VI SA/Wa 1848/19

VI SA/Wa 1848/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-06-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Dziedzic-Chojnacka /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Jakub Linkowski
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
II GSK 1065/21 - Wyrok NSA z 2024-10-29
II GZ 208/21 - Postanowienie NSA z 2022-07-28
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15zzs(4) ust. 2, art. 15zzs(4) ust. 3, art. 15zzs(1), art. 15zzs(3)
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2017 poz 1369
art. 151, art. 119, pkt 2, art. 111 §1, art. 134 § 1, art. 106 § 3, art. 113, art. 66 § 1, art. 54 § 4, art. 55, art. 66 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Dz.U. 2014 poz 1647
art. 1 § 1, art. 1 § 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jednolity
Dz.U. 2018 poz 1954
art. 98 ust. 1, art. 98 ust. 2, art. 97, art. 98 ust. 3, art. 95 ust. 1, art. 99 ust. 3, art. 91 ust. 1 - 3, art. 206 ust.1, art. 2 pkt 27, art. 10 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 10 ust. 4, art. 7 ust. 1 pkt 2, art. 7 ust. 2, art. 7 ust. 3, art. 1 ust. 1
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 138 § 1 pkt 2, art. 127 § 3, art. 139, art. 31 § 2, art. 31 § 3, art. 31 § 1, art. 6., art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 4, art. 7, art. 77, art. 80, art. 61 § 1, art. 28, art. 9, art. 107 § 3, art. 77 § 1, art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
art. 2 pkt 27, art. 10 ust. 9, art. 2 pkt 48
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
Dz.U. 2009 nr 152 poz 1223
art. 2
Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości - tekst jednolity
Dz.U. 2011 nr 43 poz 226
art. 4 pkt 7, art. 4 pkt 8, art. 21 ust. 1, art. 21 ust. 2, art. 21 ust. 1a
Ustawa z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 201
art. 93, art. 93a, art. 3 ust. 3 pkt c, art. 68 - art. 71, art. 2 § 2, art. 2 § 1, art. 3 pkt 3 lit. c, art. 68 § 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja poda
Dz.U. 2019 poz 505
art. 531 § 1 - § 3, art. 494 § 1 - § 2, art. 529 § 1 pkt 4, art. 492 § 1 ust. 1, art. 515 § 1, art. 530, art. 529 § 1 pkt 1 - pkt 3, art. 553 § 1, art. 553 § 2
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych
Tezy
1. "Przepisy prawa (w szczególności Pt) nie przewidują przedawnienia ustalenia dopłaty z art. 95 ust. 1 Pt ani przedawnienia ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego. Wskazać przy tym należy, iż przedawnienie (w szczególności dotyczące obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym) nie jest uprawnieniem o charakterze bezwzględnym.".
2. "Zasadniczo dla każdego z przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie idealną byłaby sytuacja, gdyby postępowanie zostało wobec niego umorzone, a zobowiązani byliby inni przedsiębiorcy. Inną alternatywą, gorszą, ale też korzystną dla partykularnego przedsiębiorcy byłoby obniżenie części jego przychodów, wliczonych przez organ do sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie. Obydwie te sytuacje skutkują podwyższeniem jednolitego wskaźnika. Cel w postaci obniżenia jednolitego wskaźnika ma znaczenie akcesoryjne, alternatywne, gdyby nie udało osiągnąć się umorzenia postępowania wobec zainteresowanego podmiotu, ewentualnie obniżenia części jego przychodów, wliczonych przez organ do sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie (...).".
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 czerwca 2020 r. sprawy ze skarg: 1. S. w [...], 2. E. S.A. z siedzibą w [...], 3. A. S.A. z siedzibą w [...], 4. E. sp. z o.o. z siedzibą w [...], 5. C.S.A. z siedzibą w [...], 6. INEA S.A. z siedzibą w Poznaniu, 7. I. S.A. z siedzibą w [...], 8. S. sp. z o.o. z siedzibą w [...], 9. T. sp. z o.o. z siedzibą [...], 10. P. z siedzibą w [...], 11. E. sp. z o.o. z siedzibą w [...], 12. U. sp. z o.o. z siedzibą w [...], 13. V. S.A. z siedzibą w [...], 14. T. sp. z o.o. z siedzibą w [...], 15. T. sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...]lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty oraz ustalenia wysokości ich udziału w dopłacie oddala skargi
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej: "Prezes UKE" lub "organ") z "(...)" lipca 2019 r. nr "(...)".
Zaskarżoną decyzją Prezes UKE na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz.2096, z późn. zm., dalej: "k.p.a.") oraz w związku z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1954, z późn. zm., dalej: "Pt"), po rozpatrzeniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonych przez "(...)"sp. z o.o. w siedzibą w "(...)"");"(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)";"(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)";"(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)";"(...)" sp. z o.o. w siedzibą w "(...)";"(...)"z siedzibą w "(...)";"(...)"sp. j. "(...)", W. O.z siedzibą w "(...)";"(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"sp. z o.o."); "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)";"(...)"sp. z o.o. sp. j. z siedzibą w "(...)";"(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"),"(...)" S.A. z siedzibą w "(...)");"(...)"S.A. z siedzibą w "(...)");"(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)";"(...)"S.A. z siedzibą w "(...)";"(...)"Sp. z o.o. i Wspólnicy sp. k. z siedzibą w "(...)");"(...)" w "(...)" z siedzibą w "(...)"");"(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"– o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz skargi "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)", którą Prezes UKE, na podstawie art. 54a § 1 ustawy Prawo o postępowaniach przed sądami administracyjnymi (t.i. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.") rozpatrzył jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, uchylił decyzję Prezesa UKE z "(...)"czerwca 2017 r. nr "(...)"– ustalającą (w pkcie 1. ww. decyzji) przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty w wysokości 14 903 271,64 zł (czternaście milionów dziewięćset trzy tysiące dwieście siedemdziesiąt jeden złotych i sześćdziesiąt cztery grosze) do kosztów świadczenia w okresie od 1 stycznia 2011 r. do 8 maja 2011 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych oraz usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez "(...)"S.A. (aktualnie: "(...)"S.A., dalej: ""(...)"" lub "(...)", przyznanej decyzją Prezesa UKE z dnia "(...)" września 2013 r. nr "(...)" (dalej: "Dopłata 2011"); ustalającą (w pkcie 2. ww. decyzji) jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011; umarzającą (w pkcie 3. ww. decyzji) w części, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne ustalające przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 oraz jednolity wskaźnik procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu Dopłaty 2011 – w całości i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy w ten sposób, że:
– w pkcie 1. zaskarżonej decyzji – ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011:
1) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
2) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
3) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)"
4) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
5) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
6) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
7) "(...)"z siedzibą w "(...)"
8) "(...)" sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w "(...)"
9) "(...)",
10) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
11) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
12) "(...)"z siedzibą w "(...)",
13) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
14) "(...)"sp. j. z siedzibą w "(...)",
15) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
16) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
17) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
18) "(...)",
19) "(...)"z siedzibą w "(...)",
20) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)",
21) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"),
22) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
23) "(...)",
24) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
25) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
26) "(...)",
27) "(...)"sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w "(...)",
28) E. Z. prowadząca działalność gospodarczą pod firmą "(...)"
29) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
30) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
31) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
32) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
33) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
34) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
35) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
36) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
37) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
38) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)",
39) "(...)"sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w "(...)",
40) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
41) "(...)". z siedzibą w "(...)"
42) "(...)"z siedzibą w "(...)"
43) "(...)",
44) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
45) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
46) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
47) J. K. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(...)"
48) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
49) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
50) L. D. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(...)",
51) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
52) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
53) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
54) "(...)" sp. z o. o z siedzibą w "(...)"
55) "(...)"z siedzibą w "(...)"
56) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
57) "(...)" z siedzibą w "(...)"
58) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
59) "(...)" z siedzibą w "(...)"
60) "(...)"
61) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
62) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
63) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
64) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
65) "(...)",
66) "(...)" z siedzibą w "(...)"
67) "(...)"sp.j. J. P., D. K. z siedzibą w "(...)"
68) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
69) P. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(...)"
70) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
71) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
72) "(...)"z siedzibą w "(...)"
73) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
74) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
75) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
76) "(...)"w "(...)"z siedzibą w "(...)",
77) Przedsiębiorstwo Elektroniczno-Mechaniczne "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
78) "(...)",
79) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
80) "(...)"z siedzibą w "(...)"
81) "(...)"Sp. j"(...)"z siedzibą w "(...)"
82) "(...)",
83) "(...)" J.M., K.M.sp. j. z siedzibą w "(...)",
84) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
85) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
86) "(...)",
87) "(...)" z siedzibą w "(...)""(...)"
88) "(...)",
89) "(...)"z siedzibą w "(...)"
90) "(...)" w "(...)",
91) "(...)"z siedzibą w "(...)"
92) "(...)"z siedzibą w "(...)"
93) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
94) "(...)"z siedzibą w "(...)"
95) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
96) "(...)"w "(...)" z siedzibą w "(...)"
97) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)"
98) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
99) "(...)" (sp. z o. o.) Oddział w Polsce z siedzibą w "(...)"
100) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
101) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
102) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
103) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
104) "(...)"sp. z o.o. w "(...)" z siedzibą w "(...)"
105) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
106) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
107) "(...)"sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w "(...)"
108) "(...)"
109) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
110) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
111) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
112) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
113) "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
114) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)"
115) "(...)" S.A. z siedzibą w "(...)"
116) "(...)" Polska,
117) "(...)",
118) "(...)"
119) "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
120) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
121) "(...)" sp. z o.o. sp. k. z siedzibą w "(...)"
122) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
123) "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"− w pkcie II. zaskarżonej decyzji – ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt t niniejszej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, na poziomie 0,0334475100%;
− w pkcie III. zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkt II niniejszej decyzji, w części, w której było ono prowadzone wobec następujących podmiotów:
1. "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
2. "(...)"S.A. w upadłości z siedzibą w "(...)"
3. "(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)"
4. "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
5. "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
6. "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
7. "(...)"S.A. w likwidacji z siedzibą w "(...)"
8. "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
9. "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)"
10. "(...)"" sp. j. E.R. i R. D. z siedzibą w "(...)"
11. Zakład "(...)"H. C., K. K., O.K. sp. j. z siedzibą w "(...)"
Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
W dniu "(...)" maja 2006 r., po przeprowadzeniu konkursu, Prezes UKE wydał, na podstawie art. 82 ust. 4 w brzmieniu przepisów Pt obowiązujących na dzień wydania tej decyzji, przed zmianą wynikającą z ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1445, przepisy w brzmieniu sprzed ww. zmiany, dalej jako "sPt"), decyzję nr "(...)"), mocą której wyznaczył "(...)" do świadczenia usługi powszechnej, o której mowa w art. 81 ust. 1 sPt, na obszarze całego kraju. Decyzja ta nie została zaskarżona.
"(...)" maja 2006 r. Prezes UKE także wydał, zgodnie z art. 85 ust. 1 sPt, kolejną decyzję, w której określił m.in.:
- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej - od dnia doręczenia "(...)" ww. decyzji (data doręczenia - 8 maja 2006 r.),
- okres świadczenia usługi powszechnej w wymiarze 6 miesięcy, tj. od 8 maja 2006 r. do 8 listopada 2006 r.
Po przeprowadzeniu w dniach od 16 maja 2006 r. do 19 czerwca 2006 r. postępowania konsultacyjnego, Prezes UKE wydał, zgodnie z art. 85 ust. 1 sPt, decyzję z "(...)" listopada 2006 r., nr "(...)"), zmienioną następnie w części decyzją Prezesa UKE z "(...)"stycznia 2007 r., nr "(...)", w której określił m.in.:
- termin rozpoczęcia świadczenia usługi powszechnej od 9 listopada 2006 r.,
- okres świadczenia usługi powszechnej od 9 listopada 2006 r. do 8 maja 2011 r.
Zgodnie z ww. decyzjami Prezesa UKE, "(...)" była przedsiębiorcą wyznaczonym, w rozumieniu przepisów art. 81 ust. 2 sPt, do świadczenia usługi powszechnej na terenie całego kraju w okresie od 8 maja 2006 r. do 8 maja 2011 r. oraz posiadała prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności.
"(...)" jako przedsiębiorca wyznaczony wystąpiła, zgodnie z art. 96 ust. 1 sPt w zw. z art. 95 ust. 1 sPt, z wnioskiem z 29 czerwca 2012 r. o przyznanie dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za okres od 1 stycznia do 8 maja 2011 r., w związku z jej nierentownością, w wysokości 33.837.923,28 zł.
Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, zgodnie m.in. z art. 95 i 96 Pt, oraz po analizie zebranego materiału dowodowego, Prezes UKE "(...)" kwietnia 2013 r. wydał decyzję nr "(...)"o odmowie przyznania dopłaty do kosztu netto za okres od 1 stycznia 2011 r. do 8 maja 2011 r.
Po rozpatrzeniu złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, "(...)"września 2013 r. Prezes UKE wydał decyzję (dalej "Decyzja o Dopłacie 2011"), nr "(...)"o:
1. uchyleniu w całości decyzji z "(...)" kwietnia 2013 r., Nr "(...)",
2. przyznaniu "(...)" dopłaty w wysokości kosztów świadczenia:
- usługi świadczenia udogodnień dla osób niepełnosprawnych, z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych;
- usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych,
za okres od 1 stycznia 2011 r. do 8 maja 2011 r. w kwocie 14 903 271,64 zł,
3. odmowie przyznania dopłaty do świadczenia pozostałych usług wchodzących w skład usługi powszechnej za okres od 1 stycznia 2011 r. do 8 maja 2011 r.
W związku z przyznaniem Dopłaty 2011, na podstawie danych uzyskanych w ramach wykonywania obowiązku sprawozdawczości przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o którym mowa w art. 7 Pt, Prezes UKE opracował wstępną listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych (w rozumieniu art. 2 pkt 27 Pt, zgodnie z którym przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawnionej do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych), którzy w 2011 r. osiągnęli przychód z działalności telekomunikacyjnej.
W związku z podziałem przez wydzielenie spółki "(...)" przez przeniesienie części majątku stanowiącego zorganizowaną część tego przedsiębiorstwa na nowo zawiązaną spółkę "(...)"t, 2 grudnia 2016 r. Prezes UKE przesłał zawiadomienie o wszczęciu ww. postępowania do "(...)".
Prezes UKE wydał postanowienie z "(...)" czerwca 2014 r. o dopuszczeniu PIKE do niniejszego postępowania administracyjnego.
"(...)"czerwca 2017 r. Prezes UKE wydał Decyzję, którą:
I. ustalił następujących przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011:
1. "(...)",
2. "(...)",
3. "(...)",
4. "(...)",
5. "(...)",
6. "(...)",
7. "(...)",
8. "(...)"a sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
9. "(...)"
10. "(...)"
11. "(...)"
12. "(...)",
13. "(...)",
14. "(...)
15. "(...)",
16. "(...)",
17. "(...)",
18. "(...)"
19. "(...)",
20. "(...)",
21. "(...)" sp. z o.o.,
22. "(...)",
23. "(...)"
24. "(...)",
25. -"(...)",
26. "(...)",
27. "(...)"
28. "(...)",
29. "(...)"
30. "(...)"
31. "(...)". z o.o.,
32. "(...)",
33. "(...)",
34. "(...)"
35. "(...)"
36. "(...)"
37. "(...)",
38. "(...)"
39. "(...)",
40. "(...)"
41. "(...)"
42. "(...)"
43. "(...)"
44. "(...)"
45. "(...)"
46. "(...)"
47. "(...)"
48. "(...)"
49. J. K.,
50. "(...)",
51. "(...)"
52. "(...)"
53. "(...)"
54. "(...)"
55. "(...)"
56. "(...)"
57. "(...)"
58. "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"
59. "(...)"
60. "(...)"w siedzibą w "(...)",
61. "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)",
62. "(...)",
63. "(...)"
64. "(...)"
65. "(...)"
66. "(...)"
67. "(...)"
68. "(...)"
69. "(...)"
70"(...)"
71. "(...)"
72. "(...)"
73. P. K.
74. "(...)".
75. "(...)"
76. "(...)"P.Z. sp. z o.o.,
77. "(...)"
78. "(...)"
79. "(...)"
80. "(...)"
81. "(...)"
82. "(...)"
83. "(...)"
84. "(...)"
85. "(...)"
86. "(...)"
87. "(...)"
88. "(...)"
89. "(...)"
90. "(...)"
91. "(...)"
92. "(...)"
93. "(...)"
94. "(...)"
95. "(...)"
96. "(...)"
97. "(...)"
98. "(...)"
99. "(...)"
100. "(...)"
101. "(...)"
102"(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)"
103. "(...)"
104. "(...)"
105. "(...)"
106. "(...)"
107. "(...)"
108. "(...)"
109. "(...)"
110. "(...)"
111. "(...)"
112. "(...)"
113. "(...)"
114. "(...)"
115. "(...)"
116. "(...)"
117. "(...)"
118. "(...)"
119. "(...)"
120. "(...)"
121. "(...)"
122. "(...)"
123. "(...)"
124. "(...)"
125. "(...)"
126. "(...)"
127. "(...)"
128. "(...)"
129. "(...)"
2. ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkcie 1 decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, na poziomie 0,0333448609%,
3. na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 oraz jednolitego wskaźnika, o którym mowa w pkcie 2, w części, w zakresie, w którym było ono prowadzone wobec następujących podmiotów:
1. "(...)"
2. "(...)"
3. "(...)"
4. "(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)",
5. "(...)"
6. "(...)"
7. "(...)"
8. "(...)"
9. "(...)"
10. "(...)". z siedzibą w "(...)"
11. "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)".
Decyzja z "(...)" czerwca 2017 r. została zaskarżona wspomnianymi wcześniej wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny (dalej "NSA") wyrokiem z 29 grudnia 2017 r. sygn. II GSK 3209/17 oddalił skargi kasacyjne "(...)"oraz "(...)", złożone od wyroku WSA oddalającego skargi na tę decyzję, w związku z czym Decyzja o Dopłacie 2011 stała się prawomocna.
Pismem z 11 maja 2018 r. Prezes UKE zawiadomił strony postępowania o przysługującej im zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. możliwości zapoznania się z materiałem zgromadzonym w sprawie, a także wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie do 28 maja 2018 r.
W związku z faktem wykreślenia z rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych ("RPT") spółki "(...)"oraz doniesieniami medialnymi dotyczącymi przekazania działalności telekomunikacyjnej spółce "(...)"S.A. Prezes UKE pismem z 30 listopada 2018 r., monitowanym pismem z 11 stycznia 2019 r., wezwał "(...)"do przekazania wszelkich dokumentów i informacji (ew. uchwał, planów podziału, umów) wskazujących przedsiębiorcę telekomunikacyjnego, na którym spoczywają obecnie obowiązki z art. 97 Pt, w szczególności w zakresie udziału w pokryciu dopłaty z tytułu świadczenia usługi powszechnej.
Pismem z 25 stycznia 2019 r. UPC Polska zawiadomiła o połączeniu spółek "(...)"oraz "(...)" poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"na spółkę przejmującą "(...)" (tj. połączenie w trybie art. 492 § 1 ust. 1 k.s.h. w związku z art. 515 § 1 k.s.h.).
Jak wskazano wcześniej Prezes UKE decyzją z "(...)" lipca 2019 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję własną z "(...)" czerwca 2017 r. i orzekł w tym zakresie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podniósł, iż zgodnie z art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie k.p.a. ze zmianami wynikającymi z Pt oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2062, z późn. zm.).
Prezes UKE wskazał, że kwestie ustalenia dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, a następnie obowiązku jej pokrycia przez ustalonych przedsiębiorców telekomunikacyjnych regulują w sposób całościowy kolejne normy prawne, zawarte w przepisach art. 95-99 Pt.
Prezes UKE podniósł, iż wyrokiem z 22 marca 2017 r. sygn. akt VI SA/Wa 1571/16 WSA w Warszawie oddalił skargi wniesione przez "(...)" i "(...)" od Decyzji o Dopłacie 2011. Natomiast NSA wyrokiem z 29 grudnia 2017 r. sygn. akt II GSK 3209/17 oddalił skargi kasacyjne "(...)" oraz "(...)", złożone od wyroku WSA z 22 marca 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1571/16. Tym samym Decyzja o Dopłacie 2011 stała się prawomocna.
W związku z wydaniem ww. Decyzji o Dopłacie 2011, następnym krokiem, zdaniem organu, było ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty. Prezes UKE miał przy tym na uwadze, że nie jest właściwe określanie w tym samym postępowaniu, prowadzonym w oparciu o normę art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 Pt, udziału w dopłacie poprzez wskazywanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z przedsiębiorców, z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 3 Pt, zgodnie z którym Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.
W związku z tym, Prezes UKE, po ponownej analizie sprawy zakończonej decyzją pierwszoinstnacyjną, uchylając tę decyzję w całości i w tym zakresie orzekając co do istoty sprawy, w pkcie I niniejszej decyzji ustalił poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 (w pkcie III umarzając postępowanie w zakresie niektórych przedsiębiorców, o czym będzie mowa poniżej), zaś w pkcie II niniejszej decyzji ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w pkt I niniejszej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011.
Organ wskazał, że zgodnie z art. 2 pkt 27 Pt przedsiębiorcą telekomunikacyjnym jest przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych (będący operatorem lub dostawcą usług w rozumieniu tego przepisu Pt). Zdaniem organu nie można wiązać obowiązku udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w dopłacie jedynie z wykonywaniem działalności telekomunikacyjnej odpowiadającej swoim przedmiotem usługom, z tytułu świadczenia których Prezes UKE przyznał dopłatę na rzecz przedsiębiorcy wyznaczonego.
W ocenie Prezesa UKE należy w pierwszej kolejności ustalić, czy dany podmiot był przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata. Podmiot musi być także przedsiębiorcą telekomunikacyjnym nie tylko w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, lecz również musi być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego tego udziału.
Prezes UKE ustalił status poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych na podstawie wpisu do RPT. Organ podniósł, iż wpis do RPT rodzi bowiem skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków wynikających w szczególności z Pt.
Dlatego też Prezes UKE doszedł do wniosku, że podmioty posiadające wpis do RPT w 2011 r. i w dniu wydania niniejszej decyzji, które w 2011 r. uzyskały przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln zł, są obowiązane do udziału w Dopłacie 2011.
Na podstawie danych z RPT w 2011 r. oraz uzyskanych w ramach wykonywania obowiązku sprawozdawczości przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o którym mowa w art. 7 Pt, Prezes UKE opracował wstępną listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2011 r. osiągnęli przychód z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych.
Przy ustalaniu listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2011, Prezes UKE, ponownie rozpatrując sprawę, miał na uwadze, aby lista ta była kompletna i należycie odzwierciedlająca stan prawny i faktyczny. W związku z tym, Prezes UKE rozważył, czy przy jej tworzeniu należy wziąć pod uwagę połączenia, przejęcia, podziały i przekształcenia spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jak również ewentualne zmiany nazw tych spółek. W związku z tym, Prezes UKE przeanalizował regulujące wyżej wspomnianą materię przepisy k.s.h., a w szczególności przepis art. 494 k.s.h. Prezes UKE, ponownie ustalając listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, brał również pod uwagę fakt:
1. połączeń, podziałów, przejęć i przekształceń na podstawie k.s.h. spółek będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi,
2. zmiany nazwy, która nie ma wpływu na prawa i obowiązki podmiotu.
Po powtórnym przeanalizowaniu przesłanek, które decydują o uznaniu danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za zobowiązanego do udziału w Dopłacie 2011, tj. po powtórnej analizie danych przede wszystkim z KRS, CEIDG i RPT, Prezes UKE stwierdził, że ustalenia dokonane w postępowaniu zakończonym wydaniem Decyzji są prawidłowe i aktualne, poza następującymi przypadkami, gdzie nastąpiły poniżej opisane zmiany:
"(...)";
Organ stwierdził, że z KRS "(...)"wynika, że nastąpił podział przez wydzielenie spółki "(...)" (spółka dzielona) w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., przez przeniesienie części majątku, stanowiącego zorganizowaną część tego przedsiębiorstwa, na nowo zawiązaną spółkę "(...)" (spółka nowo zawiązana). Podział ten nastąpił Uchwałami z 16 listopada 2015 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "(...)" oraz Wspólników spółki nowo zawiązanej "(...)" (Rep. A Nr "(...)"zaprotokołowanymi przez notariusza M. M. Kancelaria Notarialna w "(...)"). Podział majątku spółki został dokonany zgodnie z planem podziału sporządzonym 29 września 2015 r. Zgodnie z pkt. 7.3 planu podziału, spółce nowo zawiązanej przypisane zostały aktywa i pasywa zorganizowanej części przedsiębiorstwa stanowiącej Oddział w "(...)"
wg bilansu sporządzonego na dzień 1 sierpnia 2015 r.
Natomiast w pkt. 3 Załącznika Nr 5 do Planu podziału wymienione zostały m.in. umowy zawarte z poszczególnymi nadawcami;
- umowy zawarte z właścicielami i zarządcami nieruchomości, których przedmiotem jest m.in. budowa i utrzymanie sieci, świadczenie usług telekomunikacyjnych;
- umowy abonenckie dotyczące świadczenia usług telekomunikacyjnych {aktywne usługi w zakresie Internet, telewizja, telefon), zawarte z podmiotami oznaczonymi w systemie billingowym numerami ID).
A zatem, organ stwierdził, że jak wynika ze wskazanego powyżej planu podziału, jego intencją było przejęcie przez spółkę wydzieloną ("(...)") wszelkich składników majątkowych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, służących prowadzeniu działalności telekomunikacyjnej. Zatem mając na uwadze przepisy art. 531 § 2 k.s.h. oraz treść planu podziału, obowiązek udziału w Dopłacie 2011 przeszedł "(...)"na "(...)".
Następnie organ podniósł, iż 31 grudnia 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)". "(...)"w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)"(spółka przejmująca) ze spółką "(...)" (spółka przejmowana) poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"spółkę przejmującą "(...)" (tj. połączenie w trybie art. 492 § 1 ust. 1 k.s.h. w związku z art. 515 § 1 k.s.h.). Uchwała o połączeniu została podjęta 19 grudnia 2018 r. przez nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki "(...)". Z RPT wynika, że 18 stycznia 2019 r. "(...)" została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym spółka "(...)"przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym.
W związku z powyższym Prezes UKE skonkludował, iż obowiązek udziału w Dopłacie 2011 (za "(...)") spoczywa obecnie na spółce "(...)".
- "(...)";
Organ stwierdził, iż z KRS "(...)" wynika, że spółka "(...)"została w całości przejęta przez "(...)". Połączenie spółek nastąpiło przez przejęcie całości majątku "(...)"na spółkę "(...)".
W związku z powyższym obowiązek udziału w Dopłacie 2011 (za "(...)") spoczywa obecnie na spółce "(...)".
- "(...)" sp. z o.o.;
Prezes UKE stwierdził, że po następujących zmianach opisanych w Decyzji spółka "(...)" sp. z o.o. nr KRS "(...)" została wpisana do RPT pod numerem "(...)".
12 stycznia 2016 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym dokonano wpisu nr "(...)", z którego wynika m.in., iż "(...)" sp. z o.o. dokonała zmiany nazwy firmy na "(...)" sp. z o.o. ("(...)"poz. "(...)"). Zmianie uległ również adres siedziby spółki z: "(...)" (kod pocztowy: "(...)"), ul. "(...)"na: "(...)" (kod pocztowy: "(...)"), ul. "(...)". 15 stycznia 2016 r. w KRS dokonano wpisu w rejestrze przedsiębiorców pod nr KRS "(...)" nowo zawiązanej spółki "(...)" sp. z o.o., powstałej w wyniku podziału spółki dzielonej "(...)"sp. z o.o. KRS "(...)" (obecnie "(...)" sp. z o.o.) poprzez wydzielenie części majątku spółki dzielonej i zawiązanie nowej spółki"(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)"). Tym samym "(...)"sp. z o.o. powstała wskutek podziału spółki "(...)" sp. z o.o. (dawniej "(...)"sp. z o.o.) poprzez wydzielenie części majątku spółki dzielonej i zawiązanie nowej spółki"(...)"sp. z o.o. nr KRS "(...)" na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., tj. przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na spółkę nowo zawiązaną - podział przez wydzielenie. Powyższy podział został dokonany zgodnie z uchwałą nr "(...)" nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki "(...)" sp. z o.o. (dawniej "(...)"sp. z o.o.) z 17 grudnia 2015 r. o podziale oraz zgodnie z uchwałą nr "(...)" nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki "(...)" sp. z o.o. z 17 grudnia 2015 r.
