VI SA/Wa 1865/14

VI SA/Wa 1865/14 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2014-11-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2014-06-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Jacek Fronczyk /przewodniczący/
Pamela Kuraś-Dębecka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 61a par 1; art. 31 par 1;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
art. 94aust. 1 i 3;
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2014 r. sprawy ze skargi D. w W. na postanowienie Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej GIF) zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w W. (dalej WIF) z [...] stycznia 2014 r., którym odmówiono [...] Izbie Aptekarskiej w W. (dalej skarżąca) wszczęcia postępowania w sprawie prowadzenia reklamy apteki ogólnodostępnej "S." w. W. przy ulicy S. [...]. Jako podstawę organ wskazał art. 112 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 oraz art. 115 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (j.t. Dz. U. z 2008 r. nr 45, poz. 271 ze zm.), dalej p.f. oraz art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a.
Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Skarżąca w dniu [...] grudnia 2013 r. ( data wpływu do organu) wniosła o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie prowadzenia reklamy ww. apteki ogólnodostępnej. Jako podstawę swojego żądania wskazała art. 29 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 11 oraz art. 7 ust. 1 pkt 1, 6 i pkt 9 ustawy z dnia 19 kwietnia 1991 r. o Izbach Aptekarskich (j.t. Dz. U. z 2008 r., nr 136, poz. 856 ze zm.), dalej u.i.a.; art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. i w zw. z art. 94a, art. 108 ust. 4 pkt 7 lit. b p.f.
Uzasadniając istnienie po swojej stronie interesu prawnego podniosła, że jest organizacją społeczną, której cele statutowe uzasadniają wszczęcie ww. postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej wszelkie zachowania, które naruszają lub mogą naruszać godność zawodu, a w szczególności zachowania aptekarzy, które wykraczają poza dobro nadrzędne, jakim jest dobro pacjenta, jako sprzeczne z zasadami etyki i deontologii zawodowej, nie mogą pozostawać bez stosownej reakcji organów samorządu aptekarskiego. Jako ważny interes społeczny wskazała, że podstawą działalności organizacji społecznej z założenia jest interes publiczny, zaś organizacja zgłaszając żądanie dopuszczenia do udziału w postępowaniu administracyjnym zmierza do realizacji zadań mających znaczenia dla interesu ogólnospołecznego, o czym przekonuje ścisły związek celów statutowych tej organizacji z przedmiotem postępowania.
Uzasadniając wniosek wskazała, że z posiadanych przez nią informacji wynika, że podmiot prowadzący Aptekę S. przy ul. S. [...] w W. prowadzi działania polegające na reklamowaniu apteki. Do wniosku dołączono kopie katalogu "H." dystrybuowanego w bezpłatnym dzienniku M.; wyciągi z protokołów ze swoich posiedzeń z [...] maja 2013 r. oraz z [...] grudnia 2007 r. oraz własny Statut. Nadto skarżąca przedłożyła do akt sprawy katalogu "H." dystrybuowany przez G.
[...] WIF odmawiając wszczęcia postępowania przywołał treść art. 31 § 1 k.p.a. i stwierdził, że przesłanki w nim wskazane muszą wystąpić łącznie. Po pierwsze wyjaśnił, że w ramach swoich kompetencji prowadzi już postępowanie administracyjne w przedmiocie żądanym przez skarżącą. Zdaniem organu I instancji skarżąca bez wątpienia jest organizacją społeczną, ale nie wykazała ona dostatecznego interesu społecznego, dającego podstawę do wszczęcia żądanego przez nią postępowania administracyjnego. Badając istnienie tego interesu nie może stosować wykładni rozszerzającej. Organizacja społeczna musi wykazać, że wszczęcie postępowania jest uzasadnione jej celami statutowymi, oraz że przemawia za tym interes społeczny. Zdaniem organu w sprawie nie została spełniona przesłanka przemawiająca za wszczęciem na wniosek skarżącej ww. postępowania, tj. nie wykazała istnienia interesu społecznego i celów statutowych, dających podstawę do wszczęcia.
