczynił, zaś w części pozostałej należało rozpatrzyć wniosek o uzupełnienie decyzji w trybie art. 111 Kpa. pouczając stronę o prawie do złożenia ewentualnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przepisanym terminie.
Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji, a także organ administracji jakim jest Przewodniczący KRRiT w dalszym postępowaniu rozpatrzą zatem złożony przez skarżącą wniosek, kierując się wyrażoną przez Sąd w niniejszej sprawie ocenę prawną.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 206 p.p.s.a. z uwagi na fakt częściowego uwzględnienia skargi.