VI SA/Wa 1858/21

VI SA/Wa 1858/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 324
art. 129 ze zn. 1 ust. 1 pkt 2, 3 i 4, art. 145 ust. 1,
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej - t.j.
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, art. 77 par. 1, art. 8, art. 107 par. 3, art. 80
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1 par. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 października 2021 r. sprawy ze skargi H. D. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] kwietnia 2021 r. r., nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Urzędu Patentowego RP (dalej: "Organ", "UP" lub "Urząd Patentowy") z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr. [...] wydana na podstawie art. 1291 ust. 1 pkt 2 , 3 i 4 w związku z art. 145 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 roku Prawo własności przemysłowej (Dz.U. z 2021 r. poz. 324 z późn. zm., dalej: "p.w.p."), na podstawie której Urząd Patentowy odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy graficzny, zgłoszony pod numerem [...] przez H. D. (dalej: "Skarżąca", "Zgłaszająca").W zgłoszeniu Strona wyjaśniła, że znak utworzono z koloru zielonego naniesionego na powierzchnię bułki do hot-doga ("[...]"-rysunek w aktach rejestracyjnych).
Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu 12 sierpnia 2020 r. Skarżąca zgłosiła do Urzędu Patentowego RP znak towarowy graficzny nr [...], przeznaczony do oznaczania poniżej wskazanych towarów:
Klasa 30: dania gotowe i wytrawne przekąski; gorąca kiełbaska i keczup w rozciętych bułkach; kanapki; kanapki tostowe opiekane; kanapki z frankfurterkami; kanapki z mięsem; kanapki z parówką [hot dog]; kanapki zawierające kurczaka; kanapki z kurczakiem; mięso zapiekane w cieście; mrożone produkty z ciasta nadziewane mięsem; nadziewane kanapki; nadziewany chleb; przekąski wykonane z mąki zbożowej; przekąski składające się z produktów zbożowych; przekąski na bazie zbóż; przekąski na bazie pszenicy; sandwicze; mrożone produkty z ciasta nadziewane warzywami; wyroby piekarnicze składające się z warzyw i mięsa; wyroby piekarnicze składające się z warzyw i drobiu; bułki z nadzieniem z warzyw; dodatki smakowe z warzyw [inne niż olejki eteryczne]; przyprawy do żywności; przyprawy suche; przyprawy w proszku; wyroby piekarnicze; oraz usług:
Klasa 43: usługi zaopatrzenia w żywność i napoje; bary; bary przekąskowe; bary szybkiej obsługi [snack-bary]; oferowanie żywności i napojów w restauracjach i barach; przygotowywanie posiłków; restauracje oferujące dania na wynos; serwowanie jedzenia i napojów; usługi barów i restauracji; snack-bary; usługi restauracji fast-food; usługi restauracji szybkiej obsługi; usługi snack-barów; usługi świadczone przez bary bistro.
W związku z dokonanym zgłoszeniem Organ w piśmie z dnia 2 grudnia 2020 r. poinformował pełnomocnika Zgłaszającej o braku bezwzględnej zdolności rejestracyjnej przedmiotowego oznaczenia i wezwał do wypowiedzenia się w tej sprawie.