Na powyższe postanowienie skarżąca w terminie złożyła zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Zarzuciła naruszenie art. 31 § 1 pkt 1 k.p.a. przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącej wykazała ona swój interes uzasadniający wszczęcie ww. postępowania. Nadto stwierdziła, że każda kolejna publikacja materiałów reklamowych stanowi naruszenie prawa i podlega sankcji administracyjnej, jako odrębny delikt administracyjny. Objęcie jednym postępowaniem comiesięcznych publikacji, trwających ponad rok, godzi w sens regulacji prawnej zawartej w art. 94a oraz 129b p.f. Zarzuciła, że takie stanowisko organu jest korzystne dla podmiotów łamiących prawo.
Skarżąca wskazała, że samorząd aptekarski został utworzony, a jego działalność uregulowana w ustawie o izbach aptekarskich, a to w celu realizacji art. 17 ust. 1 Konstytucji RP. Podniosła, że zawód farmaceuty jest zawodem szczególnym, gdyż jest zawodem zaufania publicznego, a główny cel działalności samorządu aptekarskiego to sprawowanie pieczy nad należytym wykonywaniem tego zawodu. Wykonywanie zawodu farmaceuty ma na celu ochronę zdrowia publicznego i obejmuje udzielanie usług farmaceutycznych, polegających w szczególności m.in. na kierowaniu apteką. Nadzór nad prawidłowym wykonywaniem zawodu to również nadzór w zakresie realizacji funkcji zawodowej, jaką jest kierowanie apteką. Prawidłowe kierowanie apteką jest nierozerwalnie związane z przestrzeganiem przepisów m. in. ustawy Prawo farmaceutyczne, w tym art. 94a p.f., zakazującego reklamy aptek i ich działalności. Osoba kierująca apteką, odpowiedzialna za jej prawidłowe prowadzenie, której podległa apteka uczestniczy w reklamie, narusza zasady prawidłowego wykonywania zawodu. Pieczę i nadzór nad tym zawodem jako zawodem zaufania sprawuje organ samorządowy w interesie społecznym, co wynika wprost z Konstytucji RP.
Główny Inspektor Farmaceutyczny uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podzielił stanowisko organu I instancji, że nie ma możliwości wszczęcia kolejnego postępowania w tej samej sprawie, gdyż mogłoby to doprowadzić do wydania rozstrzygnięcia dotkniętego wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Ustosunkowując się do kwestii posiadania legitymacji do inicjowania postępowania administracyjnego GIF uznał, że skarżąca nie wykazała po swojej stronie konkretnego interesu społecznego uzasadniającego wszczęcie żądanego przez nią postępowania. Główny Inspektor podniósł, że celem postępowania w przedmiocie wydania nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy jest zdyscyplinowanie i ukaranie podmiotu dopuszczającego się zakazu reklamy. Postępowanie takie w ramach swoich kompetencji prowadzą organy administracji publicznej, więc postępowanie to nie jest miejscem podejmowania działań nadzorczych nad farmaceutami przez samorząd aptekarski. Organ stwierdził także, że naruszenia zakazu reklamy apteki nie można utożsamić z nieprawidłowym wykonywaniem zawodu przez farmaceutę zatrudnionego w takiej aptece. Jednocześnie organ podniósł, że naruszenia ww. zakazu może dopuścić się podmiot nie będący farmaceutą.
Odnosząc się do twierdzenia skarżącej, jakoby mogłaby być ona wsparciem merytorycznym w prowadzeniu postępowania w sprawie reklamy aptek organ odwoławczy wskazał, że podmiotem powołanym do sprawowania nadzoru w zakresie przestrzegania przepisów o zakazie reklamy aptek jest wojewódzki inspektor farmaceutyczny. Rola organizacji społecznej w postępowaniu administracyjnym nie może polegać na przedstawianiu swoich poglądów na temat poszczególnych działań strony toczącego się postępowania. Tylko wojewódzki inspektor farmaceutyczny może dokonać analizy danego działania strony i ocenić czy stanowi ono zabronioną reklamę apteki, czy też nie.
Główny Inspektor zauważył, że skarżąca w istocie nie kieruje się tylko i wyłącznie interesem pacjenta, lecz także chęcią ochrony członków samorządu, prowadzących apteki.
