VI SA/WA 1929/06

VI SA/Wa 1929/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Izabela Głowacka-Klimas /sprawozdawca/
Zbigniew Rudnicki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Sygn. powiązane
II OSK 698/07 - Wyrok NSA z 2008-06-25
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę
Uzasadnienie
Jak wynika z akt sprawy, w dniu [...] kwietnia 2006 r. do organu I instancji wpłynął wniosek strony o wydanie pozwolenia na 6 egzemplarzy broni palnej myśliwskiej. Do wniosku strona dołączyła orzeczenia lekarskie i psychologiczne potwierdzające zdolność do posługiwania się bronią oraz zaświadczenie potwierdzające zdanie egzaminu łowieckiego i uzyskanie podstawowych uprawnień do wykonywania polowań.
W toku prowadzonego postępowania organ ustalił jednak, iż Pan P. wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. został skazany na karę grzywny za popełnienie przestępstw z art. 284 § 3 k.k. (przywłaszczenie cudzej rzeczy ruchomej - wypadek mniejszej wagi), art. 218 § 1 k.k. (naruszenie praw pracowniczych). Wyrok uprawomocnił się dnia [...] grudnia 2002 r. Ponadto wyrokiem tego samego Sądu z dnia [...] kwietnia 2003 r. został skazany za popełnienie przestępstw z art. 218 § 1 k.k., art. 271 § 3 (urzędowe poświadczenie nieprawdy) i art. 220 § 1 k.k. (narażenie pracownika na niebezpieczeństwo) na karę pozbawienia wolności, której wykonanie sąd zawiesił warunkowo na okres próby wynoszący 3 lata. Wyrok uprawomocnił się dnia [...] września 2003 r.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Komendant Wojewódzki Policji w P. odmówił wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu decyzji powołał się na art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Zdaniem organu fakt popełnienia przestępstw, w tym jednego wymierzonego przeciwko mieniu świadczy o tym, że istnieje uzasadniona obawa użycia przez Pana P. broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
W odwołaniu pełnomocnik Pana P. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie zgodnie z wnioskiem lub o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.
Zdaniem pełnomocnika przesłanka odmowy wydania pozwolenia nie została zbadana i wykazana. Decyzja wydana na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji powinna uzasadniać obawę użycia przez osobę zainteresowaną posiadaniem pozwolenia, broni sprzecznie z prawem. W ocenie pełnomocnika, nie można automatycznie przyjąć, iż popełnienie przestępstwa dyskwalifikuje jego sprawcę jako posiadacza pozwolenia na broń.
Pełnomocnik zwrócił też uwagę, że ustawodawca nie uzależnia wydania pozwolenia od posiadania przez wnioskodawcę nieposzlakowanej opinii. Tym bardziej, że Pan P. ubiega się o broń do celów łowieckich, uzyskał stosowne uprawnienia, jest osobą zrównoważoną, spokojną i uczynną, a więc daje gwarancję prawidłowego używania tej broni.
Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu podał między innymi, że:
Niekwestionowanym faktem jest, iż Pan P. został skazany wyrokami sądu za popełnienie przestępstw, z których jedno wymierzone było przeciwko mieniu. Wyroki w tej sprawie są prawomocne, zatem w świetle prawa strona jest osobą karaną bowiem skazanie nie uległo zatarciu (nie są spełnione przesłanki art. 108 k.k. do uznania skazania za niebyłe).
W rozpatrywanej sprawie zasadnicze znaczenie miało rozstrzygnięcie kwestii czy rodzaj przestępstw popełnionych przez stronę i karalność za nie dają podstawę do zaliczenia strony do osób, którym nie wydaje się pozwolenia z uwagi na dyspozycję art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten, mający charakter obligatoryjny, stanowi bowiem, iż pozwolenia nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.
Po szczegółowej analizie całości materiału dowodowego organ odwoławczy podzielił stanowisko Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., zawarte w jego decyzji odmawiającej wydania stronie pozwolenia na broń.
Prawomocne, skazujące Pana P. wyroki sądu karnego za popełnienie przestępstw wiążą organy Policji w zakresie ustalania przesłanek prawnych i faktycznych, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Tym bardziej, że jedno z nich wymierzone było przeciwko mieniu, a więc jest to ten rodzaj czynu zabronionego, który ustawodawca wskazał jako rodzący obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - z mocy samej ustawy.
