VI SA/Wa 185/24

VI SA/Wa 185/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-05-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek
Dorota Brzozowska
Grzegorz Nowecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Asesor WSA Dorota Brzozowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 maja 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2023 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrejestrowania pojazdu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] grudnia 2023 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie (dalej: "SKO", "Organ"), działając w oparciu o art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2023 r, poz. 775 ze zm.; dalej: "Kpa") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. sp. z o.o. z siedzibą w W. - poprzednio F. sp. z o.o. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), od decyzji Prezydenta W. (dalej: "Prezydent Miasta", "organ I instancji") z [...] stycznia 2019 r. nr [...], odmawiającej wyrejestrowania samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], [...] z powodu jego kradzieży (przywłaszczenia) – utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] stycznia 2019 r.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] Prezydent Miasta odmówił wyrejestrowania samochodu osobowego marki [...], nr rej. [...], VIN [...] z powodu kradzieży (przywłaszczenia) na rzecz firmy F. sp. z o.o.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2018r. wpłynął wniosek o wyrejestrowanie przedmiotowego samochodu wraz z odpisem pełnomocnictwa oraz kartą pojazdu serii [...], oświadczeniem złożonym przez właściciela pojazdu pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania o sprzeniewierzeniu w/w pojazdu przez leasingobiorcę tj. A. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: P. oraz o sprzeniewierzeniu dowodu rejestracyjnego przez ww. leasingobiorcę.
Strona dołączyła kopię postanowienia o zawieszeniu dochodzenia o sygnaturze akt [...] z [...] maja 2005 r. wydanego przez Prokuraturę Rejonową w E., kopię zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z art. 286 § 1 kk, kopię umowy leasingu [...], kopię protokołu wydania - odbioru przedmiotu leasingu z [...] listopada 2004 r., kopię wypowiedzenia umowy leasingu [...] z [...] stycznia 2005 r. oraz kopię ostatecznego przedsądowego wezwania z [...] lutego 2005 r. do wydania przedmiotu leasingu.
W dniu [...] grudnia 2018 r. pismem nr [...], wezwano Stronę do przedstawienia dokumentu potwierdzającego przywłaszczenie ww. pojazdu wystawione przez właściwy organ ścigania.
W dniu [...] stycznia 2019 r. wpłynęło pismo pełnomocnika Strony z [...] grudnia 2018 r., w którym w załączeniu przesłano kopię pisma Komendy Miejskiej Policji w E. o sygn. akt [...] z [...] grudnia 2018r. Z treści pisma wynikało, że pojazd marki [...] numer VIN; [...] został wpisany do KSIP jako utracony w wyniku przestępstwa. Poszukiwania odwołano w dniu [...] listopada 2014 r. z uwagi na upływ 10 lat od daty przywłaszczenia. Ponadto poinformowano, że postępowanie w sprawie przedmiotowego pojazdu jest nadal zawieszone, a akta sprawy znajdują się w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w E., która potwierdziła, że sprawa o sygn. akt [...] przeciwko A. L. pozostaje w zawieszeniu od dnia [...] maja 2005 r. i kwalifikacja czynu zabronionego pozostaje bez zmian.
W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ I instancji na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 1990 ze zm; dalej: "Prd") oraz § 21 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2355; dalej: "Rozporządzenie") wskazał, że przestępstwo z art. 284 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 1138 ze zm., dalej: "Kk") tj. przestępstwo przywłaszczenia rodzajowo rożni się od przestępstwa oszustwa z art. 286 § 1 kk, a ten czyn tak został zakwalifikowany przez Prokuratora.
Zdaniem organu I instancji doktryna i orzecznictwo w przypadku przestępstwa oszustwa nie wskazują na możliwość stosowania analogii do kradzieży lub przestępstwa przywłaszczenia, zaś postanowienie zawieszające postępowanie przeciwko A. L., któremu postawiono zarzut przestępstwa z art. 286 § 1 Kk - oszustwa nie kończy postępowania karnego.