Organ wyjaśnił, że skarżąca to zrzeszenie farmaceutów, wykonujących zawód na określonym terenie, nierzadko prowadzących własne apteki. Wszczęcie postępowania, a następnie dopuszczenie skarżącej do tego postępowania spowoduje, że korzystając z praw przysługujących stronie, będzie miała ona dostęp do dokumentów, dotyczących działalności gospodarczej podmiotu prowadzącego aptekę. Niewykluczone jest, że będą to dane dotyczące podmiotu bezpośrednio konkurującego na lokalnym rynku. Dlatego też w ocenie Głównego Inspektora dopuszczenie skarżącej do ww. postępowania, którego stroną jest inny przedsiębiorca, nie zawsze farmaceuta, mogłoby poważnie zagrozić interesom tego przedsiębiorcy.
Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor stwierdził, że wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania administracyjnego nie może zostać zrealizowany, ze względu na nie wykazanie przez nią interesu społecznego.
W złożonej w terminie skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżąca - [...] Izba Aptekarska w W., zarzuciła naruszenie:
1) art. 31 § 2 zd. 2 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., ewentualnie art. 61a § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez odmowę wszczęcia postepowania uzasadnioną uprzednio już wszczętym postępowaniem w tej sprawie, oraz art. 7-9 k.p.a. poprzez niepoinformowanie skarżącej o tym postępowaniu;
2) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie ustalenia, że postępowanie, którego wszczęcia żąda oraz to już prowadzone, są tożsame przedmiotowo i podmiotowo;
3) art. 31 § 1 k.p.a. poprzez:
a. przyjęcie, że nie istnieje interes społeczny, który przemawia za udziałem skarżącej w postępowaniu lub za jego wszczęciem;
b. przyjęcie, że udział skarżącej w postępowaniu lub jego wszczęcie nie są uzasadnione jej celami statutowymi;
4) art. 7 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, polegającego na ustaleniu stanu faktycznego sprawy, który w bardzo istotnych elementach jest niezgodny z rzeczywistością;
5) art. 8 k.p.a. poprzez lakoniczność oraz nieadekwatność uzasadnienia zaskarżonego postanowienia do wniosków i argumentacji skarżącej, nie rozpatrzenie zarzutów zażalenia, sformułowanie nieuprawnionych, gołosłownych i niesprawiedliwych ocen na temat motywów działania skarżącej, co podważa zaufanie skarżącej do władzy publicznej;
6) art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez brak rzeczywistego i konkretnego wyjaśnienia w uzasadnieniu zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy;
7) art. 12 k.p.a. poprzez brak wnikliwego prowadzenia postępowania, przejawiający się w powierzchownym i schematycznym potraktowaniu żądania skarżącej;
8) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wybiórcze potraktowanie materiału dowodowego oraz nierozpatrzenie przedstawionego przez skarżącą materiału dowodowego;
9) art. 80 § 1 k.p.a. poprzez pozostawienie poza swoimi rozważaniami najważniejszych argumentów podnoszonych przez skarżącą oraz dokonanie oceny istotnych dla sprawy materiałów dowodowych wbrew zasadom logiki i wnioskom wynikającym z doświadczenia życiowego;
10) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 126 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób niewyczerpujący, nielogiczny i niespójny.
W oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie obu ww. postanowień.
W obszernym uzasadnieniu skargi Izba podtrzymała stanowisko zaprezentowane w sprawie, podkreślając raz jeszcze, że jest organizacją społeczną stanowiącą samorząd aptekarski. Wyraziła pogląd, że niezasadnym było przyjęcie przez organ generalnego wykluczenia jej z postępowania tylko z tego tytułu, że członkowie mają interesy konkurencyjne w stosunku do uczestnika postępowania. Zdaniem skarżącej w toku postępowania wykazała kumulatywne istnienie przesłanek przemawiających za wszczęciem wnioskowanego postępowania, a organ w ogóle się nie odniósł do tego.
W szczególności skarżąca twierdzi, że jej wniosek z [...] grudnia 2913 r, dotyczył zachowań, które miały miejsce w dniach [...]-[...] listopada 2013 r. , natomiast kwestionowane katalogi odnoszą się do okresów od [...] do [...] listopada 2013 r. Zdaniem strony skarżącej stanowisko organów inspekcji farmaceutycznej, że wszczęcie postępowania wobec podmiotu zwalnia go z sankcjonowania kolejnych naruszeń godzi w istotę przyjętej konstrukcji prawnej a także narusza art. 94a p.f.