Obawę, o której mowa w cyt. przepisie wzbudza zatem sam fakt kilkakrotnego i umyślnego naruszenia przez stronę prawa. Powyższe świadczy o lekceważącym stosunku Pana P. do obowiązującego porządku prawnego, co nie daje także gwarancji, iż będzie on przestrzegał przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni myśliwskiej.
Organy Policji prowadzą bardzo restrykcyjną politykę w zakresie wydawania pozwoleń na broń, co wynika ze szczególnego charakteru tego prawa - dostęp do niego jest reglamentowany przepisami ustawy o broni i amunicji. Nie każda zatem osoba może je uzyskać. Od osób ubiegających się o pozwolenie na broń (bez względu na cel, w jakim chcą one z niej korzystać) organy Policji oczekują także nieskazitelnej postawy, której przejawem jest przede wszystkim poszanowanie porządku prawnego. Ma rację pełnomocnik strony, iż nie jest to przesłanka ustawowa, niemniej jednak biorąc pod uwagę reglamentacyjny charakter ustawy oraz skutki jakie mogą powstać przy niezgodnym z prawem użyciu broni palnej, organy Policji stoją na stanowisku, iż przestrzeganie porządku prawnego jest jedną z okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia. Popełnienie przestępstw takiej postawie zaprzecza i powoduje, że taka osoba, przynajmniej do czasu zatarcia skazania za nie, nie jest dla organów Policji wiarygodną w kontekście przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Broń palna nie jest bowiem zwykłą rzeczą, a jej posiadanie ma ścisły związek ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dla interesu społecznego nie jest zatem kwestią obojętną czy osoba ubiegająca się o pozwolenie przestrzega zasad porządku prawnego.
Z materiału dowodowego wynika jednoznacznie, iż Pan P. do osób takich nie może być zaliczony. Zatem jego słuszny interes w posiadaniu broni palnej do celów łowieckich winien ustąpić na rzecz interesu społecznego. Zauważyć przy tym należy, iż do wniosku strona dołączyła odpis postanowienia Sądu Okręgowego w K. z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...], dotyczący prośby o ułaskawienie z tytułu skazania, m.in. za przestępstwo z art. 157 § 1 i 3 k.k. (przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu), które nie zostało ujęte w informacji Krajowego Rejestru Karnego. Powyższa okoliczność świadczy, iż przestępstwa objęte prawomocnymi wyrokami sądów karnych z 2002 i 2003 r. nie są jedynymi naruszeniami prawa popełnionymi przez stronę w przeszłości. Domniemanie zatem, iż strona nie daje gwarancji, że nie użyje broni w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy jest więc w pełni uzasadnione. Natomiast z samej konstrukcji przywołanej normy, nie wynika obowiązek udowodnienia przez właściwy organ użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - sam ustawodawca zatem wprowadził domniemanie sprzecznego z prawem użycia broni wskazując tylko przykładowo przesłanki dające podstawę do powzięcia takiej obawy. W przypadku strony wynika ona z faktu kilkakrotnego złamania przez nią prawa, co stanowiło przestępstwa wymierzone przeciwko różnym dobrom chronionych prawem.
W świetle przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, argumenty strony, zawarte w jej odwołaniu nie mogły wpłynąć na zmianę bądź uchylenie decyzji organu I instancji, chociaż strona ma pozytywną opinię w miejscu zamieszkania i zdaniem pełnomocnika daje gwarancję prawidłowego używania broni.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Pan E. P. zwany dalej skarżącym. Domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu podał między innymi, że w ocenie skarżącego stanowisko organów policji jest nie do przyjęcia. Działanie policji, zarówno Komendanta Wojewódzkiego jak i Komendanta Głównego Policji jest sprzeczne z prawem.
W polskim prawie, wśród ogółu, zbioru praw podmiotowych istnieje też prawo jednostki, osoby fizycznej do posiadania broni. Jest to prawo, którego wykonywanie ze względu na jego przedmiot jest poddane kontroli państwa, a sprawowanie tej kontroli powierzone zostało organom policji.