W odpowiedzi pełnomocnik wskazał m. in., że zdaniem Zgłaszającej UP błędnie przyjął, że oznaczenie nie będzie postrzegane jako wskazówka komercyjnego pochodzenia usług lub towarów nim sygnowanych. W opinii Skarżącej zgłoszony znak towarowy stanowi oryginalne oznaczenie, które wykazuje co najmniej minimum charakteru odróżniającego, wystarczającego do tego, by spełniać funkcje znaku towarowego. Celem Skarżącej było uzyskanie ochrony wizualnej części znaku obejmującej kolor zielony naniesiony w charakterystycznym miejscu, tj. kształt bułki do hot-doga, a takie oznaczenie można kwalifikować jako oznaczenie graficzne, które poniekąd obejmuje swym zakresem także charakter "znaku pozycyjnego", ponieważ odnosi się do umieszczenia charakterystycznego elementu w określonym miejscu. Jak podkreśliła Zgłaszająca, na terenie Polski, a także poza nią, nie są znane "[...]", nie jest to też produkt dostępny do zakupu na rynku, natomiast oryginalność grafiki, połączenie jej kolorystyki i kształtu, powoduje utkwienie w świadomości przeciętnego odbiorcy wskazówki komercyjnego pochodzenia. Skarżąca stwierdziła, iż UP wydając rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie nie dopełnił swojego obowiązku w zakresie wnikliwego rozpatrzenia materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, a na podstawie zgromadzonych dowodów dokonał wadliwych ustaleń faktycznych.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr. [...] Organ odmówił udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy graficzny, zgłoszony pod numerem [...] uznając, że znak zgłoszony przez Skarżącą nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, których brak powoduje zgodnie z art. 1291 ust.1 pkt 2 p.w.p., niemożność udzielenia prawa ochronnego, na sporne oznaczenie wskazane we wniosku przez Stronę. Ponadto Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 1291 ust.1 pkt 3 p.w.p. nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności. W ocenie UP oznaczenie powinno posiadać na tyle charakterystyczną formę, aby mogło zwrócić uwagę odbiorców i zidentyfikować oznaczany nim towar/usługę jako pochodzące z konkretnego źródła. Ocena zdolności odróżniającej oznaczenia powinna uwzględnić zwykłe warunki obrotu rozumiane jako możliwość pełnienia przez znak podstawowej jego funkcji, jaką jest wskazywanie na pochodzenie towaru od określonego przedsiębiorcy. Zdaniem UP w niniejszej sprawie kolor ma znaczenie drugorzędne, gdyż głównym elementem jest stosowana w obrocie forma graficzna zgłoszenia. Organ wskazał także, iż zgłoszony znak graficzny nie posiada cech fantazyjnych, odbiegających od standardów przyjętych w danej branży, chociażby w postaci dodatkowego elementu, który byłyby na tyle wyróżniający, by przesądzać o zdolności odróżniającej oznaczenia i pozwolić odbiorcy na natychmiastową identyfikację pochodzenia towarów i usług bez przeprowadzania głębszej analizy i poświęcania szczególnej uwagi tej kwestii. UP zaznaczył również, że przedmiotowy znak nie może być zarejestrowany także ze względu na regulację art. 1291 ust. 1 pkt 4 p.w.p., z którego wynika, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Organ podkreślił, że każda sprawa jest indywidualna i rozpatrywana w konkretnych okolicznościach sprawy, zgodnie z oceną materiału zgromadzonego, z którego wynika, że zgłoszony znak graficzny nie posiada cech fantazyjnych, odbiegających od standardów przyjętych w danej branży, chociażby w postaci dodatkowego elementu, który byłyby na tyle wyróżniający, by przesądzać o zdolności odróżniającej oznaczenia i pozwolić odbiorcy na natychmiastową identyfikację pochodzenia towarów i usług. W ocenie UP sporne w sprawie oznaczenie graficzne, nie spełnia wyżej przedstawionych warunków ustawowych, aby mogło podlegać ochronie jako znak towarowy, bowiem jest oznaczeniem nie posiadającym jakichkolwiek cech, które mogłyby utkwić w pamięci odbiorcy i odróżniać towary i usługi Zgłaszającego od tego samego rodzaju towarów i usług innych przedsiębiorców.
Biorąc powyższe pod uwagę, UP uznał odmowę udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie graficzne obejmujące zgłoszenie numer [...] za uzasadnioną.
Decyzja Urzędu Patentowego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Zgłaszającą, która zarzuciła Organowi:
1.Naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 1291 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 w związku z art. 145 ust. 1 p.w.p. poprzez ich błędne zastosowanie, w sytuacji gdy zgłoszony znak towarowy nadaje się do odróżnienia w obrocie towarów, co skutkowało nieuzasadnioną odmową udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy;
2.Naruszenie następujących przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:
a) naruszeniu art. 7, 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 z późn. zm. dalej "k.p.a.") wskutek braku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i tym samym braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;
b) naruszeniu art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej;
c) naruszeniu art. 107 § 3 k.p.a. poprzez pominięcie w treści uzasadnienia decyzji, wyjaśnienia podstawy prawnej co do każdego towaru i usługi.