Skarżąca przywołując orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego uważa, że każda kolejna publikacja materiału reklamowego stanowić może naruszenie prawa i podlega sankcji administracyjnej jako odrębny delikt administracyjny. Każda publikacja ma inną treść i może być traktowana jako jedno odrębne naruszenie. Kontynuując ten wątek skarżąca stoi na stanowisku, że nawet jeżeli w dniu złożenia przez nią wniosku postępowanie było wszczęte to istniały - zgodnie z art. 31 § 1 pkt 2 k.p.a. podstawy prawne do dopuszczenia jej do udziału w tym postępowaniu.
Jednakże dominującą część uzasadnienia skargi stanowi rozwinięcie podnoszonej w zażaleniu kwestii interesu prawnego organizacji społecznej jaką jest [...] Izbie Aptekarska w W. oraz interesu społecznego przejawiającego się koniecznością ochrony dobra pacjentów i zdrowia publicznego.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Nadto ponownie wskazał, że jeszcze przed złożeniem przez skarżącą przedmiotowego wniosku organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie niedozwolonej reklamy apteki "S." w W. przy ulicy S. [...], zatem uczynił to, czego domagała się skarżąca.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarga jest niezasadna. Pomimo częściowo błędnego uzasadnienia zaskarżonych postanowień to, analizując zarzuty skargi, Sąd, w ostatecznym rozrachunku nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie.
W pierwszej kolejności należy zauważyć, że jak wynika z akt sprawy, stanowisko skarżącej [...] Izby Aptekarskiej w W. było takie, że domagała się ona wszczęcia postępowania w sprawie niedozwolonej reklamy apteki "S." w W. przy ulicy S. [...] na podstawie okoliczności wskazanych we wniosku z [...] grudnia 2013 r. Innymi słowy skarżąca uznaje, że wcześniejsze wszczęcie z urzędu postępowania administracyjnego przez organ w przedmiocie nakazu zaprzestania prowadzenia reklamy przez aptekę ogólnodostępną "S." w W. przy ulicy S. [...] było nieskuteczne bowiem nie dotyczyło naruszeń objętych wnioskiem z dnia [...] grudnia 2013 r.
W odpowiedzi na wyżej opisane argumenty skarżącej Główny Inspektor Farmaceutyczny podnosił, że skoro w dniu złożenia przedmiotowego wniosku postępowanie w sprawie naruszenia zakazu reklamy co do ww. apteki zostało wszczęte zatem zachodziła przesłanka uniemożliwiająca wszczęcie drugiego postępowania administracyjnego w tej samej sprawie.
Ustosunkowując się do tej kwestii Sąd zauważa, że stosownie do treści art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, wszczęcia postępowania administracyjnego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis ten przewiduje dwie przesłanki uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy do organu administracji publicznej wpłynie takie żądanie. Pierwsza z przesłanek cytowanego wyżej przepisu ma miejsce wówczas, gdy żądanie wszczęcia postępowania pochodzi od osoby niebędącej stroną postępowania. Druga z przesłanek wskazanych w art. 61a § 1 k.p.a., dotyczy sytuacji, gdy postępowanie administracyjne nie może zostać wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn.
Według Z.R. Kmiecika "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: – sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, – sprawa ma charakter administracyjny, ale dane uprawnienie lub obowiązek wynika wprost z ustawy (lub wydanego na jej podstawie aktu normatywnego) i nie wymaga konkretyzacji (rozstrzygnięcia) w formie decyzji, – sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), – sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją; d) wniesienie żądania w sprawie, w której toczy się postępowanie przed właściwym organem administracji; e) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)"(tenże, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212). W myśl wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego
z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt I OSK 2159/12 ustawodawca wprowadził w art. 61a § 1 k.p.a. dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Pierwszą z nich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, a drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania. Przyczyny te nie zostały w wymienionym przepisie skonkretyzowane jednakże nie ulega wątpliwości, że dotyczy to sytuacji, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia np. gdy żądanie wszczęcia postępowania dotyczy sprawy, w której prowadzone jest już postępowanie, wydano w sprawie rozstrzygnięcie, albo brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia zgłoszonego żądania.(LEX nr 1497293).