Podział majątku spółki został dokonany zgodnie z planem podziału przyjętym przez zarząd spółki dzielonej 30 października 2015 r. Na podstawie Planu Podziału "(...)" sp. z o.o. z 30 października 2015 r., Prezes UKE stwierdził, że:
1. z pkt. I Planu Preambuły lit. i - ii wynika, że składniki majątkowe "(...)" sp. z o.o. (spółki dzielonej) zostały przypisane do tzw.:
- "działu sprzedaży" - działu świadczącego usługi telekomunikacyjne i prowadzącego działalność w szczególności w zakresie świadczenia usług na rzecz abonentów będących osobami fizycznymi oraz podmiotów gospodarczych, na ich własne potrzeby,
- "działu zarządzania" - zajmującego się zarządzaniem infrastrukturą telekomunikacyjną, w szczególności aktywami trwałymi w postaci środków trwałych, infrastruktury
2. z pkt. I ppkt. 1.1. i 1.2 wynika, że działalność telekomunikacyjna prowadzona przez spółkę dzieloną ("(...)"sp. z o.o.) po podziale będzie prowadzona przez spółkę nowo zawiązaną. Podział spółki dzielonej będzie polegać na przejęciu części jej majątku (zespołu składników tworzących "dział sprzedaży") przez spółkę nowo zawiązaną. Z uwagi na markę i pozycję posiadaną przez spółkę dzieloną, spółka nowozawiązana będzie kontynuowała działalność telekomunikacyjną na rzecz abonentów.
3. z pkt. II ppkt. 2 wynika, że wszystkie składniki majątku spółki dzielonej nieprzypisane w Planie Podziału spółce nowozawiązanej pozostaną w spółce dzielonej.
Zgodnie z pkt. I ppkt. 2.1 planowany podział nastąpił w drodze przeniesienia części majątku spółki dzielonej w postaci "działu sprzedaży" stanowiącego zespół składników materialnych i niematerialnych potrzebnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług telekomunikacyjnych na spółkę nowozawiązaną. Prezes UKE wskazał, że z pkt. I ppkt. 1.1 planu podziału wprost wynika, iż działalność telekomunikacyjna prowadzona przez spółkę dzieloną "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)", obecnie "(...)" sp. z o.o.) po podziale będzie prowadzona przez nowo zawiązaną spółkę "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)"). Zatem uznać należy, iż zobowiązania związane z Dopłatą 2011 w całości przypadają nowozawiązanej spółce "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)"), jako związane ze składnikami majątkowymi związanymi z działalnością telekomunikacyjną kontynuowaną przez tę spółkę.
Organ podniósł, iż odrębnymi pismami z 13 lipca 2016 r. "(...)" sp. z o.o. i "(...)" sp. z o.o. (dawniej "(...)" sp. z o.o.) zgodnie oświadczyły, iż,, (...) obowiązek udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej za lata 2007-2011 w całości przypada spółce "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)")". Mając jednak na uwadze przepisy art. 531 § 2 ksh oraz plan podziału "(...)" sp. z o.o. z 30 października 2015 r., Prezes UKE uznał, iż obowiązek udziału w Dopłacie 2011 za spółkę dzieloną "(...)" sp. z o.o. (aktualnie "(...)" sp. z o.o. - KRS "(...)") po podziale w całości przypada nowo zawiązanej spółce "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)").
Następnie w KRS "(...)" dokonano wpisu Nr 11 z 31 stycznia 2019 r., z którego wynika, że "(...)" sp. z o.o. zmienił nazwę na "(...)".
Z KRS "(...)" wynika również, że "(...)" przeszła w stan likwidacji. Uchwałę w tej sprawie podjęto 14 lutego 2019 r. W związku z powyższym obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na spółce "(...)"sp. z o.o. w likwidacji.
- "(...)" S.A.;
Prezes UKE podniósł, że 22 stycznia 2016 r. Sąd Rejonowy "(...)". "(...)","(...)"Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych ogłosił upadłość obejmującą likwidację majątku spółki "(...)"S.A. oraz powołał na syndyka masy upadłościowej Pana J. L. (wpis w KRS nr "(...)" z 14 marca 2016 r., "(...)", poz. "(...)"),
6 lipca 2018 r. spółka "(...)" S.A. w upadłości została wykreślona z RPT i tym samym utraciła status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Dodatkowo, w KRS brak jest informacji o przejęciu spółki "(...)" S.A. w upadłości bądź jej części, co dawałoby podstawy do ustalenia istnienia jej następcy prawnego.
Dlatego Prezes UKE uznał, że na skutek wykreślenia z RPT, na "(...)" w upadłości nie ciąży już obowiązek udziału w Dopłacie 2011.
- "(...)" sp. z o.o.;
Organ wskazał, że z KRS "(...)" wynika, że nastąpiło połączenie spółek "(...)" sp. z o.o. oraz "(...)"sp. z o.o. (dawniej "(...)"sp. z o.o.) (KRS "(...)" w trybie art. 516 § 6 k.s.h. (przejęcie przez spółkę przejmującą swojej spółki jednoosobowej). Uchwała o połączeniu podjęta została 17 listopada 2011 r. przez nadzwyczajne zgromadzenie wspólników "(...)"sp. z o.o. notariusz K.N., kancelaria notarialna w "(...)", rep. A nr "(...)". Z KRS wynika, że spółka "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)") została wykreślona z KRS - Rejestru Przedsiębiorców 22 grudnia 2011 r. Z KRS"(...)"wynika, że nastąpiło połączenie spółek "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)") oraz "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)") w trybie art. 516 § 6 k.s.h. (przejęcie przez spółkę przejmującą swojej spółki jednoosobowej). Z KRS wynika, że "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)") została wykreślona z KRS - Rejestru Przedsiębiorców 27 października 2014 r. Z KRS "(...)" (wpis Nr "(...)"z "(...)" lipca 2014 r. - "(...)") wynika, że spółka "(...)"sp. z o.o. zmieniła nazwę na "(...)" sp. z o.o. "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)") jest wpisana do RPT pod numerem "(...)".
Prezes UKE ponadto podniósł, że z KRS "(...)" wynika, że nastąpiło przekształcenie spółki "(...)" sp. z o o. w spółkę akcyjną, na podstawie uchwały podjętej przez Zgromadzenie Wspólników "(...)" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością 27 grudnia 2017 r., objętej protokołem sporządzonym przez Notariusza w "(...)"S. – W. Rep. A Nr "(...)"
Dlatego organ skonkludował, iż obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na spółce "(...)" S.A.
- "(...)";
Prezes UKE wskazał, że postanowieniem z "(...)" czerwca 2017 r. Sąd Rejonowy "(...)". "(...)"w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy dla spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych otworzył postępowanie sanacyjne dłużnika "(...)" i wyznaczył zarządcę "(...)" - spółkę "(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)". Postanowieniem z "(...)"stycznia 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)". "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy do spraw upadłościowych i restrukturyzacyjnych ogłosił upadłość "(...)" oraz powołał na syndyka masy upadłościowej Panią K. U.. Następnie postanowieniem z "(...)" września 2018 r. Sąd Okręgowy w "(...)""(...)" Wydział Gospodarczy Odwoławczy zmienił postanowienie z "(...)" styczni 2018 r. i oddalił wniosek o ogłoszenie upadłości "(...)".
Z KRS "(...)" wynikało, że "(...)" przeszła w stan likwidacji, uchwałę w tej sprawie podjęto "(...)" października 2018 r.
Zgodnie z KRS"(...)"wynika, że "(...)"nie jest już w stanie likwidacji. Uchwałę w tej sprawie podjęto 25 marca 2019 r.
W związku z powyższym Prezes UKE uznał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa na "(...)".
- "(...)";
Prezes UKE podniósł, że 28 lutego 2017 r. Sąd Rejonowy "(...)"w "(...)","(...)"Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)" (spółka przejmująca) z zależną od niej w 100% spółką "(...)" (spółka przejmowana) poprzez przejęcie przez "(...)"całości majątku spółki "(...)" (art. 492 § 1 pkt 1 k.s.h. w związku z art. 515 oraz art. 516 § 1, 5 i 6 k.s.h.). Uchwała o połączeniu została podjęta 6 lutego 2017 r. przez nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki "(...)"przed notariuszem A. K. prowadzącą kancelarię notarialną w "(...)", rep. A nr "(...)". Z RPT wynika, że 23 marca 2017 r. "(...)"została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym "(...)"przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym.
Z KRS "(...)" wynika, że spółka "(...)"została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców 5 grudnia 2017 r. Z chwilą wykreślenia z KRS spółka ta przestała istnieć, a tym samym nie prowadzi już działalności gospodarczej. Stąd Preze UKE uznał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 przeszedł z "(...)"na "(...)".
- "(...)"sp. z o.o.
Organ podkreślił, że z KRS "(...)" wynika, że "(...)"sp. z o.o. zmienił nazwę na "(...)"sp. z o.o. (wpis do KRS Nr "(...)" z 6 września 2013 r. - "(...)"poz. "(...)"). Następnie 2 maja 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)" w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)" (spółka przejmująca) ze spółką "(...)"sp. z o.o. (spółka przejmowana) poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"sp. z o.o. na spółkę przejmującą "(...)"bez podwyższania kapitału zakładowego spółki przejmującej.
Z RPT wynika, że 1 sierpnia 2018 r. spółka "(...)"sp. z o.o. została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym spółka "(...)"sp. z o.o. przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym.
Z KRS "(...)" wynika natomiast, że spółka "(...)"sp. z o.o. została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców 8 sierpnia 2018 r. Z chwilą wykreślenia z KRS spółka ta przestała istnieć, a tym samym nie prowadzi już działalności gospodarczej.
Z powyższych ustaleń zdaniem organu wynika, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 przeszedł z "(...)"sp. z o.o. na "(...)".
- "(...)"S.A.
Organ podniósł, że z KRS "(...)"wynika, że spółka "(...)"S.A. zmieniła nazwę na "(...)" S.A. (wpis do KRS Nr "(...)" z 9 grudnia 2013 r. - "(...)"poz. "(...)").
Z KRS "(...)" (wpis nr "(...)" z 30 czerwca 2016 r.) wynika, że nastąpiło otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego (Sąd Rejonowy "(...)" "(...)"w "(...)", X Wydział Gospodarczy). Jednocześnie, 20 kwietnia 2018 r. spółka "(...)"Usług w likwidacji została wykreślona z RPT i tym samym utraciła status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Dodatkowo, w rejestrach KRS brak jest informacji o przejęciu ww. spółki, bądź jej części, co dawałoby podstawy do ustalenia istnienia jej następcy prawnego.
Dlatego organ uznał, że na skutek wykreślenia z RPT, na "(...)"w likwidacji (wcześniej: "(...)"S.A.) nie ciąży już obowiązek udziału w Dopłacie 2011.
- "(...)"S.A.;
Prezes UKE wskazał, że 2 maja 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)"w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)" (spółka przejmująca) z spółką "(...)"S.A. (spółka przejmowana) poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"S.A. na spółkę przejmującą "(...)"bez podwyższania kapitału zakładowego spółki przejmującej (tj. połączenie w trybie art. 492 § 1 ust. 1 k.s.h. w związku z art. 515 § 1 k.s.h.).
Organ podniósł, że z RPT wynika, że 1 sierpnia 2018 r. spółka "(...)" S.A. została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym "(...)"S.A. przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym.
Dlatego organ uznał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 przeszedł z "(...)"S.A. na "(...)".
- "(...)";
Organ wskazał, że "(...)"zmieniła nazwę na "(...)" (wpis do KRS "(...)" Nr "(...)" z 24 października 2017 r.).
- P. Z. sp. z o.o. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "(...)"
Organ podniósł, że z KRS "(...)" wynika, że doszło do przekształcenia przedsiębiorcy będącego osobą fizyczną wykonującego we własnym imieniu działalność gospodarczą w jednoosobową spółkę kapitałową, tj. "(...)" sp. z o.o. Oświadczenie o przekształceniu w spółkę z o.o. w formie aktu notarialnego z 31 października 2016 r. zostało sporządzone przez notariusza E. H.prowadzącą kancelarię notarialną w "(...)"przy al. "(...)", numer repertorium "(...)"; 24 listopada 2016r., rep. A nr "(...)". Ponadto z KRS "(...)" (wpis nr 7 z 18 grudnia 2017 r.; "(...)") wynika, że nastąpiła zmiana danych w rejestrze poprzez zmianę firmy, pod którą działa spółka z "(...)"sp. z o.o. na "(...)"sp. z o.o.
W związku z powyższym obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na spółce "(...)".
- "(...)"sp. z o.o.;
Organ podniósł, że z KRS "(...)" wynika, że spółka "(...)"sp. z o.o. zmieniła nazwę na "(...)" sp. z o.o. (wpis do KRS Nr "(...)" z 23 kwietnia 2014 r. - "(...)", poz. "(...)"). Następnie spółka "(...)" sp. z o.o. zmieniła nazwę na "(...)"Infrastruktura sp. z o.o. (wpis do KRS "(...)" Nr "(...)" z 10 sierpnia 2018 r.). Organ uznał zatem, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na PSN.
- "(...)"sp. z o.o.;
Organ wskazał, że z KRS "(...)" wynika, że nastąpiło przekształcenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę akcyjną w trybie art. 351 § 1 k.s.h., w związku z powyższym obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na spółce "(...)" S.A.
- "(...)"sp. z o.o.;
Prezes UKE podniósł, że z RPT wynika, że "(...)"sp. z o.o. została wpisana do rejestru 13 grudnia 2004 r. pod numerem "(...)" i wykreślona z niego 8 sierpnia 2013 r. Natomiast z KRS "(...)" wynika, że 25 sierpnia 2017 r. dokonano wpisu (57) o dokonaniu zmiany danych w rejestrze (sygn. akt "(...)"), zgodnie z którą dotychczasowa firma, pod którą działała "(...)"sp. z o.o. uległa zmianie na "(...)" sp. z o.o. Z RPT wynika natomiast, że spółka "(...)"sp. z o.o. została wpisana do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych 17 lipca 2017 r. pod numerem "(...)". W związku z powyższym Prezes UKE uznał, że "(...)"sp. z o.o. (poprzednio: "(...)" sp. z o.o.) jest zobowiązana obecnie do udziału w Dopłacie 2011.
- "(...)"sp. z o.o.;
Prezes UKE podniósł, że z KRS "(...)" wynika, że spółka "(...)"sp. z o.o. powstała w wyniku przekształcenia spółki "(...)"S.A. na mocy Uchwały Zwyczajnego Walnego Zgromadzenia spółki "(...)"S.A. z 29 marca 2012 r. Następnie 30 listopada 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)". "(...)"w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)" (spółka przejmująca) z spółką "(...)"sp. z o.o. z siedzibą we "(...)" (spółka przejmowana) poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"sp. z o.o. na spółkę przejmującą "(...)"w trybie art. 492 § 1 ust. 1 k.s.h. w związku z art. 515 § 1 k.s.h. Stąd organ uznał, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na "(...)".
- "(...)";
Organ wskazał, że "(...)" sp. z o.o. (nr KRS "(...)") została wpisana do RPT pod numerem "(...)". 5 stycznia 2016 r. w Krajowym Rejestrze Sądowym dokonano wpisu nr "(...)" nr KRS "(...)", z którego wynika m.in., że spółka "(...)"sp. z o.o. dokonała zmiany nazwy firmy na "(...)" sp. z o.o. ("(...)" nr "(...)").
5 stycznia 2016 r. w KRS dokonano także wpisu w rejestrze przedsiębiorców pod nr KRS "(...)" nowo zawiązanej spółki "(...)" sp. z o.o. powstałej w wyniku podziału spółki dzielonej "(...)"sp. z o.o. o KRS "(...)" (obecnie "(...)" sp. z o.o.) poprzez wydzielenie części majątku spółki dzielonej i zawiązanie nowej spółki "(...)" sp. z o.o. nr KRS "(...)". Tym samym spółka "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)") powstała na skutek podziału spółki "(...)" sp. z o.o. (dawniej "(...)" sp. z o.o.) na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 ksh, tj. przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na spółkę nowo zawiązaną - podział przez wydzielenie. Powyższy podział został dokonany zgodnie z uchwałą nr 1 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki "(...)"sp. z o.o. (dawniej "(...)"sp. z o.o.) z 17 grudnia 2015 r. o podziale oraz zgodnie z uchwałą nr 1 nadzwyczajnego zgromadzenia wspólników spółki "(...)"sp. z o.o. w organizacji z 17 grudnia 2015 r. Podział majątku spółki został dokonany zgodnie z planem podziału przyjętym przez zarząd spółki dzielonej 30 października 2015 r. Powyższy plan został wraz z załącznikami ogłoszony, na podstawie art. 535 § 3 k.s.h, na stronie internetowej spółki. Na podstawie Planu Podziału "(...)"sp. z o.o. z 30 października 2015 r., Prezes UKE stwierdził, że:
1. z pkt. I Planu Preambuły lit. i - ii wynika, że składniki majątkowe "(...)" sp. z o.o. (spółki dzielonej) zostały przypisane do tzw.:
- "działu sprzedaży" - działu świadczącego usługi telekomunikacyjne i prowadzi działalność w szczególności w zakresie świadczenia usług na rzecz podmiotów gospodarczych,
- "działu zarządzania" - zajmującego się zarządzaniem środkami trwałymi, jako zespół składników majątkowych tego działu wskazano infrastrukturę informatyczną oraz telekomunikacyjną
2. z pkt. I ppkt. 1.1. i 1.2 wynika, że zespół składników majątku tworzący dział sprzedaży przejdzie na nowo zawiązaną spółkę, która będzie prowadzić działalność pod firmą (nazwą) spółki dzielonej
3. z pkt. II ppkt. 2 wynika, że wszystkie składniki majątku spółki dzielonej nieprzypisane w Planie Podziału spółce nowo zawiązanej pozostaną w spółce dzielonej.
Prezes UKE wskazał, iż z pkt. I ppkt. 1.1 planu podziału wprost wynika, iż działalność telekomunikacyjna prowadzona przez spółkę dzieloną "(...)" sp. z o.o. (KRS "(...)") po podziale będzie prowadzona przez nowozawiązaną spółkę "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)"). Zatem organ uznał, iż zobowiązania związane z Dopłatą 2011 w całości przypadają nowo zawiązanej spółce "(...)" (KRS "(...)"), a fakt podjęcia 22 kwietnia 2016 r. przez nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki"(...)" sp. z o.o. uchwały o rozwiązaniu spółki w drodze likwidacji pozostaje bez wpływu na kwestię obowiązku udziału "(...)"w Dopłacie 2011. Organ podniósł, że odrębnymi pismami z 4 sierpnia 2016 r. "(...)"sp. z o.o. i "(...)"sp. z o.o. (dawniej "(...)"sp. z o.o.) zgodnie oświadczyły, iż,, (...) obowiązek udziału w pokryciu dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej za lata 2007-2011 w całości przypada spółce "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)")". Mając jednak na uwadze przepisy art. 531 § 2 ksh oraz plan podziału "(...)"sp. z o.o. z 30 października 2015 r., Prezes UKE uznał, iż obowiązek udziału w Dopłacie 2011za spółkę dzieloną "(...)"sp. z o.o. (aktualnie "(...)"sp. z o.o. - KRS "(...)") po podziale w całości przypada nowo zawiązanej spółce "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)").
- "(...)""(...)" sp. z o.o.;
Organ podniósł, iż z KRS "(...)" wynika, że na mocy Uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników spółki "(...)"sp. z o.o. z 11 maja 2017 r. nastąpiło przekształcenie spółki "(...)" sp. z o.o. w spółkę akcyjną, w związku z powyższym obowiązek udziału w Dopłacie 2011 spoczywa obecnie na "(...)"Net S.A.
- "(...)" S.A.;
Organ podniósł, że 11 maja 2015 r. wykreślono z KRS spółkę "(...)"S.A. (KRS "(...)" - wpis z 18 maja 2015 r. "(...)"), a pod numerem KRS "(...)" (wpis Nr "(...)" z "(...)" maja 2015 - "(...)") została wpisana nowa spółka "(...)"sp. z o.o., która powstała w wyniku przekształcenia w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Z kolei pod numerem KRS "(...)"została wpisana nowa spółka "(...)" sp. z o.o. sp. k., powstała z przekształcenia - na podstawie art. 551 i 575 k.s.h. – "(...)"sp. z o.o. w spółkę komandytową. Z KRS "(...)" wynika, że 18 listopada 2016 r. dokonano wpisu Nr "(...)", zgodnie z którym wykreślono nazwę "(...)" sp. z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa, a wpisano "(...)" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowa ("(...)", poz. "(...)").
- "(...)"
Organ wskazał, że z RPT wynika, że 9 listopada 2018 r. "(...)"została na swój wniosek wykreślona z rejestru i przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. W KRS brak jest wpisów o połączeniu, przejęciu, podziale lub przekształceniu tego przedsiębiorcy.
Jednocześnie, z pisma "(...)"w postępowaniu ws. udziału w pokryciu dopłaty do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej za rok 2009, z 17 stycznia 2019 r., włączonego do akt niniejszego postępowania administracyjnego, wynika, że spółka nie dokonywała żadnych przekształceń podmiotowych z udziałem "(...)", w tym nie dokonywała przekształceń objętych regulacją k.s.h. Ww. pismo zawiera także informację, że "(...)"nie prowadzi działalności telekomunikacyjnej, a ujawnione w KRS dane na temat przedmiotu działalności tej spółki są częściowo nieaktualne. Uzasadnieniem powyższej sytuacji, co wskazane zostało w treści przedmiotowego pisma, jest planowana likwidacja spółki. Z uwagi na powyższe Prezes UKE nie uznał "(...)"za stronę niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.
W odniesieniu natomiast do przestanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 milionów zł w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, Prezes UKE, ponownie rozpoznając sprawę, miał na uwadze, iż w doktrynie podnosi się, że "Określenie przedsiębiorców zobowiązanych do wnoszenia dopłat i zwolnionych z dopłat nastąpiło za pomocą kryterium wysokości rocznego przychodu z działalności telekomunikacyjnej. (...) Zobowiązani do udziału w pokrywaniu dopłaty są przedsiębiorcy, których przychód z działalności telekomunikacyjnej przekroczył w roku kalendarzowym objętym dopłatami 4 min złotych. Kwota ta nie podlega waloryzacji i może być zmieniana tylko w trybie nowelizacji ustawy. Kwota ta jest stosowana niezależnie od okresu prowadzenia działalności w danym roku kalendarzowym, a więc dotyczy również przedsiębiorców, którzy prowadzili działalność przez krótszy okres" (St. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Warszawa 2013, s. 613).
Mając na uwadze przywołane wyżej stanowisko doktryny, Prezes UKE, badając zaistnienie przesłanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 milionów zł w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, wziął pod uwagę:
- przychody osiągnięte w roku 2011 z działalności telekomunikacyjnej, przy czym nie ma znaczenia, czy działalność telekomunikacyjna była prowadzona przez cały 2011 r., czy przez część tego roku,
- wszystkie przychody z działalności telekomunikacyjnej z tego roku, niezależnie od rodzaju i zakresu prowadzonej działalności telekomunikacyjnej.
Prezes UKE podniósł, że w ramach obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt, każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobowiązany do przekazywania do 31 marca danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych w poprzednim roku obrotowym. Pomimo tego, że treść art. 7 Pt została znowelizowana, regulacja, o której mowa powyżej, nie uległa zmianie. Podobnie zmianie nie uległo również to, że do przekazywania przedmiotowych danych służą formularze, które określa rozporządzenie ministra właściwego do spraw informatyzacji, wydawane na podstawie art. 7 ust. 3 Pt. W zakresie sprawozdawczości za 2011 r. obowiązywało Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie wzorów formularzy służących do przekazywania danych dotyczących działalności telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2009 r., Nr 5, poz. 22). Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia stanowił wzór Formularza 00 - Informacja o przedsiębiorcy telekomunikacyjnym za rok sprawozdawczy, w którym pozycję 00.02.1 stanowiły Przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto). Zatem na podstawie obowiązku sprawozdawczego, określonego w art. 7 Pt oraz uszczegółowionego rozporządzeniem, wydanym na podstawie art. 7 ust. 3 Pt, każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny był zobowiązany do przedstawienia Prezesowi UKE danych o wielkości przychodów z działalności telekomunikacyjnej za rok 2011. Jednakże Prezes UKE nie ograniczył się wyłącznie do Formularzy 00 i w sposób wyczerpujący zebrał cały materiał dowodowy w ww. zakresie.
Prezes UKE przyjmował kwoty przychodów z działalności telekomunikacyjnej podane w Formularzach 00 przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w przypadku, gdy zostały one potwierdzone przez strony lub gdy strony w ramach postępowania nie podały innej wysokości tych przychodów.
W przypadku:
1) gdy w trakcie postępowania strony podały inne kwoty niż w Formularzach 00 i uzasadniły tę zmianę, Prezes UKE, po analizie materiału i ocenie zasadności zmian, przyjmował kwoty podane w ramach postępowania, za wyjątkiem "(...)" S.A., co zostało szczegółowo wyjaśnione w dalszej części niniejszej decyzji,
2) przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się w 2011 r. z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt i na liście przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w dopłacie znaleźli się w wyniku podjętych przez Prezesa UKE dodatkowych działań, Prezes UKE przyjmował kwoty przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej podane przez tych przedsiębiorców w odpowiedzi na wezwania skierowane do nich na podstawie art. 6 Pt.
Powyższe miało miejsce dla następujących przypadków, tj.:
Ad. 1)
1. "(...)" - pisma z 29 października 2013 r. i 27 czerwca 2016 r. spółka
podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. niższą niż podana w Formularzu 00, wyjaśniając, że do kwoty wskazanej w Formularzu 00 oprócz przychodów z działalności telekomunikacyjnej zakwalifikowane były także pozostałe przychody operacyjne.
2. "(...)" - pisma z 17 października 2013 r. i 22 czerwca 2016 r. spółka wskazała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. wyższą niż podana w Formularzu 00, a następnie podała, że właściwa jest wartość z Formularza 00 i nie wyjaśniła rozbieżności. W związku z powyższym, Prezes UKE przyjął kwotę podaną w Formularzu 00.
3. "(...)"- pismo z 3 grudnia 2013 r. i z 1 lipca 2016 r. spółka podała wyższą niż podana w Formularzu 00 wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r., wyjaśniając następnym pismem, że kwota podana w Formularzu 00 zawiera błąd rachunkowy polegający na pominięciu przychodów z działalności hostingowej i stron www oraz sprzedaży usług jednostkom powiązanym kapitałowo.
4. "(...)"podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. wyższą niż podana w Formularzu 00, wskazując, iż jest to kwota ustalona po zakończeniu inwentaryzacji przychodów z wykonywanej działalności telekomunikacyjnej w zakresie liczby dzierżawionych łączy oraz wielkości przychodu w latach 2010-2012.
5. "(...)" w pismach z 23 października 2013 r. i 27 czerwca 2016 r. podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej za 2011 r. wyższą niż wskazana w Formularzu 00, wyjaśniając, iż dane podawane w ramach sprawozdawczości są jedynie informacją wstępną i dopiero po zamknięciu bilansu za rok 2011, tj. w czerwcu 2012 r., możliwe jest podanie rzeczywistych przychodów spółki. Spółka wyjaśniła także, że rozbieżności wynikały z błędnego zaliczenia części przychodów z działalności telekomunikacyjnej do innych przychodów spółki.
6. "(...)" - pisma z 23 października 2013 r. i 28 czerwca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. niższą niż w Formularzu 00 i wyjaśniła, że przychody wskazane w Formularzu 00 podawane były przed zatwierdzeniem sprawozdania finansowego, na podstawie danych z systemów rozliczeniowych.