Mając na uwadze powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty przedstawiając obszerną argumentację na ich poparcie.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) dalej "p.p.s.a." Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną w sprawie decyzję, według powyższych kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż wniesiona przez Stronę skarga, nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Podstawowy problem prawny w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy graficzny znak towarowy, określony w zgłoszeniu jako znak towarowy utworzony z koloru zielonego naniesionego na powierzchnię bułki do hot-doga (forma przedstawieniowa – [...]) miał w momencie zgłoszenia wyłącznie charakter ogólnoinformacyjny, opisowy (co oznacza, że był pozbawiony zdolności odróżniającej), czy też – jak twierdzi Skarżąca – znak ten posiada konkretną zdolność odróżniającą, kwalifikująca go do rejestracji.
Na wstępie należy podkreślić, że funkcją każdego znaku towarowego jest zdolność odróżniania towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów pochodzących od innych przedsiębiorstw, co wprost wynika z definicji znaku towarowego zawartej w art. 120 ust. 1 p.w.p. Zdolność ta przejawia się w tym, że znak towarowy nie może wprowadzać uczestników obrotu w błąd co do pochodzenia towarów. Znakiem towarowym może być zatem wyłącznie oznaczenie, do używania którego można przyznać prawo wyłącznie jednemu podmiotowi, gwarantując jednocześnie prawo do swobodnego dostępu pozostałym uczestnikom obrotu gospodarczego do oznaczeń ogólnoinformacyjnych. W tym znaczeniu znak towarowy pozwala odbiorcy rozpoznać towary objęte prawem wyłącznym jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa, a tym samym umożliwia odróżnianie tych towarów, od towarów pochodzących z innych przedsiębiorstw. Posiadanie przez znak towarowy dostatecznych znamion odróżniających jest zatem podstawową przesłanką oceny przy udzielaniu prawa ochronnego na konkretne oznaczenie, jak również przy próbie wzruszenia takiego prawa.
Przeszkoda rejestracji znaku wynikająca z art. 1291 ust. 1 pkt 2 p.w.p. (nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które nie nadaje się do odróżniania w obrocie towarów, dla których zostało zgłoszone) określana jest mianem konkretnej zdolności odróżniającej i badana jest w odniesieniu do konkretnych towarów, dla jakich znak został zgłoszony do ochrony, przy czym przyjmuje się, że dostateczne znamiona odróżniające oznaczenia rozumiane w sensie konkretnym pozwalają na to, by właściwy krąg odbiorców, składający się z przeciętnych, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych konsumentów towarów (usług) oznaczonych danym znakiem, postrzegał wskazany towar jako pochodzący z konkretnego przedsiębiorstwa (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości z 22 czerwca 2006 r. w sprawie C-24/05).
Za niezdolne do pełnienia funkcji znaku towarowego uważa się znaki, które pozbawione są dostatecznych znamion odróżniających w odniesieniu do towarów, dla sygnowania których zostały przeznaczone; znamion takich nie posiadają oznaczenia, które nie pozwalają zindywidualizować towaru jako pochodzącego od konkretnego przedsiębiorcy. W tej grupie oznaczeń znajdują się oznaczenia/znaki opisowe, tj. oznaczenia, które składają się wyłącznie z elementów mogących służyć w obrocie do wskazania, w szczególności rodzaju towaru, jego pochodzenia, jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji lub przydatności (art. 1291 ust. 1 pkt 3 p.w.p.); czyli elementów, których jedyną funkcją jest przekazywanie informacji o towarze (usłudze), a nie o jego pochodzeniu z określonego przedsiębiorstwa.