Z treści zaskarżonych postanowień wynika , że organ w uzasadnieniu powoływał się zarówno na brak interesu prawnego i społecznego Izby oraz na fakt, że postępowanie w tożsamej sprawie zostało już wszczęte z urzędu.
Ustosunkowując się zatem do stanowiska organu w aspekcie zarzutów skargi Sąd doszedł do przekonania , że brak jest podstaw do uwzględniania skargi pomimo zasadności zarzutów dotyczących posiadanego przez skarżącą Izbę interesu prawnego. W tym kontekście skład orzekający podziela argumenty strony, że organy samorządu aptekarskiego działając w interesie społecznym niewątpliwie posiadają legitymację do inicjowania postępowania w sprawie zakazanej reklamy apteki. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyrokach w sprawie sygn. akt; VI SA/Wa 700/13, VI SA/Wa 709/13, VI SA/Wa 712/13, VI SA/Wa 837/13, VI SA/Wa 2818/13.
Z drugiej strony rozpoznając sprawę z punktu widzenia art. 61a § 1 k.p.a. nie można Głównemu Inspektorowi Farmaceutycznemu zarzucić naruszenia prawa gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 13 grudnia 2011 r., II SA/Ol 893/11 (w:) LEX nr 1094438).
W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że treść i zakres sprawy administracyjnej, aktu lub czynności organu administracyjnego i stosunku administracyjnoprawnego determinują właściwe w każdej sprawie wymagające indywidualnego ustalenia normy prawa materialnego, one w ostatecznym rezultacie wyznaczają nieprzekraczalne granice tożsamości sprawy administracyjnej (vide J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2008, wyrok NSA z 14 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 21/07).
Idąc tym tokiem rozumowania Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienia pomimo częściowo błędnego uzasadnienia w zakresie art. 31 § 1 k.p.a., odpowiadają prawu.
Z wyżej wskazanych powodów nie jest zasadne stanowisko skarżącej Izby, że objęte wnioskiem z [...] grudnia 2013 r. przykłady dotyczące łamania zakazu reklamy przez aptekę "S." w W. przy ulicy S. [...] mogły stanowić podstawę do wszczęcia drugiego postępowania administracyjnego. W tym zakresie wywody skarżącej dotyczące pojęcia tzw. deliktu administracyjnego nie znajdują zastosowania w rozpoznawanej sprawie.
Zgodnie z art. 94a ust. 1 p.f. zabroniona jest reklama aptek i punktów aptecznych oraz ich działalności. Natomiast w myśl art. 94a ust. 3 p.f. wojewódzki inspektor farmaceutyczny nakazuje, w drodze decyzji, zaprzestanie prowadzenia takiej reklamy. W ocenie Sądu brzmienie cytowanych przepisów nie pozwala na przyjęcie koncepcji wyrażonej w skardze, że każda publikacja reklamowa mająca odmienną treść może być podstawą do wszczęcia odrębnego postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy już wcześniej postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organ z urzędu w tej samej sprawie czyli w sprawie naruszenia zakazu reklamy przez konkretny podmiot. Zdaniem Sądu działalność reklamowa naruszająca zakaz z art. 94a p.f. stanowi pewną sekwencję zdarzeń i sytuacji podlegającą ocenie wspólnie jako jedna sprawa administracyjna w sensie przedmiotowym oraz w jednym postępowaniu administracyjnym, które może być wszczęte albo z urzędu lub też na wniosek.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niedopuszczenia Izby przez organ do udziału w tym wszczętym już postępowaniu Sąd uznał, że z przedstawionych akt administracyjnych nie wynika, aby taki wniosek został przez skarżącą złożony. Po drugie brak było jakichkolwiek podstaw faktycznych i prawnych do uznania aby wniosek o wszczęcie postępowania z [...] grudnia 2013 r. mógł zostać przez organ potraktowany jednocześnie jako wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu już wszczętym przez organ, czego domagała się skarżąca.
Reasumując, mimo wskazanych uchybień, Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu naruszenia przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.