7. "(...)"- pisma z 25 października 2013 r. i 29 czerwca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. niższą niż podana w Formularzu 00, wyjaśniając, iż kwota wskazana w Formularzu 00 obejmowała poza przychodami osiągniętymi z tytułu świadczonych usług telekomunikacyjnych również przychody ze sprzedaży towarów. Kwota ta okazała się kwotą niższą niż 4 mln zł, wobec czego spółka nie jest zobowiązana do udziału w pokryciu Dopłaty 2011.
8. "(...)"- pisma z 25 października 2013 r., 22 czerwca 2016 r. i 8 sierpnia 2016 r. Spółka poinformowała o wysokości przychodów uzyskanych z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r., wyjaśniając przy tym, iż różnica w kwotach podanych w Formularzu 00 oraz w ww. pismach wynika z korekt, które miały miejsce po podaniu wysokości przychodów zgłoszonych w ramach sprawozdawczości, o której mowa w art. 7 Pt i zostały zaksięgowane już po wysłaniu do Prezesa UKE informacji przesyłanych w ramach ww. sprawozdawczości. Tym samym należy przyjąć jako prawidłową kwotę podaną w piśmie z 25 października 2013 r. Dodatkowo pismem z 8 sierpnia 2016 r. spółka poinformowała, że w podanej kwocie przychodów "(...)"zawarte zostały również przychody "(...)"sp. z o.o. (""(...)"") z działalności telekomunikacyjnej za okres od dnia 1 stycznia do dnia 30 listopada 2011 r. "(...)" była przedsiębiorcą telekomunikacyjnym zobowiązanym do udziału w Dopłacie 2011, a jak wynika z KRS "(...)" na podstawie art. 492 §1 pkt 1 w związku z art. 515 § 1 k.s.h. została ona przejęta w 2011 r. przez I"(...)". Organ zatem uwzględnił kwotę przychodów "(...)"pomniejszoną o przychód "(...)"oraz przychód samej "(...)", zgodny z pismem z 8 sierpnia 2016 r.
9. "(...)" sp. z o.o. (przejęty przez "(...)") - pisma "(...)" (następcy prawnego "(...)"sp. z o.o.) z 22 października 2013 r. i 29 czerwca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej osiągniętych przez "(...)", E. P. w 2011 r., wyjaśniając iż kwota ta jest niższa niż wartość ujęta w Formularzu 00 z uwagi na dokonane korekty na rachunkach abonenckich za rok 2011. Do pisma dołączono sprawozdanie finansowe "(...)", E. P..
10. "(...)"- pisma z 22 października 2013 r. i 23 czerwca 2016 r. Spółdzielnia podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. wyższą niż podana w Formularzu 00, wyjaśniając, iż w Formularzu 00 podano omyłkowo wartość wynikającą z błędnej podstawy wyliczenia.
11. "(...)"sp. z o.o. (przejęty przez "(...)") - pismo z 29 października 2013 r. i pismo "(...)" (następcy prawnego "(...)"sp. z o.o.) z 28 czerwca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej za 2011 r., wyjaśniając, iż niższa kwota tych przychodów niż podana w Formularzu 00 wynika z tego, że w Formularzu 00 do przychodów z działalności telekomunikacyjnej zakwalifikowano także pozostałe przychody operacyjne.
12. "(...)"- pisma z 25 października 2013 r. i 27 czerwca 2016 r. Spółka poinformowała o wysokości przychodów uzyskanych z działalności telekomunikacyjnej, wyjaśniając przy tym, iż niższa kwota ww. przychodów niż podana w Formularzu 00 wynika z korekt, które zostały zaksięgowane po wysłaniu do Prezesa UKE informacji przekazywanych w ramach sprawozdawczości z art. 7 Pt.
13. "(...)"- pisma z 16 października 2013 r. i 27 czerwca 2016 r. Spółka poinformowała o wysokości przychodów uzyskanych z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r., wyższej niż w Formularzu 00, uzasadniając, że wynika to z zapisów księgowych oraz ze specyfiki prowadzenia ewidencji księgowej w rozumieniu różnicy w momencie zarachowania przychodów dla danego roku obrachunkowego.
14. "(...)"- pisma z 25 października 2013 r. i 23 czerwca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. wyższą niż podaną w Formularzu 00. Jednocześnie spółka wyjaśniła, że wykazana w Formularzu 00 kwota przychodów z działalności telekomunikacyjnej była kwotą wstępną, podaną przez spółkę przed przeprowadzeniem badania sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta.
15. "(...)"sp. z o.o. - pisma z 25 października 2013 r. i 27 czerwca 2016 r. Spółka poinformowała o wysokości przychodów, wyjaśniając przy tym, iż wyższa-kwota ww. przychodów niż podana w Formularzu 00 wynika z korekt, które zostały zaksięgowane już po wysłaniu do Prezesa UKE informacji w ramach sprawozdawczości z art. 7 Pt.
16. "(...)"sp. z o.o. (przejęty przez "(...)") - pismo z 29 października 2013 r. i pismo "(...)" (następcy prawnego "(...)"sp. z o.o.) z 4 lipca 2016 r. Spółka podała wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. niższą niż podaną w Formularzu 00. "(...)"sp. z o.o. wyjaśniła, że kwota wskazana w Formularzu 00 podana była omyłkowo, z uwzględnieniem przychodów ze sprzedaży materiałów.
17. "(...)"- pisma z 30 października 2013 r. i 22 lipca 2016 r. Spółka przekazała przychody z działalności telekomunikacyjnej osiągnięte w 2011 r. niższe niż podane w Formularzu 00, uzasadniając jednocześnie, że kwota podana w Formularzu 00 stanowiła łączny przychód "(...)". Spółka wyszczególniła pozycje, o które pomniejszyła przychód całkowity, aby prawidłowo wskazać przychód z działalności telekomunikacyjnej.
Odrębny przypadek stanowi ustalenie przychodów z działalności telekomunikacyjnej "(...)" sp. z o.o. (obecnie "(...)" S.A.). W pismach z 23 października 2013 r. i 1 lipca 2016 r. spółka podała przychody z działalności telekomunikacyjnej inne niż w Formularzu 00. Po ponownej analizie przedstawionych przez "(...)" S.A. w ww. pismach przesłanek zmiany wysokości przychodów, które Prezes UKE powinien wziąć pod uwagę przy ustalaniu udziału w Dopłacie 2011, organ uznał je za niezasadne i dlatego przyjął wysokość przychodów spółki z działalności telekomunikacyjnej za 2011 r. podaną w Formularzu 00.
Ad 2)
1. "(...)"- pismem z 5 sierpnia 2016 r. "(...)" (następca prawny "(...)") poinformowała o przychodach spółki z działalności telekomunikacyjnej za 2011 r.
2. "(...)"- pismem doręczonym Prezesowi UKE 12 sierpnia 2016 r. spółka podała wysokość jej przychodów za 2011 r. z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej.
Ponadto, niezależnie od powyższego, przy kolejnej analizie Formularzy 00, Prezes UKE zbadał wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych spółek: "(...)"S.A. (""(...)""(...)" i "(...)" z uwagi na fakt, iż przy prowadzeniu analogicznych postępowań administracyjnych w sprawie udziału w dopłacie za lata 2006-2010 powstały wątpliwości co do wykazywanych w Formularzach 00 wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych tych spółek. Prezes UKE porównał podawane przez nich wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych w Formularzach 00 z danymi/informacjami zawartymi w Sprawozdaniach Finansowych za 2011 r. tych spółek. W konsekwencji Prezes UKE podtrzymał dokonane w tym zakresie ustalenia z decyzji pierwszoinstancyjnej, przyjmując dla ww. podmiotów wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej.
W odniesieniu do "(...)" Prezes UKE uznał, że przychód z prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez "(...)" wyniosła 1 170 241 000,00 zł, tj.:
- 45 645 000,00 zł z tytułu transmisji satelitarnych,
- 9 135 000,00 zł ze sprzedaży usług telewizyjnych,
- 1 115 461 000,00 zł telewizyjnych ze sprzedaży abonamentu.
W odniesieniu do "(...)" Prezes UKE uznał, że wysokość przychodów z tytułu prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego - "(...)" wyniosła 1 594 880 000,00 zł. Dodatkowo, w przypadku "(...)", po rozpatrzeniu wniosku spółki z 28 lutego 2019 r., Prezes UKE odmówił przeprowadzenia dowodu z zestawienia obrotów i sald za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r., wykonanego dla "(...)" na okoliczność szczegółowego wyliczenia kwoty przychodów "(...)" w 2011 r. z tytułu świadczonych usług telekomunikacyjnych, czego wyraz dał w postanowieniu z "(...)"kwietnia 2019 r., wskazując, iż nie występują okoliczności uzasadniające przeprowadzenie ww. dowodu.
Ponadto Prezes UKE stwierdził, iż zgodnie z art. 98 ust. 2 Pt, należało ustalić jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej.
Analizując sprawę ponownie, Prezes UKE stwierdził, że punktem wyjścia do określenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty jest zatem ustalenie wysokości dopłaty, która podlega pokryciu.
Zgodnie z art. 96 ust. 3 Pt, Prezes UKE w drodze decyzji przyznaje ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania. Decyzją Prezesa UKE z "(...)" września 2013 r., nr "(...)"),"(...)" została przyznana dopłata w wysokości 14 903 271,64 zł do kosztów świadczenia w okresie od 1 stycznia do 8 maja 2011 r. udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych oraz usług telefonicznych za pomocą aparatów publicznych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez "(...)".
Następnie organ przywołał treść art. 98 ust. 2 Pt oraz stanowisko doktryny prawniczej, zgodnie z którym: "Przepis ust. 2 nie wskazuje wyraźnie, czego dotyczy wskaźnik procentowy, ale ze zdania drugiego można wnioskować, że jest to wskaźnik procentowy dotyczący przychodu z działalności telekomunikacyjnej, jaki wszyscy przedsiębiorcy zobowiązani do partycypacji w dopłacie powinni uwzględnić w związku z dopłatami. Wysokość tego wskaźnika Prezes UKE ustala na podstawie łącznej wysokości należnych dopłat oraz łącznej wysokości przychodu z działalności telekomunikacyjnej uzyskanego przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty" (St. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Warszawa 2013, s. 615).
Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy stwierdził, że w celu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty należy:
1. obliczyć sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011,
2. porównać wysokość Dopłaty 2011 z sumą, o której mowa w pkt. 1. Jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 stanowi procentowy stosunek wysokości Dopłaty 2011 do sumy, o której mowa w pkt. 1.
Jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 stanowić powinien zatem stosunek wysokości Dopłaty 2011 do sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, wyrażony w procentach:
W% = (D / P) x 100,
gdzie:
W% - jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011,
D - wysokość Dopłaty 2011,
P - suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011.
Organ stwierdził, że suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej uzyskanych przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 wyliczona została poprzez zsumowanie przychodów z działalności telekomunikacyjnej poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.
Prezes UKE uznał, że do udziału w Dopłacie 2011 obowiązani są także przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy:
- w wyniku podziału lub połączenia lub przejęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którego przychody z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przekroczyły 4 miliony złotych, weszli w prawa i obowiązki tego przedsiębiorcy,
- przekształcili się z przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, którego przychody z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przekroczyły 4 miliony złotych (zmiana nazwy, co wyjaśniono powyżej, nie ma znaczenia z punktu widzenia omawianego obowiązku).
Ustalając łączną sumę przychodów, organ wskazał, iż zobowiązany był uwzględnić również przychody przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2011 roku osiągnęli przychód wyższy niż 4 miliony złotych, a którzy, w wyniku opisanych powyżej przekształceń podmiotowych, nie figurują obecnie na liście przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, bo w ich miejsce weszli ich następcy prawni.
Ponownie określając sposób obliczenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, Prezes UKE podniósł, że kierował się treścią/wymogami określonymi w art. 98 ust. 2 Pt, które przedstawiają się następująco:
1) wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej,
2) jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, Prezes UKE ustala, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu.
Aby spełnić ww. wymogi, w celu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 Prezes UKE posłużył się następującymi wielkościami:
- wysokością Dopłaty 2011 (14 903 271,64 zł),
- ustaloną obecnie sumą przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 (44 557 193 202 zł).
Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE, posługując się ww. danymi liczbowymi w zakresie wysokości Dopłaty 2011 oraz sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 i dokonując podstawienia ww. danych liczbowych do ww. wzoru matematycznego, ustalił, że:
W% = (14 903 271,64 zł /44 557 193 202 zł) x 100 = 0,0334475100%
Z powyższego wynika, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 wynosi 0,0334475100% (po zaokrągleniu do dziesiątego miejsca po przecinku).
Ustalony w taki sposób (za pomocą ww. działania matematycznego) wskaźnik zapewnia w ocenie organu spełnienie wymogów, o których mowa w art. 98 ust. 2 Pt, tj. wskaźnik, jest jednolity, czyli taki sam dla wszystkich, zapewnia, że wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty jest proporcjonalna do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej, jego wysokość jest uzależniona od przychodów z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty i od wysokości dopłaty, która podlega pokryciu.
Ponownie rozpatrując sprawę zakończoną wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, Prezes UKE przeanalizował, czy na dzień wydania niniejszej decyzji zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania w jakimkolwiek zakresie.
Prezes UKE, ponownie rozpatrując sprawę, stwierdził, że w sprawie doszło do utraty przymiotów pozwalających uznać za strony postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. podmioty, wobec których było prowadzone niniejsze postępowanie. Dotyczy to:
1. "(...)" (z Formularza 00 wynika, że "(...)"w 2011 r. osiągnęła przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto) w wysokości 4 619 509,00 zł. Jednak w toku postępowania spółka poinformowała, że prawidłowa kwota jej przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. wynosiła 2 784 723,80 zł, gdyż sprzedaż towarów nie stanowi działalności telekomunikacyjnej. W związku z tym, że "(...)"nie spełnia wymogu przychodowego określonego w art. 97 Pt, tym samym nie można jej uznać za stronę niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.);
2. "(...)" (spółka była przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, który w 2011 r. osiągnął przychód z działalności telekomunikacyjnej przekraczający 4 mln zł. Oznacza to, że "(...)"była zobowiązana do udziału w pokryciu Dopłaty 2011. Spółka na swój wniosek została jednak wykreślona z RPT 27 lutego 2013 r. W związku z powyższym, "(...)"przestała mieć status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, tj. podmiotu uprawnionego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej i zobowiązanego do udziału w pokryciu Dopłaty 2011);
3. "(...)" (spółka została na swój wniosek wykreślona z RPT 7 lipca 2015 r. i w związku z tym przestała mieć status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, tj. podmiotu uprawnionego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej i zobowiązanego do udziału w pokryciu Dopłaty 2011);
4. "(...)" (31 sierpnia 2015 r. przedsiębiorca wykreślił się z RPT, następnie strona przed wydaniem decyzji została wykreślona z rejestru przedsiębiorców);
5. "(...)" (wykreślony został z RPT 14 września 2016 r.);
6. "(...)" (spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do RPT 1 października 2014 r. pod nr 44. W związku z podziałem NOM przez wydzielenie w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., na "(...)"przeszedł obowiązek udziału Niezależnego Operatora Międzystrefowego sp. z o.o. w Dopłacie 2011. Z uwagi na przejście obowiązku udziału spółki w Dopłacie 2011 na "(...)","(...)" nie można uznać za stronę niniejszego postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a.);
7. "(...)" (spółka jest przedsiębiorcą telekomunikacyjnym wpisanym do RPT 8 października 2008 r. pod Nr "(...)". W związku z podziałem "(...)" przez wydzielenie w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2011 przeszedł z "(...)" na "(...)"sp. z o.o. Następnie obowiązek ten, w związku z przejęciem "(...)"sp. z o.o. przez "(...)", przeszedł na "(...)". Z uwagi na dokonany podział oraz przejęcia, doszło do sukcesji administracyjnoprawnych obowiązku udziału w pokryciu Dopłaty 2011, w wyniku których podmiotem zobowiązanym do udziału w Dopłacie 2011 za "(...)" jest "(...)");
8. "(...)" (w związku z podziałem "(...)"przez wydzielenie w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., na "(...)"przeszedł obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2011);
9. "(...)"w likwidacji (20 kwietnia 2018 r. została wykreślona z RPT i tym samym utraciła status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego);
10. "(...)" w upadłości (6 lipca 2018 r. spółka została wykreślona z RPT i tym samym utraciła status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego).
11. "(...)" (z RPT wynika, za 9 listopada 2018 r. spółka została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym).
Organ podniósł także, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej (nie tylko działalności związanej ze świadczeniem usługi powszechnej), jest obowiązany do udziału w dopłacie, chyba że jego przychody z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, nie przekroczyły lub byty równe kwocie 4 milionów złotych. Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE stwierdził, że zobowiązanymi do udziału w Dopłacie 2011 są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy w 2011 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln zł, bez względu na rodzaj prowadzonej działalności. Wymóg ten jest zgodny z art. 97 Pt i wynika wprost z brzmienia tego przepisu, a nie, zdaniem organu, z "ekspansywnej wykładni" art. 97 Pt.
Prezes UKE stwierdził, że objęcie przychodów z usług niewchodzących w zakres usługi powszechnej do obliczenia udziału w dopłacie nie stanowi naruszenia kryteriów niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości, określonych w art. 13 ust. 3 Dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U.UE L z dnia 24 kwietnia 2002 r., dalej: "DUP"). Zapisy powołanego artykułu uzupełnia bowiem zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku, którą należy rozumieć zgodnie z postanowieniami pkt 23 preambuły do DUP.
Odnosząc się do powyższych zarzutów w sprawie zastosowania pojęcia przychodów z działalności telekomunikacyjnej w ujęciu rachunkowości regulacyjnej, w oparciu o Polską Klasyfikację Działalności, Prezes UKE zwrócił z kolei uwagę, że przepisy Pt wprowadzają pojęcie przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej m.in. w art. 7, 97 czy 183 ust. 3 Pt na potrzeby regulacji działalności telekomunikacyjnej, chociaż go nie definiują. Zgodnie z rozporządzeniem ministra właściwego do spraw informatyzacji, o którym mowa w art. 7 ust. 3 Pt, przedsiębiorcy telekomunikacyjni podają m.in. wysokość tych przychodów w celu zapewnienia Prezesowi UKE informacji niezbędnych do właściwego realizowania jego obowiązków. Zdaniem Prezesa UKE przy określaniu przychodów z działalności telekomunikacyjnej należy posłużyć się, zgodnie z właściwością, pojęciem "przychodu" w ujęciu obowiązującym w ustawie o rachunkowości, ale działalność telekomunikacyjną należy określić na podstawie przepisów Pt, a nie Polskiej Klasyfikacji Działalności.
Na decyzję Prezesa UKE z "(...)" lipca 2019 r. skargi do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie wniosły: "(...)" w "(...)","(...)","(...)"S.A., "(...)","(...)","(...)","(...)","(...)", "(...)","(...)", -"(...)", "(...)","(...)","(...)"i "(...)".
"(...)" w "(...)"zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa
I. procesowego, tj.:
1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. przejawiające się w szczególności w tym, że:
a. organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, co nastąpiło poprzez przyjęcie błędnych kryteriów gromadzenia tego materiału. Organ przeprowadził bowiem weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za rok 2011, przy czym jako kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych uznał posiadanie wpisu do RPT w dniu kontroli, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w okresie 1 stycznia 2011 r. – 8 maja 2011 r.;
b. organ, wydając decyzję ustalającą, nie dokonał analizy kwestii wpływu podejmowanych przez niego działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasad przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, a także naruszenie przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego;
c. organ nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2011, tzn. nie ustalił, w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto nie ustalił kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu.
II. materialnego, tj.:
1. art. 97 Pt w związku z art. 2 pkt 27 Pt przez zastosowanie przez organ własnej, autonomicznej definicji przedsiębiorcy telekomunikacyjnego z przyjęciem kryteriów nie wskazanych w ogóle w przepisach ustawy, tj. kryterium obowiązku posiadania wpisu podmiotu do RPT, przez co w sposób błędny zakreślono zakres podmiotowy postępowania;
2. art. 98 ust. 1 Pt poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że przepis ten ogranicza krąg podmiotów obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 do podmiotów będących przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w dniu wydania decyzji. Tymczasem, przepis ten zawiera wyłącznie normę prawną o charakterze procesowym, zaś krąg podmiotów obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 określa art. 97 Pt, wskazując, że są nimi podmioty, które były przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi w roku za który przyznawana jest Dopłata 2011 i które w tym roku osiągnęły odpowiedni przychód z działalności telekomunikacyjnej;
3. art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie (art. 97 Pt) oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie 2011 zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci, którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z "(...)" na tym polu;
4. art. 98 ust. 1 Pt oraz art. 98 ust. 2 Pt, w zakresie wskazanym w uzasadnieniu, a prowadzącym do bezzasadnej odmowy umorzenia postępowania, względnie jego zawieszania do czasu całkowitego orzeczenia o wysokości Dopłaty 2011;
5. art. 531 § 2 oraz art. 494 § 2 k.s.h. w zw. z art. 97 Pt, poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku przekształceń podmiotowych przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, dokonanych po roku 2011, obowiązki związane z udziałem w Dopłacie 2011 przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców.
6. nieuwzględnienie zdarzenia przedawnienia roszczenia na podstawie art. 3 ust. 3 pkt. c oraz art. 68 -71 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2017.201 ze zm., dalej: "Op") w zw. z art. 60 i art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. 2016.1870, dalej: "ufp") i art. 118 k.c.;
7. naruszenie art. 96 Pt poprzez ewentualne zawyżenie kosztów poniesionych przez "(...)" brak oznaczenia kryteriów ustalenia tych kosztów w sposób jasny i przejrzysty.
Nadto "(...)" w "(...)"zwróciła uwagę na pominięcie przy wykładni norm krajowych przepisów prawa unijnego, w tym w szczególności art. 13 DUP oraz treści jej załącznika nr IV, jak również art. 6 ust. 2 dyrektywy 2002/20/WE o zezwoleniach ("DOZ") skutkujące dokonaniem wykładni przedmiotowych przepisów krajowych w sposób prowadzący do przyjęcia rozwiązań sprzecznych z ustalonymi w prawie unijnym zasadami udziału w kosztach świadczenia usługi powszechnej.
W związku z powyższym "(...)"w "(...)"wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zwrócenie się przez Sąd do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TS UE") z pytaniem prejudycjalnym - z uwagi na wynikający z art. 13 ust. 3 DUP nakaz odmiennego traktowania podmiotów świadczących usługi wchodzące w zakres usługi powszechnej oraz podmiotów świadczących usługi niekonkurencyjne w stosunku do tych poprzednich podmiotów - obejmującym wątpliwości:
1) czy zgodnie z art. 13 ust. 3 DUP krajowe organy regulacyjne powinny badać ewentualne naruszenia konkurencji w momencie wyznaczania przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie?
2) czy zgodne z kryteriami wskazanymi w art. 13 ust. 3 DUP jest zobowiązywanie podmiotów niekonkurujących z przedsiębiorcą wyznaczonym do świadczenia usługi powszechnej na rynkach usług telekomunikacyjnych wchodzących w zakres usługi powszechnej, do ponoszenia kosztów świadczenia usługi powszechnej?
Ponadto "(...)" w "(...)"wniosła o przyznanie od organu na jej rzecz kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.
Z kolei "(...)","(...)","(...)","(...)","(...)"S.A., "(...)","(...)"i "(...)"zaskarżonej decyzji zarzuciły:
1. naruszenie prawa stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a to poprzez naruszenie art. 139 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia decyzją na niekorzyść stron odwołujących się od decyzji z "(...)" grudnia 2016 r., pomimo iż zaskarżona decyzja nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść odwołujących się stron nastąpiło poprzez ustalenie wyższego wskaźnika ich udziału w dopłacie do kosztów świadczenia usługi powszechnej w roku 2011, niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy, co powoduje z kolei zwiększenie ich obowiązków finansowych w zakresie dopłaty. Opisane naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.,
2. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a) naruszenie art 97 w zw. z art 2 pkt 27 Pt, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że status "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego" posiadają tylko podmioty wpisane do prowadzonego przez Prezesa UKE RPT, a zatem, że tylko w stosunku do podmiotów wpisanych do RPT powstaje obowiązku udziału w dopłacie do usługi powszechnej zgodne z art. 97 Pt;
b) naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art. 97 Pt poprzez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przedsiębiorcą telekomunikacyjnym obowiązanym do udziału w dopłacie jest przedsiębiorca posiadający wpis do RPT w dniu wydania decyzji, podczas gdy zobowiązanie do udziału w dopłacie jest zobowiązaniem powstającym z mocy prawa, a więc spełnienie przestanek powinno się oceniać na moment powstania zobowiązania, a nie na moment wydawania decyzji o charakterze deklaratoryjnym;
c) naruszenie art. 98 ust. 1 w zw. z art 97 Pt przez przyjęcie arbitralnie rozszerzającego rozumienia pojęcia przedsiębiorcy telekomunikacyjnego obowiązanego do udziału w dopłacie oraz związane z tym przyjęcie, że do udziału w Dopłacie 2011 zobowiązani są wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni, w tym ci. którzy nie świadczyli usług wchodzących w skład usługi powszechnej i nie konkurowali z "(...)"na tym polu.
3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to poprzez:
a) naruszenie art 7 i 77 k.p.a., co polegało na tym. że:
i. organ nie zgromadził należycie materiału dowodowego niezbędnego do kompletnego ustalenia listy podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, co nastąpiło poprzez:
− przyjęcie błędnych kryteriów gromadzenia materiału dowodowego. Organ przeprowadził bowiem weryfikację przychodu przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wykonali obowiązków sprawozdawczych za rok 2011, przy czym jako kryterium zaliczenia w poczet podmiotów weryfikowanych uznał posiadanie wpisu do RPT w dniu weryfikacji, a nie kryterium prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w 2011 r.
− zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprzeczności, jakie wystąpiły w oświadczeniach składanych przez spółki: "(...)","(...)","(...)","(...)""(...)","(...)"sp. z o.o. w zakresie kwoty osiągniętego przychodu z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r.
− zaniechanie zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do weryfikacji kwot przychodu deklarowanych przez strony postępowania w ramach obowiązków sprawozdawczych w Formularzu 00 oraz oddalenie wniosków stron o przeprowadzenie dowodu z oświadczeń Organu o niewiarygodności danych otrzymywanych w toku działalności regulacyjnej;
ii. organ nie ustalił prawidłowo przychodów przedsiębiorców telekomunikacyjnych będących podstawą obliczenia jednolitego wskaźnika udziału w Dopłacie 2011 przez to, że organ nie ustalił, w jakim stopniu na przychody przedsiębiorcy składają się przychody ze świadczenia usług wchodzących w skład usługi powszechnej, a nadto nie ustalił kwot przychodów osiągniętych z tytułu świadczenia usług dostarczania programów telewizyjnych oraz świadczenia usługi dostępu do szerokopasmowego Internetu, które nie powinny być brane pod uwagę w niniejszym postępowaniu;
iii. organ, wydając decyzję ustalającą, nie dokonał analizy kwestii wpływu podejmowanych przez niego działań na stan konkurencji na rynkach telekomunikacyjnych oraz na ewentualne naruszenie zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, a także przejawiające się brakiem przeprowadzenia w tym zakresie jakiegokolwiek postępowania dowodowego,
b) naruszenie art 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przejawiające się w niewszczęciu postępowania względem podmiotów wskazanych w piśmie strony postępowania - "(...)"z 26 maja 2017 r.;
c) naruszenie art. 9 w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co polegało na tym, że organ nie podjął wszystkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie osiągniętego przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych przychodu za rok 2011 oraz nie wyjaśnił, w jaki sposób przedsiębiorcy ci powinni ustalać wysokość przychodu na potrzeby stosowania art. 97 Pt (czy w ujęciu podatkowym, czy też rachunkowym), a także nie wyjaśnił, co rozumie pod pojęciem przychodu z "działalności telekomunikacyjnej" (czy przychód ze świadczenia usług telekomunikacyjnych w szerokim rozumieniu, czy też przychód ze świadczenia usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów o statystyce). Powyższe uchybienia doprowadziły do sytuacji, w której kwoty przychodów podawane przez poszczególnych przedsiębiorców mogły być wyliczone w oparciu o odmienne założenia, a zatem częściowo także błędnie. Okoliczność powyższa nie była weryfikowana w toku postępowania.