Znakiem opisowym jest znak, który realizuje zasadę aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Aktualność oznaczenia podlega ocenie obiektywnej i sprowadza się do ustalenia, czy z punktu widzenia aktualnych warunków rynku oznaczenie jest przydatne do opisu towaru i jako takie powinno być dostępne dla wszystkich jego uczestników. Reguła konkretnej opisowości wskazuje natomiast, że wyłączony z rejestracji jako opisowy może być tylko taki znak, który wskazuje na konkretne cechy tego towaru, dla którego oznaczania jest przeznaczony. Bezpośredniość opisu ma zaś miejsce wtedy, gdy znak przekazuje informację o cechach konkretnego towaru wprost, wyraźnie i jednoznacznie, tak że może być ona również odczytana wprost, a nie drogą skojarzeń (por. wyrok NSA z 9 grudnia 2011 r. II GSK 1346/10).
W literaturze przedmiotu podnosi się, że "ocena zdolności odróżniającej jest wypadkową dwóch elementów. Z jednej strony forma przedstawieniowa znaku musi być "sama w sobie" na tyle charakterystyczna, aby mogła identyfikować towar. Z drugiej musi zapewnić kupującemu możliwość dokonania wyboru według niej, bez konieczności ustalania pochodzenia towaru drogą okrężną (np. zmuszać do szukania na towarze nazwy producenta)" (red. U. Promińska, "Prawo własności przemysłowej", Difin, Warszawa 2005, wyd. II, str. 211).
Określając znaki nienadające się do odróżniana definiuje się je jako takie, których struktura nie wykazuje jakichkolwiek cech charakterystycznych, a więc znak taki jako całość jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających i nie nadaje się do identyfikacji towaru, a zatem nie jest zdatny do jego odróżnienia ze względu na pochodzenie. Jest to więc kategoria wyodrębniona ze względu na cechy strukturalne znaku (np. płaska forma plastyczna stanowiąca odwzorowanie towaru, jego nazwa rodzajowa, itp.).
Za wskazaniem znaków opisowych jako znaków pozbawionych zdolności odróżniającej przemawiają dwa argumenty. Po pierwsze, rolą znaku towarowego jest przekazywanie informacji o pochodzeniu towaru z oznaczonego przedsiębiorstwa, a nie o towarze. Po drugie, zasada swobodnego dostępu wszystkich przedsiębiorców do oznaczeń służących przekazywaniu informacji o towarach i jego cechach lub właściwościach nie zezwala na ich monopolizację przez jednego tylko uczestnika rynku.
Kryteria oceny opisowości oznaczeń w toku stosowania zakazu udzielania praw ochronnych na znaki towarowe opisowe powinny być ustalane z uwzględnieniem racji, jakie leżą u podstaw tego zakazu oraz zasad wypracowanych w orzecznictwie. W toku stosowania miarodajnych przepisów nie można polegać wyłącznie na ich wykładni językowej. Zakaz, o którym mowa powinien być ujmowany wąsko, tylko wtedy gdy znak spełnia wymóg aktualnej, konkretnej i bezpośredniej opisowości. Jednocześnie prawo ochronne na znak towarowy nie daje uprawnionemu prawa zakazywania przez inne osoby zgodnego z zasadami dobrych obyczajów używania w obrocie oznaczeń opisowych. Gwarantuje to możliwość usprawiedliwionego i uczciwego używania przez nieuprawnionych zarejestrowanego oznaczenia lub oznaczenia podobnego, o ile oznaczenie takie jest używane jedynie jako oznaczenie opisowe. Za wąskim rozumieniem zakazu udzielania prawa ochronnego na znaki towarowe opisowe przemawia również i to, że należy go postrzegać jako ograniczenie podstawowej w prawie znaków towarowych zasadzie swobody wyboru znaku towarowego. Tak więc przepisy dotyczące zakazu rejestracji znaków towarowych opisowych wymagają uważnych analiz i ostrożnej interpretacji. Ponadto zwrócić należy również uwagę, na rodzaj oznaczeń zwanych aluzyjnymi lub sugerującymi, które odnoszą się do pewnych cech towarów lub usług w sposób pośredni lub poprzez proces intelektualnego kojarzenia wymagającego u danej części nabywców szczególnego wysiłku dla przekształcenia sugestywnej lub emocjonalnej informacji w racjonalną ocenę. W piśmiennictwie przyjmuje się, iż regułą jest, że nie można odmówić ochrony oznaczeniom aluzyjnym i sugerującym.
