VI SA/Wa 1858/25

VI SA/Wa 1858/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Marek Maliński
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151 w zw. z art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi P. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej: "organ", "KGP") decyzją z 8 kwietnia 2025 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1, art. 150 § 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "K.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej wznowienia postępowania utrzymał w mocy własną decyzję z 25 lutego 2025 r. nr [...], odmawiającą uchylenia własnej decyzji z 7 czerwca 2024 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. nr [...]orzekającą o skreśleniu P. P. (dalej: "Strona", "Skarżący") z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku Strony o stwierdzenie nieważności decyzji z 7 czerwca 2024 r. nr [...], KGP stwierdził, iż nie ma podstaw do uchylenia bądź zmiany decyzji z 25 lutego 2025 r. Odnosząc się do przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., na którą Strona powołała się we wniosku o wznowienie postępowania organ wskazał, że zachodzi ona z chwilą uprawomocnienia się wyroku uchylającego lub stwierdzającego nieważność decyzji, w oparciu o którą wydano decyzję wymienioną we wniosku o wznowienie. Dotyczy to sytuacji, gdy decyzja została oparta na kompetentnym rozstrzygnięciu sądu lub innego organu, a rozstrzygnięcie to wchodziło w skład szeroko rozumianej podstawy prawnej.
KGP wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego, podstawą materialnoprawną decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji KGP z 7 czerwca 2024 r., był art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2021 r., poz. 1995, dalej: "u.o.o.m."). Przepis ten stanowi, że pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej w przypadku, gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lub wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo. Tymczasem nie ulega wątpliwości, że w dacie wydania obydwu decyzji toczyło się wobec Strony postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 198 K.k., co potwierdzało postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. T. z 16 stycznia 2024 r., sygn. akt [...]. o przedstawieniu zarzutów. Organ podkreślił, że artykuł 145 § 1 pkt 8 K.p.a. ogranicza tę przesłankę wznowienia postępowania wyłącznie do wydania decyzji w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania uchylenie (zmiana) postanowienia, które wchodziło w zakres ustaleń stanu faktycznego sprawy. Organ cytując wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2847/18 wskazał, że "Aby móc mówić o związku między decyzjami, o których stanowi przepis art. 145 § 1 pkt 8 kpa, należy wykazać, że są one od siebie zależne, a więc jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej, przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie będzie możliwe bez wcześniejszego wydania decyzji pierwszej. Sformułowanie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 kpa należy zatem rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu". Zdaniem KGP, taka sytuacja nie wystąpiła jednak w rozpoznawanej sprawie. Organ podkreślił, że wyrok Sądu Okręgowego w P. T. [..]Wydział [...]z [...] listopada 2024 r., na który się powołuje Strona we wniosku o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., ani nie uchyla powyższych decyzji, ani nie stwierdza ich nieważności. Kończy jedynie bieg toczącego się wobec Strony postępowania karnego, przy czym w żaden sposób nie eliminuje z obrotu prawnego decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Komendanta Głównego Policji z 7 czerwca 2024 r.
KGP stwierdził, że nie można więc przyjąć, że zachodzi przesłanka, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., ponieważ decyzje organów Policji nie zostały wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a jedynie o ustalony stan faktyczny, iż w dacie ich wydania toczyło się wobec Strony postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego. Okoliczność, iż wymieniony po wydaniu decyzji organu I i II instancji, skreślających go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, został uniewinniony od zarzucanego mu czynu, oznacza, że może zostać ponownie wpisany przez właściwego komendanta wojewódzkiego Policji na listę kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o ile wystąpi z takim wnioskiem i będzie spełniał pozostałe przesłanki, o których mowa w art. 26 ust. 3 u.o.o.m.
Organ stwierdził, że wbrew poglądowi pełnomocnika Strony nie jest to sytuacja przewidziana w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., skoro decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. oraz utrzymująca ją w mocy decyzja KGP z 7 czerwca 2024 r. nie została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, a na prawidłowo ustalonym stanie faktycznym, że wobec Strony toczyło się wówczas postępowanie karne o przestępstwo umyślne.