Wobec powyższego, w ocenie organu nie został dopełniony obowiązek zawarty w § 21 pkt 2 ww. Rozporządzenia tj. nie przedstawiono odpowiedniego dokumentu, tzn. zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji lub postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wymienionego w tym rozporządzeniu. Z tych przyczyn organ I instancji uznał, że brak jest podstawy prawnej do wyrejestrowania pojazdu w zaistniałym stanie faktycznym sprawy, wobec czego odmówił wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu.
Od ww. decyzji Strona złożyła odwołanie zarzucając naruszenie:
- art. 79 ust. 1 pkt 2 i art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowy pojazd nie może być wyrejestrowany na podstawie przesłanek wymienionych w tych przepisach;
- art. 115 § 3 Kk poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przestępstwa kradzieży (art. 278 kk) i oszustwa (art. 286 kk) nie są podobne;
- ponadto zarzucono naruszenie art. 80 Kpa poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę dowodów, której skutkiem jest wydanie decyzji odmawiającej wyrejestrowania pojazdu pomimo, że z dokumentów stanowiących materiał dowodowy wynika, że Skarżący utracił trwale i zupełnie posiadanie ww. pojazdu;
- a także art. 64 § 2 Kpa oraz art. 107 § 1 pkt 1 Kpa poprzez nieoznaczenie adresu Organu.
W uzasadnieniu odwołania podniesiono, iż przesłanka z art. 79 ust. 1 pkt 2 i pkt 5 Prd umożliwia wyrejestrowanie pojazdu w sytuacji udokumentowanej trwałej i zupełnej utraty pojazdu bez zmiany w zakresie własności. Skarżący w treści uzasadnienia wniosku o wyrejestrowanie pojazdu powołał się wprawdzie na przepis art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, ale wskazanie to nie wiąże Organu. Organ nie powinien zatem ograniczać swojej aktywności w niniejszym postępowaniu jedynie do analizy możliwości zastosowania tego konkretnego przepisu - nie jest bowiem związany podstawą prawną wskazaną przez Skarżącego albowiem to treść żądania wyznacza stosowną normę prawa materialnego, która będzie miała zastosowanie w konkretnej
sprawie i która ma znaczenie dla ustalenia zakresu postępowania dowodowego.
Skarżący podkreślił, że organ administracji mając obowiązek dochodzenia prawdy obiektywnej i działania na podstawie przepisów prawa (art. 6 i 7 Kpa), musi rozpoznać sprawę istoty na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym. Skarżący poparł tę tezę wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 lipca 2008 r., sygn. akt IIOSK 771/07 oraz podniósł, że postępowanie administracyjne opiera się w głównej mierze na zasadzie oficjalności, działania organu z urzędu. Zaznaczył też, że to zadaniem organu jest zatem wyczerpujące wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, w zgodzie z rzeczywistością i właściwe zastosowanie przepisu. Stanowisko takie Strona powtórzyła w pismach procesowych składanych w toku postępowania przed SKO, a także we wnioskach o przyspieszenie sprawy podnosząc, iż orzecznictwo w podobnych sprawach, zarówno stosowane przez sądy karne jak i organy administracji, a także sądy administracyjne dopuszcza traktowanie rożnych form przywłaszczenia mienia jako mieszczącego się w dyspozycji art. 79 ust. 1 pkt 2, co również nie wyklucza konieczności zbadania i wyjaśnienia możliwości zastosowania przesłanki z pkt 5 tego artykułu.
Skarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2023 r. SKO w [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.
W uzasadnieniu SKO wskazało, że zgadza się z przytoczoną wyżej argumentacją, zarówno dotyczącą stosowania zasady oficjalności, w tym koniecznością dokonana prawidłowej subsumpcji przez orzekający organ administracyjny, niezależnie od kwalifikacji prawnej zawartej we wniosku strony, jak również z możliwością traktowania rożnych form przywłaszczenia mienia jako mieszczącego się w dyspozycji art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, a także koniecznością rozważenia innych możliwych przesłanek wymienionych w art. 79 Prd.
