VI SA/Wa 1933/15

VI SA/Wa 1933/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-08-31
Data wpływu
2015-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jacek Fronczyk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6171 Radcowie prawni i aplikanci radcowscy
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GSK 2949/16 - Wyrok NSA z 2018-10-16
Skarżony organ
Rada Radców Prawnych
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 i par. 5
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały w sprawie ze skargi I. S. na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...]maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów radcowskich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej uchwały
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. I. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Prezydium Krajowej Rady Radców Prawnych z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów radcowskich.
W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Uzasadniając wniosek, skarżąca wskazała, że pomimo toczącego się postępowania w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów radcowskich, kontynuowała szkolenie na II roku aplikacji biorąc udział w obowiązkowych zajęciach i praktykach. W ocenie skarżącej wykonanie zaskarżonej uchwały spowoduje negatywne skutki zarówno w zakresie zdobywania przez nią praktycznych umiejętności zawodowych jako pełnomocnik procesowy, jak i doskonalenia tych umiejętności w ramach udziału w obowiązkowych zajęciach i praktykach określonych programem aplikacji. Utrata statusu aplikanta II roku, który uczestniczył w zajęciach do daty wydania zaskarżonej uchwały i przystąpił jedynie do pierwszego z kolokwiów przewidzianych programem szkolenia dla II roku aplikacji w przypadku wzruszenia zaskarżonej uchwały spowoduje, że w celu zaliczenia II roku aplikacji skarżąca zobowiązana będzie powtórzyć rok szkoleniowy w całości i ponownie uiścić opłatę roczną za szkolenie. Ponadto wykonanie zaskarżonej uchwały uniemożliwia skarżącej podjęcie pracy w kancelarii prawnej i innym zakładzie pracy, gdzie podstawowym kryterium zatrudnienia jest posiadanie statusu aplikanta radcowskiego. Zdaniem skarżącej wskazane okoliczności potwierdzają, że wykonanie zaskarżonej uchwały spowoduje niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja (uchwała), zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Złożenie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji (uchwały). Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji (uchwały), uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (uchwały) sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji (uchwały) rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla strony skarżącej lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 138/04, publ. LEX nr 281811).
Analiza okoliczności powołanych przez skarżącą we wniosku nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Należy wskazać, że osoba wobec której wszczęto postępowanie w przedmiocie skreślenia z listy aplikantów, a następnie podjęto decyzję o jej skreśleniu, powinna do czasu ostatecznej oceny prawidłowości takiego rozstrzygnięcia, powstrzymać się od podejmowania działań, których skutki byłyby ze szkodą dla jej mocodawców. Skarżąca nie będąc aplikantem nie jest związana postanowieniami Regulaminu aplikacji, zatem ma możliwość podjęcia innej działalności zarobkowej (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 roku sygn. akt II GZ 31/10). Co więcej skarżąca nie powiązała skutków wykonania uchwały z konkretnymi zmianami w sferze majątkowej. Nie podała żadnych danych obrazujących jej aktualną sytuację finansową (np. stanu pozostających do jej dyspozycji zasobów pieniężnych) przy jednoczesnym wskazaniu, jak zmieniłaby się ona po wykonaniu uchwały. Nie ma zatem możliwości stwierdzenia, czy w istocie zachodzi niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków lub znacznej szkody w związku z wydaniem zaskarżonej uchwały.
W ocenie Sądu, z podanych przez stronę okoliczności nie wynika, aby wykonanie zaskarżonej decyzji rodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak również powstania sytuacji, w której brak będzie możliwości przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy, czy też wynagrodzenia ewentualnej szkody. Argumenty jakie skarżąca przedstawiła uzasadniając swój wniosek nie mogą stanowić o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej uchwały, której legalność Sąd podda ocenie w trakcie rozpoznawania skargi.
Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.