VI SA/WA 1681/05

VI SA/Wa 1681/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 627/06 - Wyrok NSA z 2007-03-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi J. J. i A. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J. J. i A. J. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 roku nr [...] nakładającej karę pieniężną w wysokości 2100.00 złotych:
1. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1100.00 złotych za brak wpisów na wykresówkach,
2. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 200.00 złotych za nieokazanie wykresówki,
3. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 250.00 złotych za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne,
4. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 550.00 złotych za przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia Główny Inspektor Transportu Drogowego wskazał: art. 138 § 1 ust.1 kpa, art. 87 ust.1, art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym /Dz.U. z 2004r., nr 204, poz. 2088 ze zm./ oraz lp. 1.11.11 ust. 4 lit. a-f, lp. 1.11.11. ust. 1 lit. b, lp. 1.11.5, lp. 1.11.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, art. 3, art. 13, art. 15 ust.5, 7 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym /Dz.Urz. WEL 370 z 31.12.1985 P0008-0021/, art. 6 ust.1, art. 8 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego /Dz. Urz. WEL 370 z 01.12.1985 P.0001-0007/.
W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, decyzja [...] wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2004 roku została wydana prawidłowo i w sposób zgodny z przepisami prawa. Organ I instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 7 i 77 kpa. Zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia. Zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje na naruszenie prawa. W toku kontroli pojazdu marki [...] o nr rej. [...] z naczepą o nr rej. [...], w dniu [...] września 2004 roku na drodze krajowej nr [...], prowadzonym przez K. S. i wykonującym przejazd pod załadunek towaru stwierdzono szereg naruszeń przepisów o czasie pracy kierowców.
Co do poszczególnych naruszeń Główny Inspektor Transportu Drogowego zważył, co następuje:
Odnośnie braku wpisów na wykresówkach:
Po analizie okazanych do kontroli wykresówek, zdaniem Głównego Inspektora, należało stwierdzić:
a) na wykresówkach z dni [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. brakuje wpisu imienia kierowcy oraz na wykresówce z dnia kontroli brakuje imienia i nazwiska kierowcy,
b) na wykresówkach z dni: [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. brakuje wpisu miejsca i daty końcowej używania wykresówki,
c) na wykresówkach z dnia kontroli brakuje wpisu miejsca i daty początkowej używania wykresówki,
d) na wykresówkach z dni: [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. brakuje wpisu stanu licznika kilometrów w chwili zakończenia używania pojazdu,
e) na wykresówkach z dni: [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. oraz na wykresówce z dnia kontroli brakuje wpisu stanu licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia użytkowania pojazdu,
f) na wykresówkach z dni: [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. oraz na wykresówce z dnia kontroli brakuje wpisu nr rej. pojazdu.
Zgodnie z art. 15 ust.7 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Stosownie do art. 87 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, podczas przejazdu po drogach krajowych kierowca pojazdu obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać na żądanie uprawnionego organu kontroli, między innymi zapisy urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku. Rozporządzenie Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku, w art. 15 ust.5 nakłada na każdego członka załogi pojazdu obowiązek nanoszenia na swoją wykresówkę następujących informacji:
a) na początku używania wykresówki – swoje imię i nazwisko,
b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania,
c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego członek załogi został przydzielony zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki,
d) wskazania licznika długości drogi:
- przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,
- przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce,
- w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy,
e) czas kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.
Zgodnie z art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy i z przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych, podlega karze pieniężnej w wysokości 50.00 złotych do 15000.00 złotych. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.11.11 ust.4 a, b, c, d, e, f załącznika do ustawy, który sankcjonuje brak przepisowych wpisów na wykresówce karą 50 złotych za każdą wykresówkę.
Zważywszy na powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego uznał za zasadne utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w wysokości 1100 złotych za brak przepisowych wpisów na wykresówkach.
Odnośnie braku wykresówek:
Bezspornym w sprawie jest fakt, iż w momencie kontroli kierowca nie okazał wykresówki z dnia [...] września 2004 roku ani dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tym dniu. Oświadczył, że w tym dniu nie pracował, jednakże nie otrzymał żadnego dokumentu potwierdzającego ten fakt. Przy piśmie z dnia [...] września 2004 roku kierowca przesłał oświadczenie o dniach wolnych od pracy, twierdząc w nim, iż przez pośpiech nie okazał go podczas kontroli.