W skardze z 17 marca 2025 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, zaskarżając decyzję KGP z 8 kwietnia 2025 r., w całości, wniósł o jej uchylenie oraz decyzji I instancji, a także o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niepodjęcie wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawidłowego załatwienia sprawy,
2) art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji z 25 lutego 2025 r., a co za tym idzie odmowę wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją KGP z 7 czerwca 2024 r. znak sprawy [...], skutkujące błędnym uznaniem, że uniewinnienie Skarżącego od zarzucanych mu czynów stanowiące przesłankę do skreślenia go z listy kwalifikowanych pracowników ochrony nie stanowi podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji z 7 czerwca 2024 r.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że kluczowym w okolicznościach niniejszej sprawy jest ustalenie prawidłowej interpretacji art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., czego dokonać można na podstawie bogatego w tym zakresie orzecznictwa sądowo administracyjnego.
Powołując się na stanowisko orzecznictwa, w tym m.in. poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 października 2010 r., sygn. akt II GSK 156/06, pojęcie "w oparciu", użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., zdaniem Skarżącego należy rozumieć szeroko, jako związek pomiędzy decyzjami bądź decyzjami i orzeczeniem sądu stanowiący pewną sekwencję "działań prawnych" organu, zgodnie z logiką których, jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji (ta druga decyzja zależna jest od decyzji pierwszej). W skład tego pojęcia wchodzą zarówno związki decyzji wynikające wprost z przepisów prawa materialnego, jak i zależność (związek o charakterze procesowym). Niewątpliwa waga nadana przez ustawodawcę wcześniejszej decyzji przejawia się w tym, iż po wyeliminowaniu jej z obrotu prawnego, wydana na jej podstawie decyzja również traci swoje uzasadnienie i rację bytu.
Zdaniem Skarżącego, nie ulega wątpliwości, iż pomiędzy postanowieniem o wszczęciu przeciwko Skarżącemu postępowania karnego-postępowania przygotowawczego, a wydaniem decyzji w sprawie skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony istnieje nierozerwalny związek przyczynowy, bez postanowienia Prokuratury Rejonowej w P. T. Komendant Wojewódzki Policji w L. nie wydałby decyzji o skreśleniu, zaś następnie na skutek odwołania Strony nie zostałaby wydana decyzja przez KGP. Na skutek skierowania aktu oskarżenia przez Prokuraturę Rejonową w P. T. przeciwko Skarżącemu przed Sądem Rejonowym w P. T. [...]toczyło się postępowanie, które zakończyło się wydaniem wyroku uniewinniającego, który na skutek apelacji został przez Sąd Okręgowy w P. T. [...] utrzymany w mocy.
Skarżący podniósł, że oczywistym w okolicznościach niniejszej sprawy jest, że decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. nie została wydana w oparciu o wyrok karny, który zapadł wiele miesięcy po dniu wydania decyzji o skreśleniu z listy pracowników ochrony fizycznej. Decyzja Komendanta wydana została przede wszystkim w oparciu o postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. T., i na skutek tego postanowienia kontynuowano postępowanie administracyjne i wydawano w sprawie kolejne zaskarżone przez Skarżącego decyzje. Zdaniem Skarżącego, należy przez analogię uznać, że na skutek wydania wyroku uniewinniającego wyeliminowane z obrotu prawnego zostało postanowienie wszczynające postępowanie karne, uniewinnienie Skarżącego niesie za sobą taki skutek, jakby postępowanie karne, postępowanie przygotowawcze nigdy przeciwko niemu nie zostało wszczęte.