Dodatkowo "(...)"zarzuciła naruszenie naruszenie art. 7 i 77 k.p.a., co polegało na tym, że organ błędnie ustalił wysokość przychodu "(...)"według jej oświadczenia zawartego w piśmie z 3 grudnia 2013 r., pomimo faktu, że "(...)"zaliczyła omyłkowo w powyższym piśmie do przychodu z działalności telekomunikacyjnej także przychód ze świadczenia usług niebędących usługami telekomunikacyjnymi, tj. z tytułu usług hostingowych stron www. oraz prowadzenia serwisu komputerowego.
Ponadto "(...)" S.A., "(...)","(...)","(...)"i "(...)"podniosły zarzut naruszenia art. 531 § 1 i 2 oraz art. 494 § 2 k.s.h. poprzez uznanie, iż stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych.
Dodatkowo "(...)"podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że w wyniku dokonanych po 2011 roku podziałów przedsiębiorców telekomunikacyjnych, obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, obowiązki związane z udziałem w Dopłacie 2011 przechodzą w całości na następców prawnych tych przedsiębiorców (tj. spółki przejmujące). Organ zaniechał w tym zakresie należytego zbadania, czy podmioty dzielone nie spełniają nadal warunków dla umieszczenia ich na liście podmiotów zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011.
"(...)"zarzuciła organowi naruszenie przepisów wskazanych w skargach "(...)","(...)","(...)","(...)","(...)"S.A., "(...)","(...)"i "(...)"z wyjątkiem zarzutu podniesionego pod punktem 2 lit. c. Dodatkowo "(...)"podniosła zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez to, że organ dokonał dowolnej oceny planów podziału spółki "(...)"oraz spółki "(...)"oraz w oderwaniu od ich treści uznał, że:
− spółka "(...)"sp. z o.o. (nabyta następnie przez "(...)") przejęła całość majątku "(...)" służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a na dodatek "(...)"w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT pod numerem "(...)". Efektem powyższego było błędne przyjęcie, że doszło do przejęcia przez "(...)"sp. z o.o. (a następnie przez "(...)") całości obowiązków dopłatowych "(...)";
− spółka "(...)" (nabyta następnie przez "(...)") nabyła majątek "(...)"służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (a więc zdaniem organu majątek związany z obowiązkami dopłatowymi), gdy tymczasem nabyty został wyłącznie wydzielony oddział "(...)"sp. z o.o. w "(...)". Spółka "(...)"zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczyła dalej usługi telekomunikacyjne na terenie 25 miejscowości województwa "(...)".
Ponadto "(...)","(...)","(...)"S.A., "(...)","(...)","(...)","(...)","(...)"i "(...)"wniosły o:
I. stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w przypadku uwzględnienia zarzutu wskazanego w pkcie I zarzutów ich skarg,
II. uchylenie zaskarżonej decyzji w przypadku uwzględnienia pozostałych z postawionych zarzutów ich skarg,
III. zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
CP zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
− art. 98 ust. 1 Pt w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 107 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. i w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 8 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 77 § 4 i art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 80 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt,
− art. 139 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 Pt;
2. naruszenie przepisów prawa materialnego:
− art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt w zw. z art. 2 § 2 i art. 4 i art. 5 i art. 68 § 1 i art. 21 § 1 pkt 2 Op (w brzmieniu obowiązującym do dn. 1 stycznia 2016 r.) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że decyzja w przedmiocie ustalenia przedsiębiorców obowiązanych do pokrycia dopłaty za 2011 r. i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału tych przedsiębiorców w pokryciu tej dopłaty mogła być wydana (i doręczona stronom) tylko do upływu dn. 31 grudnia 2015 r. a decyzje takie Prezes UKE wydał w dn. "(...)" czerwca 2017 r. i w dn. "(...)" lipca 2019 r.,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt w zw. z art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 3 pkt 8 Op (bez względu na brzmienie tej ustawy) przez błędna wykładnię polegającą na pominięciu przy dokonywaniu wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przepisów art. 1, art. 21 ust. 1 pkt 2 art. 3 pkt 8 Op definicji legalnej zawartej w art. 3 pkt 8 Op,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu pomimo braku poczynienia niezbędnych ustaleń faktycznych w odniesieniu do przychodów przedsiębiorców będących stronami tego postępowania,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w późniejszym brzmieniu obowiązującym, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2011 r.,
− art. 2 pkt 27 Pt polegające na błędnej wykładni pojęcia "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego", przez przyjęcie, że "przedsiębiorcą telekomunikacyjnym" jest podmiot wpisany do RPT,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów, polegające na wadliwym wyznaczeniu przez organ administracji publicznej kręgu podmiotów, którym ten organ przypisał cechę "przedsiębiorcy telekomunikacyjnego",
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt polegające na błędnej ich wykładni przez przyjęcie, że "dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie (...)",
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonego kręgu "przedsiębiorców telekomunikacyjnych" - to jest z pominięciem tych "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", którzy byli wpisani do RPT w 2011 r., a nie byli wpisani do tego rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu do nieprawidłowo wyznaczonych udziałów "przedsiębiorców telekomunikacyjnych", to jest udziałów wyznaczonych z pominięciem przychodów tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy byli wpisani do RPT w 2011 r., a nie byli wpisani do tego Rejestru na czas wydania zaskarżanej decyzji, art. 97 i 98 ust. 1 - ust. 2 Pt (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.), w zw. z art. 2 § 2 i art. 3 pkt 8 oraz art. 93 § 1 - § 2 i art. 93a § 1 - § 2 Op (dn. 1 stycznia 2016 r..) przez ich wadliwe zastosowanie, polegające na zaniechaniu ich zastosowania pomimo tego, że w odniesieniu do dopłaty (pokrycia dopłaty), jako "niepodatkowej należności budżetu państwa", w zakresie "(...) stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń" (następstwa prawnego) winny być stosowane tylko przepisy Op, a nie przepisy k.s.h.,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt (w brzmieniu do dn. 21 stycznia 2013 r. i w brzmieniu od dn. 21 stycznia 2013 r.) w zw. art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem 23 DUP, przez błędną wykładnię polegającą na: 1/ zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni terminu "rynek" zawartego w art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy, 2/ zaniechaniu dokonania, przez Prezesa UKE, wykładni art. 97 i art. 98 ust. 1 i ust. 2 Pt zgodnie z art. 13 ust. 3 i w zw. z motywem (23) przedmiotowej dyrektywy,
− art. 97 i art. 98 ust. 1 - ust. 2 Pt przez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na ich zastosowaniu w późniejszym brzmieniu obowiązującym, a nie w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., to jest w prawnie relewantnym ich brzmieniu dla faktów zaistniałych w 2011 r.,
− art. 2 pkt 48 Pt (w brzmieniu do 6 lipca 2009 r. i w brzmieniu od dn. 6 lipca 2009 r.) polegające na błędnej wykładni pojęcia "usługi telekomunikacyjnej" przez pominięcie w tej wykładni ustawowej przesłanki "głównie", a zatem, że taką usługę stanowi tylko usługa "(...) polegającą słownie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjne",
− art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) w zw. art. 2 lit. c/ dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), przez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że: "(...) usługa udostępniania programów telewizyjnych (zwana także usługą rozprowadzania i rozpowszechniania programów radiowych łub telewizyjnych) jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów sPt i Pt, jak i DUP" - pomimo pominięcia w tej wykładni przesłanki "głównie" (art. 2 pkt 48 Pt - bez względu na jego brzmienie) i tego, że art. 2 lit. cl dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dn. 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) ma odmienną treść normatywną, niż powołany przepis prawa krajowego,
− art. 2 pkt 48 Pt (bez względu na jego brzmienie) przez błędną wykładnię polegającą na wykładni terminu ustawowego "usługa telekomunikacyjna", przy czym terminu zdefiniowanego definicją legalną, "przez" akty wykonawcze do ustawy, w której zawarto definicję legalną tego terminu.
Ponadto CP wniósł, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o przeprowadzenie uzupełniających dowodu z dokumentu, tj. z wydruku k. 1 i k. 4 - k. 5 skanu "Sprawozdania Zarządu z wykorzystania przez "(...)"S.A. wpływów z opłat abonamentowych, przeznaczonych na realizację misji publicznej w 2011 roku" na okoliczność wielkości przychodu ww. spółki w 2011 r. z prowadzonej działalności telekomunikacyjnej. "(...)" wniósł o uchylenie zaskarżanej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z dnia "(...)" czerwca 2017 r.
"(...)"zaskarżyła decyzję w części dotyczącej jej punktów I i II. Zaskarżonej decyzji - w zakresie określonym w pkt I i II jej sentencji – zarzuciła:
1. naruszenie prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 98 ust. 2 Pt w związku z art. 98 ust. 3 Pt w zw. z art. 2 pkt 48 Pt w zw. z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. ("Konstytucja") w zw. z art. 8 § 1 k.p.a. w związku z art. 13 ust. 3 DUP poprzez niesłuszne i nieuzasadnione ustalenie zawyżonej kwoty przychodu osiągniętego z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej netto w roku 2011 przez "(...)"Sp. z o.o. oraz "(...)"Sp. z o.o. (""(...)"") w wyniku uwzględnienia w kwocie ww. przychodów także przychodów z tytułu rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych i telewizyjnych, niestanowiących przychodów z działalności telekomunikacyjnej, mimo że orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej ("TSUE"), potencjalnie umożliwiające zakwalifikowanie usług telewizyjnych jako usług telekomunikacyjnych zostały wydane już po przyznaniu przez Prezesa UKE Dopłaty 2011 (przyznanej na mocy Decyzji o Dopłacie 2011 z dnia "(...)" września 2013 r.), a więc nie mogły znaleźć zastosowania, bowiem dla oceny prawidłowości zastosowania wykładni w nich wyrażonej znaczenie ma rok, za który dopłata do usługi powszechnej została przyznana, a tym samym, ustalenie w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonej decyzji przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 wraz z ustaleniem wysokości osiągniętych przez nich przychodów z tytułu usług telekomunikacyjnych nie mogło uwzględniać ww. wykładni,
− a w konsekwencji kwota przychodów "(...)"Sp. z o.o. oraz "(...)" z tytułu działalności telekomunikacyjnej netto nie mogła zostać ustalona z uwzględnieniem przychodów z tytułu świadczenia usług niezwiązanych ze świadczeniem usług telekomunikacyjnych, w tym przychodów z usług telewizyjnych,
− przy czym zastosowanie przez Prezesa UKE do ustalenia kwoty przychodów "(...)"Sp. z o.o. oraz "(...)"w 2011 r. wykładni wyrażonej w wyrokach TSUE, wydanych po przyznaniu Dopłaty 2011, należy uznać za przejaw naruszenia przez Prezesa UKE konstytucyjnej zasady niedziałania prawa wstecz, jak również konstytucyjnej zasady zaufania obywateli do władzy publicznej,
− co skutkowało błędnym ustaleniem kwoty sumy przychodów wszystkich przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, a w konsekwencji ustaleniem wadliwego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego ww. udziału,
2. naruszenie art 217 Konstytucji w zw. z art. 84 Konstytucji w zw z art. 2 Konstytucji w zw. z art. 7 Konstytucji w zw. z art. 98 ust. 2 Pt w zw. z art. 98 ust. 3 Pt w zw. z art. 2 pkt 48 Pt w zw z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt w zw. z art. 2a Op poprzez arbitralne przyjęcie przez Organ, że:
a. definicję "usługi telekomunikacyjnej" wyrażoną w art. 2 pkt 48 Pt można wykładać w sposób rozszerzający, jako obejmującą również usługi telewizyjne, mimo że UPT nie przewiduje takiej kwalifikacji usług telewizyjnych w sposób wyraźny i jednoznaczny, a wykładnia taka nie może znaleźć zastosowania do przepisów prawa daninowego zgodnie z zasadą ich określoności, a ponadto, w świetle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego, do obowiązków o charakterze fiskalnym zastosowanie znajduje także zasada in dubio pro tributario, zgodnie z którą wątpliwości co do treści przepisów prawa daninowego należy rozstrzygać na korzyść podatnika,
b. usługi telewizyjne należy zakwalifikować jako usługi telekomunikacyjne, bez względu na stan faktyczny i prawny sprawy, podczas gdy Wyroki TSUE nie odnoszą się w żadnym stopniu ani do kwestii fiskalnych ani do kwestii obliczania przychodów z działalności telekomunikacyjnej, nie sposób więc przyjąć, aby wyrażona w nich interpretacja TSUE mogła w jakikolwiek sposób stanowić podstawę do uwzględnienia w przychodach z działalności telekomunikacyjnej przychodów z usług telewizyjnych w celu ustalenia wysokości przychodów "(...)" oraz "(...)"Sp. z o.o. w 2011 r.,
− a w konsekwencji błędne uznanie, że do przychodów branych pod uwagę przy obliczaniu wysokości przychodów osiągniętych z tytułu usług telekomunikacyjnych należy brać pod uwagę w całości przychody z abonamentu ze sprzedaży usług telewizyjnych, podczas gdy w świetle Wyroków TSUE istnieje podstawa do objęcia przedmiotową kalkulacją jedynie przychodów ściśle związanych z transmisją sygnału,
− co skutkowało błędnym ustaleniem kwoty sumy przychodów wszystkich przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, a w konsekwencji ustaleniem wadliwego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego ww. udziału,
3. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. poprzez arbitralne uznanie przez organ, że wszystkie przychody uzyskiwane przez "(...)" oraz "(...)"Sp. z o.o. z abonamentów opłacanych przez klientów stanowią przychody z działalności telekomunikacyjnej, mimo, iż organ nie przeprowadził przy tym żadnej analizy i całkowicie pominął okoliczność, że ww. spółki corocznie przedkładały do Prezesa UKE całościowe sprawozdania finansowe, obejmujące przychody zarówno z tytułu usług telekomunikacyjnych (tj. przychodów z abonamentu, które pokrywają koszty transmisji danych), jak i z tytułu usług telewizyjnych, a przychody z abonamentów z tytułu usług telewizyjnych nie stanowią przychodów z działalności telekomunikacyjnej,
− a w konsekwencji całkowity brak przeprowadzenia przez organ analizy w zakresie struktury przychodów, zawartych w przedkładanych przez "(...)" oraz "(...)" Sp. z o.o. do Prezesa UKE sprawozdaniach finansowych, skutkujący ustaleniem kwoty przychodów wskazanych spółek w 2011 r. na zawyżonym poziomie, jak również niepodjęcie przez organ żadnej inicjatywy w celu wyjaśnienia tych kwestii,
− co skutkowało błędnym ustaleniem kwoty sumy przychodów wszystkich przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, a w konsekwencji ustaleniem wadliwego poziomu jednolitego wskaźnika procentowego ww. udziału,
4. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie art. 97 Pt w związku z art. 98 ust. 1 - 3 Pt i art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez obliczenie przychodów z działalności telekomunikacyjnej dla "(...)"sp. z o.o. oraz "(...)"Sp. z o.o. przez Prezesa UKE dopiero w 2017 i 2019 r.. a więc wiele lat po wydaniu decyzji przyznającej dopłatę do usługi powszechnej z 2011 r. (tj. Decyzji o Dopłacie 2011), pomimo że:
a. "(...)"został wykreślony z KRS w dniu 12 kwietnia 2012 roku (data uprawomocnienia wykreślenia z rejestru przedsiębiorców KRS: 20 grudnia 2012 roku), a spółka "(...)"Sp. z o.o. została wykreślona z KRS w dniu 26 lipca 2013 roku (data uprawomocnienia wykreślenia z rejestru przedsiębiorców KRS: 10 sierpnia 2013 roku),
b. zgodnie z art. 97 Pt w związku z art 98 ust. 1 - 3 Pt, którą to interpretację organ w całości na s. 43 zaskarżonej decyzji podziela, w stosunku do podmiotu zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty powinna zostać spełniona m. in. przesłanka, że dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną (i) w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata i (ii) w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w tej dopłacie, przy czym Organ w jakimkolwiek stopniu nie przeanalizował kwestii następstwa prawnego "(...)"oraz "(...)"Sp. z o.o., wskazując arbitralnie, że przedsiębiorcą zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 jest Spółka, podczas gdy w dniu wydania Zaskarżonej Decyzji, ustalającej przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, ani "(...)", ani "(...)"sp. z o.o. nie prowadziły już działalności telekomunikacyjnej, wobec wykreślenia ich z rejestru przedsiębiorców KRS odpowiednio w 2012 r. oraz w 2013 r.
"(...)" wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej pkt. I i II sentencji przez organ oraz na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. o dopuszczenie oraz przeprowadzenie przez tut. Sąd dowodu uzupełniającego z następujących dokumentów, jako niezbędnych do wyjaśnienia istotnych, zachodzących w sprawie wątpliwości, a których przeprowadzenie nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania, tj.:
a. zestawienia obrotów i sald za okres od 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2011 r. wykonanego dla "(...)",
− na okoliczność szczegółowego wyliczenia kwoty przychodów "(...)" w 2011 r. z tytułu świadczonych usług telekomunikacyjnych netto,
b. stanowiska Prezesa UKE z 11 stycznia 2008 r.,
c. pisma "(...)"sp. z o.o. z 31 stycznia 2008 r.
d. stanowiska Prezesa UKE z 21 lutego 2008 r.
e. odpowiedzi na interpelację nr "(...)",
− wszystkich na okoliczność objętego przez Prezesa UKE stanowiska, że dostarczanie treści, choćby przy używaniu sieci telekomunikacyjnej, nie stanowi usługi telekomunikacyjnej, a przepisy ustawy Pt mają zastosowanie jedynie w zakresie ograniczonym do usługi telekomunikacyjnej (przekazywania sygnałów w sieci telekomunikacyjnej) oraz w zakresie systemów dostępu warunkowego (dostarczania udogodnień towarzyszących),
f. opinii przygotowanej przez b. Prezes UKE w latach 2006 - 2012 panią A. S. w dniu 26 maja 2014 r.
− na okoliczność, że Wyrok 1 powinien być interpretowany jedynie w ten sposób, że usługa polegająca na dostarczaniu pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową, za którą wystawiany jest rachunek obejmujący zarówno koszty transmisji jak i wynagrodzenie stacji nadawczych oraz opłaty na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w związku z rozpowszechnieniem treści utworów, wchodzi w zakres pojęcia "usługi łączności elektronicznej", pod warunkiem że usługa ta obejmuje głównie przekaz treści telewizyjnych w sieci telewizji kablowej do odbiornika konsumenta końcowego.
Ponadto "(...)" wniosła o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
"(...)","(...)"i "(...)"zarzuciły zaskarżonej decyzji:
1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu decyzji, jak również decyzji pierwszej instancji, do podmiotów niebędących stronami w sprawie, mianowicie do: "(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)") zamiast do odpowiednio: "(...)" sp. z .o.o. z siedzibą w "(...)" (KRS "(...)", również jako: ""(...)");"(...)" sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (KRS "(...)", również jako: ""(...)"");"(...)"sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (KRS: "(...)", również jako: ""(...)"");
z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia zarzutu z pkt 1
2. naruszenie art. 97 Pt poprzez ustalenie, że "(...)","(...)","(...)"- jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w Dopłacie 2011, podczas gdy w roku 2011 "(...)","(...)","(...)"w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją "(...)","(...)"i to te podmioty powinny zostać wskazane, jako zobowiązane do udziału w Dopłacie 2011 zamiast "(...)";"(...)";"(...)";
3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że "(...)";"(...)";"(...)"wstępuje w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty 2011, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.
Ponadto "(...)","(...)", "(...)"wniosły o stwierdzenie nieważności w całości decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, a przypadku nieuwzględnienia tego wniosku - z ostrożności procesowej - o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji pierwszej instancji, a także o zasądzenie na rzecz odpowiednio "(...)","(...)","(...)"od organu kosztów postępowania sądowego, w tym wyodrębnionych kosztów zastępstwa procesowego, wg. norm przepisanych.
W odpowiedzi na powyższe skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację oraz wniósł o orzeczenie (w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji w całości albo części), że zaskarżona decyzja wywołuje skutki prawne od chwili uprawomocnienia się wyroku, a także wniósł o oddalenie wniosku o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego.
Pismem z 16 kwietnia 2020 r. "(...)" wniosła o zarządzenie zwrotu odpowiedzi Prezesa UKE, sporządzonej przez radcę prawnego, na skargę "(...)" wobec niedoręczenia jej bezpośrednio pełnomocnikowi procesowemu tej spółki. "(...)" ponadto rozwinęło swoją argumentację zawartą już wcześniej w skardze.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Przede wszystkim Sąd pragnie zwrócić uwagę na podstawę prawną sposobu procedowania w niniejszej sprawie, tj. na posiedzeniu niejawnym. Otóż w myśl art. 15zzs4 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID") w wersji obowiązującej po 16 maja 2020 r.:
"2. W okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących.
3. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów".
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI WSA w Warszawie z 29 maja 2020 r. zostało zarządzone przeprowadzenie w dniu 19 czerwca 2020 r. posiedzenia niejawnego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID z uwagi na dużą ilość stron postępowania i wynikające stąd nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w sytuacji wyznaczenia rozprawy, przy jednoczesnym braku możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość. Zarządzenie to zostało następnie powtórzone przez Przewodniczącego składu sędziowskiego w zarządzeniu z 3 czerwca 2020 r.
Sąd pragnie podkreślić, iż w sprawie rozpoznawanych jest 15 skarg, z czego 14 skarżących jest reprezentowanych przez pełnomocników. Organ reprezentowany jest przez pięciu pełnomocników. Ponadto w sprawie występuje 119 uczestników postępowania. Wobec tak licznych stron postępowania nie ma obecnie, na dzień orzekania, technicznych możliwości ani zorganizowania odpowiednio dużej sali rozpraw w Sądzie (uwzględniwszy wymogi sanitarne oraz wynikającą z nich zasadę zachowania tzw. bezpiecznego dystansu), ani przeprowadzenia rozprawy na odległość (biorąc pod uwagę chociażby problem z przepustowością sieci), przy zapewnieniu każdej ze stron możliwości realnego, aktywnego uczestnictwa w tej rozprawie. Rozpoznanie sprawy było zaś konieczne, gdyż jest to sprawa z 2019 r., pierwotnie wyznaczona na termin rozprawy 13 maja 2020 r., zdjęty z wokandy wobec istniejącego zagrożenia epidemiologicznego, ponadto sprawa ta dotyczy interesów prawnych wielu stron. Z uwagi na fakt, iż nie wiadomo, kiedy zakończy się stan zagrożenia epidemiologicznego, Sąd był zobligowany do skorzystania z rozwiązania procesowego, wprowadzonego na mocy art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID. Podkreślić przy tym należy, iż strony dokładnie znały stanowisko zarówno organu, jak i innych skarżących, albowiem odpisy wszystkich skarg i odpowiedzi na skargę zostały im doręczone wcześniej (zasadniczo w marcu 2020 r.), przy zawiadomieniu na pierwotny termin rozprawy. Strony miały ponad dwa miesiące na złożenie stosownych pism procesowych w sprawie, przy czym dodać należy, iż od 24 maja 2020 r. (czyli ponad trzech tygodni) nie obowiązuje już okres wstrzymania biegu terminów procesowych w związku ze stanem pandemii.
Sąd podkreśla, iż zastosowanie trybu procedowania przewidzianego w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID nie wymaga ani wniosku stron, ani ich zgody, ani też ich wcześniejszego poinformowania przez sąd – rozwiązanie proceduralne procedowania przed sądem administracyjnym jest w tym zakresie odmienne niż przed sądem powszechnym – por. a contrario przepisy art. 15zzs1 i 15zzs3 ustawy COVID.
Dlatego też Sąd rozpoznał niniejszą sprawę w składzie trzech sędziów na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID.
W tym aspekcie dodatkowo Sąd wskazuje, że – mimo że nie jest to warunkiem zastosowania procedury przewidzianej w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID – sprawa nie mogła być rozstrzygnięta w trybie uproszczonym. Jedyną ewentualną możliwością zastosowania tego trybu byłoby bowiem, aby wszystkie strony zgodziły się na tryb uproszczony bądź nie wyraziły swojego sprzeciwu wobec tego trybu w terminie 14 dni od otrzymania zawiadomienia o wniosku innej strony (vide: art. 119 pkt 2 P.p.s.a.). Wobec tak licznych stron postępowania w niniejszej sprawie (łącznie 135) szanse na uzyskanie zgód lub braku sprzeciwu od wszystkich stron były od początku znikome. Okazało się to jednak niemożliwe wobec jednoznacznego oświadczenia organu o braku zgody na tryb uproszczony. Podkreślić jednak należy, iż powyższe ma drugorzędne znaczenie w sprawie. Żadna ze stron, w szczególności skarżących nie wnosiła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, a organ jednoznacznie stwierdził, iż nie wyraża na to zgody. W tych warunkach posiedzenie niejawne przewidziane w art. 15zzs4 ust. 3 ustawy COVID było jedyną szansą na rozpoznanie sprawy w obecnych warunkach epidemiologicznych.
Na podstawie art. 111 § 1 P.p.s.a. Sąd postanowił połączyć sprawy ze skarg różnych skarżących od tej samej decyzji Prezesa UKE w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia.
Sąd pragnie także porządkowo wyjaśnić różnicę w ilości stron wynikających z treści skarżonej decyzji, załączonej do niej listy podmiotów, którym doręczono decyzję oraz ilości stron niniejszego postępowania przed sądem administracyjnym. Otóż w decyzji z "(...)" lipca 2019 r. organ ustalił 123 przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 i umorzył postępowanie wobec 11 przedsiębiorców. W postępowaniu ponadto brała udział "(...)"jako organizacja społeczna działająca na prawach strony. Łącznie jest to 135 podmiotów. Decyzja natomiast została doręczona 134 podmiotom, w postępowaniu przed sądem administracyjnym także bierze udział – poza organem – 134 stron. Wynika to z faktu, iż w toku postępowania administracyjnego jeden z podmiotów, tj. "(...)", przestał istnieć i organ umorzył w decyzji drugoinstancyjnej postępowanie wobec niego. Z KRS "(...)"znajdującego się w aktach niniejszej sprawy wynika, iż podmiot ten 26 lipca 2016 r. został rozwiązany uchwałą wspólników bez przeprowadzania likwidacji (prawomocny od dnia 31 sierpnia 2016 r. wpis do KRS z 9 sierpnia 2016 r.).
Przechodząc zaś do merytorycznego rozpoznania sprawy, Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania danego aktu lub czynności.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 P.p.s.a.).
Należy jednocześnie wyraźnie zaznaczyć, że od dnia wejścia w życie Traktatu Akcesyjnego z dnia 16 kwietnia 2003 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864), na mocy którego Polska stała się państwem członkowskim Unii Europejskiej, kontrola sądu administracyjnego obejmuje również zgodność rozstrzygnięć organów administracji publicznej z prawem wspólnotowym (prawem Unii Europejskiej), rozumianym jako całokształt dorobku prawnego Wspólnoty Europejskiej (acquis communautaire), w tym zasad ogólnych prawa wspólnotowego (prawa Unii Europejskiej), interpretowanych oraz stosowanych w sposób jednolity na całym obszarze Unii Europejskiej.
W tej sytuacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, dokonując oceny legalności obu spornych decyzji Prezesa UKE, zobowiązany był wziąć pod uwagę również ich zgodność z przepisami europejskimi, w tym m. in. regulacjami zawartymi w szczególności w DUP. W konsekwencji Sąd miał więc na względzie, iż wszelkie regulacje prawa krajowego mające zastosowanie w niniejszej sprawie, winny być odczytywane zgodnie z treścią i celem regulacji unijnych, przy uwzględnieniu odpowiednich zasad harmonizacji ustawodawstwa państw członkowskich.
W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowane pod tym kątem skargi nie zasługują na uwzględnienie, albowiem organ, wydając zaskarżoną decyzję, nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa, w tym w szczególności norm prawnych wyrażonych w przepisach art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 Pt w związku z art. 13 ust. 3 i pkt 23 preambuły DUP.
Przede wszystkim wskazać należy, iż wbrew zarzutom skarżących Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności skarżonej decyzji.
W tym kontekście podnieść należy, że zaskarżona decyzja została oparta na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. w zw. z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 Pt.