Jednakże w ocenie Organu II instancji zarzuty zgłoszone w tym względzie w odwołaniu nie mogły odnieść zamierzonego skutku, nie z tego powodu, że organ I instancji dokonał wadliwej oceny stanu faktycznego sprawy, bo ustalenia te nie były przedmiotem kwestionowanym przez Stronę, czy też dlatego, że wyrażał pogląd, iż przestępstwo oszustwa lub przestępstwo przywłaszczenia nie wskazuje na możliwość stosowania analogii do kradzieży, lecz dlatego, że przyczyną odmowy rejestracji było niewykonanie przez Stronę warunków określonych w przepisie § 21 pkt 2 Rozporządzenia.
Zdaniem SKO nie jest bowiem faktem kwestionowanym, iż Strona nie przedłożyła zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji lub postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wymienionego w tym Rozporządzeniu, a jest to warunek - oprócz złożenia stosownego oświadczenia, bez którego nie można orzec o wyrejestrowaniu pojazdu.
Jak zważył Organ, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego jednoznacznie wskazuje, że przesłanka zawarta w przywołanym przepisie Rozporządzenia musi zostać spełniona, aby można zastosować prawidłowo dyspozycję art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd. W wyroku NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II
GSK 401/22, wydanym w sprawie o podobnym stanie faktycznym Sąd ten szczegółowo odniósł się do stosowania przepisów omawianego rozporządzenia przeprowadzając jednocześnie obszerną analizę znowelizowanego przepisu art. 76 (...) pkt 1 lit. a Prd, zawierającego ustawowe upoważnienie obejmujące określenie warunków i trybu rejestracji pojazdu oraz wyrejestrowania pojazdów dochodząc do wniosku, iż w dacie orzekania w ocenianej sprawie, podobnie jak w sprawie obecnie rozpoznawanej przez SKO ma zastosowanie § 21 pkt 2 Rozporządzenia.
SKO podniosło, że NSA w ww. wyroku doszedł do wniosku, iż w poprzednim stanie prawnym (przed nowelizacją) delegacja ustawowa dla ministra do wydania na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a Prd rozporządzenia wykonawczego nie obejmowała zagadnień dotyczących wyrejestrowania pojazdu, a zatem tylko do czasu opisanej nowelizacji dopuszczalne było zgłoszenie wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z jego kradzieżą wyłącznie w oparciu o treść art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, a więc z wykorzystaniem oświadczenia właściciela pojazdu złożonego pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania.
Natomiast w stanie prawnym znajdującym zastosowanie do niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że przepis § 21 pkt 2 Rozporządzenia wprowadza dodatkowe warunki wyrejestrowania pojazdu.
Organ zważył, że NSA przyjął, iż z regulacji prawnych mających zastosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wynika, że jeżeli ustawodawca w akcie wykonawczym wskazał w rozdziale 4 zatytułowanym "Wyrejestrowanie pojazdów" co powinien uczynić wnioskodawca (właściciel pojazdu) w celu wyrejestrowania pojazdu z powodu kradzieży to oznacza to, że poza oświadczeniem, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, które uznane zostało za niezbędny element dołączany do wniosku (skoro wymienia się je także w treści wskazanego § 21 Rozporządzenia), należy złożyć opisane w tym przepisie dokumenty uwiarygadniające okoliczność kradzieży pojazdu, który został objęty wnioskiem o wyrejestrowanie. W orzecznictwie podkreśla się, że nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, wedle której na organie ciąży obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie złożone przez właściciela jest niezgodne z zaistniałym stanem rzeczy.
W związku z powyższym SKO zaznaczyło, że w rozpatrywanej obecnie sprawie (podobnie jak w sprawie ujętej w wyroku NSA) do wniosku zostało dołączone postanowienie o zawieszeniu dochodzenia w stosunku do podejrzanego. Z pewnością nie jest to ani zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu ani postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. Nie spełniono zatem warunku, o którym mowa w § 21 pkt 2 Rozporządzenia i to była przyczyna, dla której organ I instancji musiał odmówić wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu, z tego powodu należało ocenić, iż decyzja wydana w oparciu o art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd w związku z § 21 pkt 2 Rozporządzenia nie narusza prawa.