Skarżący dodał, że w orzecznictwie Naczelnego Sąd Administracyjnego przyjmuje się, że w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. chodzi o decyzje związane, czyli takie, które muszą ze sobą współistnieć w takim sensie, że jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą. Podkreśla się, że w przepisie tym chodzi o ścisły, istotny związek przyczynowy (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20). Zdaniem Skarżącego, nie może być wątpliwości co do tego, iż sednem przesłanki przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. jest to, aby obejmowana procedurą wznowienia postępowania decyzja administracyjna została wydana "w oparciu". Językowy sens pojęcia "w oparciu" można przy tym scharakteryzować zwrotem: "na podstawie", co wprost wskazuje, iż jakaś rzecz/stan (tu decyzja) znajduje uzasadnienie czy wręcz merytoryczne umocowanie w jakiejś innej rzeczy/stanie (również decyzji). Pojęcie użyte przez ustawodawcę w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. należy zatem rozumieć szeroko (wyrok NSA Naczelny Sąd z dnia 10 października 2010 r., sygn. akt II GSK 156/06).
Skarżący dodał, że postępowanie, którego wznowienia się domaga wydane zostało w oparciu o informację o toczącym się postępowaniu karnym, które pomimo wniesienia aktu oskarżenia do Sądu nie doprowadziło do skazania Skarżącego, a do jego uniewinnienia. Decyzja z 7 czerwca 2024 r. wydana została w oparciu o nie funkcjonujące już w obrocie prawnym postanowienie o wszczęciu postępowania karnego, a zatem bezspornie, zaistniało w niniejszej sprawie naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania i tym samym uchylenia decyzji KGP z 7 czerwca 2024 r. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a.
Skarżący uznał, że mając na względzie ogół powołanych powyżej okoliczności zaskarżona decyzja z 8 kwietnia 2025 r. jak i poprzedzająca ją decyzja z 25 lutego 2025 r. KGP, jako obarczone licznymi wadami winny zostać uchylone, a sprawa w całości przekazana do ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W niniejszej sprawie decyzją z 11 kwietnia 2024 r. nr [...], utrzymaną w mocy decyzja KGP z 7 czerwca 2024 r. nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w L. orzekł o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Podstawą skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej było toczące się wobec Skarżącego postępowanie karne, o którym Komendant Wojewódzki Policji w L. powziął wiadomość uzyskując z Komendy Miejskiej Policji w P. T. postanowienie Prokuratury Rejonowej w P.T. sygn. akt [...]o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia czynu z art. 198 K.k. Podstawę prawną skreślenia Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej stanowił art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m., z którego wynika, że pracownika ochrony skreśla się z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, nie tylko w przypadku gdy pracownik ochrony fizycznej został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za popełnienie przestępstwa umyślnego lecz także gdy wszczęto w stosunku do niego postępowanie karne o takie przestępstwo.
Skarżący pismem z 20 listopada 2024 r. wniósł, na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., o wznowienie postępowania zakończonego decyzją KGP z 7 czerwca 2024 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Komendant Wojewódzki Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. nr [...], o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, powołując się na uniewinniający Skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w P. T. [...]z [...] lipca 2024 r. sygn. akt [...], utrzymany w mocy po rozpatrzeniu apelacji przez Sąd Okręgowy w P. T. [...]wyrokiem z [...] listopada 2024 r.
Sąd stwierdza, że w powyższych okolicznościach przedmiotowej sprawy KGP prawidłowo zaskarżoną decyzją z 8 kwietnia 2025 r. utrzymał w mocy decyzję z 25 lutego 2025 r. nr [...]odmawiającą uchylenia decyzji z 7 czerwca 2024 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. nr [...]orzekającą o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej.
Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione.
Sąd stwierdza, że KGP prawidłowo uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do ziszczenia się przesłanki z cyt. art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., nie doszło bowiem w niniejszej sprawie do uchylenia żadnej decyzji czy orzeczenia sądu, w oparciu o które zostały wydane decyzje: Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. nr [...]o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej oraz utrzymująca ją w mocy decyzja KGP z 7 czerwca 2024 r. nr [...]. Należy podkreślić, że taką decyzją nie jest postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. T. sygn. akt [...]o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia czynu z art. 198 K.k., niezależnie od faktu, że wyrokiem z [...] listopada 2024 r. Sądu Okręgowego w P. T. [...]nie doszło do uchylenia tego postanowienia, jak słusznie bowiem wskazał organ w zaskarżonej decyzji, wyrok ten zakończył toczące się wobec Skarżącego postępowanie karne.