Główny Inspektor Transportu Drogowego ponownie powołał się na obowiązki wynikające z art. 87 ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Podczas kontroli kierowca ma obowiązek udokumentować swój czas pracy w każdym tygodniu oraz ostatnim dniu poprzedniego tygodnia, w którym prowadził pojazd. Udokumentowanie odbywa się m.in. poprzez okazanie wykresówek. Jest oczywistym, że każdy dzień nie będzie w ten sposób udokumentowany. Przedsiębiorca może udokumentować czas pracy kierowcy poprzez wystawienie zaświadczenia wskazującego przyczyny braku wykresówek. Jednakże tylko dostarczenie zaświadczenia w chwili kontroli daje organowi pewność, co faktu nieprowadzenia pojazdu w okresie wykazanym w zaświadczeniu. Obowiązkiem przedsiębiorcy, wynikającym z art. 87 ust.3 ustawy o transporcie drogowym jest wyposażenie kierowcy wykonującego transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne w wymagane dokumenty.
Konsekwencją rozwiązania przewidzianego art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym jest treść lp. 1.11.11. ust.1 lit. b załącznika do w/w ustawy, który sankcjonuje nieokazanie wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu podczas kontroli drogowej karą 200 złotych za każda wykresówkę.
Odnośnie skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne:
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności z okazanych przez prowadzącego pojazd wykresówek wynika, że kierujący naruszył obowiązujące przepisy regulujące czas pracy kierowców. Po analizie wykresówek z dnia [...].09.2004r. i [...].09.2004r. należy stwierdzić skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego o 4 godziny i 10 minut.
Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3820 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie hormonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, w każdym 24 –godzinnym okresie kierowca korzysta z dziennego czasu odpoczynku wynoszącego, co najmniej 11 kolejnych godzin, który to okres może być skrócony do minimum dziewięciu kolejnych godzin, nie częściej niż trzy razy w tygodniu pod warunkiem, że przed upływem następnego tygodnia otrzyma równoważny okres odpoczynku stanowiący rekompensatę. W dni, w które odpoczynek nie jest skrócony zgodnie z pierwszym akapitem, może być wykorzystany w dwóch lub trzech oddzielnych okresach w ciągu 24 godzin, z których jeden musi trwać, co najmniej osiem kolejnych godzin. W takim wypadku minimalna długość odpoczynku będzie zwiększona do 12 godzin. W każdym 30 - godzinnym okresie, gdy pojazd jest prowadzony, co najmniej przez dwóch kierowców, każdy kierowca będzie uprawniony do okresu odpoczynku trwającego nie mniej niż osiem kolejnych godzin.
Zaistniały stan faktyczny stanowi naruszenia przywoływanego wcześniej art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym. Jego konsekwencją jest treść lp. 1.11.1 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje kara pieniężną w wysokości 50 złotych skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o czas jednej godziny, natomiast w wysokości 50 złotych za każdą rozpoczętą kolejna godzinę.
Odnośnie przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne:
Z okazanych przez prowadzącego pojazd wykresówek i ich analizie z dni: [...].09.2004r., [...].09.2004r., [...].09.2004r. wynika przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne o 5 godzin i 40 minut.
Mając na uwadze ten stan faktyczny i regulację prawną przewidzianą w art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym oraz lp. 1.11.5 załącznika do tej ustawy, zgodnie z którym karze podlega przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia, przy wykonywaniu transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne – o czas do 1 godziny – 50 złotych oraz za każda następną rozpoczętą godzinę 100 złotych, zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Odnosząc się do argumentów podniesionych w odwołaniu Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż nie mają one wpływu na rozstrzygniecie.
Zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie dowodzi, że przewóz wykonywany był przez firmę "A." J. J., A. J., zaś kierowca świadczył jedynie usługi kierowania pojazdem na podstawie umowy o świadczenie usług kierowania pojazdem. Tym samym kierujący pojazdem K. S. nie jest stroną postępowania administracyjnego bowiem nie prowadzi on działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego, lecz w zakresie świadczenia usług prowadzenia pojazdu.