Organ zważył, że organ I instancji w zaskarżonej decyzji przytoczył cały przepis art. 79 Prd, również wymieniający przesłankę opisaną w pkt 5 tego przepisu.
Następnie SKO podniosło, że w tym zakresie orzecznictwo sądowe stoi na ugruntowanych podstawach stwierdzając, że: "Zasadniczym warunkiem wyrejestrowania pojazdu na podstawie art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd jest trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności pojazdu. Dopiero wtedy, gdy ta przesłanka została spełniona, rozważeniu podlega kolejna kwestia, a mianowicie sposób udokumentowania utraty posiadania oraz zachowania własności pojazdu. Z powołanego przepisu wynika, że na jego podstawie wyrejestrowaniu podlega pojazd należący do osoby, w przypadku której nie doszło do żadnych zmian w zakresie jej prawa własności, mimo że całkowicie i w sposób trwały została ona pozbawiona posiadania pojazdu".
Powołując się na orzecznictwo Organ zaznaczył, że organ I instancji powinien zająć się oceną tej przestanki, ale dopiero wówczas, gdy stwierdzi się zaistnienie trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności pojazdu. Na gruncie rozpoznawanej sprawy nie doszło jednak do stwierdzenia tego faktu, przeciwnie z dokumentacji wynika, że sprawa przeciwko sprawcy pozostaje w zawieszeniu i chociaż zaniechano poszukiwań nie można na tej podstawie wyprowadzić wniosku, iż nastąpiła trwała i zupełna utrata posiadania pojazdu. Nie można zatem postawić organowi I instancji skutecznego zarzutu naruszenia art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd w zw. z art. 80 Kpa
Według Organu pojęciu "udokumentowania" okoliczności, o których mowa w art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd należy nadać jednoznaczne, ścisłe znaczenie, jako czynności stwierdzającej coś na podstawie dokumentów, popartej dokumentami. Chodzi więc o akt pisemny stanowiący wyrażenie określonych myśli lub wiadomości, obejmujący zarówno dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 Kpa, jak i inne "dowody pisemne" mające znaczenie w sprawie (np. umowy). Wykładnia językowa art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd prowadzi do wniosku, że warunkiem wyrejestrowania pojazdu jest trwała, a więc stała, nieodwracalna, niepodlegająca zmianie, a ponadto zupełna, to jest całkowita utrata posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. Nie w każdych warunkach zabór mienia konstytuuje samodzielnie i automatycznie przypadek trwałej i zupełnej utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności. W niektórych przypadkach zabór mienia może stanowić element stanu faktycznego uzasadniającego wyrejestrowanie pojazdu w oparciu o przesłankę w z art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd. Przesłanka z art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd aktualizować się będzie w przypadkach wyjątkowych, obejmujących sytuacje utraty posiadania pojazdu bez zmiany w zakresie prawa własności połączonych z unicestwieniem pojazdu poprzez jego zniszczenie w sposób, który nieodwracalnie wiąże się z brakiem możliwości jego powrotu w posiadanie właściciela. Może mieć to miejsce na skutek zniszczenia pojazdu w wyniku zdarzeń związanych z wystąpieniem określonych zjawisk hydrologicznych (powódź), atmosferycznych (wichura, huragan) czy działań człowieka (podpalenie, złomowanie, wypadek drogowy).
Jak zaznaczyło SKO opisane wyżej poglądy, prezentowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, przeniesione na grunt rozpoznawanej sprawy pozwalają na uznanie, że żadna z wymienionych okoliczności nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie, zastosowanie zatem omawianej przesłanki z pkt 5 nie mogło mieć uzasadnionych podstaw.
W ocenie Organu dostrzeżone przez Stronę uchybienia proceduralne art. 64 § 2 Kpa oraz art. 107 § 1 pkt 1 Kpa nie mogły mieć wpływu na istotę orzeczenia.
