VI SA/Wa 1874/04
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuWojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na postanowienie o wstrzymaniu wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną, uznając ją za niedopuszczalną.
Skarżący zaskarżył postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego o oddaleniu wniosku o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji nakładającej karę pieniężną. Sąd uznał, że ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na takie postanowienie, a zatem skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. w przedmiocie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji, która nakładała karę pieniężną. Skarżący zaskarżył postanowienie, w którym oddalono jego wniosek o wstrzymanie wykonalności. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 93 ust. 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym, decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności, a przedsiębiorca krajowy ma obowiązek uiścić karę w terminie 21 dni. Ustawa ta nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na rozstrzygnięcie dotyczące nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, poza odwołaniem od decyzji nakładającej karę. W związku z tym, sąd uznał, że nie ma zastosowania art. 108 § 2 k.p.a., a skarga na skarżone postanowienie jest niedopuszczalna. Na tej podstawie, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga została odrzucona.
Asystent AI do analizy prawnej
Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.
Zagadnienia prawne (2)
Odpowiedź sądu
Nie, ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na postanowienie dotyczące nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
Uzasadnienie
Sąd uznał, że przepisy art. 93 ust. 3 i 4 ustawy o transporcie drogowym są normami prawa materialnego, które wyczerpująco regulują kwestię rygoru natychmiastowej wykonalności. Brak jest przepisów przewidujących odrębne zaskarżenie postanowienia w tym zakresie, co czyni skargę niedopuszczalną.
Rozstrzygnięcie
Decyzja
odrzucono_skargę
Przepisy (6)
Główne
u.t.d. art. 93 § 3
Ustawa o transporcie drogowym
Przepis ten reguluje nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
u.t.d. art. 93 § 4
Ustawa o transporcie drogowym
Przepis ten określa obowiązek przedsiębiorcy krajowego dotyczący uiszczenia kary pieniężnej i przekazania dowodu jej uiszczenia.
p.p.s.a. art. 3 § 2
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd powołał się na ten przepis w kontekście dopuszczalności skargi.
p.p.s.a. art. 58 § 1
Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sąd powołał się na pkt 6 tego przepisu jako podstawę odrzucenia skargi z powodu niedopuszczalności.
Pomocnicze
u.t.d. art. 94 § 6
Ustawa o transporcie drogowym
Przepis ten normuje kwestię zwrotu kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji.
k.p.a. art. 108 § 2
Kodeks postępowania administracyjnego
Sąd stwierdził, że przepis ten nie ma zastosowania w sprawie.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia na postanowienie o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Skarga do sądu administracyjnego jest niedopuszczalna, gdy ustawa szczególna nie przewiduje takiego środka zaskarżenia.
Odrzucone argumenty
Skarżący zaskarżył postanowienie, uznając je za podlegające zaskarżeniu (choć nie sprecyzowano jego argumentacji, można domniemywać próbę zastosowania art. 108 § 2 k.p.a. lub ogólne twierdzenie o możliwości zaskarżenia).
Godne uwagi sformułowania
wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 108 § 2 k.p.a. Skoro zatem na skarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, skarga jest niedopuszczalna
Skład orzekający
Stanisław Gronowski
przewodniczący sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Potwierdzenie braku możliwości zaskarżenia postanowień o wstrzymaniu wykonalności decyzji w sprawach transportowych, gdy ustawa szczególna tego nie przewiduje."
Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji prawnej wynikającej z ustawy o transporcie drogowym i braku odrębnego środka zaskarżenia.
Wartość merytoryczna
Ocena: 3/10
Sprawa ma charakter proceduralny i dotyczy specyficznej kwestii zaskarżalności postanowień w prawie transportowym, co może być interesujące dla wąskiego grona specjalistów.
Sektor
transport
Twój asystent do analizy prawnej
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
Powiązane tematy
Pełny tekst orzeczenia
Oryginał, niezmienionyVI SA/Wa 1874/04 - Postanowienie WSA w Warszawie Data orzeczenia 2004-12-28 orzeczenie prawomocne Data wpływu 2004-10-18 Sąd Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Sędziowie Stanisław Gronowski /przewodniczący sprawozdawca/ Symbol z opisem 6037 Transport drogowy i przewozy Skarżony organ Inspektor Transportu Drogowego Treść wyniku Odrzucono skargę Sentencja Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Stanisław Gronowski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 grudnia 2004 r. skargi K. B. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2004 r. [...] w przedmiocie wstrzymania natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia - odrzucić skargę - Uzasadnienie Skargą, nazwaną zażaleniem, skarżący zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w którym oddalono wniosek skarżącego o wstrzymanie natychmia-stowej wykonalności decyzji organu I instancji, nakładającej karę pieniężną. Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany decyzji organu I instancji zgodnie z przepisem art. 93 ust. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 ze zm.). W świetle tego przepisu decyzji nadaje się ry- gor natychmiastowej wykonalności, z zastrzeżeniem ust. 4. Stosownie zaś do art. 93 ust. 4 tej ustawy przedsiębiorca krajowy uiszcza nałożoną karę pieniężną w terminie 21 dni od dnia jej wymierzenia; spoczywa na nim obowiązek niezwłocznego przekazania dowodu uiszczenia kary pieniężnej organowi, który ją nałożył. Przepisy art. 93 ust. 3 i 4 powołanej ustawy, w kwestii rygoru natychmiastowej wykonalności, są normami prawa materialnego. W omawianym zakresie wspomnia-nej przepisy są regulacjami wyczerpującymi, na co w szczególności wskazuje przepis art. 94 ust. 6, normujący kwestię zwrotu kary pieniężnej nałożonej przez organ I instancji. Innymi słowy, powołana ustawa nie przewiduje odrębnego środku zaskarżenia na rozstrzygnięcie dotyczące nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, poza możliwością złożenia odwołania na decyzję nakładającą karę pieniężną. Z powyższych względów, wbrew stanowisku skarżącego, w sprawie nie może mieć zastosowania przepis art. 108 § 2 k.p.a. Skoro zatem na skarżone postanowienie nie przysługuje zażalenie, skarga jest niedopuszczalna (por. art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.). Stąd skarga podlega odrzuceniu (art. 58 § 1 pkt 6 wyżej powołanej ustawy).
Potrzebujesz pomocy prawnej?
Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.
Zadaj pytanie Asystentowi AI