Na mocy Traktatu o przystąpieniu Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, z dniem 1 maja 2004 roku zaczęło w Polsce obowiązywać prawo Unii Europejskiej. Prawo Unii Europejskiej obowiązuje bezpośrednio bądź wymaga wdrożenia do krajowego porządku prawnego. Na porządek prawny Unii Europejskiej składa się prawo pierwotne oraz prawo wtórne, uzupełnione orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Do aktów prawa pierwotnego zalicza się przede wszystkim traktaty, a więc także Traktat o Unii Europejskiej. Do aktów prawa wtórnego, wiążących państwa członkowskie, należą m.in. rozporządzenia. Stosownie do treści art. 249 II TWE [189 II] rozporządzenia mają ogólne zastosowanie i "obowiązują w każdym państwie członkowskim". Zgodnie z art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewóz na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów: wiążących Rzeczypospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze. Katalog kar zawarty został w załączniku do ustawy. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości kar w zależności od stopnia winy. Taryfikator określa w sposób ścisły wysokości kary
Podmiot prowadzący profesjonalną działalność gospodarczą zobowiązany jest do dołożenia maksymalnej staranności by była ona prowadzona zgodnie z przepisami prawa. Prawem powszechnie obowiązującym jest to, co zostało opublikowane w dzienniku promulgacyjnym.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyli J. J. i A. J. wnosząc o stwierdzenie zaskarżonej decyzji w całości jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Na wypadek uznania przez sąd, iż nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji wnosili o jej uchylenie jako sprzecznej z prawem.
Zaskarżonej decyzji zarzucili:
1) naruszenie art. 92 ust.1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym poprzez błędne jego zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej na skarżących za naruszenie art. 6 ust.1, art. 8 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 382/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 3,13, 15 ust.5 i 7 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w sprawie urządzeń rejestrujących w transporcie drogowym albowiem w art. 92 ust.1 ustawy o transporcie drogowym ustawodawca nie wymienił przepisów wspólnotowych /w tym rozporządzeń Rady /EWG/ wśród przepisów, których naruszenie uzasadniałoby nałożenia na skarżących kary pieniężnej. Ukaranie na podstawie przepisu art. 92 ust. 1 ustaw o transporcie drogowym za naruszenie rozporządzeń Rady /EWG/ stanowi więc ukaranie bez podstawy prawnej i narusza fundamentalną zasadę państwa prawnego nullum crimen sine lege. Naruszenie rozporządzeń Rady nie można w żadnym wypadku identyfikować z naruszeniem umowy międzynarodowej,
2) skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Skarżący nie naruszyli żadnych obowiązków lub warunków nałożonych na n ich w przepisach wskazanych w art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Stwierdzonych naruszeń dopuściła się osoba trzecia – niezależny przedsiębiorca. Tym samych nie zachodzą przesłanki ich odpowiedzialności,
3) naruszenie art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie podstawowej zasady państwa prawnego i nałożenie kary pieniężnej pomimo braku jakiejkolwiek winy po stronie skarżących,
4) naruszenia art. 15 kpa poprzez brak rozpatrzenia wszystkich zarzutów odwołania i nieuchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji pomimo stwierdzenia naruszeń formalnych do tyczących uzasadnienie prawnego decyzji.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W świetle art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sadów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W grę wchodzi kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej pod względem zgodności z prawem materialnymi i przepisami procesowymi nie zaś kryteriów słusznościowych. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późniejszymi zmianami/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem podniesione w niej zarzuty nie są trafne. Zaskarżona decyzja, zdaniem sądu, nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy.
W pierwszej kolejności nie można się zgodzić ze stanowiskiem skarżących kwestionujących podstawę prawną nałożenia na nich kary pieniężnej. W ich ocenie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie umowy międzynarodowej na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym rozporządzeń z powołaniem się na naruszenie rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 stanowi, co najmniej naruszenie prawa.
Zgodzić się należy z rozważaniami organu wiążącymi zastosowanie przepisów rozporządzeń Rady nr 3820/85 i 3821/85 z przystąpieniem Rzeczypospolitej Polskiej do struktur Unii Europejskiej, a co się z tym wiąże, prawo wspólnotowe stało się częścią prawa krajowego. Należy jeszcze raz przypomnieć, iż w dniu 16 kwietnia 2003 r. w Atenach został sporządzony Traktat Akcesyjny o przystąpieniu (między innymi) Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej. Traktat został opublikowany w Dz. Urz. L Nr 236, poz. 17. Zgodnie z jego art. 2 Uzgodnień Traktat podlegał ratyfikacji przez Rzeczypospolitą Polską na zasadach określonych Konstytucją RP i wchodził w życie z dniem 1 maja 2004 r. W celu przyjęcia przez Polskę Traktatu przeprowadzono referendum ogólnokrajowe. Uchwała o zwołaniu referendum w trybie art. 90 ust. 4 Konstytucji RP została podjęta w dniu 17 kwietnia 2003 r. Referendum przeprowadzono, zgodnie z wymogami ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o referendum ogólnokrajowym, w dniach 7-8 czerwca 2003 r. W dniu 23 lipca 2003 r. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej ratyfikował Traktat Akcesyjny, zaś dokumenty ratyfikacyjne zostały złożone depozytariuszowi w dniu 6 sierpnia 2003 r. Stosownie do art. 2 Zasad Traktatu Akcesyjnego od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie stały się związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed przystąpieniem. Postanowienia te nowe państwa członkowskie zobowiązały się stosować zgodnie z warunkami określonymi w Traktatach założycielskich oraz w Traktacie Akcesyjnym. Do aktów przyjętych przez dotychczasowe państwa członkowskie zaliczają się w/w rozporządzenia Rady (EWG). Zatem organ administracyjny był obowiązany stosować przepisy wymienionych aktów tak jak przepisy prawa krajowego, albowiem z dniem akcesji przepisy unijne stały się przepisami obowiązującymi na równi z prawem polskim. W konsekwencji, jeżeli w prawie polskim brak jest stosownych regulacji prawnych, bądź są one niezgodne z regulacjami unijnymi, stosują się wprost przepisy UE. Stosując przepisy unijne w rozpoznawanej sprawie organ administracji w sposób uprawniony powiązał je z art. 92 ust. 1 pkt 6 ustawy o transporcie drogowym i w następstwie tego zastosował ust. 4 tego przepisu, nakładając kary pieniężne zgodnie z załącznikiem do tej ustawy.