Pismem z 8 stycznia 2023 r. Strona skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję, zarzucając naruszenie:
- przepisów prawa materialnego:
a) art. 79 ust. 1 pkt 2 i art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd poprzez błędne zastosowanie polegające na przyjęciu, że przedmiotowy pojazd nie może zostać wyrejestrowany na podstawie przesłanek wymienionych w tych przepisach;
b) § 21 pkt 2 Rozporządzenia poprzez uznanie, iż Skarżący nie wykonał warunków określonych w niniejszym przepisie, w sytuacji gdy wszystkie wymogi formalne konieczne do skutecznego wystąpienia z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu z powodu kradzieży/przywłaszczenia zostały spełnione.
- przepisów procedury:
c) art. 80 Kpa - poprzez sprzeczną z zasadami logiki ocenę dowodów, której skutkiem jest wydanie decyzji odmawiającej wyrejestrowania pojazdu pomimo, że ze zgromadzonych w sprawie dokumentów wynika, że Skarżąca utraciła trwale i zupełnie posiadanie przedmiotowego pojazdu.
Strona wniosła również o przeprowadzenie przez Sąd dowodu z dokumentów:
- ugody pozasądowej zawartej w dniu [...] lutego 2023 r. pomiędzy Skarżącym i dłużnikiem – A. L. na fakt wykazania, że doszło do kradzieży i długotrwałego oraz zupełnego posiadania przedmiotowego pojazdu przez Skarżącego,
- pisma pełnomocnika dłużnika z dnia [...] grudnia 2022 r. na fakt wykazania, że przedmiotowy pojazd został skradziony dłużnikowi.
Wobec powyższego Strona wniosła:
- na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: "Ppsa") o uchylenie decyzji SKO z [...] grudnia 2023 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] stycznia 2019 r. o odmowie wyrejestrowania pojazdu [...] nr. rej. [...] nr. VIN: [...];
- na podstawie art. 135 Ppsa o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta z [...] stycznia 2019 r. nr [...] odmawiającej wyrejestrowania pojazdu [...] nr. rej. [...] nr. \/IN: [...];
- na podstawie art. 200 Ppsa w zw. z art. 205 §2 Ppsa o zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania sądowo administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Organ, w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie.
Sąd na rozprawie w dniu 22 maja 2022 r. oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości, przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - dalej "p.p.s.a.").
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Na wstępie zauważyć trzeba, że z akt niniejszej sprawy wynika, że w dniu [...] listopada 2018 r. do Organu wpłynął wniosek o wyrejestrowanie przedmiotowego samochodu wraz z odpisem pełnomocnictwa oraz kartą pojazdu serii [...], oświadczeniem złożonym przez właściciela pojazdu pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania o sprzeniewierzeniu w/w pojazdu przez leasingobiorcę oraz o sprzeniewierzeniu przez niego dowodu rejestracyjnego ww. pojazdu.
Strona dołączyła do wniosku kopię postanowienia o zawieszeniu dochodzenia o sygnaturze akt [...] z [...] maja 2005 r. wydanego przez Prokuraturę Rejonową w E., kopię zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa z art. 286 § 1 kk, kopię umowy leasingu [...], kopię protokołu wydania - odbioru przedmiotu leasingu z [...] listopada 2004 r., kopię wypowiedzenia umowy leasingu [...] z [...] stycznia 2005 r. oraz kopię ostatecznego przedsądowego wezwania z [...] lutego 2005 r. do wydania przedmiotu leasingu.
Na wezwanie organu z dnia 3 grudnia 2018 r. do przedstawienia dokumentu potwierdzającego przywłaszczenie ww. pojazdu wystawione przez właściwy organ ścigania Skarżąca przesłała kopię pisma Komendy Miejskiej Policji w E. o sygn. akt [...], [...] z [...] grudnia 2018 r., z treści którego wynikało, że pojazd marki [...] numer VIN; [...] został wpisany do KSIP jako utracony w wyniku przestępstwa. Poszukiwania odwołano w dniu [...] listopada 2014 r. z uwagi na upływ 10 lat od daty przywłaszczenia. Ponadto poinformowano, że postępowanie w sprawie przedmiotowego pojazdu jest nadal zawieszone, a akta sprawy znajdują się w dyspozycji Prokuratury Rejonowej w E., która potwierdziła, że sprawa o sygn. akt [...] przeciwko leasingobiorcy pozostaje w zawieszeniu od dnia [...] maja 2005 r. i kwalifikacja czynu zabronionego pozostaje bez zmian.