Przejawem kontroli wykonywania tego prawa jest konieczność uzyskania stosownego pozwolenia na korzystanie z broni po przeprowadzonym w tej sprawie postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie ustawodawca określił przesłanki negatywne uniemożliwiające uzyskanie koniecznego pozwolenia. Przesłanki te określa art. 15 ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Stwierdzenie wystąpienia chociażby jednej dowolnej z pośród wymienionych w tym katalogu przesłanek skutkuje odmową wydania pozwolenia.
Organy policji kompetentne w sprawie wydawania pozwolenia na broń obowiązane są w zakresie swej kompetencji do stosowania i przestrzegania prawa, w tym przywołanej ustawy. Innymi słowy winny wydać pozwolenie na broń ubiegające się o nie stronie zawsze o ile nie stwierdzą wystąpienia którejś z przesłanek negatywnych. Sposób sformułowania tych przesłanek może co prawda niekiedy powodować problemy interpretacyjne w związku z ich nieostrym zakresem i koniecznością dokonywania wnikliwszych ustaleń w toku postępowania. Do takich "problematycznych" przesłanek należy ta, która została określona w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.
Ta okoliczność nie zwalnia policji jednakże z obowiązku stosowania ustawy, ani nie uprawnia do stwarzania własnych reguł nawet w imię jak najbardziej zrozumiałej troski o bezpieczeństwo powszechne i przestrzeganie porządku prawnego.
W analizowanej sprawie organy policji nie zastosowały ustawy, dopuściły się jej naruszenia. Ustawodawca nie określił wśród przesłanek negatywnych w zakresie dopuszczalności uzyskania pozwolenia na broń ani karalności (w ogóle, jakiejkolwiek), ani braku nieskazitelnej opinii czy lekceważącej postawy wobec prawa, jakby to wynikało z rozstrzygnięć organów policji. Naganny bezsprzecznie fakt popełnienia przez stronę przestępstw, za które została ona skazana sam przez się nie stanowi, nie wyczerpuje żadnej z ustawowych przesłanek negatywnych. Policja natomiast nie uzasadniła tego w jaki sposób fakt popełnienia przez stronę danych przestępstw materializuje ustawową obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Żadne z przestępstw, za które strona została skazana nie zostało popełnione z użyciem niebezpiecznych narzędzi, broni, przemocą czy w sposób szczególnie okrutny. Strona nie była karana za nielegalne posiadanie czy posługiwanie się bronią. Pan P. jest osobą zrównoważoną, spokojną nie jest porywczy, wybuchowy, nie nadużywa alkoholu, nie jest uzależniony od innych środków ograniczających poczytalność. Nie wykazuje zaburzeń psychicznych ani osobowościowych, nie leczy się psychiatrycznie. Sprawa pana P. nie ma charakteru precedensowego. Konieczne jest więc w tym miejscu przytoczenie wywodów sądu zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2004 r., III SA 2258/02, gdzie w analogicznej sprawie nakazuje się nie samo ustalenie karalności strony, ale wykazanie bezpośredniego związku miedzy popełnionym czynem a obawą niewłaściwego użycia broni, oraz wyrokach: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2002 r., III SA 746/02 i wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2002 r., III SA 3554/00, gdzie wśród przesłanek, na które wskazuje się jako uzasadniające odmowę wydania pozwolenia na broń w kontekście art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy są: wcześniejsze popełnienie przestępstwa z użyciem przemocy, groźby bezprawnej, nadużywanie alkoholu, skłonność do awantur, nadmierna porywczość.
Do uzasadniających obawy ustawodawcy przesłanek można też zaliczyć funkcjonowanie w gangach, chuligański charakter działania, utrzymywanie się z przestępstwa, niejasne źródła dochodów, prawomocne skazanie za zbrodnie itp. Żadna z tych okoliczności nie ma zastosowania w odniesieniu do Pana P.
Nie stanowi usprawiedliwienia dla działania policji deklarowana restrykcyjna polityka w zakresie wydawania pozwoleń na broń. Polityka organu państwa restrykcyjna czy liberalna musi mieścić się w granicach prawa, inaczej staje się mimo najszczytniejszych intencji bezprawiem.
Policja, dana osoba działająca w charakterze organu policji może akceptować bądź nie akceptować rozwiązania ustawowe, ale obowiązana jest prawo stosować. Policja nie może stwarzać własnego katalogu praw, określać tego co komu wolno a czego nie wolno. W skarżonej sprawie policja de facto wprowadziła nowe sankcje, zachowała się jak prawodawca, a nie organ stosujący prawo. Takie działanie policji jest oczywiście niedopuszczalne.