Skarżący uważają, że w rozpoznawanej sprawie doszło do naruszenia prawa stanowiącego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, a to poprzez naruszenie art. 139 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., co nastąpiło w wyniku orzeczenia skarżoną decyzją na niekorzyść skarżących, w wyniku rozpoznania złożonych wniosków o ponowne rozpoznanie sprawy, na zasadzie art. 127 § 3 k.p.a., pomimo że poprzednia decyzja – wydana w pierwszej instancji, nie naruszała rażąco prawa lub interesu społecznego. Orzeczenie na niekorzyść nastąpić miało poprzez ustalenie wyższego wskaźnika udziału w Dopłacie 2011 w skarżonej decyzji (0,0334475100%,) niż ten określony w ramach pierwszego rozpoznania sprawy w decyzji pierwszoinstancyjnej (0,0333448609%,), co powoduje zwiększenie obowiązków finansowych w zakresie Dopłaty 2011. Opisane naruszenie część skarżących uznała za przesłankę stwierdzenia nieważności decyzji, określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Sąd z zarzutem tym się nie zgadza.
Przypomnieć należy, że art. 139 k.p.a. statuuje zakaz reformationis in peius. Zgodnie z tym przepisem: "Organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny".
Warto zatem po pierwsze wskazać, iż wbrew twierdzeniom zawartym w skargach wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła – oprócz przedsiębiorców telekomunikacyjnych – także "(...)"jako organizacja społeczna dopuszczona do udziału w postępowaniu postanowieniem organu z "(...)"czerwca 2014 r. Co jest ciekawe, nawet w skardze "(...)"pełnomocnik tej organizacji społecznej pominął wskazanie jej jako podmiotu składającego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W związku z powyższym Sąd pragnie przytoczyć fragment uzasadnienia wyroku NSA z 3 grudnia 2013 r., sygn. II OSK 1569/12 (zbiór CBOIS na stronie https://cbois.nsa.gov.pl, skąd pochodzą wszystkie cytowane poniżej orzeczenia sądów administracyjnych). Zgodnie z nim: "(...) dyspozycja art. 139 k.p.a. jednoznacznie tylko stanowi, że organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Jednak w przedmiotowej sprawie skarżąca organizacja społeczna nie jest stroną danego postępowania tylko działa na prawach strony, gdyż została do niej dopuszczona na mocy art. 31 § 2 k.p.a. w związku z art. 31 § 3 k.p.a. Oznacza to, że postępowanie administracyjne nie toczy się w takiej sprawie w interesie prawnym organizacji społecznej, stąd jej odwołanie nie powinno stanowić przeszkody dla swobodnego określenia sytuacji prawnej strony. Dlatego też wniesienie odwołania przez organizację społeczną - nawet "na korzyść" strony - może spowodować wydanie orzeczenia na jej "niekorzyść". Z tych względów oraz biorąc pod uwagę, że wniesienie odwołania stanowi dla organizacji społecznej także o charakterze ekologicznym środek ochrony interesu społecznego, to przyjęcie tezy, że środek ten miałby służyć ochronie interesu strony poprzez uruchamianie zakazu reformationis in peius, w sposób istotny byłby w kolizji z funkcją, dla realizacji której dopuszczono organizację społeczną do udziału w danym postępowaniu administracyjnym". Z powyższym poglądem Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie całkowicie się zgadza i uznaje go za swój.
Podkreślić bowiem należy, iż udział organizacji społecznej w postępowaniu uzależniony jest od istnienia interesu społecznego (vide: art. 31 § 1 k.p.a.). Jak wskazuje się słusznie w orzecznictwie sądów administracyjnych: "udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć partykularnym interesom samej organizacji lub jej członków, lecz musi odpowiadać wymogom racjonalnie pojmowanej kontroli społecznej nad postępowaniem administracyjnym w sprawach indywidualnych i działaniem w nim organów administracyjnych" (wyrok NSA z 22 sierpnia 2017 r., II OSK 2970/15, LEX nr 2379341; tak też J. Borkowski/B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2005, s. 257; A. Wróbel [w:] A. Wróbel, M. Jaśkowska, Kodeks..., s. 319).
Tym samym po pierwsze uznać należy, iż wniosek "(...)"jako organizacji społecznej o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przez Prezesa UKE decyzją pierwszoinstancyjną umożliwiał organowi wydanie decyzji drugoinstancyjnej ustalającej jednolity wskaźnik procentowego udziału przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 w wysokości wyższej niż w decyzji pierwszoinstancyjnej. "(...)"bowiem jako organizacja społeczna była reprezentantem szeroko rozumianego interesu społecznego. Ów interes społeczny nie mógł zaś przejawiać się ani w tym, żeby w decyzji Prezesa UKE był zróżnicowany wskaźnik dla części przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 (niższy dla tych, którzy wnieśli wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a wyższy dla pozostałych), bowiem naruszałoby to podstawową zasadę równości wobec prawa, ani w tym, aby dla wszystkich przedsiębiorców wskaźnik pozostał niezmieniony, tj. niższy, wobec zmiany danych będących podstawą jego wyliczenia. Należy bowiem pamiętać, iż wśród podmiotów obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 była również "(...)", której interes prawny dotyczył tego, aby cała kwota dopłaty (albo możliwie najwyższa kwota) została przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych uiszczona. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd stwierdza, że wniesienie odwołania (czy w tym przypadku – wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) stanowi dla organizacji społecznej (w tym także "(...)"jako izby gospodarczej) środek ochrony interesu społecznego, a zatem przyjęcie tezy, że w takiej sytuacji uruchomiony byłby zakaz reformationis in peius, w sposób istotny byłoby w kolizji z funkcją, dla realizacji której dopuszczono "(...)" jako organizację społeczną do udziału w danym postępowaniu administracyjnym.
Po drugie, Sąd wskazuje, że w orzecznictwie przyjmuje się, że omawiany zakaz reformationis in peius przestaje być aktualny w sytuacji wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 23 listopada 2007 r., VI SA/Wa 443/07; wyrok WSA w Poznaniu z 17 listopada 2016 r., II SA/Po 633/16; wyrok WSA w Łodzi z 12 maja 2017 r., II SA/Łd 1039/16; wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2018 r., VII SA/Wa 603/17). Tak wskazuje również doktryna prawnicza – np. G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: "Z istoty zakazu reformationis in peius wynika, że jest to gwarancja mogąca mieć zastosowanie na rzecz jednej tylko odwołującej się strony. Nie wiąże ona organu odwoławczego w takim postępowaniu, w którym uczestniczą strony o spornych interesach. Wówczas bowiem każde rozstrzygnięcie organu II instancji, wydane zgodnie z interesem jednej z nich, musi być rozstrzygnięciem wydanym na niekorzyść pozostałych. "Jest to logiczna konsekwencja tego rodzaju sytuacji i nikt chyba nie może traktować tego jako braku ochrony interesu strony w postępowaniu administracyjnym" (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie..., s. 224; M. Stahl, Postępowanie odwoławcze..., s. 287; por. także wyr. WSA w Warszawie z dnia 23 listopada 2007 r., VI SA/Wa 443/07, niepubl.)" (Łaszczyca Grzegorz, Martysz Czesław, Matan Andrzej, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, opublikowano: LEX 2010). Sąd całkowicie zgadza się z powyższą tezą, iż zakaz z art. 139 k.p.a. nie ma zastosowania w przypadku wniesienia odwołań przez strony o spornych interesach. Szczególnej mocy prawnej powyższe twierdzenie nabiera w przypadku wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, albowiem w takiej sytuacji co do zasady organ (tu: Prezes UKE) nie mógł wydać decyzji kasacyjnej, a to z tego powodu, że uchylając zaskarżoną decyzję, nie mógł równocześnie przekazać sprawy do ponownego rozpatrzenia "samemu sobie". Odpowiednie stosowanie przepisów dotyczących odwołań w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 127 § 3 k.p.a., kompetencję tego rodzaju dla organu centralnego bowiem wyłączało. Z tego względu, postępowanie dowodowe musi być przeprowadzone w ramach rozpoznawania takiego wniosku, niezależnie od jego zakresu (por. M. Dyl, Glosa do wyroku NSA z 29 kwietnia 2014 r., II GSK 320/13, Glosa. 2014, nr 4, s. 20). Tym samym organ (Prezes UKE) nie jest w stanie rozwiązać sytuacji procesowej poprzez uchylenie własnej decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpoznania organowi pierwszoinstancyjnemu, czym ominąłby zakaz reformationis in peius.
Skarżący podkreślali, iż w sprawie nie zaistniała sytuacja wnoszenia wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy przez strony o spornych interesach, albowiem wszyscy wnoszący te wnioski byli przedsiębiorcami obowiązanymi do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, a więc w ich wspólnym interesie było obniżenie współczynnika.
Sąd z powyższą tezą się nie zgadza.
Jak wykazano bowiem powyżej, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła również - oprócz przedsiębiorców telekomunikacyjnych - organizacja społeczna dopuszczona do postępowania na prawach strony, tj. "(...)", reprezentująca interes społeczny, a nie interes partykularnych przedsiębiorców. Ponadto jednak wskazać należy, iż – wbrew twierdzeniom skarżących – składający środki zaskarżenia w toku postępowania administracyjnego mieli jednak sporne interesy.
Sąd wskazuje bowiem, iż niektórzy z przedsiębiorców we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazywali bezpośrednio lub pośrednio, iż nieprawidłowo znaleźli się w kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2011. I tak np. "(...)"w swoim środku zaskarżenia z 5 lipca 2017 r. podnosił, iż Prezes UKE nieprawidłowo ustalił krąg przedsiębiorców, w którym winni znaleźć się tylko ci osiągający przychody ponad 4 mln zł jedynie z tej działalności telekomunikacyjnej, która jest tożsama z usługą powszechną. Podobne wątpliwości odnośnie przychodu z osiąganej działalności telekomunikacyjnej podnosiły inne podmioty, m.in. "(...)" we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podmioty te podnosiły zarzut zbyt szerokiego uznania za usługę telekomunikacyjną przez organ niektórych świadczonych przez nich usług.
Z kolei "(...)" sp. z o.o. podnosiła, iż przedsiębiorcą zobowiązanym do udziału w Dopłacie 2011 jest "(...)" sp. z o.o. zamiast "(...)" sp. z o.o. i wnosiła o takie ustalenie w decyzji drugoinstancyjnej, a zatem w istocie o umorzenie postępowania administracyjnego wobec "(...)" sp. z o.o. Analogicznie "(...)" i "(...)"zarzucały organowi nieprawidłowe ustalenie, że "(...)" i "(...)"- jako przedsiębiorcy telekomunikacyjni zobowiązani są do udziału w Dopłacie 2011, podczas gdy w roku 2011 "(...)" oraz "(...)"w ogóle nie prowadziły działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją "(...)" i "(...)"i to te podmioty powinny zostać wskazane, jako zobowiązane do udziału w Dopłacie 2011 zamiast "(...)" i "(...)". A zatem w istocie "(...)"i "(...)"wnosiły także o wykreślenie ich z listy przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia udziału w Dopłacie 2011 i umorzenie wobec nich postępowania administracyjnego. Także "(...)"we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podnosiła, że błędnie organ ustalił, że pozostaje zobowiązana do pokrycia całości zobowiązań dopłatowych "(...)"."(...)"sp. z o.o. we wniosku z kolei kwestionowała własne następstwo prawne w pokryciu zobowiązań dopłatowych "(...)" S.A.
Sąd przy tym wskazuje, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 stanowi stosunek wysokości Dopłaty 2011 do sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, wyrażony w procentach:
W% = (D / P) x 100,
gdzie:
W% - jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011,
D - wysokość Dopłaty 2011,
P - suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011.
A zatem, skoro niektóre strony wnoszące środki zaskarżenia w postepowaniu administracyjnym wnosiły wprost o niezaliczanie niektórych rodzajów przychodów lub w ogóle niezaliczanie ich przychodów z działalności telekomunikacyjnej w rozumieniu przepisów dopłatowych, to tym samym wnosiły – wbrew temu, co twierdzą obecnie w skargach - o zwiększenie jednolitego wskaźnika procentowego udziału. Skutkiem niezaliczenia niektórych rodzajów przychodów do przychodów z działalności telekomunikacyjnej w rozumieniu przepisów dopłatowych jest bowiem obniżenie dzielnika P (czyli sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011) w powyższym wzorze. Im mniejszy natomiast dzielnik P, tym większy wynik W%, tj. jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011. Powyższe mogą zobrazować 2 przykłady ze zmiennym dzielnikiem P wynoszącym odpowiednio 100 zł i 200 zł, przy niezmiennej kwocie dopłaty D wynoszącej 10 zł.
W przypadku P równego 100 zł W% wynosi 10% ((10/100) x 100).
W przypadku P równego 200 zł W% wnosi 5% ((10/200) x 100).
Konkludując, im niższa suma przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, tym wyższy wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011.
Podobne uwagi można odnieść do wniosków o umorzenie postępowania składanych przez niektórych przedsiębiorców wobec nich, a zatem o nieuwzględnienie ich przychodów do sumy P.
Zasadniczo dla każdego z przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 idealną byłaby sytuacja, gdyby postępowanie zostało wobec niego umorzone, a zobowiązani byliby inni przedsiębiorcy. Inną alternatywą, gorszą, ale też korzystną dla partykularnego przedsiębiorcy byłoby obniżenie części jego przychodów, wliczonych przez organ do P, czyli sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011. Obydwie te sytuacje skutkują podwyższeniem W% czyli jednolitego wskaźnika. Cel w postaci obniżenia jednolitego wskaźnika ma znaczenie akcesoryjne, alternatywne, gdyby nie udało osiągnąć się umorzenia postępowania wobec zainteresowanego podmiotu, ewentualnie obniżenia części jego przychodów, wliczonych przez organ do P, czyli sumy przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011.
Jak wskazano, sporne interesy miała także "(...)" jako strona postępowania w stosunku do pozostałych przedsiębiorców. "(...)" zależało bowiem na tym, aby należna jej Dopłata 2011 była zwrócona przez przedsiębiorców w możliwie najwyższym stopniu.
Wobec powyższego Sąd nie zgadza się z twierdzeniami niektórych skarżących, iż wnoszący wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy nie mieli spornych interesów. Jak wynika z powyżej zaprezentowanego toku rozumowania, strony postępowania w oczywisty sposób miały sporne interesy, a zatem w ogóle norma z art. 139 k.p.a. nie znajduje w sprawie zastosowania. Rozważania powyższe winny znaleźć się w uzasadnieniu skarżonej decyzji, być może wówczas powstrzymałyby skarżących od formułowania zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. i jest to brak w uzasadnieniu decyzji, jednakże nie miał on wpływu na wynik sprawy.
Tylko dodatkowo Sąd wskazuje, iż nawet jeśli by przyjąć, iż w sprawie ziściła się hipoteza z normy wynikającej z art. 139 k.p.a. (co nie miało jednak miejsca wobec złożenia środka odwoławczego w postępowaniu administracyjnym przez organizację społeczną oraz wobec istnienia spornych interesów stron postępowania, które także złożyły takie środku odwoławcze), to – jak słusznie wykazał organ – nie ma w sprawie możliwości uwzględnienia sformułowanego w skargach zarzutu naruszenia art. 139 k.p.a. Przepis ten bowiem przewiduje wyjątek, zgodnie z którym zakaz reformationis in peius nie obowiązuje, gdy zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Jest to oczywiście alternatywa – przepis nie wymaga, aby ziściły się obie przesłanki, wystarczy jedna z nich.
W tym kontekście Sąd pragnie powołać pogląd doktryny prawniczej, zgodnie z którym: "(...) należy zgodzić się z poglądem, że ze względu na nieokreśloność przesłanek uzasadniających odstępstwo od zakazu reformationis in peius na gruncie postępowania administracyjnego ogólnego, organ odwoławczy właściwie nie jest w sposób bezwzględny nim związany. (...) Uznając, że celem postępowania administracyjnego jest tak ochrona interesów prawnych, jak i wydanie obiektywnie prawidłowej i zgodnej z prawem decyzji, czyli ochrona zasady prawdy materialnej oraz praworządności, nie można zgodzić się na utrzymanie w mocy decyzji naruszającej prawo, nawet gdyby była ona zgodna z faktycznym interesem jednostki" (Wiktorowska A. artykuł ST 1995/6/80-84, Zasada ogólna dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym (refleksje na marginesie powstania kolegiów odwoławczych przy sejmikach samorządowych)).
Sąd doszedł do przekonania, że pozostawienie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej doprowadziłoby właśnie do rażącego naruszenia prawa, bowiem organ w ramach ustalenia przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 oraz jednolitego wskaźnika Dopłaty 2011 musiałby wziąć pod uwagę te podmioty, wskazane w decyzji pierwszoinstancyjnej, które utraciły status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (dotyczy to "(...)" w upadłości, "(...)" w likwidacji, "(...)"w siedzibą w "(...)","(...)"S.A. z siedzibą w "(...)","(...)","(...)" i "(...)"). Zatem w stosunku do takiego przedsiębiorcy, który nie jest już przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, organ nie mógłby następnie wszcząć postępowania indywidualnego w oparciu o art. 98 ust. 3 Pt, bo postępowanie to dotyczy tylko przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Skutkować by to mogło nieotrzymaniem Dopłaty 2011 przez "(...)" w pełnej, należnej jej z mocy prawa wysokości. W konsekwencji dokonanie aktualizacji list przedsiębiorców telekomunikacyjnych przez organ było wręcz konieczne i nieuniknione. Niedostosowanie treści decyzji pierwszoinstancyjnej do zmienionego stanu faktycznego obowiązującego w dniu wydania decyzji drugoinstancyjnej rażąco naruszałoby art. 98 ust. 1 Pt poprzez uwzględnienie na liście przedsiębiorców telekomunikacyjnych strony, która nim nie była, a także art. 6 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie zmian w stanie faktycznym na dzień orzekania przez organ. Logiczną konsekwencją dokonanej przez organ aktualizacji była zmiana współczynnika Dopłaty 2011, a także umorzenie postępowania w stosunku do niektórych z byłych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.
Skarżąca podnosiła, iż same przepisy prawa przewidują możliwość niepokrycia dopłaty w całości, tj. sytuację, gdy ze względu na ograniczenie wysokości udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty do wartości 1% jego przychodów (art. 98 ust. 2 Pt), suma tych udziałów będzie niższa niż kwota dopłaty. Odnosząc się do powyższego, Sąd wskazuje, że celem nadrzędnym, ustawowym jest pełne pokrycie przez przedsiębiorców Dopłaty. Wynika to z art. 95 ust.1 Pt oraz ze sposobu wyliczenia jednolitego wskaźnika i ustalenia listy przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia udziału w dopłacie. Wyjątki od realizacji tego celu należy odczytywać ściśle, a nie rozszerzająco – jak pragną tego skarżący. Słusznie podniósł Prezes UKE, że ciąży na nim obowiązek dążenia do realizacji uprawnienia operatora wyznaczonego (tu: "(...)") do uzyskania pełnej rekompensaty z tytułu straty poniesionej w wyniku wykonywania nałożonych na niego na mocy decyzji administracyjnej obowiązków związanych ze świadczeniem usługi powszechnej. Odmienna interpretacja oznaczałaby rażące naruszenie art. 95 ust. 1 Pt.
Tym samym, zdaniem Sądu za bezzasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 139 k.p.a.
Odnosząc się z kolei do zarzutów dotyczących nieważności decyzji sformułowanych w skargach "(...)","(...)"i "(...)", Sąd wskazuje, co następuje. Spółki te zarzuciły zaskarżonej decyzji m.in. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu decyzji, jak również decyzji pierwszej instancji, do podmiotów niebędących stronami w sprawie, mianowicie do: "(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)") zamiast do odpowiednio: "(...)" (KRS "(...)");"(...)" (KRS "(...)");"(...)" (KRS: "(...)"). Jako zarzuty ewentualne wskazały również zarzuty związane z naruszeniem art. 531 § 2 k.s.h., wnosząc także – na wszelki wypadek – o uchylenie skarżonej decyzji.
Zarzuty te wiążą się z grupą zarzutów dotyczących naruszenia art. 494 k.s.h., tj. dotyczących sukcesji obowiązku dopłatowego po przekształceniach podmiotowych, podnoszonych w szczególności w skargach przez "(...)" w "(...)","(...)" S.A., "(...)","(...)","(...)"i "(...)".
W tym kontekście Sąd wskazuje, że zgodnie z treścią art. 494 § 1 k.s.h. spółka przejmująca albo spółka nowozawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki przejmowanego albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. W myśl zaś § 2 tego przepisu na spółkę przejmującą albo spółkę nowo zawiązaną przechodzą z dniem połączenia, w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, które zostały przyznane spółce przejmowanej albo którejkolwiek ze spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej.
Wskazać należy, iż żaden przepis Pt ani poprzednie decyzje administracyjne nie regulowały cesji przedmiotowego zobowiązania.
Jak wskazał słusznie NSA w wyroku z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 w sprawie ze skarg przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa UKE w przedmiocie dopłaty za 2006 rok, tj. sprawy w identycznym przedmiocie, ale za inny okres: "Również zarzuty skarżących kasacyjnie dotyczące naruszenia art. 494 § 2 k.s.h. w zakresie cesji obowiązku z art. 98 ust. 1 p.t. po przekształceniach niektórych podmiotów z ustalonego kręgu zobowiązanych nie mogły być uwzględnione, gdyż zgodnie z prawem w przypadku tego rodzaju przekształceń nie znika zobowiązanie, które niewątpliwie obciążało poprzednika prawnego. (...) Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego prawidłowo przyjął Prezes UKE a za nim Sąd I instancji, że przepisy Kodeksu spółek handlowych stanowią uzasadnioną podstawę do uznania, że obowiązek przewidziany w art. 97 p.t. spoczywa również na tych spółkach handlowych, które w wyniku połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2006 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych. (...)
Zastosowanie względem tego rodzaju zobowiązania z art. 97 i 98 Prawa telekomunikacyjnego, przepisów Ordynacji podatkowej Rozdziału 14 dotyczących zobowiązań podatkowych (niepodatkowych należności budżetu państwa), a w szczególności art. 93 i 93a Ordynacji podatkowej mogłoby nastąpić w przypadku przyjęcia, że Dopłata 2006 należna podmiotowi wyznaczonemu do wykonywania usług powszechnych określona we wcześniejszych decyzjach administracyjnych jest niewątpliwie niepodatkową należnością budżetu państwa. (...)
Sąd I instancji odniósł się również do zarzutu zastosowanego przepisu art. 494 § 2 k.s.h., który zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie został naruszony. Argumenty skarżących w tym Cyfrowego Polsatu, mimo szerokiego ich rozwinięcia, nie były w stanie podważyć prawidłowej tezy o możliwości zastosowania przepisów Kodeksu spółek handlowych odnośnie do przejęcie przedmiotowych zobowiązań do pokrycia Dopłaty 2006 w drodze cesji na podstawie przepisów k.s.h.
Natomiast podmioty zlikwidowane przed 2014 rokiem, które nie miały następców prawnych w drodze przekształceń podmiotowych nie mogły być włączone do kręgu zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006".
Pogląd powyższy Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i uznaje za swój. Tylko uzupełniająco należy dodać, iż NSA w powołanym wyroku nie uznał dopłaty do usługi powszechnej za niepodatkową należność budżetową.
Dlatego należy uznać, że organ regulacyjny, dokonując stosownej analizy odpowiednich przepisów k.s.h., zasadnie stwierdził, że przepisy k.s.h. stanowią uzasadnioną podstawę do uznania, iż obowiązek przewidziany w art. 97 Pt spoczywa również na tych spółkach handlowych, które w wyniku stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń, stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2011 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.
W konsekwencji organ regulacyjny prawidłowo także uznał, że podmioty, które nie spełniły ww. warunków, nie mogą zostać uznane za przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, co dotyczy m.in. przypadku likwidacji danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, bez jednoczesnego wystąpienia następstwa prawnego w postaci sukcesji generalnej praw i obowiązków. Według organu, oznacza to, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy osiągnęli w 2011 r. przychód z działalności telekomunikacyjnej przekraczający 4 mln złotych, ale ulegli likwidacji w okresie późniejszym, nie mogą zostać wzięci pod uwagę w niniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w Dopłacie 2011.
A zatem zarzut naruszenia art. 494 § 2 k.s.h. nie został przez Sąd uwzględniony.
Sąd pragnie następnie odnieść się szczegółowo do zarzutów "(...)","(...)"i "(...)", które są związane z powyższym zarzutem naruszenia art. 494 § 2 k.s.h. Spółki te zarzuciły bowiem skarżonej decyzji:
1. nieważność wskazaną w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. polegającą na skierowaniu decyzji, jak również decyzji pierwszej instancji, do podmiotów niebędących stronami w sprawie, mianowicie do: "(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)") zamiast do odpowiednio: "(...)" (KRS "(...)");"(...)" (KRS "(...)");"(...)" (KRS: "(...)");
z ostrożności procesowej, w razie nieuwzględnienia zarzutu z pkt 1
2. naruszenie art. 97 Pt poprzez ustalenie, że "(...)","(...)","(...)"- jako przedsiębiorca telekomunikacyjny zobowiązana jest do udziału w Dopłacie 2011, podczas gdy w roku 2011 "(...)","(...)","(...)"w ogóle nie prowadziła działalności telekomunikacyjnej, a prowadziła ją "(...)","(...)"i to te podmioty powinny zostać wskazane, jako zobowiązane do udziału w Dopłacie 2011 zamiast "(...)";"(...)";"(...)"
3. naruszenie art. 531 § 2 k.s.h. poprzez ustalenie, że "(...)";"(...)";"(...)"wstępuje w obowiązek spółki dzielonej w zakresie udziału w pokryciu Dopłaty 2011, mimo że takie następstwo nie wynika z planu podziału.
Odnośnie sukcesji "(...)"po "(...)" wypowiedział się organ w decyzji z "(...)" czerwca 2017 r. na jej s. 56-57. Ustalenia organu w tym zakresie są, zdaniem Sądu, prawidłowe. Z KRS wynika, iż pod numerem "(...)" zarejestrowana była spółka ""(...)"" sp. z o.o., która 31 grudnia 2015 r. zmieniła firmę na ""(...)" sp. z o.o. 31 grudnia 2015 r. także dokonano w KRS wpisu o podziale dotychczasowej spółki ""(...)"" sp. z o.o. (nr KRS "(...)") na podstawie art. 529 § 1 pkt 4 i n. k.s.h. poprzez wydzielenie nowej spółki "(...)"p. z o.o. (KRS: "(...)"). Podział majątku spółki został dokonany zgodnie z planem podziału przyjętym przez zarząd spółki dzielonej 30 października 2015 r. Z Planu Podziału "(...)"sp. z o.o. z 30 października 2015 r. wynika, że:
1. z pkt. I Planu Preambuły lit. i - ii - składniki majątkowe "(...)"sp. z o.o. (spółki dzielonej) zostały przypisane do tzw.:
- "działu sprzedaży" - działu świadczącego usługi telekomunikacyjne na rzecz podmiotów gospodarczych - abonentów będących osobami fizycznymi oraz podmiotów gospodarczych, jako zespół pracowników zajmujących się tą działalnością;
- "działu zarządzania" - zajmującego się zarządzaniem środkami trwałymi jako zespół składników majątkowych tego działu wskazano nieruchomości oraz infrastrukturą telekomunikacyjną,
2. z pkt. I ppkt. 1.1. i 1.2 - zespół składników majątku tworzący dział sprzedaży przejdzie na nowo zawiązaną spółkę, która będzie prowadzić działalność pod firmą spółki dzielonej;
3. z pkt. II ppkt. 2 - wszystkie składniki majątku spółki dzielonej nieprzypisane w Planie Podziału spółce nowozawiązanej pozostaną w spółce dzielonej.
Zgodnie z pkt. I ppkt. 2.1 planowany podział nastąpił w drodze przeniesienia części majątku spółki dzielonej w postaci "działu sprzedaży" stanowiącego zespół składników materialnych i niematerialnych potrzebnych do prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie usług telekomunikacyjnych na spółkę nowozawiązaną. Ponadto zgodnie z Planem Podziału pkt I ppkt 1.1. działalność telekomunikacyjna prowadzona przez spółkę dzieloną po podziale będzie prowadzona przez nowo zawiązaną spółkę.
