VI SA/WA 1916/05

VI SA/Wa 1916/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-02-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Wieczorek /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Grzelak
Zbigniew Rudnicki
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Sygn. powiązane
I OSK 981/06 - Wyrok NSA z 2007-06-13
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Asesor WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2006r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz przepisów o czasie pracy kierowców oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Transport Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § l pkt l ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z póź. zm.), art. 5, art. 42 ust. l, art. 87 ust. 1, art. 92 ust l pkt 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.) oraz Lp. 1.4.1., Lp. 1.11.7. pkt l i Lp. 1.1.1. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088 ze zm.), art. 3 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1885), art. 29 i art. 30 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92 poz. 879), § 4 ust. l § 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych (Dz. U. nr 150, póz. 1684 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana J. J. (skarżącego) z dnia [...] marca 2005 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 14.000 (czternastu tysięcy) złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.
Organ I instancji ustalił, że w dniu [...] lutego 2005 r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości P. (ul. O.) zatrzymano do kontroli prowadzony przez Pana M. W. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...]. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdu wynosiła 4.250 kg. Kontrola udokumentowana została protokołem nr [...] podpisanym przez kontrolowanego kierowcę. Organ I instancji zakwalifikował wykonywany w tym dniu przewóz drogowy jako transport drogowy wykonywany bez wymaganej licencji. Okoliczność ta wynika zdaniem organu z protokołu kontroli oraz z twierdzeń strony zawartych w odwołaniu, a także ze zgromadzonego w toku postępowania materiału dowodowego. W chwili kontroli, w kontrolowanym zespole pojazdów nie było zainstalowanego tachografu oraz nie uiszczono opłaty za przejazd po drogach krajowych a prowadzący pojazd kierowca nie był pracownikiem skarżącego.
W wyniku dokonanych ustaleń organ I instancji wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, 3 000 zł za wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych oraz 3 000 zł za to, że przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany.
Odwołanie od tej decyzji wniósł skarżący wskazując, że organ w oparciu o sporządzony podczas kontroli protokół kontroli nieprawidłowo zakwalifikował kontrolowany przewóz jako transport drogowy. Zdaniem skarżącego przewóz był przewozem na potrzeby własne. W jego ocenie nie zajmuje się on transportem drogowym, co wynika z danych zawartych w wypisie z ewidencji gospodarczej. Skarżący wskazał, że jako przedsiębiorca zajmuje się produkcją wyrobów pasmanteryjnych a przewóz towarów wykonywany jest wyłącznie na potrzeby własne celem dostarczenia wyrobów kontrahentom. Tak więc transport ten wyczerpuje znamiona niezarobkowego przewozu na potrzeby własne wykonywanego pomocniczo w stosunku do prowadzonej działalności gospodarczej, unormowanego w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący twierdzi, że zarzut organu, iż przedmiotowy pojazd nie był prowadzony przez przedsiębiorcę lub jego pracownika jest nietrafny. Wskazuje, że z prowadzącym pojazd Panem M. W. nie zawarł wprawdzie umowy o pracę i kierowca był zleceniobiorcą lecz z charakteru tej umowy wynika, że był to stosunek pracy. Powołując się na powyższe wskazał, że kwalifikacja prawna dokonana przez organ jest błędna i w związku z tym odpada podstawa ukarania skarżącego karą opisaną przez art. 92 ust l pkt 2, 4 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Główny Inspektor Transport Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] marca 2005 r. wskazując, że ustalony stan faktyczny nie budzi w ocenie organu wątpliwości.
Zdaniem organu II instancji zarówno protokół kontroli jaki i zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazuje, że poddany kontroli w dniu [...] lutego 2005 r. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], prowadzony był przez Pana M. W., który nie jest pracownikiem przedsiębiorcy. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdu wynosiła 4.250 kg.
Organ wskazał, że stosownie do art. 92 ust. l pkt 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców lub przepisów wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych.
Podniósł, że załącznik do ustawy o transporcie drogowym szczegółowo opisuje wysokość kar: Lp. 1.11.7. pkt l załącznika do ww. ustawy, kara w wysokości 3.000 złotych sankcjonuje przypadki, gdy przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany; Lp. 1.4.1. załącznika do ww. ustawy, karą pieniężną w wysokości 3.000 złotych sankcjonuje wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych; Lp. 1.1.1. załącznika do ustawy, sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 8.000 złotych wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.