Skarżący słusznie wskazuje, powołując się na orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III FSK 1557/22,czy też z 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20), że w świetle treści art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., konieczne jest wykazanie istnienia związku przyczynowego między decyzją organu, a inną decyzją lub orzeczeniem sądu takiego, że jedna decyzja jest związana z inną decyzją lub orzeczeniem sądu w ten sposób, że muszą one ze sobą współistnieć w takim sensie, że jedna jest efektem drugiej, a jej brak w obrocie czyni drugą zbędną czy wręcz wadliwą. Błędnie jednak Skarżący dopatruje się takiego związku pomiędzy postanowieniem Prokuratury Rejonowej w P.T. sygn. akt [...] o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia czynu z art. 198 K.k., a decyzjami: Komendanta Wojewódzkiego Policji w L z 11 kwietnia 2024 r. nr [...] i KGP z 7 czerwca 2024 r. nr [...].
Problem decyzji zależnych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wnikliwie przeanalizował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 29 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 2620/24. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę całkowicie zgadza się z przedstawionym stanowiskiem NSA i przyjmuje je za własne. Jak wskazał NSA, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. "(...) chodzi o pewną sekwencję "działań prawnych" organu administracji, zgodnie z logiką których jedna decyzja lub jedno orzeczenie sądu stanowi podstawę wydania innej decyzji, a mianowicie decyzji, która jest zależna od decyzji pierwszej, co jednocześnie oznacza – prowadząc do wniosku, że istota rzeczy dotyczy decyzji związanych i od siebie zależnych, albowiem jedna decyzja stanowi podstawę wydania drugiej (por. wyroki NSA z dnia: 29 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 2049/20; 22 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2236/11; 27 maja 20111 r., sygn. akt II OSK 935/120) – że wydanie tej drugiej decyzji nie jest i nie będzie możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej, a w konsekwencji, że językowy sens zwrotu "w oparciu" jest tożsamy zwrotowi "na podstawie" (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2006 r., sygn. akt II GSK 156/06), co z punktu widzenia oceny odnośnie do zaktualizowania się ustanowionej na jego gruncie podstawy wznowieniowej wymaga – co należy podkreślić – wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji lub orzeczenia sądu, w oparciu o które została wydana ostateczna decyzja zależna (zob. np. wyroki NSA z dnia: 17 czerwca 2021 r., sygn. akt I OSK 380/21; 11 stycznia 2017 r., sygn., akt I OSK 511/15). Co przy tym istotne, przesłanka wznowienia, o której jest mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. odnosi się – co trzeba uznać za oczywiste wobec charakteru przedstawionej powyżej relacji decyzji zależnej wydanej w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostały następnie uchylone – do podstawy prawnej wydania tej ostatecznej decyzji zależnej, a nie jej podstawy faktycznej (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2021 r., sygn. akt I GSK 1650/20)."
NSA stwierdził następnie w cyt. wyroku, że: "(...) ostateczna decyzja o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej nie jest decyzją zależną w rozumieniu przywołanego przepisu prawa. Prawnej podstawy jej wydania – w przedstawionym powyżej rozumieniu art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. – nie stanowiła bowiem inna decyzja, ani też orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione, lecz określona przepisem art. 29 ust. 6 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia przesłanka natury faktycznej, a mianowicie fakt wszczęcia w stosunku do strony, jako kwalifikowanego pracownika ochrony fizycznej, postępowania karnego o przestępstwa umyślne. Jakkolwiek wszczęcie tego postępowania wymagało wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów, to jednak z punktu widzenia treści oraz funkcji art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nie ma podstaw, aby twierdzić, że postanowienie to posiada walor i znaczenie tożsame decyzji administracyjnej, czy też tożsame orzeczeniu sądu, o których jest mowa w przywołanym przepisie prawa, albowiem – co jest aż nadto oczywiste – wydanie decyzji o skreśleniu z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, która ma charakter decyzji związanej, aktualizuje fakt wszczęcia wobec pracownika ochrony fizycznej postępowania o przestępstwo umyślne."