W tych okolicznościach sprawy materialnoprawną podstawę działania organów stanowiły przepisy Prd. Zgodnie z art. 79 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, pojazd podlega wyrejestrowaniu przez organ właściwy ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu, na wniosek jego właściciela, w przypadku kradzieży pojazdu, jeżeli jego właściciel złożył stosowne oświadczenie pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania. Stosownie zaś do § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych, w celu wyrejestrowania pojazdu właściciel pojazdu składa do organu rejestrującego właściwego ze względu na miejsce ostatniej rejestracji pojazdu wniosek o wyrejestrowanie pojazdu (...), do którego dołącza w przypadku określonym w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d. - dowód rejestracyjny i kartę pojazdu, jeżeli była wydana, oświadczenie złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oraz zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ.
Na gruncie tak brzmiących przepisów organy obu instancji stanęły na stanowisku, że ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym przedłożonych przez skarżącą dokumentów, nie wynika jasno, czy w stanie faktycznym sprawy doszło do kradzieży lub przywłaszczenia pojazdu. Ponadto Strona nie przedłożyła dokumentu wydanego przez organy ścigania potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu (ewentualnie jego przywłaszczenia), a przeprowadzone postępowanie wyjaśniające również nie przyniosło spodziewanych skutków. Na tej podstawie organ rejestrujący odmówił wyrejestrowania pojazdu, gdyż w świetle powołanych wcześniej przepisów ustawy i rozporządzenia, strona była zobowiązana do przedłożenia wraz z wnioskiem o wyrejestrowanie pojazdu nie tylko oświadczenia, o którym mowa w art. 79 ust. 1 pkt 2 p.r.d., ale także zaświadczenia wydanego przez właściwy organ Policji potwierdzającego zgłoszenie kradzieży pojazdu albo postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ. Skoro Strona drugiego z ww. dokumentów nie złożyła, to organ był uprawniony do negatywnego rozstrzygnięcia sprawy.
Przepis art. 76 ust.1 pkt 1 lit. a) Prd został znowelizowany z dniem 1 stycznia 2016 r. na mocy art. 12 ust. 1 lit. a tiret pierwsze ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy o działach administracji rządowej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 2281). Na mocy art. 40 ust. 1 cyt. ustawy "dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy, o której mowa w art. 12, zachowywały moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a i b ustawy, o której mowa w art. 12, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, jednak nie dłużej niż przez okres 24 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy. Tym samym w dacie orzekania w przedmiotowej sprawie przez organy obu instancji miał zastosowanie ww. § 21 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 r. w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych. Zatem przepis ten znajdował umocowanie w upoważnieniu ustawowym do wydania tego rozporządzenia, którą stanowił art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.r.d., a tym samym mógł być przyjęty za podstawę wydania decyzji administracyjnej o wyrejestrowaniu pojazdu. Wskazana zmiana art.76 ust.1 pkt 1 lit. a u.p.r.d. jest o tyle istotna, że w poprzednim stanie prawnym (przed nowelizacją) przepis ten stanowił, że minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych oraz Ministrem Obrony Narodowej jedynie warunki i tryb rejestracji pojazdów, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3, oraz wzory dowodu rejestracyjnego, pozwolenia czasowego, nalepki kontrolnej, tablic rejestracyjnych oraz innych tablic, cech identyfikacyjnych i oznaczeń, w które zaopatruje się pojazd a także ich opis. Zatem w poprzednim stanie prawnym delegacja ustawowa dla ministra do wydania na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 1 lit. a) Prd rozporządzenia wykonawczego nie obejmowała zagadnień dotyczących wyrejestrowania pojazdu.