Zdaniem Sądu organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego znajdujących zastosowanie w sprawie tj.art.1291 ust.1 pkt 2 i 3 p.w.p. a w konsekwencji również właściwie je zastosował w niepodważonych okolicznościach stanu faktycznego. Ocena opisowego charakteru spornego znaku towarowego została dokonana przez UP w sposób prawidłowy: po pierwsze - w odniesieniu do towarów z klas30 i usług z klasy 43 , dla których ten znak został zarejestrowany oraz po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania przez właściwy krąg odbiorców. Taki sposób oceny znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych i sądów europejskich (zob.m.in. wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2004 r., T-173/03, w sprawie "Nurseryroom"). Co istotne - jak wynika z orzecznictwa sądów europejskich - wystarczające jest, aby opisowość znaku towarowego postrzegana była jedynie przez część relewantnego kręgu odbiorców. A zatem w przypadku, gdy tylko część odbiorców tak właśnie postrzega sporny znak towarowy, to jest to wystarczające dla uznania jego opisowego charakteru i nie jest konieczne przeprowadzenie dalszych badań (zob. wyroki Sądu: z dnia 17 kwietnia 2013 r., T-383/10, w sprawie Continental Bulldog Club Deutschland eV przeciwko OHIM, EC-LI:EU:T:2013:193, pkt 46 i 52; z dnia 25 listopada 2015 r., T-520/14, w sprawie bd breyton-design GmbH przeciwko OHIM, ECLI:EU:T:2015:884, pkt 29).
Ponadto, dla stwierdzenia opisowego charakteru konieczne jest, by każdy element spornego znaku towarowego, określał wyłącznie cechy charakterystyczne towaru i nie posiadał żadnych innych znaczeń. Znak towarowy ma charakter opisowy i jest pozbawiony dostatecznych znamion odróżniających, w rozumieniu art. 129 ust. 1 pkt 2 i 3 p.w.p., jeżeli przynajmniej w jednym ze swych możliwych znaczeń(postaci) określa właściwość (cechę) towarów, do oznaczania których został zarejestrowany, co stanowi bezwzględną przesłankę odmowy rejestracji znaku. Powyższe stanowisko znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości (por.m.in. wyroki TS: z dnia 12 lutego 2004 r., C-363/99, w sprawie "Postkantoor"; z dnia 8 kwietnia 2003 r., sprawy połączone C-53/01 do C-55/01, Linde and Others, ECLI:EU:C:2003:206, pkt 73; z dnia 10 marca 2011 r., C-51/10 P, Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko OHIM, ECLI:EU:C:2011:139, pkt 37).
W świetle przywołanych poglądów dotyczących kryteriów oceny opisowości znaku towarowego należy jednoznacznie stwierdzić, że graficzny znak towarowy [...] przedstawiający bułkę do hot-doga koloru zielonego w odniesieniu do towarów, dla których oznaczania służy w klasie 30 i usług w klasie 43 komplementarnych w stosunku do wymienionych w klasie 30 towarów - ma charakter opisowy, a co za tym idzie – nie mógł zostać zarejestrowany, bowiem nie odpowiada wymogom przepisów p.w.p. w szczególności określonych w art.1291 ust.1 pkt 2 i 3.