Konkludując; prawo nie wymaga ani niekaralności, ani nieposzlakowanej opinii dla uzyskania pozwolenia na broń. Wymaga nieistnienia obawy niewłaściwego, naruszającego prawo stosowania broni, jednocześnie pozostawiając w tym zakresie organom policji dokonywanie ustaleń faktycznych. Podpowiada jedynie natomiast, iż jako osoby potencjalnie, najprawdopodobniej (chociaż nie zawsze) nie dające rękojmi
odpowiedniego korzystania z broni należy traktować osoby skazane za określone rodzaje przestępstw, szczególnie ciężkich i niebezpiecznych, skierowanych przeciwko tak podstawowym dobrom jak ludzkie życie, zdrowie czy wolność.
Jednocześnie Policja winna pamiętać, że odmawiając pozwolenia na broń dokonuje ograniczenia w zakresie korzystania przez obywatela z jego praw art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Takie działanie choć uprawnione musi być szczególnie wnikliwie podjęte. Pole do dokonywania ustaleń jakie zakreśla np. art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, nie stwarza pola dla arbitralności działań policji. Policja obowiązana jest w tej szczególnej materii praw konstytucyjnie chronionych i w zakresie prawa będącego przedmiotem niniejszego postępowania, wykazać w jaki sposób dotychczasowa karalność strony materializuje obawę niewłaściwego użycia przez nią broni w przyszłości. Dodać ponadto należy, że strona ubiega się o pozwolenie na broń myśliwską, której przeznaczenie określa jej charakter, i która stanowi wyposażenie strony jako myśliwego. Kompetencje strony w tym zakresie dają podstawę do przeświadczenia o właściwym korzystaniu z broni myśliwskiej, a kompetencje te potwierdzają uprawnienia stwierdzone dokumentami.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podał między innymi, że:
W ocenie Komendanta Głównego Policji fakt popełnienia przestępstw, m.in. wymierzonego przeciwko mieniu, potwierdzony prawomocnymi, skazującymi wyrokami sądów karnych w pełni uzasadniają zaliczenie Pana P. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. wzbudzających obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.
Od osób ubiegających się o pozwolenie na broń, ze względu na ścisły związek tego prawa ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego, organy Policji oczekują poszanowania prawa i nieposzlakowanej opinii. Fakt naruszenia przez skarżącego porządku prawnego, skutkujący prawomocnym orzeczeniem sądu, uzasadnia ocenę, iż nie powinien on posiadać pozwolenia na broń. Tym bardziej, że jedno z przestępstw wymierzone było przeciwko mieniu, a w takim przypadku ustawodawca istnienie obawy użycia broni w sposób, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wprost związał z popełnieniem czynu takiego rodzaju (a więc przeciwko mieniu).
Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a zatem w świetle wyroków sądowych nie mogła zapaść inna decyzja, niż odmawiająca wydania pozwolenia. Stanowiska organów Policji co do zasadności rozstrzygnięcia nie zmieniają też argumenty strony przedstawione w skardze do Sądu.
Jest faktem, iż ustawodawca jako kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia nie wskazał niekaralności, nieskazitelnej opinii oraz cech charakteru takich jak, np. zrównoważenie osoby ubiegającej się, niemniej jednak to organom Policji powierzył pieczę nad bezpieczeństwem i porządkiem publicznym. Z tego względu organy Policji oceniają czy dany wnioskodawca nie stwarza obawy, że mógłby użyć broni w celu sprzecznym z tym porządkiem. Jeśli taka obawa istnieje, to organ obligatoryjnie odmawia rozstrzygnięcia sprawy zgodnie z wnioskiem strony. Obawa ta - w ocenie ustawodawcy związana jest wprost z popełnieniem przestępstwa m.in. przeciwko mieniu. Pan P. popełnił również i takie przestępstwo, a zatem w stosunku do niego obawa, wynikająca z art. 15 ust. 1 pkt 6 istnieje.
Dodać też należy, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika prawo do posiadania broni nie jest prawem konstytucyjnym, a jego nie wydanie nie narusza praw obywatelskich. Ustawodawca prawo do posiadania broni poddał bowiem ścisłej administracyjnej reglamentacji, ustalając jednocześnie wymogi formalne, od których spełnienia uzależnił wydanie pozwolenia (np. art. 15 ust. 1 i 3, art. 16).