W tym stanie rzeczy należało uznać, do czasu opisanej nowelizacji art.76 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.r.d. i wydania rozporządzenia wykonawczego z dnia 11 grudnia 2017 roku w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych dopuszczalne było zgłoszenie wniosku o wyrejestrowanie pojazdu w związku z jego kradzieżą wyłącznie w oparciu o treść art. 79 ust.1 pkt 2 u.p.r.d., a więc z wykorzystaniem oświadczenia właściciela pojazdu złożonego pod odpowiedzialnością karną za fałszywe zeznania.
Natomiast w stanie prawnym znajdującym zastosowanie do niniejszej sprawy brak jest podstaw do uznania, że przepis § 21 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 11 grudnia 2017 roku w sprawie rejestracji i oznaczenia pojazdów oraz wymagań dla tablic rejestracyjnych wprowadza dodatkowe warunki wyrejestrowania pojazdu (vide: wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 401/22).
Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy wskazać należy, że z regulacji prawnych mających zastosowanie przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy wynika, że postępowanie w zakresie wyrejestrowania pojazdu jest postępowaniem opartym na zasadzie skargowości, a zatem do jego uruchomienia niezbędny jest wniosek uprawnionego podmiotu (właściciela pojazdu), który to określa w nim podstawę żądania. Jeżeli więc ustawodawca w akcie wykonawczym wskazał w rozdziale 4 zatytułowanym "Wyrejestrowanie pojazdów" co powinien uczynić wnioskodawca (właściciel pojazdu) w celu wyrejestrowania pojazdu z powodu kradzieży to oznacza to, że poza oświadczeniem, o którym mowa w art. 79 ust.1 pkt 2 u.p.r.d., które uznane zostało za niezbędny element dołączany do wniosku (skoro wymienia się je także w treści wskazanego § 21 ust.1 pkt 2 rozporządzenia), należy złożyć opisane w tym przepisie dokumenty uwiarygadniające okoliczność kradzieży pojazdu, który został objęty wnioskiem o wyrejestrowanie. Podkreślić wypada, ze w orzecznictwie podkreśla się, że nie jest dopuszczalna taka interpretacja art. 79 ust. 1 pkt 2 Prd, wedle której na organie ciąży obowiązek wydania decyzji o wyrejestrowaniu pojazdu nawet wówczas, gdy oświadczenie złożone przez właściciela jest niezgodne z zaistniałym stanem rzeczy (vide: wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2020 r., sygn. akt I OSK 2443/18 oraz z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 401/22).
W związku z powyższym należy zauważyć, że w rozpatrywanej sprawie do wniosku w przedmiocie wyrejestrowania przedmiotowego pojazdu zostało dołączone postanowienie o zawieszeniu dochodzenia w stosunku do podejrzanego leasingobiorcy, o sygnaturze akt [...] z [...] maja 2005 r. wydanego przez Prokuraturę Rejonową w E., które nie można uznać ani zaświadczenie wydane przez właściwy organ Policji potwierdzające zgłoszenie kradzieży pojazdu, ani też za postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie kradzieży pojazdu wystawione przez właściwy organ.
Z tych względów należało uznać za niezasadne zarzuty skargi wskazujące na naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art.79 ust.1 pkt 2 Prd, w związku z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia wykonawczego. Oceny tej nie mogło zmienić przedstawienie przez Skarżącą na etapie postępowania sądowego nowych dokumentów (dowodów), które jak wynika z akt sprawy nie były znane Organowi w dacie wydania skarżonych decyzji oraz których kserokopie nie zostały poświadczone za zgodność z oryginałem. Z tych też powodów Sąd postanowił wnioski dowodowe Skarżącej oddalić.
Nie mogł także znaleźć uznania Sądu zarzut naruszenia przez Organ art. 79 ust. 1 pkt 5 Prd, gdyż przepis ten nie stanowił podstawy wydania skarżonych decyzji.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organy rozpatrując niniejszą sprawę nie dopuściły się obrazy przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Złożona w tej sprawie skarga została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ww. ustawy.