Oceniając powyższe oznaczenie w kontekście wymienionych wyżej towarów ogólnie ujmując spożywczych, które oznaczenie to miałoby sygnować, należy brać pod uwagę punkt widzenia przeciętnego, tj. dość dobrze (właściwie) poinformowanego, dość spostrzegawczego, przezornego i racjonalnego konsumenta, który przy nabywaniu wskazanych towarów i usług nie będzie wykazywał podwyższonego stopnia uwagi, gdyż w zgłoszeniu rejestracyjnym Strony zostały zawarte powszechnie kojarzone określenia jak: dania gotowe i wytrawne przekąski; gorąca kiełbaska i keczup w rozciętych bułkach; kanapki; kanapki tostowe opiekane; kanapki z frankfurterkami; kanapki z mięsem; kanapki z parówką [hot dog]; kanapki zawierające kurczaka; kanapki z kurczakiem; mięso zapiekane w cieście; mrożone produkty z ciasta nadziewane mięsem; nadziewane kanapki; nadziewany chleb; przekąski wykonane z mąki zbożowej; przekąski składające się z produktów zbożowych; przekąski na bazie zbóż; przekąski na bazie pszenicy; sandwicze; mrożone produkty z ciasta nadziewane warzywami; wyroby piekarnicze składające się z warzyw i mięsa; wyroby piekarnicze składające się z warzyw i drobiu; bułki z nadzieniem z warzyw; dodatki smakowe z warzyw [inne niż olejki eteryczne]; przyprawy do żywności; przyprawy suche; przyprawy w proszku; wyroby piekarnicze; usługi zaopatrzenia w żywność i napoje; bary; bary przekąskowe; bary szybkiej obsługi [snack-bary]; oferowanie żywności i napojów w restauracjach i barach; przygotowywanie posiłków; restauracje oferujące dania na wynos; serwowanie jedzenia i napojów; usługi barów i restauracji; snack-bary; usługi restauracji fast-food; usługi restauracji szybkiej obsługi; usługi snack-barów; usługi świadczone przez bary bistro, które w ewidentny sposób mogą nawiązywać do przedmiotu zgłoszenia.
W związku z tym za właściwy krąg odbiorców należy przyjąć przeciętnych konsumentów, właściwie poinformowanych, dostatecznie uważnych i rozsądnych, jak np. klientów gospodarstw domowych, jak też profesjonalistów - przedsiębiorstwa handlowe.
W ocenie Sądu w odniesieniu do towarów, dla których oznaczania służy, znak towarowy graficzny [...] nie ma on charakteru oznaczenia aluzyjnego, sugerującego, i odnosi się bezpośrednio do cech towaru. Postać zgłoszenia spornego znaku nie nosi cech, które pozwalałyby na odróżnienie produktów/usług pochodzących od różnych dostawców czy usługodawców. Jak trafnie wskazał Urząd Patentowy, w rozpoznawanej sprawie brak jest takiego wyznacznika, a twierdzenie Skarżącej, iż celem dokonania zgłoszenia było uzyskanie ochrony wizualnej części znaku obejmującej kolor zielony naniesiony w charakterystycznym miejscu, tj. kształt bułki do hot-doga nie jest adekwatne do wizualnej formy przedmiotu niniejszego zgłoszenia. Oznaczenie takie przekazuje bowiem jedynie informacje o nim samym, a nie identyfikuje pochodzenia sygnowanego nim towaru czy usługi od konkretnego przedsiębiorcy. Z perspektywy tak wyznaczonego odbiorcy przedstawione do rejestracji oznaczenie nie zostanie odebrane jako znak towarowy. Nie wykazuje bowiem cech oryginalności czy fantazyjności względem jego przeznaczenia. Natomiast, by znak towarowy mógł prawidłowo pełnić swoją funkcję w obrocie powinien być jak najbardziej abstrakcyjny lub fantazyjny tj. nie powinien bezpośrednio kojarzyć się z towarem czy usługą, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Biorąc więc pod uwagę ogólne wrażenie całego oznaczenia należy stwierdzić, że oznaczenie to nie posiada znamion indywidualizujących, które mogłyby zapewnić jednolite skojarzenia ich odbiorcom, że towary i usługi oznaczone znakiem towarowym pochodzą od jednego zawsze tego samego przedsiębiorcy, w tym przypadku od Skarżącej.
Udzielenie prawa ochronnego na takie oznaczenie ograniczałoby nadmiernie swobodę działania innych uczestników obrotu gospodarczego i uniemożliwiałoby normalne funkcjonowanie rynku. Ponadto zamykałoby konkurentom możliwość informowania klientów o cechach towaru/usługi, monopolizując używanie takiego oznaczenia na rzecz jednego przedsiębiorcy. Zatem w całościowym odbiorze wyrażenie to będzie dla konsumentów w pierwszej kolejności informacją o rodzaju towarów i/lub świadczonych usług, a nie wskazaniem konkretnego podmiotu je oferującego.