Sąd wskazuje, że w myśl art. 531 k.s.h.:
"§ 1. Spółki przejmujące lub spółki nowo zawiązane powstałe w związku z podziałem wstępują z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w prawa i obowiązki spółki dzielonej, określone w planie podziału.
§ 2. Na spółkę przejmującą lub spółkę nowo zawiązaną powstałą w związku z podziałem przechodzą z dniem podziału bądź z dniem wydzielenia w szczególności zezwolenia, koncesje oraz ulgi, pozostające w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej, a które zostały przyznane spółce dzielonej, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji lub ulgi stanowi inaczej".
Artykuł 531 § 2 k.s.h. odnosi się zatem do sfery administracyjnoprawnej, proklamując – jako zasadę – częściową sukcesję uniwersalną również w tym zakresie (zob. m.in. uchwałę SN z 8.12.2016 r., III CZP 85/16, OSNC 2017/9, poz. 97, w której podkreślono, że przewidziana w art. 531 k.s.h. – a więc następująca ex lege – sukcesja obejmuje zatem w określonym zakresie także stosunki publicznoprawne). Niewątpliwie ani przepisy Pt, ani żadna decyzja nie stanowią o wyjątku dla obowiązku dopłatowego wynikającego z przepisów Pt, dlatego w sprawie nie znajdzie zastosowania wyłączenie administracyjnej sukcesji uniwersalnej. Podnieść przy tym należy, iż art. 531 § 2 k.s.h. stanowi "w szczególności" o konkretnych decyzjach administracyjnych (zezwoleniach, koncesjach, ulgach), niemniej literalnie wprost w jego treści wynika, iż stanowi on o wszelkich prawach i obowiązkach o charakterze publicznoprawnym – o ile są w związku z przydzielonymi składnikami majątku.
Dodać przy tym należy iż doktryna prawnicza podnosi o analogicznym rozwiązaniu z art. 531 § 2 k.s.h. w stosunku do przyjętego we wcześniej omawianym w uzasadnieniu niniejszego wyroku art. 494 § 2 k.s.h. (por. np. M. Rodzynkiewicz, "Kodeks spółek handlowych. Komentarz, wyd. VII", uwagi do art. 531 k.s.h., Opublikowano: WKP 2018)
W świetle powyższego brzmienia przepisów k.s.h. oraz Planu Podziału słusznie, zdaniem Sądu, Prezes UKE uznał, że zobowiązania związane z Dopłatą 2011 w całości przypadają za spółkę dzieloną "(...)" (dawnej "(...)"sp. z o.o., KRS "(...)") nowozawiązanej spółce "(...)"sp. z o.o. (KRS "(...)"), jako związane ze składnikami majątkowymi związanymi z działalnością telekomunikacyjną kontynuowaną przez tę spółkę. Ustalenia organu w tym zakresie są całkowicie prawidłowe i zgodne z prawem. Co więcej, "(...)"nie kwestionowała tych ustaleń organu wynikających z decyzji pierwszoinstancyjnej, gdyż nie zaskarżyła jej wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Organ słusznie zatem skonstatował, iż obowiązek dopłatowy – jako ściśle związany z prowadzoną przez spółkę dzieloną działalnością telekomunikacyjną, która następnie przeszła na spółkę nowozawiązaną, również podlegał sukcesji na spółkę nowozawiązaną. Tylko marginalnie Sąd wskazuje, iż "(...)" nie mogłaby być stroną skarżonej decyzji, albowiem 7 listopada 2017 r. została prawomocnie wykreślona z KRS (data uprawomocnienia – 8 grudnia 2017 r.) wobec przekształcenia jej w spółkę "(...)"sp. z o.o. sp.k.
Analogiczne uwagi podnieść należy do przejścia obowiązków dopłatowych ze spółki dzielonej "(...)" sp. z o.o. (dawniej: "(...)" sp. z o.o.) na nowozawiązaną "(...)" (przejście zostało szczegółowo opisane na s. 57-59 decyzji pierwszoinstancyjnej) oraz ze spółki dzielonej "(...)" (dawniej "(...)"sp. z o.o.) na nowozawiązaną "(...)" (s. 45 -46 decyzji pierwszoinstancyjnej). Schemat podziału, plan podziału, zmiana firm spółek, a nawet daty podziału są w tych trzech przypadkach (podział "(...)" (KRS "(...)");"(...)" (KRS "(...)") i "(...)" (KRS: "(...)") poprzez zawiązanie odpowiednio: "(...)" (KRS: "(...)");"(...)" (KRS: "(...)") i "(...)" (KRS: "(...)") bardzo zbliżone, a czasem wręcz identyczne. Spółki nowozawiązane przejmowały części majątku (a także starą firmę) związane z prowadzeniem działalności telekomunikacyjnej spółek dzielonych i kontynuowały ich działalność gospodarczą w tym zakresie. Nie ma zatem żadnych podstaw do uznania, iż obowiązek partycypacji w dopłacie – jako ściśle związany z działalnością telekomunikacyjną – nie przeszedł także z mocy prawa na te spółki. Jedyna różnica procesowa spółek "(...)" i "(...)"w stosunku do "(...)"polega na tym, że "(...)"i "(...)"kwestionowały w tym zakresie rozstrzygnięcie Prezesa UKE zawarte w decyzji pierwszoinstancyjnej, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Także "(...)"podniosła zarzut związany z powołanymi przepisami k.s.h., a dotyczący rzekomego naruszenia przez organ art. 7 i 77 k.p.a. poprzez to, że organ dokonał dowolnej oceny planów podziału spółki "(...)"oraz spółki "(...)"oraz w oderwaniu od ich treści uznał, że:
− spółka "(...)"sp. z o.o. (nabyta następnie przez "(...)") przejęła całość majątku "(...)" służącego do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej, podczas gdy z planu podziału wynika, że na spółkę powstałą w wyniku podziału przeniesiono tylko część takiego majątku, a na dodatek "(...)" w dalszym ciągu prowadzi działalność telekomunikacyjną i pozostaje wpisana do RPT pod numerem "(...)". Efektem powyższego było błędne przyjęcie, że doszło do przejęcia przez "(...)"sp. z o.o. (a następnie przez "(...)") całości obowiązków dopłatowych "(...)";
− spółka "(...)" (nabyta następnie przez "(...)") nabyła majątek "(...)"służący do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (a więc zdaniem organu majątek związany z obowiązkami dopłatowymi), gdy tymczasem nabyty został wyłącznie wydzielony oddział "(...)"sp. z o.o. w "(...)". Spółka "(...)"zachowała natomiast część majątku i infrastruktury telekomunikacyjnej, w oparciu o którą świadczyła dalej usługi telekomunikacyjne na terenie 25 miejscowości województwa kujawsko-pomorskiego.
Zarzut ten Sąd uznaje za niezasadny.
Jak wskazał organ, w związku z podziałem "(...)" przez wydzielenie w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., obowiązek udziału w pokryciu Dopłaty 2011 przeszedł z "(...)" na "(...)"sp. z o.o. wobec przejścia zorganizowanej części przedsiębiorstwa, tj. Oddziału w "(...)" (wraz m.in. z sieciami telekomunikacyjnymi) na "(...)"sp. z o.o. Następnie obowiązek dopłatowy, w związku z przejęciem "(...)"sp. z o.o. przez "(...)", przeszedł na "(...)". Organ uznał, że z uwagi na dokonany podział oraz przejęcia, doszło do sukcesji administracyjnoprawnych obowiązku udziału w pokryciu Dopłaty 2011, w wyniku których podmiotem zobowiązanym do udziału w Dopłacie 2011 za "(...)" jest "(...)").
"(...)" nadal istnieje, jest wpisana do RPT, niemniej organ słusznie uznał, że obowiązek dopłatowy przeszedł na "(...)"sp. z o.o., a "(...)"tego skutecznie nie podważyła ani w postępowaniu przed organem, ani przed sądem administracyjnym. "(...)" nie powołała w szczególności żadnych dokumentów, z których wynikałoby, iż wobec wydzielenia z "(...)"sp. z o.o. to na spółce dzielonej spoczywa obowiązek dopłatowy. Nie wystarczy przy tym samo powołanie się na postanowienia plan podziału, zgodnie z którymi niewyszczególnione w planie podziału składniki pozostały w majątku "(...)". Skarżąca winna wykazać, kwestionując ustalenia organu, że po podziale "(...)" pozostał we władaniu tej spółki majątek służący świadczeniu usług telekomunikacyjnych. "(...)"tego nie wykazała. Gołosłowne niepoparte dowodami twierdzenia "(...)"nie mogą skutecznie zakwestionować ustaleń organu w tym zakresie. Odnośnie rozliczania proporcjonalnego Sąd wypowie się poniżej.
Analogiczna sytuacja ma miejsce w przypadku "(...)",
Przypomnieć należy, że organ stwierdził, że z KRS "(...)" wynika, że nastąpił podział przez wydzielenie spółki "(...)" (spółka dzielona) w trybie art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h., przez przeniesienie części majątku, stanowiącego zorganizowaną część tego przedsiębiorstwa, na nowo zawiązaną spółkę "(...)" (spółka nowo zawiązana). Podział ten nastąpił Uchwałami z 16 listopada 2015 r. Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "(...)"oraz Wspólników spółki nowo zawiązanej "(...)" (Rep. A Nr "(...)"zaprotokołowanymi przez notariusza M. M. Kancelaria Notarialna w "(...)"). Podział majątku spółki został dokonany zgodnie z planem podziału sporządzonym 29 września 2015 r. Zgodnie z pkt. 7.3 planu podziału, spółce nowo zawiązanej przypisane zostały aktywa i pasywa zorganizowanej części przedsiębiorstwa stanowiącej Oddział w "(...)" wg bilansu sporządzonego na dzień 1 sierpnia 2015 r. Natomiast w pkt. 3 Załącznika Nr 5 do Planu podziału wymienione zostały m.in. umowy zawarte z poszczególnymi nadawcami;
- umowy zawarte z właścicielami i zarządcami nieruchomości, których przedmiotem jest m.in. budowa i utrzymanie sieci, świadczenie usług telekomunikacyjnych;
- umowy abonenckie dotyczące świadczenia usług telekomunikacyjnych {aktywne usługi w zakresie Internet, telewizja, telefon), zawarte z podmiotami oznaczonymi w systemie billingowym numerami ID).
Organ stwierdził, że jak wynika ze wskazanego powyżej planu podziału, jego intencją było przejęcie przez spółkę wydzieloną ("(...)") wszelkich składników majątkowych, stanowiących zorganizowaną część przedsiębiorstwa, służących prowadzeniu działalności telekomunikacyjnej. Zatem mając na uwadze przepisy art. 531 § 2 k.s.h. oraz treść planu podziału, Prezes UKE skonkludował, że obowiązek udziału w Dopłacie 2011 przeszedł z "(...)"na "(...)".
Następnie organ podniósł, iż 31 grudnia 2018 r. Sąd Rejonowy "(...)" "(...)"w "(...)","(...)" Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego, zarejestrował połączenie spółki "(...)" (spółka przejmująca) ze spółką "(...)" (spółka przejmowana) poprzez przeniesienie całego majątku spółki przejmowanej "(...)"na spółkę przejmującą "(...)" (tj. połączenie w trybie art. 492 § 1 ust. 1 k.s.h. w związku z art. 515 § 1 k.s.h.). Uchwała o połączeniu została podjęta 19 grudnia 2018 r. przez nadzwyczajne zgromadzenie wspólników spółki "(...)". Z RPT wynika, że 18 stycznia 2019 r. "(...)"została na swój wniosek wykreślona z rejestru. Tym samym spółka "(...)"przestała być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym. W związku z powyższym Prezes UKE skonkludował, iż obowiązek udziału w Dopłacie 2011 (za "(...)") spoczywa obecnie na spółce "(...)". Ustalenia organu w tym zakresie są prawidłowe i Sąd nie widzi podstaw, aby zarzut "(...)"w tym zakresie uznać za zasadny.
Podkreślić należy, iż przypadki "(...)" i "(...)" są szczególnymi przypadkami następstw prawnych, bowiem dotyczą podziału spółek przez wydzielenie, gdy spółka dzielona nie jest rozwiązana. W myśl bowiem art. 529 § 1 pkt 4 k.s.h. "Podział może być dokonany: (...) przez przeniesienie części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę lub na spółkę nowo zawiązaną (podział przez wydzielenie).
Art. 530 ks.h. z kolei stanowi, że:
"§ 1. Spółka dzielona zostaje rozwiązana bez przeprowadzenia postępowania likwidacyjnego w dniu wykreślenia jej z rejestru (dzień podziału).
§ 2. Przepis § 1 nie dotyczy podziału przez wydzielenie. Wydzielenie nowej spółki następuje w dniu jej wpisu do rejestru. W przypadku przeniesienia części majątku spółki dzielonej na istniejącą spółkę, wydzielenie następuje w dniu wpisu do rejestru podwyższenia kapitału zakładowego spółki przejmującej (dzień wydzielenia)".
"(...)"postulowała w skardze podział obowiązku dopłatowego pomiędzy nowe spółki a spółki dzielone. Taki proporcjonalny podział przewidziany jest m.in. w art. 531 § 3 k.s.h., zgodnie z którym: "Do składników majątku spółki dzielonej nieprzypisanych w planie podziału określonej spółce przejmującej lub spółce nowo zawiązanej stosuje się odpowiednio przepisy o współwłasności w częściach ułamkowych. Udział spółki przejmującej lub spółki nowo zawiązanej we wspólności jest proporcjonalny do wartości aktywów przypadających każdej z tych spółek w planie podziału. Za zobowiązania spółki dzielonej, nieprzypisane w planie podziału spółkom przejmującym lub spółkom nowo zawiązanym, spółki te odpowiadają solidarnie". Podkreślić jednak należy, że – jak słusznie podnosi doktryna prawnicza –"Art. 531 § 3 z istoty rzeczy nie może dotyczyć podziału przez wydzielenie, gdyż składniki majątkowe nieprzypisane w planie podziału spółce wydzielonej (przejmującej albo nowo zawiązanej) pozostają po prostu po stronie spółki dzielonej, która po wydzieleniu nadal funkcjonuje w obrocie prawnym" (Rodzynkiewicz Mateusz, Kodeks spółek handlowych. Komentarz, wyd. VII, Opublikowano: WKP 2018). Także Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23 marca 2017 r. (I CSK 462/16, OSNC 2017 r., nr 10, s. 120) przyjął, że w odniesieniu natomiast do podziału przez wydzielenie przepis art. 531 § 3 k.s.h. nie znajdzie zastosowania. Jak podkreślono w wyżej powołanym orzeczeniu, podział spółki przez wydzielenie jest sposobem szczególnym w porównaniu ze sposobami podziału określonymi w art. 529 § 1 pkt 1-3 k.s.h Dzieje się tak z uwagi na fakt, że tylko w przypadku podziału przez wydzielenie spółka dzielona zachowuje swój byt prawny, a przedmiotem wydzielenia jest określona część majątku spółki dzielonej, a nie jej cały majątek. W efekcie składniki majątku, w tym zobowiązania, które w planie podziału nie są przypisane spółkom przejmującym lub spółkom nowo zawiązanym, pozostają w spółce dzielonej. Ewentualne postanowienie planu podziału wskazujące składniki majątku pozostające w spółce dzielonej mają jedynie charakter deklaratywny. Wskazana specyfika podziału przez wydzielenie powoduje, że nie ma do niego zastosowania art. 531 § 3 k.s.h., gdyż zawarte w tym przepisie reguły są w wypadku tego podziału bezprzedmiotowe. Skoro bowiem spółka dzielona, w związku z działalnością, w ramach której powstają prawa lub obowiązki, nie ulega rozwiązaniu, to pozostaje ona ich podmiotem (tak M. Kidacka, Podział spółki przez wydzielenie – problematyka odpowiedzialności za zobowiązania, Mon. Prawn. 2016, nr 21, s. 1153; tak też P. Letolc, Ł. Lipsk, Do podziału przez wydzielenie nie ma zastosowania art. 531 § 3 KSH, MPH 2017, nr 3, s. 42).
Skoro zatem bezsprzecznie zarówno na "(...)"sp. z o.o., jak i na "(...)"przeszły składniki majątku służące prowadzeniu działalności telekomunikacyjnej, a brak jest przepisów normatywnych do podziału (np. proporcjonalnego) związanego z prowadzeniem tej działalności obowiązku dopłatowego, to "(...)"nie może skutecznie zarzucać organowi nieprawidłowości w ustaleniu jej następstwa prawnego po "(...)" i "(...)". Zarzut ten jest zatem niezasadny.
Tym samym Sąd uznał za nieusprawiedliwione zarzuty skarg obejmujące naruszenie art. 494 § 1 i § 2 oraz art. 531 § 1, 2 i 3 k.s.h. polegające na błędnym przyjęciu, że stanowią one podstawę prawną dla nieograniczonej sukcesji w zakresie obowiązków publicznoprawnych, w tym w zakresie obowiązków dopłatowych, jak również naruszenia art. 553 § 1 i 2 k.s.h. (przepisy ten dotyczą ciągłości podmiotowej spółki przekształcanej). W zaskarżonej decyzji organ szczegółowo wyjaśnia, iż ustalając, czy w wyniku podziału przez wydzielenie nastąpiło przeniesienie obowiązku udziału w dopłacie, kierował się w pierwszej kolejności art. 531 § 2 k.s.h., z którego wynika, że na spółkę wydzieloną przechodzą określone prawa i obowiązki, jeżeli pozostają w związku z przydzielonymi jej w planie podziału składnikami majątku spółki dzielonej. Jeżeli z planu podziału wynika, że na spółkę wydzieloną przechodzą składniki majątku związane z prowadzeniem w całości działalności telekomunikacyjnej, na spółkę wydzieloną przejdzie także obowiązek udziału w pokryciu dopłaty. W związku z powyższym zarzuty w tym zakresie Sąd uznał za bezpodstawne.
Kolejnym, najdalej idącym zarzutem jest zarzut przedawnienia. Podniosły go w skardze m.in. "(...)" i "(...)" w "(...)", zarzucając skarżonej decyzji nieuwzględnienie zdarzenia przedawnienia roszczenia na podstawie art. 3 ust. 3 pkt. c oraz art. 68-71 Op w zw. z art. 60 i art. 67 ufp i art. 118 k.c. CP powołała dodatkowo art. 2 § 2 Op.
W myśl art. 3 pkt 3 lit. c Op: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) podatkach - rozumie się przez to również: (...) opłaty oraz niepodatkowe należności budżetowe (...)".
Jak wskazał NSA w wyroku z 18 sierpnia 2016 r., sygn. II OSK 2913/14, LEX nr 2142399: "Art. 2 o.p. obejmuje swoim zakresem tzw. niepodatkowe należności budżetu państwa. Ta kategoria danin publicznych nie obejmuje swoim zakresem ani podatków, ani opłat, ani ceł, ani świadczeń pieniężnych wynikających ze stosunków cywilnoprawnych oraz opłat za usługi, do których stosuje się przepisy o cenach, ani kar pieniężnych i grzywien wymierzanych przez sądy. Obejmuje natomiast rozmaite wpłaty mające charakter sankcji finansowych za nieprzestrzeganie postanowień prawa publicznego, przewidziane np. w ustawie o cenach. Taki sam charakter mają zarówno opłaty za wyłączenie z produkcji rolnej, jak opłaty za wyłączenie z produkcji leśnej".
Sąd zgadza się z poglądem prezentowanym przez organ, że dopłata dla "(...)" z art. 95 ust. 1 Pt nie jest niepodatkową należnością budżetową Skarbu Państwa. Z art. 99 ust. 3 Pt wynika wprost obowiązek niezwłocznego przekazania przez Prezesa UKE uprawnionemu przedsiębiorcy wyznaczonemu (tu: "(...)") wpłat kwot dopłaty, które wpłynęły na rachunek UKE od innych przedsiębiorców. Nie stanowią one zatem dochód budżetu Skarbu Państwa. Organ jest jedynie pośrednikiem, mającym skutecznie ustalić krąg przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia dopłaty, poszczególne kwoty dopłat od nich należne i wyegzekwować te kwoty, po czym je przekazać przedsiębiorcy wyznaczonemu.
Powyższy pogląd podziela NSA, który w wyroku z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 wskazał, że: "(...) potraktowanie tej dopłaty jako niepodatkowej należności budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Ordynacji podatkowej nie znajduje żadnego racjonalnego uzasadnienia. Należność dla wyznaczonego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego do świadczenia usług powszechnych, o których mowa w art. 81 ust. 1–3 Prawa telekomunikacyjnego niewątpliwie nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa, gdyż organ administracji publicznej, jakim jest Prezes UKE, tylko ustala wysokość tej dopłaty w postępowaniu administracyjnym, a następnie zgodnie z regułami prawa telekomunikacyjnego obciąża tą dopłatą przysługującą podmiotowi – przedsiębiorcy telekomunikacyjnemu, a po uiszczeniu jej – na konto organu przez obciążone podmioty przekazuje ją niezwłocznie wierzycielowi. W doktrynie prawa podatkowego, jak również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym niepodatkowe należności budżetu państwa nie obejmują należności, które nie stanowią przychodu budżetu państwa".
Skoro zatem dopłata nie jest niepodatkową należnością budżetu państwa w rozumieniu art. 2 § 1 Op, to nie ma do niej zastosowania m.in. przepis 68 § 1 Op. Sąd nie podziela poglądu nawet ewentualnego zastosowania tego przepisu także z tego powodu, iż w przepisach prawa w ogóle nie przewidziano przedawnienia tego zobowiązania – szerzej o tym w poniższej części uzasadnienia.
Zarzut naruszenia przepisów Op i ufp w związku z rzekomym przedawnieniem nie może zatem być uznany za zasadny.
Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 118 k.c. Słusznie organ wskazuje, iż obowiązek udziału w dopłacie nie jest roszczeniem o charakterze cywilnoprawnym, stąd przepisy k.c. (w tym dotyczące przedawnienia) nie mogą mieć zastosowania w sprawie.
Sąd podkreśla, iż przepisy prawa (w szczególności Pt) nie przewidują przedawnienia ustalenia dopłaty z art. 95 ust. 1 Pt ani przedawnienia ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do jej pokrycia oraz ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego. Być może jest to pewna wadliwość systemu prawa, może takie rozwiązanie ustawowe winno być przewidziane przepisami prawa. Jednak rolą sądu administracyjnego jest skontrolowanie zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia. Natomiast ani organ, ani sąd nie mają uprawnień do tworzenia prawa, gdyż funkcja ta zarezerwowana jest dla władzy ustawodawczej, która powinna być ewentualnym adresatem tego typu postulatów odnośnie przedawnienia obowiązków dopłatowych. Wskazać przy tym należy, iż przedawnienie (w szczególności dotyczące obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym) nie jest uprawnieniem o charakterze bezwzględnym. Dla przykładu w polskim systemie prawa przez długi okres brak było regulacji dotyczących przedawnienia kar pieniężnych.
Jak słusznie stwierdził NSA w wyroku z 14 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1692/13 (dotyczącym kary pieniężnej): "Wprawdzie należałoby przychylić się do wyrażonego przez Sąd I instancji poglądu, że w demokratycznym państwie nie powinno dochodzić do takich sytuacji, w których niektóre zobowiązania, z uwagi na brak regulacji prawnych, nie ulegają przedawnieniu, niemniej jednak wypada zauważyć, iż dopóki to nie zostanie unormowane, to wszelkie wypowiedzi w tym zakresie mają charakter jedynie postulatywny (de lege ferenda). Trybunał Konstytucyjny, wypowiadając się w tym zakresie, wielokrotnie wskazywał, że wprowadzenie do systemu prawnego instytucji przedawnienia zobowiązań, z uwagi na brak konstytucyjnej regulacji tej problematyki, jak również nadanie jej konkretnego kształtu, w tym określenia terminu przedawnienia, pozostaje w sferze uznania ustawodawcy (v. wyrok TK z dnia 23 maja 2005 r., sygn. akt SK 44/04, OTK ZU nr 5/A/2005, poz. 52; postanowienie TK z dnia 7 września 2009 r., sygn. akt Ts 389/08, OTK-B 2009/5/431; wyrok TK z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, OTK-A 2012/7/81, Dz.U.2012/848)". Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela.
Podsumowując, zarzuty dotyczące szeroko rozumianego przedawnienia obowiązku dopłatowego, zarówno na gruncie przepisów Op, jak i ufp, jak i k.c., uznać należy za niezasadne wobec braku jakichkolwiek przepisów w polskim porządku prawnym statuujących możliwość przedawnienia tych należności.
Dodatkowo Sąd stwierdza, iż ewentualne uznanie obowiązków dopłatowych za przedawnione (mimo braku podstaw prawnych do takiego rozstrzygnięcia) skutkowałoby pokrzywdzeniem "(...)" jako przedsiębiorcy wyznaczonego, który świadczył usługę powszechną (zobligowany do tego wydanymi przez Prezesa UKE decyzjami), poniósł z tego tytułu stratę, do której kompensaty jest uprawniony na podstawie prawa, a dopłaty tej nie byłby w stanie odzyskać wobec długiego procedowania przez organ, na którą to długość postępowania nie miał wpływu. Podkreślić należy, iż system polskiego prawa nie przewiduje pokrycia straty z tytułu świadczenia usługi powszechnej z Budżetu Państwa, gdyż polski ustawodawca wybrał inny system rekompensaty, tj. udział pozostałych przedsiębiorców telekomunikacyjnych. Powyższe należy mieć zatem na uwadze, rozważając możliwość przedawnienia obowiązków dopłatowych w polskim systemie prawa.
Następnie Sąd odniesie się do zarzutów naruszenia prawa procesowego, sformułowanych w skargach. Należy przy tym podkreślić, iż zarzuty te w dużej mierze pokrywają się lub łączą z zarzutami prawa materialnego, dlatego do wielu z nich Sąd odniesie się w uzasadnieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego.
Wskazać przy tym należy, iż zgodnie z art. 206 ust. 1 Pt postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie k.p.a. ze zmianami wynikającymi z Pt oraz ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2062, z późn. zm.). Ta treść art. 206 ust.1 Pt obowiązuje od 17 lipca 2010 r., nie ma zatem tu wątpliwości odnośnie zmiany przepisów w toku postępowania dopłatowego.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organ regulacyjny, wbrew zarzutom skarżących przedsiębiorców telekomunikacyjnych oraz "(...)", Prezes UKE nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, w tym zarzucanej mu obrazy unormowań zawartych m.in. w przepisach art. 7, art. 77 i 80 k.p.a.
Dokonując analizy zaskarżonej decyzji Prezesa UKE, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że organ wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej i oficjalności (art. 7 k.p.a.). Ponadto, zdaniem Sądu, organ regulacyjny, wydając sporną decyzję, oparł się na materiale prawidłowo zgromadzonym w niniejszej sprawie.
Jednocześnie Sąd uznał, że organ regulacyjny, dokonując wszechstronnej interpretacji spornych przepisów Pt ocenił w sposób pełny znaczenie poszczególnych argumentów skarżących przedsiębiorców oraz "(...)".
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. związanych z obowiązkiem wpisu do RPT przedsiębiorcy zobowiązanego do udziału w dopłacie zarówno w 2011 r., jak i na dzień wydania skarżonej decyzji, to wskazać należy, iż takie rozumienie przepisów przez organ wynika wprost z literalnej wykładni art. 97 i 98 Pt, które wprost stanowią o "przedsiębiorcy telekomunikacyjnym".
Zgodnie z art. 2 pkt 27 Pt przedsiębiorca telekomunikacyjny to "przedsiębiorca lub inny podmiot uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej na podstawie odrębnych przepisów, który wykonuje działalność gospodarczą polegającą na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych, przy czym przedsiębiorca telekomunikacyjny, uprawniony do:
a) świadczenia usług telekomunikacyjnych, zwany jest "dostawcą usług",
b) dostarczania publicznych sieci telekomunikacyjnych lub świadczenia usług towarzyszących, zwany jest "operatorem"".
W myśl art. 10 ust. 1 Pt: "Działalność telekomunikacyjna będąca działalnością gospodarczą jest działalnością regulowaną i podlega wpisowi do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zwanego dalej "rejestrem". Wpisowi do rejestru podlega również działalność telekomunikacyjna prowadzona przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego z państwa członkowskiego albo państwa, które zawarło ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi umowę regulującą swobodę świadczenia usług, który czasowo świadczy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej usługi na zasadach określonych odpowiednio w przepisach Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym albo w przepisach innej umowy regulującej swobodę świadczenia usług".