Za niezasadny uznać także należy zarzut skarżących, skierowania decyzji do podmiotu niebędącego stroną w sprawie. Wbrew ich twierdzeniom umowa cywilna - nawet zawarta z podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą - nie może wyłączać odpowiedzialności administracyjnej adresata obowiązków nałożonych ustawą o transporcie drogowym.
Umowa cywilnoprawna zawarta z kierowcą, który zobowiązał się do ponoszenia odpowiedzialności m.in. za naruszenie obowiązujących przepisów dotyczących pracy kierowców nie może wyłączać mocy obowiązującej przepisów ustawowych. Przepisy ustawy o transporcie drogowym w sposób jednoznaczny statuują odpowiedzialność przewoźnika za osoby, którymi posługuje się w wykonywaniu licencjonowanej działalności, bez względu na rozróżnienie ich sytuacji prawnej, czy jako zatrudnionych kierowców czy innych osób niezatrudnionych, ale wykonujących osobiście na jego rzecz przewozy. Odpowiedzialność kierowcy jako strony umowy cywilnoprawnej może być rozpatrywana wyłącznie na gruncie prawa cywilnego.
Z istoty przepisu art. 4 pkt 17 wynika, że licencja jest decyzją administracyjną uprawniającą do podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Ustawodawca udzielając przedsiębiorcy uprawnienia administracyjnego do wykonywania tej szczególnej działalności gospodarczej nałożył na niego jednocześnie obowiązki, których naruszenie prowadzi nie tylko do sankcji zagrożonych karą pieniężną zawartych w art. 92 ustawy o transporcie drogowym, ale i do cofnięcia udzielonego mu uprawnienia, o czym stanowi art. 15 ustawy.
Bezspornym jest, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło już w dacie uzyskania przez Rzeczypospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej. Stosownie zaś do art. 92 ust. 1 pkt 6 i ust.4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088), kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze, których katalog zawarty został w załączniku do ww. ustawy.
W przedmiotowym stanie faktycznym, niekwestionowanym przez skarżących, miało miejsce naruszenie przepisów: art. 15 ust. 5, 7 rozporządzenia Rady /EWG/ nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w zakresie obowiązku wpisu na wykresówkach jak i braku samej wykresówki lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu w tym dniu i art. 6 ust.1, art. 8 ust.1 i 2 rozporządzenia Rady /EWG/nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 roku w spawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego w zakresie obowiązku skrócenia dziennego czasu odpoczynku i przekroczenia maksymalnego okresu prowadzenia pojazdu
Nie ma też racji skarżący podnosząc konieczność badania winy. Należy wskazać, iż przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, powołane w zaskarżonej decyzji, nie uzależniają nałożenia kary za naruszenie przepisów obowiązujących w transporcie drogowym od ustalenia winy przedsiębiorcy. Organ administracji dokonuje jedynie, w toku postępowania administracyjnego, stwierdzenia faktów i jeżeli ustali naruszenie prawa ma obowiązek zastosować ściśle określone sankcje. Dlatego bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których przedsiębiorca dopuścił się nieprawidłowości, bowiem organ administracji nie jest upoważniony do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa lecz ma za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Zarzuty strony w tym zakresie okazały się więc niezasadne.
Także podniesiony w skardze zarzut naruszenia przepisów postępowania nie jest uzasadniony. W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący.
Wskazane wyżej przesłanki w ocenie Sądu przemawiają za oddaleniem skargi, w związku z czym Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.