Sąd podziela również pogląd, wyrażony przez Organ, że aby oznaczenie mogło być oryginalne musi spełniać konkretne warunki. Przede wszystkim powinno odbiegać od tego, co jest powszechnie znane lub przyjęte, być wyszukane, zaskakujące, niebanalne, rzadko spotykane, unikatowe, innowacyjne, nieszablonowe czy niepospolite;
Natomiast za chybione Sąd uznał stanowisko Organu co do zasadności zastosowania w sprawie art.129 1 ust.1 pkt 4 p.w.p. Zgodnie z powołanym przepisem nie udziela się prawa ochronnego na oznaczenie, które składa się wyłącznie z elementów, które weszły do języka potocznego lub są zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Zauważenia przede wszystkim wymaga, iż w rozpoznawanej sprawie spornym jest znak towarowy graficzny a nie słowny, aby analizować, czy składa się z elementów, które weszły do języka potocznego. Ponadto, nie zostało wykazane przez Organ, na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że oznaczenie to, jest zwyczajowo używane w uczciwych i utrwalonych praktykach handlowych. Okoliczność ta nie ma jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie.
Odnosząc się zarzutu naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., dotyczącego braku uwzględnienia przez organ oraz nienależytego ustosunkowania się do kwestii dotychczasowej praktyki Urzędu Patentowego w zakresie rejestrowania oznaczeń zawierających elementy opisowe, należy – zdaniem Sądu – stwierdzić na wstępie, iż decyzje Urzędu Patentowego dotyczące rejestracji oznaczenia jako znaku towarowego na podstawie ustawy – Prawo własności przemysłowej (wcześniej ustawy o znakach towarowych) są oparte na kompetencji wynikającej z określonej podstawy prawnej, a nie na swobodnym uznaniu. Legalność decyzji Urzędu Patentowego należy oceniać wyłącznie na podstawie tych aktów normatywnych, według wykładni dokonanej z uwzględnieniem unormowań unijnych oraz orzecznictwa krajowego i wspólnotowego, a nie na podstawie jego wcześniejszej praktyki decyzyjnej (tak również: m.in. /w:/ wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 Streamserve vs. OHIM pkt 66; wyrok SPI z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie T-122/01 Best Buy Concepts vs. OHIM, pkt 41; wyrok SPI z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie T-127/02 Concept vs. OHIM (ECA), pkt 71, czy też wyrok SPI z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T-112/03 L’Oréal vs. OHIM – Revlon (FLEXI AIR), Zb.Orz. str. II-949, pkt 68).
Zgodność z prawem decyzji organu winna być bowiem oceniana wyłącznie na podstawie właściwych przepisów krajowych oraz obowiązujących Polskę unormowań wspólnotowych, a nie na podstawie wcześniejszej praktyki decyzyjnej Urzędu Patentowego czy też innych europejskich organów patentowych. Ponadto w zakresie, w jakim argument ten należałoby rozumieć jako odnoszący się do naruszenia zasady równego traktowania, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że wspomnianą zasadę można stosować wyłącznie przy jednoczesnym poszanowaniu zasady legalności, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się z korzyścią dla siebie na niezgodne z prawem działanie na rzecz innej osoby (vide: wyroki Sądu Pierwszej Instancji: z dnia 27 lutego 2002 r. w sprawie T-106/00 Streamserve vs. OHIM, pkt 67; z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie T-43/05 Camper vs. OHIM – JC (BROTHERS by CAMPER), pkt 93–95).
W tej sytuacji należy uznać, iż – wbrew zarzutom strony skarżącej - organ nie naruszył w tym zakresie przepisów prawa, w tym w szczególności art. 77 § 1 K.p.a.
