VI SA/WA 1852/04

VI SA/Wa 1852/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-06-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jolanta Królikowska-Przewłoka
Magdalena Bosakirska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Asesor WSA Piotr Borowiecki Protokolant Andrzej Michrowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2004 nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmawiającą wydania R. H. pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia [...] marca 2004r. R. H. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o wydanie pozwolenia na broń palną sportową. W uzasadnieniu wskazał, że jest członkiem klubu sportowego L. "W." i uprawia czynnie strzelectwo sportowe od 2001r., posiada złotą odznakę strzelecką Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego /PZSS/, posiada patent PZSS upoważniający do uprawiania strzelectwa sportowego z broni pneumatycznej, kulowej i śrutowej, posiada licencję PZSS uprawniającą do wyczynowego uprawiania strzelectwa sportowego w zakresie strzelań pneumatycznych i kulowych, jest członkiem Klubu Strzelectwa Praktycznego w Z. wchodzącego w skład Międzynarodowej Federacji Strzelectwa Praktycznego I.P.S.C., uzyskuje ponadprzeciętne wyniki sportowe, zamierza uzyskać uprawnienia instruktora strzelectwa sportowego i praktycznego, jest członkiem grupy inicjatywnej, która ma na celu utworzenie wielozadaniowego ośrodka szkoleniowego strzelectwa sportowego i praktycznego w K. Do wniosku dołączył wymagane przepisami prawa dokumenty oraz dokumenty dowodzące prawdziwości wskazanych we wniosku okoliczności a także plik dyplomów i komunikatów klasyfikacyjnych świadczących o sukcesach w dziedzinie strzelectwa sportowego.
W toku postępowania administracyjnego Komendant Wojewódzki Policji ustalił, że przed Sądem Okręgowym w K. od sierpnia 2003r. przeciwko R. H. toczy się postępowanie karne o popełnienie czynów z art.271 § 3 kk w zw. z art.12 k.k. /poświadczenie nieprawdy w dokumentach-fakturach sprzedaży/ w celu osiągnięcia korzyści majątkowej nie mniejszej niż 5.618.814,50 zł oraz o kierowanie przestępstwami podatkowymi z art. 55 § 1 k.k.s., art. 284 § 2 kk i art. 294 § 1 kk przy czym uszczuplenia podatkowe, do których doszło wyniosły kilka milionów złotych.
W tym stanie rzeczy postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2004r. organ zawiesił postępowanie administracyjne w oczekiwaniu na wyrok sądu w sprawie karnej o przestępstwa przeciwko mieniu. Zażalenie R. H. na to postanowienie zostało dnia [...] czerwca 2004r. uwzględnione przez Komendanta Głównego Policji, który wskazał, że fakt prowadzenia postępowania karnego nie stanowi przesłanki wystarczającej do zawieszenia postępowania na podstawie art.97 §1 p.4 KPA.
R. H. złożył kolejne dyplomy strzeleckie.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2004r. Wojewódzki Komendant Policji w K. odmówił wnioskodawcy wydania pozwolenia na broń palną sportową podając jako podstawę prawną art.15 ust.1, p.6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 z 1999r. poz.549 z późn. zmianami/ oraz art.104 KPA. W uzasadnieniu decyzji Komendant wskazał, że art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji stanowi, iż pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Przeciwko wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu, a zatem jest on wykluczony z grona osób, którym można wydać pozwolenie na broń. W ocenie organu co do osób, przeciwko którym toczy się postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu zawsze istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa i porządku publicznego.
Od decyzji tej odwołał się wnioskodawca zarzucając naruszenie art.7 i 77 KPA oraz wadliwą interpretację art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu wskazał, że ma ponadprzeciętną potrzebę posiadania broni sportowej w uwagi na swoje uzdolnienia i zaangażowanie w strzelectwo sportowe. Organ nie wykazał, że istnieje obawa, iż wnioskodawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego ani, że interes strony jest w konflikcie z interesem społecznym. "Uzasadniona obawa" z art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji może występować tylko w określonych przypadkach, nie zaś co do wszystkich osób, wobec których toczy się postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2004r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. odmawiającą wydania R. H. pozwolenia na broń palną sportową wskazując jako podstawę prawną art.138 § 1 p.2 KPA oraz art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji.
W uzasadnieniu wskazał, że jednym z kryteriów wydania pozwolenia na broń palną jest przestrzeganie prawa, a wobec ustalenia, że przeciwko wnioskodawcy toczy się postępowanie karne o przestępstwa przeciwko mieniu, organ I instancji był zobligowany wydać decyzję o odmowie pozwolenia, niezależnie od spełnienia przez wnioskodawcę innych kryteriów uzasadniających wydanie pozwolenia na broń palną sportową. Z woli ustawodawcy podejrzani o popełnienie przestępstw wymienionych w tym przepisie nie mogą posiadać pozwolenia na broń.
Decyzję tę zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnioskodawca R. H. wnosząc o jej uchylenie.
Zarzucał naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego wnikających z art. 6, 7, 8, KPA oraz naruszenie art. 77 §1 KPA i art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji. Wskazał, że spełnia przesłanki formalne i prawne z art.10 ustawy i aby się rozwijać musi mieć własną broń. Zarzucał wadliwą interpretację art.15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji i nieuprawnione przyjęcie, że sam fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w tym przepisie eliminuje skarżącego z grona osób, którym można wydać pozwolenie na broń. W ocenie skarżącego przepis ten dotyczy tylko tych osób skazanych lub objętych postępowaniem karnym, co do których istnieje uzasadniona obawa, że użyją broni w celu sprzecznym z interesem porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Organ był więc zobligowany do wykazania istnienia związku między toczącym się postępowaniem karnym, a istniejącą co do oskarżonego wnioskodawcy obawą użycia broni w celu sprzecznym z ustawą. Na poparcie swego stanowiska skarżący przedłożył opinię prawną dr hab. W. P. z Katedry Prawa Cywilnego i Międzynarodowego Prywatnego Uniwersytetu [...] w K., z której konkluzji wynika, że zdaniem autora, pozwolenie na broń nie może być wydane tylko takiej osobie, przeciwko której prowadzone jest postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu, co do której istnieje uzasadniona obawa, że użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie. Wskazał, że w ocenie organów Policji osoby, przeciwko którym toczy się postępowanie karne nie dają rękojmi przestrzegania przepisów, w tym także przepisów o broni i amunicji. W sytuacji skarżącego odmowa miała charakter obligatoryjny.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, skarga jest więc nieuzasadniona.
W sprawie niniejszej spór między stroną, a organem dotyczy interpretacji art. 15 ust.1, p.6 ustawy o broni i amunicji. W ocenie Sądu spór ten jest nieuzasadniony, bowiem przepis jest jednoznaczny, a jednoznaczność ta wynika z jego literalnego brzmienia: "Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności /.../ wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw /przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu/". Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca.
Pozwolenie na broń nie może być więc wydane osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę.
Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni.
W tym stanie rzeczy należy uznać, że organ prawidłowo ocenił, iż co do wnioskodawcy istnieje negatywna przesłanka wydania pozwolenia na broń palną, a jej istnienie sprawia, że nawet liczne przesłanki pozytywne nie pozwalają na wydanie pozwolenia.
Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz. 1270 z późn. zmianami/ Sąd orzekł jak w sentencji.