Podstaw do uwzględnienia skargi nie może dać również argument, że strona ubiega się o pozwolenie na broń myśliwską przeznaczoną do polowań.
Obowiązek "szczególnego" przestrzegania prawa przez potencjalnych posiadaczy broni wynika z faktu, iż prawo do broni jest uprawnieniem, które nie każdy może otrzymać, a ponadto broń z uwagi na skutki jakie może wywołać jej użycie, jest takim dobrem, które z woli ustawodawcy podlega reglamentacji i posiadać je może osoba nie wzbudzająca żadnych obaw użycia broni niezgodnie z przepisami prawa. Pan P. świadomie łamał prawo, działając w ten sposób także na szkodę interesu publicznego, pod którego ochroną jest takie dobro, jak mienie, wiarygodność dokumentów, prawa pracownicze (przeciwko nim wymierzone były czyny skarżącego). Prawomocne, skazujące wyroki nie zostały wzruszone, a zatem mają moc obowiązującą w zakresie ustalania przez organ Policji prawnych i faktycznych przesłanek wydania pozwolenia.
Reasumując wskazać należy, że w ocenie Komendanta Głównego Policji skarżący nie daje gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie bezpiecznego posiadania i używania broni, w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a zatem argumenty skargi nie stwarzają uzasadnionych podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.
Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwanej dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpatrując wniesioną skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów uznać należy, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2006 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.).
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji stanowił art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 549 ze zm.) - zwanej dalej ustawą. Z powołanego przepisu wynika, iż pozwolenie na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust. 1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez osobę ubiegająca się o wydanie pozwolenia na broń, wynika między innymi z faktu uprzedniego skazania takiej osoby prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo i tu ustawodawca wymienia przykładowy katalog przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Z treści powyższego przepisu jednoznacznie wynika więc, że organ Policji odmawia wydania pozwolenia na broń w przypadku ujawnienia, że osoba, która ubiega się o takie pozwolenie, została skazana prawomocnym wyrokiem za popełnione przestępstwa w szczególności za przestępstwo przeciwko mieniu.
Fakt skazania skarżącego E. P. dwoma wyrokami karnymi niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] grudnia 2002 r. za przestępstwo przeciwko mieniu, tj. za czyn z art. 284 § 3 k.k. polegający na przywłaszczeniu przez skarżącego cudzej rzeczy ruchomej i za czyn z art. 218 § 1 k.k. - naruszenie praw pracowniczych. Ponadto skarżący został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia [...] kwietnia 2003 r. ([...]) za przestępstwa określone w art. 218 § 1 k.k. i 220 § 1 k.k. tj. naruszenie praw pracowniczych i narażenie pracownika na niebezpieczeństwo przez niedopełnienie obowiązków w zakresie bezpieczeństwa i higieny pracy a także za przestępstwo z art. 271 § 1 k.k - poświadczenie nieprawdy.
Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanych przestępstw, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszeń prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynów, za które został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzących bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wyrok jaki zapadł w sprawie karnej skarżącego pozwalał organowi na uznanie, że jest on osobą, co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Twierdzenie pełnomocnika skarżącego na rozprawie, że skarżący popełnił jedynie występki a nie zbrodnie, jest tu bez znaczenia, gdyż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 mówi o przestępstwach a przestępstwa zgodnie z teorią prawa karnego to zarówno zbrodnie jak i występki.
Niewątpliwie organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swoje zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela, chyba że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego, podjęły decyzje kierując się celami wskazanymi w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej.
Zdaniem Sądu z całą pewnością od posiadaczy broni palnej wymagać należy nieskazitelnej postawy. W ocenie Sądu bezspornym jest, iż skarżący naruszając obowiązujący ład prawny takiej postawy nie okazał, a więc nie daje on gwarancji przestrzegania przepisów ustawy o broni i amunicji w zakresie nie tylko bezpiecznego posiadania broni palnej, ale również jej używania.
W tym miejscu podnieść należy, że broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie jest dobrem konstytucyjnie zagwarantowanym, a więc tylko po spełnieniu przesłanek o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji może być wydane pozwolenie na jej posiadanie.
Analizując niniejszą sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania administracyjnego.
W tym stanie faktycznym, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdzając, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak na wstępie.