Organ, prowadząc postępowanie, wyjaśnił okoliczności sprawy oraz ustosunkował się do zgłaszanych w toku postępowania twierdzeń i wniosków strony reprezentującej inne interesy. Należy zgodzić się w pełni z twierdzeniem organu, iż sprawy żadnego znaku towarowego nie da się rozpatrywać ogólnie oraz w sposób automatyczny, gdyż jest on zawsze oceniany w swoich konkretnych uwarunkowaniach i odniesieniach. Odnosząc się do zarzutów strony skarżącej dotyczących dotychczasowej praktyki rejestracyjnej Urzędu Patentowego, należy zauważyć również, iż wyłączenie od rejestracji oznaczeń ogólnoinformacyjnych nie ma charakteru zasady bezwzględnie obowiązującej, albowiem oznaczenia takie mogą być rejestrowane jako składniki znaków kombinowanych (składających się z kilku innych składników). Ponadto należy stanowczo podkreślić, iż z faktu uznania jednego oznaczenia za nadający się do odróżniania w obrocie dla jednych towarów (vide: przykłady rejestracji powołane przez stronę skarżącą), nie można automatycznie wywodzić po stronie Urzędu Patentowego obowiązku rejestracji takiego samego lub podobnego oznaczenia, ale przeznaczonego dla innych towarów. Względem jednych towarów (usług) to samo oznaczenie może być bowiem uznane za fantazyjne, w stosunku do innych zaś nie. W tym miejscu wypada wyraźnie zauważyć, iż dla oceny zdolności odróżniającej nie ma przesądzającego znaczenia, że podobny znak towarowy jest już zarejestrowany, bowiem wymagania dostatecznych znamion odróżniających nie można utożsamiać z podobieństwem znaku towarowego (tak: np. R. Skubisz /w:/ Prawo znaków towarowych. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze, Warszawa 1997, s. 57).
W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwały również, pozostałe podniesione w skardze, zarzuty naruszenia przepisów procesowych. UP nie popełnił takich uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 252 p.w.p. w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 253, odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w postępowaniu zgłoszeniowym nie jest wyłączony obowiązek organu wyjaśnienia okoliczności sprawy, o którym mowa w art. 7 i 77 k.p.a.
W rozpoznawanej sprawie organ - w ocenie Sądu - zrealizował obowiązek wyczerpującego jej wyjaśnienia. Jak wynika z akt sprawy w toku postępowania Urząd odniósł się do wszelkich wyjaśnień wskazywanych przez Stronę w niniejszej sprawie. Zaskarżona decyzja wydana została po prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu administracyjnym, a argumenty podane w uzasadnieniu decyzji, poparte zostały materiałem dowodowym zgromadzonym w toku postępowania. Urząd Patentowy wyczerpująco informował też Stronę o stwierdzonych przeszkodach dla udzielenia prawa ochronnego na zgłoszone oznaczenie i umożliwił jej zajęcie stanowiska w sprawie. Urząd przeanalizował wszystkie złożone przez stronę materiały i przedstawione argumenty oraz wnikliwie je ocenił zgodnie z art.77 § 1 i art.80 k.p.a. Zaskarżona decyzja została w wyczerpujący sposób uzasadniona zgodnie z art.107 § 1 k.p.a. Ustalenia Organu w przeważającej części zostały zaaprobowane przez Sąd orzekający w niniejszej sprawie i okazały się wystarczające do wydania decyzji co do istoty. To, że Sąd nie podzielił stanowiska, Organu co do zaistnienia w sprawie przesłanek z art.129 1 ust.1 pkt 4 p.w.p., nie niweczy prawidłowych ustaleń faktycznych w pozostałej części.
Reasumując zdaniem Sądu należy podzielić wniosek wynikający z poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, że sporne w sprawie oznaczenie jako opisowe jest zarazem oznaczeniem niedystynktywnym w odniesieniu do sygnowanych nim towarów i usług bowiem wskazuje przedmiot, rodzaj lub ich przeznaczenie.
Tym samym oznaczenie to jako przydatne do opisu towarów i usług powinno pozostać dostępne dla wszystkich uczestników obrotu gospodarczego. Zmonopolizowanie oznaczenia (zawłaszczenie) przez jeden podmiot wyłączyłoby z jego używania inne podmioty gospodarcze oferujące podobne usługi, naruszając zasadę swobody działalności gospodarczej i uczciwą konkurencję.
Z tych względów Sąd uznał, że zarzuty skargi nie znajdują oparcia w przepisach prawa, a biorąc dodatkowo pod uwagę, że Sąd nie dostrzegł takich naruszeń przepisów prawa procesowego lub materialnego, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.