Zdaniem organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż wykonywany w dniu kontroli transport nie mógł zostać zaklasyfikowany jako wykonywanie przewozu na potrzeby własne, ponieważ nie spełniał on jednego z warunków określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z powoływanym art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, niezarobkowy przewóz drogowy, czyli przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
Organ wskazał, że nie został spełniony warunek określony w podpunkcie a) powoływanego przepisu, gdyż kierowca, Pan M. W. nie jest pracownikiem przedsiębiorstwa "C.". Zgodnie z definicją pracownika, wynikającą z art. 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks Pracy (Dz. U. z 1998 r. nr 21, póz. 94 ze zm.), pracownikiem jest osoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Zdaniem organu przepis art. 8 ust. l ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. nr 137, póz. 887 ze zmianami), za pracownika uważa osobę pozostającą w stosunku pracy, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, które stanowią, że jeżeli pracownik spełnia kryteria określone dla osób w I współpracujących, o których mowa w ust. 11 - dla celów ubezpieczeń społecznych jest traktowany jako osoba współpracująca oraz że za pracownika, w rozumieniu ustawy, uważa się także osobę wykonującą pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia lub innej umowy o świadczenie usług, do której zgodnie z Kodeksem cywilnym stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo umowy o dzieło, jeżeli umowę taką zawarła z pracodawcą, z którym pozostaje w stosunku pracy, lub jeżeli w ramach takiej umowy wykonuje pracę na rzecz pracodawcy, z którym pozostaje w stosunku pracy.
Zdaniem organu w związku z tym, iż przewóz wykonywany w dniu kontroli nie spełniał wymogów art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, nie można uznać go za niezarobkowy transport drogowy, a co za tym idzie do jego wykonania niezbędne było uzyskanie licencji przewozowej.
Skargę na powyższą decyzję wniosła strona skarżąca zarzucając naruszenie prawa materialnego art. 4 pkt 4, 5 i 92 ustawy o transporcie drogowym przez błędną jego wykładnię w postaci przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganej licencji, i wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu I instancji w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji i konsekwentnie innych orzeczonych kar. Podniosła naruszenie prawa materialnego a mianowicie przepisu art. 2 i 22 ustawy Kodeks pracy przez błędną jego wykładnię w postaci przyjęcia, że skarżącego nie łączył z kierowcą stosunek pracy. Zdaniem skarżącej przewóz realizowany przez osobę zatrudnioną na podstawie umowy zlecenia, nie powodując w żadnym razie choćby najmniejszej różnicy między wykonywanym przez zatrudnionego na umowę o pracę i na podstawie innego kontraktu. Na poparcie tej tezy skarżący przywołał orzecznictwo Sądu Najwyższego.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z ustawą z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zwaną ustawą o u.s.a., ustawa z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270), zwana ustawą o p.p.s.a., ustawą z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1271), zwana ustawą p.w.u.p. postępowanie toczy się na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, po. 1371 ze zm.) przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:
a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników,
b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,
c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,
d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych
Zgodnie z przepisem art. 33 ust. l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewozy drogowe na potrzeby własne mogą być wykonywane po uzyskaniu zaświadczenia potwierdzającego zgłoszenie przez przedsiębiorcę prowadzenia przewozów drogowych jako działalności pomocniczej w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej.
Przepis art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym uznaje, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę, niespełniającego warunków, o których mowa w pkt 4.
Zgodnie z przepisem art. 92 ust, l ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15 000 zł. Kary te są uszczegółowione w treści załącznika Lp. 1.1.1 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje karą 8000 zł wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Jak wynika z akt sprawy i skargi skarżący nie kwestionuje stanu faktycznego ustalonego podczas kontroli. Skarżący czyni wyłącznie zarzut błędnej wykładni art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Twierdzi, że przewóz wykonywany przez niego spełniał wszelkie warunki przewozu na potrzeby własne, łącznie z warunkiem prowadzenia pojazdów przez pracowników. W jego ocenie wykładania pojęcia "pracownik" w oparciu o przepisy kodeksu pracy jest całkowicie błędna.