Jak stwierdził Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 13 grudnia 2012 r. sygn. VI ACa 1215/11, LEX nr 1293071: "Status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego nie zależy od faktycznego wykonywania działalności określonej w definicji zawartej w art. 2 pkt 27 p.t. z 2004 r., ale od wpisu do rejestru lub uzyskania uprawnienia do prowadzenia działalności telekomunikacyjnej w trybie art. 10 ust. 9 p.t. z 2004 r.".
Co więcej, prawidłowość działania organu w tym zakresie potwierdza także orzecznictwo NSA. W tym kontekście warto zacytować uzasadnienie wyroku NSA z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 w sprawie ze skarg przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa UKE w przedmiocie dopłaty za 2006 rok: "W zaskarżonej decyzji Prezes UKE ustalił krąg podmiotów zobowiązanych do pokrycia przedmiotowej Dopłaty za 2006 przyjmując następujące przesłanki w oparciu o przepis art. 97 p.t. oraz posługując się pozostałymi przepisami ustawy Prawo telekomunikacyjne, a w szczególności art. 2 pkt 27, art. 10 ust. 1 i 4. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego weryfikacja przedsiębiorców telekomunikacyjnych w rozumieniu art. 98 ust. 1 i 2 p.t. na podstawie wpisu do Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych była zgodna i prawidłowa z przepisem art. 97 p.t. Nie było innej możliwości obiektywnego i niedyskryminacyjnego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych jak na podstawie Rejestru Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych. Przedsiębiorcy, którzy nie zostali wpisani do RPT nie spełniają kryteriów z art. 98 ust. 1, 2 i art. 97 p.t.".
Powyższy pogląd NSA Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podziela w całości i przyjmuje za swój.
Odnosząc się do uzasadnienia powyższego zarzutu dotyczącego spółki "(...)"sp. z o.o., to wskazać należy, iż w zaskarżonej decyzji Prezes UKE podniósł, że z RPT wynika, że "(...)"sp. z o.o. została wpisana do rejestru 13 grudnia 2004 r. pod numerem "(...)"i wykreślona z niego 8 sierpnia 2013 r. Natomiast z KRS "(...)" wynika, że 25 sierpnia 2017 r. dokonano wpisu (57) o dokonaniu zmiany danych w rejestrze (sygn. akt "(...)"), zgodnie z którą dotychczasowa firma, pod którą działała "(...)"sp. z o.o. uległa zmianie na "(...)" sp. z o.o. Z RPT wynika natomiast, że spółka "(...)"sp. z o.o. została wpisana do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych 17 lipca 2017 r. pod numerem "(...)". W związku z powyższym Prezes UKE uznał, że "(...)"sp. z o.o. (poprzednio: "(...)" sp. z o.o.) jest zobowiązana obecnie do udziału w Dopłacie 2011.
W ocenie Sądu ocena prawna dokonana przez Prezesa UKE odnośnie "(...)"sp. z o.o. (poprzednio: "(...)"sp. z o.o.) jest prawidłowa. Dla organu bowiem wiążący jest stan faktyczny obowiązujący na dzień wydania danej decyzji. Jeżeli stan faktyczny pomiędzy wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej a drugoinstancyjnej się zmienił (a tak było w tym przypadku), organ musi uwzględnić te zmiany w decyzji drugoinstancyjnej. Fakt "przerwy" w działaniu podmiotu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego i jego ponownego zarejestrowania w RPT został przez organ zweryfikowany w toku postępowania z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Twierdzenia skarżących odnośnie tego, że "takich przedsiębiorców mogło być więcej" i "Tym samym, przyjęta przez Prezesa UKE metoda weryfikacji była oczywiście dziurawa jako dopuszczająca przeoczenie potencjalnych podmiotów zobowiązanych" (zawarte np. na s. 17 skargi "(...)") są gołosłowne, gdyż nie zawierają konkretnych przykładów innych analogicznych sytuacji – tj. przedsiębiorców z przychodem z działalności telekomunikacyjnej przekraczającym 4 mln zł w 2011 r., którzy byli wykreśleni z RPT na etapie decyzji pierwszoinstancyjnej, a potem wpisani do rejestru na etapie wydawania decyzji drugoinstancyjnej. Twierdzenia te są zatem jedynie w sferze gołosłownych, nieudowodnionych przypuszczeń o rzekomych nieprawidłowościach dokonanych w toku postępowania przez organ i jako takie nie mogą odnieść skutku w sprawie. Przypomnieć przy tym należy, iż sąd administracyjny może uchylić skarżoną decyzję z powodu naruszeń prawa procesowego tylko w przypadku, gdy mogły mieć one wpływ na wynik sprawy. Tej ewentualności zaś skarżący nie uprawdopodobnili, przez co ich rozważania mają wyłącznie charakter polemiczny z prawidłowymi ustaleniami organu.
Odnosząc się z kolei do zarzutu "(...)"odnośnie nieprawidłowego ustalenia wysokości jej przychodu według jej oświadczenia z 3 grudnia 2013 r. pomimo omyłki w tym piśmie, wskazać należy, iż organ przyjął w ocenie Sądu prawidłową strategię, zgodnie z którą, gdy w trakcie postępowania strony podały inne kwoty niż w Formularzach 00 i uzasadniły tę zmianę, Prezes UKE, po analizie materiału i ocenie zasadności zmian, przyjmował kwoty podane w ramach postępowania (za wyjątkiem "(...)" S.A., co zostało szczegółowo wyjaśnione w skarżonej decyzji). Podkreślić należy, iż "(...)"w piśmie z 3 grudnia 2013 r. podała wyższą niż podana w Formularzu 00 wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. Prezes UKE wezwał następnie "(...)"pismem z 22 czerwca 2016 r. do przedstawienia zgodnej ze stanem faktycznym wysokości przychodu z działalności telekomunikacyjnej. W odpowiedzi "(...)"następnym pismem z 1 lipca 2016 r. wskazała, że kwota podana w Formularzu 00 zawiera błąd rachunkowy polegający na pominięciu przychodów z działalności hostingowej i stron www oraz sprzedaży usług jednostkom powiązanym kapitałowo. W piśmie z 1 lipca 2016 r. "(...)"podkreśliła, że wiążąca jest informacja dotycząca przychodu podana w piśmie z 3 grudnia 2013 r. Wobec takiej odpowiedzi zasadnie organ uznał odpowiedź tę za wiążącą. "(...)"jako przedsiębiorca czyli podmiot działający profesjonalnie, reprezentowany w dodatku w toku postępowania administracyjnego przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego, winna zdawać sobie sprawę z wagi składanych oświadczeń w toku postępowania i nie może ich kilkakrotnie dowolnie zmieniać, tym bardziej, że odpowiedzi te dotyczą przychodu samej spółki, czyli informacji o niej samej. W ocenie Sądu nie można wymagać od organu, aby w niniejszym postępowaniu szczegółowo analizował, jakie konkretnie usługi składały się na podawany przez samą stronę przychód z działalności telekomunikacyjnej w przypadku każdego z ponad setki przedsiębiorców biorących udział w sprawie, tym bardziej, że w przedmiotowej sprawie "(...)"wyraźnie oświadczyła i to dwukrotnie (3 grudnia 2013 r. i następnie 1 lipca 2016 r.), którą wysokość należy brać pod uwagę. Dodatkowo Sąd wskazuje, iż "(...)", reprezentowana zarówno przez organem, jak i sądem przez profesjonalnego pełnomocnika, nie próbowała nawet w niniejszym postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym udowodnić (np. przez przedstawienie stosownych dokumentów), że przychód z jej działalności telekomunikacyjnej był w 2011 r. inny niż wskazany przez Prezesa UKE w skarżonej decyzji. "(...)"wydawała się oczekiwać w tym zakresie, by najpierw organ, a potem Sąd opierał się wyłącznie na zmieniających się oświadczeniach spółki. Sąd nie miał zatem żadnych podstaw dowodowych, aby zakwestionować ustalenia organu w tym zakresie.
Zarzut ten jest zatem bezzasadny.
Odnosząc się z kolei do zarzutu zaniechania zgromadzenia materiału dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprzeczności, jakie wystąpiły w oświadczeniach składanych przez spółki: "(...)","(...)","(...)","(...)","(...)" sp. z o.o. w zakresie kwoty osiągniętego przychodu z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r., Sąd wskazuje, że w toku postępowania organ prawidłowo wyjaśniał rozbieżności dotyczące powyższych podmiotów, stosując przyjętą procedurę opierania się przede wszystkim na złożonych formularzach 00, a potem ewentualnej weryfikacji uzyskanych tą drogą informacji, jeżeli zawierały one niedokładności lub sprzeczności. Sposób postępowania organu był w ocenie Sądu prawidłowy.
Skarżący zwrócili szczególną uwagę na działania organu odnośnie ACN. Zdaniem części skarżących, wobec rozbieżności przychodu tej spółki z działalności telekomunikacyjnej wynikającej z Formularza 00 i złożonego potem oświadczenia, organ nie zebrał materiału dowodowego, ale wobec braku wyjaśnień ACN poprzestał na niższej kwocie. Otóż powyższe sprzeczne jest z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. ACN bowiem udzieliła organowi odpowiedzi i w piśmie z 22 czerwca 2016 r. wskazała, że "przekazane dane w formularzu F00 za 2011 (...) są poprawne (...)". Organ uzyskał zatem wyjaśnienia ACN. Zarzut ten zatem nie jest zasadny.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 61 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. przejawiające się w niewszczęciu postępowania względem podmiotów wskazanych w piśmie strony postępowania - "(...)" z 26 maja 2017 r., wskazać należy, iż organ ustalił, iż wymienione w tym piśmie podmioty są w istocie przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi, jednak nie spełniają one kryterium przychodowego. Skarżący nie udowodnili w toku postępowania przed organem, ani w toku postępowania przed sądem administracyjnym, aby te ustalenia Prezesa UKE były nieprawidłowe. Do skutecznego zakwestionowania ustaleń organu nie wystarczy jedynie poddawanie ich w wątpliwość, konieczne są ku temu dowody (np. dokumenty finansowe tych spółek). Takowych skarżący jednak nie przedstawili. Zarzut ten zatem uznać należy za bezzasadny.
Niezasadny jest także zdaniem Sądu zarzut naruszenia art. 9 k.p.a. Przede wszystkim Sąd pragnie podkreślić, iż usługa powszechna świadczona była przez "(...)"w latach 2006-2011. Niniejsze postępowanie jest kolejnym (po postępowaniach dopłatowych za lata 2006-2010), w którym ustalany był krąg przedsiębiorców obowiązanych do udziału w dopłacie i wskaźnik. Sąd z urzędu wie, że krąg tych przedsiębiorców oczywiście różnił się odnośnie poszczególnych lat, niemniej co roku powtarzały się te same strony, będące jednocześnie skarżącymi w przedmiotowej sprawie. Jak wskazano, decyzja ustalająca listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do dopłaty za 2006 rok posiada nawet przymiot prawomocności. Niniejsze postępowanie nie było zatem żadną "nowością" dla skarżących. Dodatkowo Sąd wskazuje, że w toku postępowania Prezes UKE wyjaśniał, że do przychodów z działalności telekomunikacyjnej należy zaliczyć przychody z tej działalności, jak zdefiniowana ona została w Pt. Organ podnosił także, iż nie są to wyłącznie usługi z zakresu usługi powszechnej, ale wszystkie, których świadczenie związane jest z obowiązkiem wpisu do RPT. Biorąc dodatkowo pod uwagę, że skarżący to albo przedsiębiorcy, albo izba gospodarcza, częstokroć w toku postępowania administracyjnego reprezentowani przez profesjonalnych pełnomocników, Sąd podnosi, iż zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał także, że uzasadnienie spornej decyzji organu regulacyjnego spełnia wymogi ustawowe określone w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem Prezes UKE wyraźnie wskazał w nim wszelkie istotne przesłanki zarówno faktyczne, jak i prawne, wyjaśniając przy tym dokładnie ich znaczenie dla stron skarżących. Wbrew zarzutom w szczególności "(...)", w skarżonej decyzji organ także wskazał dowody, na których się oparł (przede wszystkim były to formularze złożone przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych, ale także ich oświadczenia, dokumenty uzyskane z KRS, w tym plany podziału spółek i inne).
Niezasadny jest także zarzut "(...)" odnośnie niewydawania przez organ postanowień o przeprowadzeniu konkretnych dowodów. Po pierwsze, takie postanowienia były w toku postępowania wydawane, szczegółowo wymienił je pełnomocnik organu w odpowiedzi na skargę "(...)". Sąd ponadto stwierdza, że w bardzo szczegółowym uzasadnieniu decyzji Prezes UKE wyjaśnił, w jakim celu weryfikował dane zawarte w rejestrach: "(...)","(...)" i "(...)" Jak wynika z powyższego wpisy w rejestrach: RPT, KRS i CEIDG stanowiły podstawę ustalenia takich faktów jak:
- czy dany podmiot był przedsiębiorcą telekomunikacyjnym w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w dopłacie,
- czy przedsiębiorca telekomunikacyjny, który uzyskał przychody z działalności telekomunikacyjnej w 2009 r. powyżej 4 milionów złotych, został przejęty, połączył się tworząc nową spółkę, uległ podziałowi lub przekształceniu w inną spółkę prawa handlowego,
- aktualna nazwa i adres firmy przedsiębiorcy telekomunikacyjnego.
Ponadto w zaskarżonej decyzji wyjaśniono, na podstawie jakich dowodów Prezes UKE ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej, i zawarto opis tego, co Prezes UKE ustalił na podstawie tych dowodów.
Po drugie, Sąd pragnie powołać fragment uzasadnienia WSA w Lublinie z 19 marca 2008 r. sygn. I SA/Lu 40/08: "Nie ma racji skarżący podatnik, kiedy domaga się uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu braku wydania postanowień o przeprowadzeniu dowodów z zeznań świadków / taki obowiązek organu podatkowego wynika z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej /. W tej sprawie, w postępowaniu podatkowym były prowadzone dowody z zeznań świadków bez postanowień o ich przeprowadzeniu. Jednak brak takich postanowień sam nie pozbawia strony czynnego udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej. O tym czy strona miała zapewniony czynny udział w postępowaniu, w prowadzonych dowodach, decyduje sposób przeprowadzenia dowodu. Brak postanowień o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadków przesłuchanych w postępowaniu podatkowym tylko wtedy może uzasadniać uchylenie zaskarżonej decyzji, kiedy mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy / patrz Ordynacja podatkowa. Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, LEXISNEXIS 2006 r. do powołanego przepisu /. Wbrew stanowisku skarżącego podatnika w tej sprawie takiego istotnego wpływu nie miał. Ten brak nie doprowadził do przesłuchania świadków z naruszeniem prawa podatnika do czynnego udziału w postępowaniu, z naruszeniem przepisów postępowania mogącym istotnie wpływać na wynik sprawy. Argumentacja skarżącego podatnika, oceniana na tle sposobu prowadzenia dowodów z zeznań świadków, nie uzasadnia stwierdzenia, że brak postanowień o przeprowadzeniu tych dowodów mógł istotnie wpływać na wynik sprawy". Wprawdzie wyrok ten dotyczy przepisów proceduralnych zawartych w Op, jednak tezy w nim zawarte mogą w pełni znaleźć zastosowanie na gruncie k.p.a. Nawet jeśli Prezes UKE pominął wymienienie określonego dowodu w postanowieniu o jego przeprowadzeniu, a mimo tego prawidłowo ustalił stan faktyczny (a tego skarżący skutecznie nie zanegowali), to takie ewentualne naruszenie przepisów k.p.a. nie może być podstawą do uchylenia skarżonej decyzji, bo nie wpływa na wynik sprawy.
Sąd nie podziela także zarzutu "(...)" dotyczącego naruszenia zasady zaufania przez organ poprzez zmianę jego stanowiska odnoście zakresu pojęcia "usługa telekomunikacyjna". Przede wszystkim Sąd podkreśla, iż wbrew zarzutom skarżących usługa dostępu do telewizji cyfrowej, a więc usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w technologii cyfrowej, stanowiła w 2011 r. usługę telekomunikacyjną, w rozumieniu definicji ustawowej przewidzianej w obowiązujących wówczas przepisach Pt. Potwierdza to m.in. wyrok TS UE z 7 listopada 2013 r. w sprawie C-518/11, zgodnie z którym: "Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) powinien być interpretowany w ten sposób, że usługa polegająca na dostarczaniu pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową, za którą wystawiany jest rachunek obejmujący zarówno koszty transmisji jak i wynagrodzenie stacji nadawczych oraz opłaty na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w związku z rozpowszechnieniem treści utworów, wchodzi w zakres pojęcia "usługa łączności elektronicznej", a zatem należy do przedmiotowego zakresu stosowania zarówno tej dyrektywy jak i dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) i dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), stanowiących nowe ramy prawne dotyczące usług łączności elektronicznej, pod warunkiem że usługa ta obejmuje głównie przekaz treści telewizyjnych w sieci telewizji kablowej do odbiornika konsumenta końcowego".
Natomiast zgodnie z pktem 3 wyroku TS UE z 30 kwietnia 2014 r. C-475/12 usługa polegająca na odpłatnym świadczeniu warunkowego dostępu do pakietu programów transmitowanych przez satelitę, obejmująca usługi rozpowszechniania programów radiowych i audiowizualnych, stanowi świadczenie usług w rozumieniu art. 56 TFUE. W istocie tak długo, jak prawo Unii nie dokonało pełnej harmonizacji sektora usług łączności elektronicznej, prawo państwa członkowskiego powinno być oceniane z punktu widzenia art. 56 TFUE w zakresie kwestii nieobjętych ramami prawnymi Unii, mającymi zastosowanie do omawianych usług (por. pkt 70, 78; pkt 2 sentencji).
Potwierdzeniem prawidłowości stanowiska organu jest także wyrok SOKiK z "(...)"listopada 2013 r. "(...)", gdzie wskazano, że usługa telewizji jest usługą telekomunikacyjną w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Dalej zaznaczono, że usługi telewizji świadczone przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych drogą kablową (TVK) lub satelitarną (TVSAT), składają się z dwóch podstawowych elementów: przekazywania sygnałów telewizyjnych do odbiorników abonentów oraz oferty programowej, na którą składają się kanały z programami dostępnymi w poszczególnych pakietach (dostęp do treści). Uznając usługę telewizji za usługę telekomunikacyjną, SOKiK wskazał, że istotą usługi telekomunikacyjnej jest odbiór lub transmisja sygnałów za pomocą fal radiowych, optycznych lub innych środków wykorzystujących energię elektromagnetyczną, natomiast treści przekazywane w sieci telekomunikacyjnej (programy) pozostają irrelewantne dla oceny charakteru prawnego usługi telewizji kablowej.
Z kolei w wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. akt III SK 21/15, Sąd Najwyższy przyjął, że usługa telewizji kablowej jest usługą telekomunikacyjną w zakresie zmiany zawartości poszczególnych pakietów programów (art. 2 pkt 48 Pt w zw. z art. 2 lit. c dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej).
W związku z tym, zdaniem Sądu, Prezes UKE prawidłowo przyjął, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. W konsekwencji, uznać trzeba, że - wbrew zarzutom - przepisy Pt przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych.
Sąd wskazuje przy tym, że treść przepisów prawa, zarówno polskiego, jak i unijnego, w tym zakresie się nie zmieniła. Niezasadne są zatem zarzuty w szczególności podnoszone przez "(...)", że wskazane wyroki TS UE zapadły po 2011 r. Wyroki TS UE nie zmieniały bowiem prawa, Trybunał ten jedynie wskazał prawidłową interpretację prawa, które obowiązywało już w 2011 r.
Poprzednia interpretacja prawa przedstawiona przez organ przed 2014 r. była zatem nieprawidłowa i niezgodna z przepisami unijnymi. Nie można zarzucić organowi, iż zastosował w skarżonej decyzji prawidłową wykładnię prawa, uwzględniającą aktualne orzecznictwo TS UE.
W tym kontekście warto ponownie zacytować uzasadnienie wyroku NSA z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 w sprawie ze skarg przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa UKE w przedmiocie dopłaty za 2006 rok: "Przede wszystkim należy stwierdzić, że wykazanie przez organ całego przychodu z działalności telekomunikacyjnej, obejmującego wszystkie usługi telekomunikacyjne włącznie z telewizyjnymi (podkreślenie własne) osiągnięte przez poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych za 2006 rok na podstawie sprawozdań finansowych, było właściwe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, a skarżący nie byli w stanie skutecznie podważyć tego wyniku". NSA stwierdził ponadto, że: "W świetle powyższych rozważań zarzuty kasacyjne "(...)"w zakresie wyłączenia "(...)"z obowiązku z art. 98 p.t., gdyż świadczone przez niego usługi telewizyjne w 2006 r. nie kwalifikowały go do zaliczenia do kategorii przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, na co zgłaszał stosowne dowody, a Sąd I instancji je pominął i zaniechał wyjaśnienia tych istotnych okoliczności nie mogły być uwzględnione. Charakterystyka tego konkretnego podmiotu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w rozumieniu dyrektywy nr 2002/22/WE i przepisów art. 97 i 98 oraz art. 2 pkt 27 była wyczerpująca i pełna i nie wymagała dodatkowych dowodów w postaci wypowiedzi w literaturze. Definicje ustawowe działalności telekomunikacyjnej, usług telekomunikacyjnych, przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zawarte w ustawie Prawo telekomunikacyjne są jasne i zrozumiałe dla Prezesa UKE, jak również sądów administracyjnych i nie budziły dotychczas wątpliwości w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, a także w doktrynie. Jeżeli chodzi o zmiany jakie zostały dokonane w przepisach ustawy Prawo telekomunikacyjne pomiędzy rokiem 2006 bazowym do wyliczenia dopłaty i wskaźnika udziału w jej ponoszeniu przez ustalony na ten rok krąg podmiotów a rokiem 2014, w którym wydano zaskarżoną decyzję, to zmiany w podstawie prawnej nie zaszły, nie uległy zmianie, tj. również w sposób istotny definicje ustawowe takich pojęć jak przedsiębiorca telekomunikacyjny, działalność telekomunikacyjna, usługi telekomunikacyjne". Pogląd ten Sąd w całości podziela. Zarzut "(...)" w tym zakresie uznać zatem należy za niezasadny.
Odnośnie rzekomego naruszenia przez organ przepisów k.p.a. w zakresie określenia wysokości przychodu "(...)" w porównaniu do przychodu "(...)", to Sąd uznaje za prawidłowe w tym zakresie ustalenia organu zawarte w skarżonej decyzji, omówione następnie szczegółowo w odpowiedzi Prezesa UKE na skargę "(...)" (k.65-66 akt sądowych). Prezes UKE wskazał, że zbadał wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych spółek: "(...)","(...)" i "(...)", z uwagi na fakt, iż przy prowadzeniu analogicznych postępowań administracyjnych w sprawie udziału w dopłacie za lata 2006-2010 powstały wątpliwości co do wykazywanych w Formularzach 00 wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych tych spółek. Prezes UKE porównał podawane przez nich wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych w Formularzach 00 z danymi/informacjami zawartymi w Sprawozdaniach Finansowych za 2011 r. tych spółek. W odniesieniu do "(...)" Prezes UKE uznał, że przychód z prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez "(...)" wyniosła 1 170 241 000,00 zł, tj.:
- 45 645 000,00 zł z tytułu transmisji satelitarnych,
- 9 135 000,00 zł ze sprzedaży usług telewizyjnych,
- 1 115 461 000,00 zł telewizyjnych ze sprzedaży abonamentu.
W odniesieniu do "(...)" Prezes UKE uznał, że wysokość przychodów z tytułu prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego - "(...)" wyniosła 1 594 880 000,00 zł.
Prezes UKE wyjaśnił, że usługi dostarczania treści programów telewizyjnych i radiowych świadczone na rzecz użytkowników końcowych (czyli usługi rozprowadzania i rozpowszechniania programów telewizyjnych i radiowych, powszechnie zwane też usługami telewizyjnymi i radiowymi dla klientów indywidualnych) stanowią podstawową działalność "(...)", która zdaniem Prezesa UKE stanowi działalność telekomunikacyjną, a ze Sprawozdania finansowego za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2011 r. wynika, że przychody "(...)" ze sprzedaży usług, towarów i materiałów w 2011 r. wyniosły 1 631 628 000,00 zł, a same przychody od klientów indywidualnych wyniosły 1 594 880 000,00 zł. W związku z powyższym Prezes UKE pismem z 19 sierpnia 2016 r., wystąpił, do "(...)" o podanie przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnej za 2011 r., w tym przychodów ze świadczenia usługi rozprowadzania i rozpowszechniania programów telewizyjnych i radiowych. Organ poinformował także, że w przypadku braku odpowiedzi ustali przychody "(...)" z działalności telekomunikacyjnej na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi z 31 sierpnia 2016 r. "(...)" nie przedstawiła żądanych przez organ informacji.
W związku z tym organ prawidłowo w ocenie Sądu ustalił wysokość przychodów z działalności telekomunikacyjnej "(...)" na podstawie dostępnych mu z urzędu danych i stwierdził, że ze Sprawozdania finansowego za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2011 r., z pkt 9 Rachunku zysków i strat oraz z pkt 6.1 Sprawozdania z działalności "(...)" za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2011 roku wynika, że przychody Spółki przedstawiały się następująco:
- przychody od klientów indywidualnych - 1 594 880 000,00 zł,
- przychody ze sprzedaży sprzętu - 12 224 000,00 zł,
- pozostałe przychody ze sprzedaży - 24 524 000,00 zł.
Na przychody "(...)" od klientów indywidualnych składają się zaś przede wszystkim:
- miesięczne opłaty abonamentowe od abonentów pakietów programowych DTHZ,
- opłaty za wynajem dekoderów,
- opłaty aktywacyjne,
- kary umowne z tytułu rozwiązania umów,
- miesięczne opłaty i inne przychody od użytkowników usług telefonii komórkowej i dostępu do Internetu,
- opłaty za usługi dodatkowe, takie jak nVoD.
Na przychody ze sprzedaży sprzętu składają się przede wszystkim przychody ze sprzedaży abonentom, w momencie zawarcia umowy o świadczenie usług programowych, usług telefonii komórkowej i dostępu do Internetu: dekoderów, dysków do dekoderów, anten, modemów Internetowych, routerów i telefonów.
Na pozostałe przychody ze sprzedaży składają się przede wszystkim:
- przychody ze sprzedaży emisji i transmisji sygnału,
- przychody z połączeń biura obsługi klienta,
- przychody ze sprzedaży usług marketingowych i reklamowych,
- przychody z tytułu wynajmu lokali i urządzeń, oraz
- inne przychody ze sprzedaży.
Należy podkreślić, że przepisy dotyczące prowadzenia rachunkowości obligują podmiot wyłącznie do podania w Sprawozdaniu przychodów ze swojej działalności, bez konieczności ich podziału na rodzaje działalności gospodarczej, z których są one osiągane. To dany podmiot decyduje, czy i jaki podział stosuje.
W swoim Sprawozdaniu "(...)" zastosowała podział na:
- przychody od klientów indywidualnych,
- przychody ze sprzedaży sprzętu,
- pozostałe przychody ze sprzedaży.
Organ uznał, że podział ten nie odpowiada rodzajom działalności telekomunikacyjnej i że jako przychody z działalności telekomunikacyjnej można przypisać:
1. tę część przychodów od klientów indywidualnych, która przypada na przychody od klientów indywidualnych za usługi telewizyjne lub radiowe, dostępu do Internetu oraz usługi telefonii komórkowej,
2. tę część pozostałych przychodów ze sprzedaży, która przypada na przychody ze sprzedaży emisji i transmisji sygnału.