Biorąc pod uwagę powyższe stanowisko NSA, zasadnym, w ocenie Sądu, będzie przytoczenie dalszych rozważań NSA zastępując "postanowienie o umorzeniu dochodzenia", którego dotyczą te rozważania, wyrokiem uniewinniającym Skarżącego z [...] listopada 2024 r. Sądu Okręgowego w P. T. [...]. Można więc powtórzyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym, przyjmując powyższą modyfikację, że następczy w stosunku do daty wydania decyzji ostatecznej KGP z 7 czerwca 2024 r. wyrok z [...] listopada 2024 r. Sądu Okręgowego w P. T. [...], nie mógł stanowić podstawy wnioskowania o zaktualizowaniu się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją. Wyrok ten, ani nie uchylał, ani też nie zmieniał znaczenia konsekwencji wynikających z faktu wszczęcia w stosunku do Skarżącego postępowania karnego o przestępstwa umyślne, lecz wobec jego istoty oraz funkcji stanowił jedną z wielu możliwości zakończenia postępowania karnego prowadzonego w stosunku do Skarżącego. Wyrok ten nie uchylał, ani też nie zmieniał postanowienia o przedstawieniu zarzutów, albowiem stanowił jego naturalną konsekwencję procesową, a co za tym idzie nie niweczył – w tym ze skutkiem ex tunc – faktycznej podstawy wydania decyzji o skreśleniu Skarżącego z listy kwalifikowanych pracowników ochrony fizycznej, o której jest mowa w art. 29 ust. 6 pkt 1 u.o.o.m., a mianowicie obiektywnie zaistniałego faktu wszczęcia w stosunku do Skarżącego postępowania karnego o przestępstwa umyślne (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lipca 2025 r. sygn. akt II GSK 2620/24).
Z powyższych względów za chybioną należy uznać argumentację Skarżącego dopatrującą się związku zależności, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., pomiędzy postanowieniem Prokuratury Rejonowej w P. T. sygn. akt [...]o przedstawieniu Skarżącemu zarzutów popełnienia czynu z art. 198 K.k., a decyzjami: Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z 11 kwietnia 2024 r. nr [...]i KGP z 7 czerwca 2024 r. nr [...]. Słusznie natomiast wskazał KGP w zaskarżonej decyzji, że w dacie wydania obydwu decyzji toczyło się wobec Skarżącego postępowanie karne o popełnienie przestępstwa umyślnego z art. 198 K.k., co potwierdzało postanowienie Prokuratury Rejonowej w P. T. z [...] stycznia 2024 r., sygn. akt [...]. o przedstawieniu zarzutów. Niemniej okoliczność ta, należała do ustaleń faktycznych i nie wchodziła w skład podstawy prawnej decyzji organów Policji.
W świetle powyższego Sąd stwierdza, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6, art. 7, art. 8 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a. Wyrok z [..]listopada 2024 r. Sądu Okręgowego w P. T. [...]utrzymujący w mocy uniewinniający Skarżącego wyrok Sądu Rejonowego w P. T. [...]z [...] lipca 2024 r., sygn. akt [...], nie doprowadził do ziszczenia się przesłanki z art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a., co prawidłowo wykazał KGP w zaskarżonej decyzji. Sąd stwierdza, w związku z tym, że organ działając na podstawie przepisów prawa zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.
Sąd nie stwierdził również w niniejszej sprawie naruszenia przez KGP przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), orzekł jak w sentencji wyroku.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w myśl art. 119 pkt 2 P.p.s.a.