Rozpoznając sprawę Sąd nie uznał argumentów przedstawionych przez skarżącą za zasadne. Przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, po. 1371 ze zm.) uznaje, że przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie warunki m.in. polegający na tym, że pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników. Z uwagi na fakt, iż w sprawie kwestionowane jest prowadzenie pojazdu przez pracownika przedsiębiorcy należy zauważyć, że wyżej cytowany przepis art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym nakłada warunek prowadzenia pojazdu "...przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników...". W ocenie Sądu przy analizie zaistniałego stanu faktycznego przyjęte do jego oceny i rozstrzygnięcia przepisy prawne zostały prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przez organ. Użyty w cytowanej ustawie przez ustawodawcę termin "...jego pracowników..." jest jednoznaczny i nie pozostawia wątpliwości interpretacyjnych obligujących do zastosowania innej niż gramatyczna wykładnia przepisów. Zdaniem Sądu organy obu instancji prawidłowo ustaliły, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym używając terminu pracownik nie definiuje tego pojęcia specyficznie dla tej gałęzi prawa, i z tego powodu należało się oprzeć na legalnej definicji tego pojęcia opisanej przez przepisy prawa pracy. Za przyjęciem takiej argumentacji przemawia stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który w orzeczeniu z dnia 18 października 1994 r. (K2/94, OTK 1994/2/36) wskazał, że: "(...) kodeksom przypisuje się szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego. Istotą kodeksu jest stworzenie koherentnej i - w miarę możliwości - zupełnej oraz trwałej regulacji w danej dziedzinie prawa (...) kodeksy przygotowywane i uchwalane są w odrębnej w bardziej złożonej procedurze niż "zwyczajne" ustawy, istotą kodeksu jest dokonanie kodyfikacji danej gałęzi prawa. Dlatego terminy i pojęcia używane przez kodeksy traktuje się jako wzorcowe i domniemuje się, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Z tego też powodu pojęcie pracownika należy traktować zgodnie z jego rozumieniem przedstawionym w kodeksie pracy.
W myśl art. 4 pkt 3 ustawy transportem jest również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4, a więc w przepisie zacytowanym powyżej.
Stosownie do art. 92 ust. l pkt l ustawy o transporcie drogowym kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest Lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 8 000 zł.
Z akt sprawy wynika, że przewóz wykonywany był przez osobę, która nie jest pracownikiem strony, a więc nie zostały spełnione warunki z art. 4 pkt 4 ustawy tak więc nałożona kara pieniężna jat zasadna.
Konsekwencją powyższego stanowiska jest uznanie, iż wykonywany transport był objęty dyspozycją art. 42 ust. l ustawy. Zgodnie z tym przepisem przedsiębiorcy wykonujący transport drogowy są obowiązani do uiszczania opłaty za przejazd po drogach krajowych. W myśl § 4 ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 14 grudnia 2001 r. w sprawie uiszczania przez przedsiębiorców opłat za przejazd po drogach krajowych uiszczenie opłaty następuje poprzez nabycie przez przedsiębiorcę karty opłaty, która następnie podlega wypełnieniu. Wypełniona przed rozpoczęciem przejazdu karta opłaty stanowi jedyny dokument potwierdzający wniesienie opłaty.
W myśl art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z jej przepisów podlega karze pieniężnej. Okolicznością bezsporną w sprawie jest fakt braku takiej opłaty przy wykonywaniu tego przewozu. Konsekwencją tego rozwiązania jest Lp. 1.4.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą wykonywanie transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zagrożone jest karą pieniężną w wysokości 3 000 zł.
W myśl art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. 1.
Stosownie do art. 92 ust. l ustawy o transporcie drogowym, kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy lub wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych podlega karze pieniężnej. Zgodnie z Lp. 1.11.7. ust. l załącznika do ustawy o transporcie drogowym jeżeli przyrząd kontrolny nie jest zainstalowany nakładana jest kara pieniężna w wysokości 3 000 zł.
W chwili kontroli pojazd nie był wyposażony w wymagany przepisami prawa przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf). Obowiązek wyposażenia pojazdu w przyrząd pomiarowo-kontrolny (tachograf) wynika z przepisów art. 3 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, "urządzenie rejestrujące jest zainstalowane i używane w tych pojazdach, które są zarejestrowane w Państwach Członkowskich i są wykorzystywane do transportu drogowego osób lub rzeczy, z wyłączeniem pojazdów, o których mowa w art. 4 i art. 14 ust. l rozporządzenia (EWG) nr 3820/85". Rozporządzenia są aktami wiążącymi w całości i bezpośrednio stosowanymi w każdym państwie członkowskim. Od 1 maja 2004 r. na mocy rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 20 grudnia 1985 r. nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 należy wskazać jako podstawę materialnoprawną odpowiedzialności skarżącego art. 92 ust. l pkt 6 ustawy o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.).
Zgodnie z przytoczonymi przepisami kontrolowany pojazd nie podlegał wyłączeniu od konieczności instalacji przyrządu kontrolnego, stosownie do regulacji prawa wspólnotowego (art. 4 ust. l rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. WE L370 z 01.12.1985) wyłączenie może dotyczyć pojazdów przeznaczonych do przewozu rzeczy, gdy dozwolona maksymalna masa pojazdu, łącznie z przyczepami lub naczepami, nie przekracza 3,5 tony. Dopuszczalna masa całkowita zespołu pojazdu wynosiła 4.250 kg. Tak więc zastosowana sankcja była prawidłowa.
Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.