Ponadto Prezes UKE stwierdził, że:
1. podstawową działalnością gospodarczą i telekomunikacyjną prowadzoną przez "(...)" jest świadczenie satelitarnych usług telewizyjnych i radiowych klientom indywidualnym,
2. w Sprawozdaniu z działalności "(...)" za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2011 roku (pkt. 4.1) CP stwierdza, że Na dzień 31 grudnia 2011 roku nasza baza klientów liczyła 3 551 671 abonentów DTH, 73 190 użytkowników szerokopasmowego Internetu oraz 142 651 użytkowników usług telefonii komórkowej,
3. z danych z pkt 6.8.1 w Sprawozdaniu z działalności "(...)" za rok obrotowy zakończony 31 grudnia 2011 roku wynika, że "średnia liczba abonentów na koniec 2011 r. wyniosła 3488 784, a średni miesięczny przychód z abonenta (ARPU3)— 37,3 zł. Z powyższego wynika, ze przychody z podstawowej działalności telekomunikacyjnej "(...)" (świadczenia usług płatnej telewizji satelitarnej) w 2011 r. wyniosły 1 561 579 718 zł",
4. na podstawie opisu przychodów od klientów indywidualnych oraz ustaleń z pkt 2 i 3 można przyjąć, że:
- przychody od klientów indywidualnych w wysokości 1 594 880 000,00 zł w zasadzie stanowią przychody z działalności telekomunikacyjnej, w tym z podstawowej działalności telekomunikacyjnej Spółki – świadczenia usług płatnej telewizji satelitarnej (1 561 579 718 zł) oraz świadczenia usług telefonii komórkowe] i dostępu do Internetu,
- niewielka część przychodów od klientów indywidualnych nie jest osiągana z działalności telekomunikacyjnej, np. przychody z opłat za wynajem dekoderów, jednak na podstawie dostępnych danych nie można określić wysokości tej części,
5. "(...)" prowadzi także inną działalność telekomunikacyjną niż świadczenie usług płatnej telewizji satelitarnej, usług telefonii komórkowej i dostępu do Internetu, np. emisję i transmisję sygnału, jednak na podstawie dostępnych Prezesowi UKE danych nie można ustalić wysokości przychodów z tej działalności, ponieważ nie można stwierdzić, jaka część z pozostałych przychodów ze sprzedaży (w jakiej wysokości) przypada na przychody ze sprzedaży emisji i transmisji sygnału.
Mając na uwadze powyższe wyliczenia, Prezes UKE stwierdził w skarżonej decyzji, że: "W związku z tym, iż na przychody od klientów indywidualnych składają się przychody z tytułu usług telewizji, dostępu do Internetu oraz usług telefonii komórkowej, kwalifikujące się do przychodów z działalności telekomunikacyjnej, Prezes UKE uznał, że wysokość przychodów z tytułu prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez przedsiębiorcę telekomunikacyjnego — "(...)" wyniosła 1 594 880 000,00 zł". Ustalenia organu w tym zakresie Sąd uznaje za prawidłowe i logiczne, mające swoje uzasadnione źródło w zgromadzonym przez organ materiale dowodowym.
Jednocześnie, wbrew twierdzeniom "(...)", powyższe ustalenia organu:
I. nie oznaczają, że tym samym w przypadku "(...)" Prezes UKE zaliczył do przychodów z działalności telekomunikacyjnej np. przychody z tytułu opłat za wynajem dekoderów, a nie zaliczył do przychodów z działalności telekomunikacyjnej przychody ze sprzedaży emisji i transmisji sygnału;
II. były uwarunkowane:
- koniecznością ustalenia w niniejszym postępowaniu przychodów z działalności telekomunikacyjnej osiągniętych przez "(...)" w 2011, ponieważ te, które przedstawiła "(...)", nie obejmowały przychodów z podstawowej działalności "(...)", będącej jednocześnie jej podstawową działalnością telekomunikacyjną,
- dostępnymi Prezesowi UKE danymi na temat wysokości i rodzajów przychodów z działalności gospodarczej "(...)".
Warto przy tym podkreślić, że "(...)" w całym swoim wywodzie, w którym podważa prawidłowość ustaleń Prezesa UKE, nie przedstawiła Sądowi żadnych dowodów i informacji na temat wysokości i rodzajów przychodów z działalności telekomunikacyjnej "(...)", które wykazałyby, jaka powinna być wielkość przychodów z działalności telekomunikacyjnej osiągniętych przez "(...)" w 2011 r. obejmującej podstawową działalność Spółki (telewizja satelitarna) i pozwalające stwierdzić, że ustalona rzez Prezesa UKE wielkość powyższych przychodów jest nieprawidłowa.
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że Prezes UKE nie doszedł do sprzecznych konkluzji w zakresie ustalania przychodów z działalności telekomunikacyjnej (tu: "(...)" i "(...)"), w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy w zakresie przychodów z działalności telekomunikacyjnej dotyczący przychodów z działalności telekomunikacyjnej "(...)". Tym samym za niezasadny należy uznać przedmiotowy zarzut "(...)".
Analogiczne uwagi należy poczynić do podniesionych przez "(...)"zarzutów dotyczących nieprawidłowego ustalenia wysokości przychodu "(...)". Oprócz powołanych powyżej ustaleń zawartych w skarżonej decyzji, wskazać należy, że w odpowiedzi na skargę "(...)" (s. 58-59) Prezes UKE szczegółowo wyjaśnił, dlaczego nie uwzględnił danych z Formularza 00, a skorzystał z danych ze Sprawozdania finansowego "(...)". Słusznie, zdaniem Sądu, organ w oparciu o te dane uznał, że przychód z prowadzonej działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. przez "(...)"wyniosła 1 170 241 000,00 zł. Na pozycję tę składały się:
- 45 645 000,00 zł z tytułu transmisji satelitarnych,
- 9 135 000,00 zł ze sprzedaży usług telewizyjnych,
- 1 115 461 000,00 zł telewizyjnych ze sprzedaży abonamentu.
Powyższe usługi są usługami telekomunikacyjnymi, jako że spółka oferowała usługę transmisji programów drogą rozsiewczą. Zarzut ten uznać zatem należy za bezzasadny.
Natomiast odnośnie "(...)" organ uwzględnił dane wynikające ze złożonego przez spółkę Formularza 00. W odpowiedzi na skargę "(...)" (s. 59) Prezes UKE wyjaśnił, jak porównał te dane z jednostkowym sprawozdaniem finansowym "(...)" za okres 1 stycznia 2010 r. – 30 listopada 2011 r. (podzielił przychód spółki na 23 miesiące i pomnożył uśredniony wynik miesięczny przez 12). Ta weryfikacja pozwoliła Prezesowi UKE ustalić, że dane podane przez "(...)" w Formularzu 00 są prawidłowe.
W skardze "(...)" stwierdziła także, że Prezes UKE winien wskazać dowody na to, że wszyscy przedsiębiorcy telekomunikacyjni nie tylko powinni stosować – w 2011 r. - przepisy ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości, ale że wszyscy ci przedsiębiorcy - w 2011 r.
stosowali przepisy tej ustawy oraz "że przychód każdego z tych przedsiębiorców został ustalony zgodnie z przepisami ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości oraz że przedsiębiorca telekomunikacyjny prowadzący swoją rachunkowość na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości musi prowadzić rachunkowość przy zastosowaniu Polskiej Klasyfikacji Działalności".
Odnosząc się do powyższego, stwierdzić należy, że zakres przedmiotowy stosowania (tj. o tym kto jest zobowiązany oraz kto może stosować) przepisy ustawy o rachunkowości określa art. 2 tej ustawy, który w 2011 roku stanowił, że jej przepisy stosuje się m.in. do mających siedzibę lub miejsce sprawowania zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej spółek handlowych oraz spółek cywilnych. Przepisy te stosowało się również do osób fizycznych, spółek cywilnych osób fizycznych, spółek jawnych osób fizycznych, spółek partnerskich oraz spółdzielni socjalnych, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy wyniosły co najmniej równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro. Osoby fizyczne, spółki cywilne osób fizycznych, spółki jawne osób fizycznych oraz spółki partnerskie mogły stosować zasady rachunkowości określone ustawą również od początku następnego roku obrotowego, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro.
Zatem z przepisów art. 2 ustawy o rachunkowości jednoznacznie wynikało, że w 2011 r. w szczególności przedsiębiorcy telekomunikacyjni, będący osobami fizycznymi, spółkami cywilnymi osób fizycznych, spółkami jawnymi osób fizycznych oraz spółkami partnerskimi mogli (ale nie musieli) stosować zasady rachunkowości określone ustawą o rachunkowości (tzn. prowadzić pełną księgowość) od początku następnego roku obrotowego, jeżeli ich przychody netto ze sprzedaży towarów, produktów i operacji finansowych za poprzedni rok obrotowy są niższe niż równowartość w walucie polskiej 1 200 000 euro (ok. 4 800 000 zł). Zatem nie wszyscy przedsiębiorcy w 2011 r. mieli obowiązek stosowania przepisów tej ustawy, tj. musieli prowadzić tzw pełną księgowość, mogli bowiem prowadzić księgowość uproszczoną. Z tego powodu ten zarzut "(...)" jest niezasadny.
Wbrew zarzutom skarg nie było też wadliwe ustalenie kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do Dopłaty 2009 poprzez oparcie się przez organ na Formularzu 00.
W tym zakresie, Sąd w składzie orzekającym, zajął podobne stanowisko, jak WSA w sprawie Dopłaty za 2006 r. (sygn. akt VI SA/Wa 4267/14). Organ w celu weryfikacji podjął odpowiednie czynności sprawdzające, które - zdaniem Sądu - pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2009 także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2009 r.
Sąd nie podzielił zarzutów dotyczących braku wnikliwej weryfikacji poprawności wskazywanych przez przedsiębiorców przychodów osiągniętych w 2011 r. oraz poprawności klasyfikowania świadczonych przez nich usług, jako usługi telekomunikacyjne. Organ wyjaśnił, że przepisy Pt nie przyznają Prezesowi UKE uprawnień do badania/weryfikowania metodyki/sposobu ustalania przychodów z prowadzonej przez przedsiębiorców działalności gospodarczej, w tym w zakresie działalności telekomunikacyjnej. Podmioty prowadzące działalność gospodarczą, w tym telekomunikacyjną, mają obowiązek określania przychodów z prowadzonej przez siebie działalności, zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, np. ustawy o rachunkowości. Dlatego to na przedsiębiorcach telekomunikacyjnych ciąży obowiązek określania przychodów, zgodnie z przepisami dotyczącymi księgowości/rachunkowości, np. ustawy o rachunkowości. To z przepisów Pt (art. 7 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3 Pt) wynika obowiązek przedstawiania Prezesowi UKE danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej oraz wielkości sprzedaży usług telekomunikacyjnych, w tym przychodów z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto). Zgodnie bowiem z rozporządzeniem wydanym na podstawie art. 7 ust. 3 Pt, tj. rozporządzeniem Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 8 lutego 2006 r. w sprawie wzorów formularzy służących do przekazywania danych dotyczących działalności telekomunikacyjnej (Dz. U. z 2006 r., nr 25, poz. 190) wyraźnie określono, że przedsiębiorca telekomunikacyjny jest zobowiązany podać przychody z tytułu prowadzenia działalności telekomunikacyjnej (netto) (Załącznik nr 1 do tego rozporządzenia - Wzór Formularza 00, poz. 00.02.1 wzoru tego formularza).
Ustalenie przedsiębiorców telekomunikacyjnych, których przychody przekroczyły kwotę 4 000 000 złotych nie nastręcza trudności wobec nałożonego w art. 7 ust. 1 Pt obowiązku przedkładania Prezesowi UKE rocznego sprawozdania finansowego i danych dotyczących rodzaju i zakresu wykonywanej działalności telekomunikacyjnej. Podstawowym źródłem informacji niezbędnych do właściwego realizowania obowiązków Prezesa UKE są zatem formularze składane przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych w ramach sprawozdawczości, o której mowa art. 7 ust. 1 pkt 2 Pt. Organ może jedynie ocenić wiarygodność przekazanych danych, na podstawie przedstawionych przez strony informacji i danych znanych Prezesowi UKE z urzędu lub powszechnie znanych, gdyż Pt nie nakłada na przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązku przedkładania informacji, danych, dokumentów w zakresie przychodów z działalności telekomunikacyjnej, jak np. przy kalkulacji kosztu netto - art. 96 ust. 2 Pt.
Niezasadny był także zarzut "(...)" nieuwzględnienia w postępowaniu "(...)"S.A. W skardze "(...)" stwierdziła bowiem, że ze Sprawozdania Zarządu z wykonania przez "(...)" S.A. (""(...)"") wpływów z opłat abonamentowych, przeznaczonych na realizację misji publicznej w 2011 r. przychody "(...)" z abonamentu - a zatem z działalności telewizyjnej – wyniosły ponad 205 mln zł. W związku z tym "(...)" wniosła o przeprowadzenie dowodu z dokumentu - Sprawozdania na okoliczność określenia wielkości przychodów "(...)" w 2011 r. z prowadzonej działalności telekomunikacyjnej.
Odnosząc się do powyższego, Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 4 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r., jak i obecnie), dalej "ustawa o RTV":
"7) rozpowszechnianiem jest emisja programu drogą bezprzewodową lub przewodowa do odbioru przez odbiorców,
8) rozprowadzaniem jest przejmowanie rozpowszechnionego programu w całości i bez zmian oraz równoczesne, wtórne jego rozpowszechnianie".
Należy jednak pamiętać, że na działalność (zwaną przez "(...)" "telewizyjną") "(...)", składa się nie tylko działalność polegająca na świadczeniu usług rozpowszechniania, co potwierdzają przepisy art. 21 ust. 1 i 2 ustawy o RTV w brzmieniu obowiązującym od 23 marca 2011 r. W myśl bowiem art. 21 ust. 1 ustawy o RTV: "Publiczna radiofonia i telewizja realizuje misję publiczną, oferując, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowane programy i inne usługi w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujące się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu".
Zadania publicznej radiofonii i telewizji, wynikające z realizacji misji, wskazano z kolei w art. 21 ust. 1a ustawy o RTV.
Z powyższych przepisów jednoznacznie wynika, że "(...)" oprócz świadczenia usługi rozpowszechniania programów, która stanowi działalność telekomunikacyjną, świadczyła także usługi medialne czyli usługi w postaci programu albo audiowizualne usługi medialne na żądanie, które nie stanowią jednak działalności telekomunikacyjnej. W związku z tym przychody "(...)" z opłat abonamentowych, a zatem z działalności, zwanej przez "(...)" telewizyjną, nie stanowią w całości przychodów z działalności telekomunikacyjnej. Potwierdzają to przepisy ustawy art. 1 ustawy 25 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (w brzmieniu obowiązującym w 2011 r.), które stanowią, ze opłaty abonamentowe pobiera się w celu umożliwienia realizacji misji publicznej, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy o RTV przez jednostki publicznej radiofonii i telewizji.
Z powyższego wynika, że opłaty abonamentowe jako służące realizowaniu misji publicznej, są pobierane zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o RTV za oferowanie, na zasadach określonych w ustawie, całemu społeczeństwu i poszczególnym jego częściom, zróżnicowanych programów i innych usług w zakresie informacji, publicystyki, kultury, rozrywki, edukacji i sportu, cechujących się pluralizmem, bezstronnością, wyważeniem i niezależnością oraz innowacyjnością, wysoką jakością i integralnością przekazu.
Zatem opłata abonamentowa jest pobierana za tworzenie programów, określonych w art. 21 ustawy o RTV, lub tworzenie programów, zgodnie z wymogami, ustalonymi w art. 21 ustawy o RTV, oraz ich rozpowszechnianie. Ze Sprawozdania, w tym z k. 1 i k. 4-5 tego Sprawozdania, nie wynika jednak, jaka część tej opłaty odpowiada świadczeniu usług medialnych, a jaka świadczeniu usług rozpowszechniania programów telewizyjnych. Dokument ten nie może zatem stanowić dowodu na okoliczność, że Prezes UKE powinien uwzględnić TVP wśród stron tego postępowania, a także uwzględnić przychody "(...)" z opłat abonamentowych w sumie przychodów w 2011 r. przedsiębiorców telekomunikacyjnych z działalności telekomunikacyjnej
Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że:
- wniosek "(...)" o przeprowadzenie dowodu z wydruku k. 1 i k. 4 - 5 skanu Sprawozdania jest niezasadny,
- niezasadny jest także zarzut "(...)" o naruszeniu art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., polegający na tym, że Prezes UKE nie uwzględnił TVP wśród stron tego postępowania, a także przychodów "(...)" z działalności telewizyjnej w wysokości przychodów z opłat abonamentowych.
Niezasadny był także zarzut naruszenia art. 105 k.p.a. poprzez brak umorzenia postępowania wobec podmiotów nieistniejących na dzień wydawania skarżonej decyzji. Stroną postępowania może być bowiem podmiot istniejący, a organ prawidłowo ustalił krąg tych stron, kierując się m.in. przytoczonymi powyżej w uzasadnieniu przepisami k.s.h. Wyjątkiem jedynym jest "(...)", która istniała w toku postępowania, prowadzono wobec niej postępowanie, a przestała istnieć przed wydaniem skarżonej decyzji, wobec czego konieczne było umorzenie prowadzonego już postępowania administracyjnego.
Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Sądu - uznać, że brak jest jakichkolwiek istotnych uchybień formalnych, które Prezes UKE poczyniłby w toku postępowania administracyjnego, a które uniemożliwiłyby Sądowi przeprowadzenie prawidłowej oceny zarzutów zawartych w skargach i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się z kolei do podniesionych w skargach zarzutów prawa materialnego, Sąd przede wszystkim przypomina, że przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie są skargi przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa UKE z "(...)" lipca 2019 r., na podstawie której to decyzji organ regulacyjny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 127 § 3 k.p.a. oraz w związku z art. 98 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 97 Pt, po rozpoznaniu wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji Prezesa UKE z "(...)" czerwca 2017 r., po uchyleniu tej decyzji w całości, ustalił przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 do kosztów świadczenia, w okresie od 1 stycznia 2011 do 8 maja 2011 r., udogodnień dla osób niepełnosprawnych z wyłączeniem aparatów publicznych przystosowanych dla osób niepełnosprawnych, wchodzących w skład usługi powszechnej świadczonej przez "(...)" (pkt 1 zaskarżonej decyzji), a także jednocześnie ustalił jednolity wskaźnik procentowego udziału owych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, wskazanych w pkt 1 tej decyzji, obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, o której mowa w pkt 1 tej decyzji (pkt 2 zaskarżonej decyzji) oraz umorzył postępowanie w stosunku do niektórych stron (pkt 3 decyzji).
Należy zauważyć, że kwestie ustalenia dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej, a następnie obowiązku jej pokrycia przez ustalonych przedsiębiorców telekomunikacyjnych regulują w sposób całościowy normy prawne, zawarte w przepisach art. 95-99 Pt.
W tym miejscu, wskazać należy wyraźnie, iż z zestawienia przepisów Pt w brzmieniu obowiązującym przed zmianą wynikającą z ustawy z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r., poz. 1445 - przepisy w brzmieniu sprzed ww. zmiany zwane dalej będą: "sPt") i przepisów w brzmieniu zmienionym (dalej: "Pt") wynika, że w zakresie wniosku o dopłatę i jej przyznania nie było istotnych zmian tych przepisów, określających kwestię procedowania z wniosku o dopłatę i jej przyznania lub odmowy przyznania, które miałby jakikolwiek istotny wpływ na ocenę legalności rozstrzygnięcia podjętego przez organ regulacyjny w niniejszej sprawie.
Przepisy art. 95 ust. 1 Pt przyznają przedsiębiorcy wyznaczonemu, w rozumieniu przepisów art. 81 ust. 2 sPt, prawo do uzyskania dopłaty do kosztów świadczenia usługi powszechnej w przypadku jej nierentowności. Art. 95 ust. 1 i 2 sPt stanowił, że:
"1. Przedsiębiorcy wyznaczonemu zgodnie z art. 82 i art. 83 przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej, zwana dalej "dopłatą", w przypadku ich nierentowności.
2. Dopłatę ustala Prezes UKE w wysokości kosztu netto świadczenia usługi wchodzącej w skład usługi powszechnej. Koszt netto świadczenia usługi powszechnej dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie miał obowiązku świadczenia usługi powszechnej".
Natomiast przepisy art. 95 ust. 1 i 2 Pt (w obecnym brzmieniu) stanowią, że:
"1. Przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługuje dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług, do których świadczenia został wyznaczony, zwana dalej "dopłatą", w przypadku ich nierentowności.
2. Dopłatę ustala Prezes UKE w wysokości kosztu netto świadczenia usługi, do której świadczenia przedsiębiorca został wyznaczony. Koszt netto świadczenia tej usługi dotyczy tylko kosztów, których przedsiębiorca wyznaczony nie poniósłby, gdyby nie miał obowiązku jej świadczenia".
Przepis art. 96 ust. 1 i ust. 3 sPt określał z kolei, że:
"1. Przedsiębiorca wyznaczony może złożyć wniosek o dopłatę w terminie 6 miesięcy od zakończenia roku kalendarzowego, w którym, zdaniem tego przedsiębiorcy, wystąpił koszt netto.
3. Prezes UKE, w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku, weryfikuje koszt netto i w zależności od wyników tej weryfikacji przyznaje, w drodze decyzji, ustaloną kwotę dopłaty bądź odmawia jej przyznania".
Natomiast w obecnym brzmieniu art. 96 ust. 1 i ust. 3 Pt różni się jedynie tym, że do ust. 1 dodano zd. 2, zgodnie z którym: "Prezes UKE niezwłocznie zamieszcza na stronie podmiotowej BIP UKE informację o wpłynięciu wniosku przedsiębiorcy wyznaczonego o dopłatę, z zastrzeżeniem art. 9".
Z zestawienia ww. przepisów sPt i Pt wynika, że w zakresie wniosku o dopłatę i jej przyznania nie było istotnych zmian tych przepisów, określających kwestię procedowania z wniosku o dopłatę i jej przyznania lub odmowy przyznania, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie.
Odnosząc brzmienie przywołanych wyżej przepisów do niniejszej sprawy należy wskazać, że "(...)", po przeprowadzeniu postępowania konkursowego, została wyznaczona na podstawie art. 82 ust. 4 sPt, do świadczenia usługi powszechnej, o której mowa w art. 81 ust. 1-3 sPt, na terenie całego kraju w okresie od 8 maja 2006 r. do 8 maja 2011 r.
Zgodnie z art. 95 ust. 1 sPt przedsiębiorcy wyznaczonemu przysługiwała dopłata do kosztów świadczonych przez niego usług wchodzących w skład usługi powszechnej w przypadku ich nierentowności.
W związku z powyższym, "(...)" jako przedsiębiorca wyznaczony wystąpiła, zgodnie z art. 96 ust. 1 sPt w zw. z art. 95 ust. 1 sPt, z wnioskiem z 29 czerwca 2012 r. o przyznanie dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej za okres od 1 stycznia do 8 maja 2011 r., w związku z jej nierentownością, w wysokości 33.837.923,28 zł
W myśl art. 97 sPt: "Przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata do usługi powszechnej, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty".
Od 21 stycznia 2013 r. skreślono w powyższym przepisie jedynie słowa "do usługi powszechnej", a więc przepis brzmi obecnie tak:
"Przedsiębiorcy telekomunikacyjni, których przychód z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, przekroczył 4 miliony złotych, są obowiązani do udziału w pokryciu dopłaty".
Z zestawienia ww. przepisu art. 97 w brzmieniu zawartym w sPt i Pt wynika, że nie było istotnej zmiany tego przepisu, która mogłaby mieć wpływ na sposób określenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu tej dopłaty. Ponadto wskazać należy, że przepisy art. 95-97 Pt stanowią implementację art. 12-14 DUP, które regulują kwestię finansowania obowiązku świadczenia usługi powszechnej.
Dla wykładni art. 97 Pt istotny jest art. 13 DUP, który jak wskazuje jego tytuł, określa "Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej" w następujący sposób:
"1. W przypadku gdy, na podstawie kalkulacji kosztu netto określonego w art. 12, krajowe organy regulacyjne stwierdzą, iż na danym przedsiębiorstwie spoczywają niesprawiedliwe obciążenia, Państwa Członkowskie, w odpowiedzi na wniosek wyznaczonego przedsiębiorstwa, decydują:
a) wprowadzić mechanizm kompensowania temu przedsiębiorstwu określonego kosztu netto, na przejrzystych warunkach, z funduszy publicznych; lub
b) podzielić koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej.
2. W przypadku gdy koszt netto jest ponoszony wspólnie na mocy ust. 1 lit. b), Państwa Członkowskie ustanawiają mechanizm dzielenia kosztów, zarządzany przez krajowy organ regulacyjny lub organ niezależny od beneficjantów pod nadzorem krajowego organu regulacyjnego. Dopuszcza się finansowanie jedynie kosztu netto, ustalonego zgodnie z art. 12, obowiązku ustanowionego w art. 3-10.
3. Mechanizm dzielenia kosztów respektuje zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności, zgodnie z zasadami w załączniku IV część B. Państwa Członkowskie mogą zdecydować nie wymagać wkładów od przedsiębiorstw, których krajowy obrót jest niższy od wyznaczonego limitu.
4. Żadne opłaty związane z dzieleniem kosztu obowiązku świadczenia usługi powszechnej nie będą łączone i będą określanie oddzielnie dla każdego przedsiębiorstwa. Takich opłat nie nakłada się na i nie pobiera się od przedsiębiorstw, które nie świadczą usług na terytorium Państwa Członkowskiego, które ustanowiło mechanizm dzielenia kosztów".
Należy przy tym zwrócić uwagę, że mechanizm dzielenia kosztu netto pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej, o którym mowa w przytoczonym powyżej art. 13 ust. 1 lit. b DUP, zgodnie z art. 13 ust. 3 DUP, musi spełniać zasady przejrzystości, jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Wymaga również podkreślenia, że przepisy prawa Unii Europejskiej dookreślają, jak należy rozumieć te zasady w załączniku IV część B DUP oraz m.in. w postanowieniach pkt 23 preambuły DUP.
Zgodnie z załącznikiem IV "Część B: Odzyskiwanie kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej
Odzyskiwanie lub finansowanie kosztów netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej wymaga, aby wyznaczone przedsiębiorstwa obarczone obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej otrzymywały rekompensatę za świadczone usługi na warunkach niekomercyjnych. Ponieważ taka rekompensata łączy się z transferami finansowymi, Państwa Członkowskie mają zapewnić, aby były one dokonywane w sposób obiektywny, przejrzysty, niedyskryminacyjny i proporcjonalny. To oznacza, iż te transfery skutkują jak najmniejszymi naruszeniami konkurencji i zapotrzebowania użytkowników.
Zgodnie z art. 13 ust. 3 mechanizm dzielenia kosztów oparty na funduszu powinien wykorzystywać przejrzysty i neutralny sposób pobierania wkładów, który unika niebezpieczeństwa, że podwójne narzucenie wkładów obarcza zarówno wydatki, jak i wpływy przedsiębiorstw.
Niezależny organ zarządzający funduszem ma być odpowiedzialny za pobieranie wkładów od przedsiębiorstw ocenianych jako skłonne do wniesienia wkładu do kosztu netto świadczenia usługi powszechnej w Państwie Członkowskim oraz ma nadzorować transfer należnych sum lub płatności administracyjnych do przedsiębiorstw upoważnionych do otrzymywania płatności z funduszu".
W myśl zaś postanowienia pktu 23 preambuły do DUP: "Koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej może być ponoszony wspólnie przez wszystkie lub niektóre szczególne kategorie przedsiębiorstw. Państwa Członkowskie powinny zapewnić, aby mechanizmy wspólnego ponoszenia kosztów szanowały zasady przejrzystości, najmniejszego uszczerbku dla rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności. Zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku oznacza, że wkłady należy odzyskiwać w taki sposób, aby, tak jak dalece jest to możliwe, minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych, na przykład w drodze rozłożenia wkładów tak szeroko, jak to jest możliwe".
Mając na uwadze powyższe przepisy DUP, polski ustawodawca przyjął, że każdy przedsiębiorca telekomunikacyjny, bez względu na rodzaj prowadzonej przez niego działalności telekomunikacyjnej, jest obowiązany do udziału w pokryciu dopłaty, chyba że jego przychody z działalności telekomunikacyjnej w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, nie przekroczyły lub były równe 4 miliony złotych. Powyższe wynika z literalnego brzmienia przepisów zarówno sPt, jak i Pt.
W odniesieniu do kwestii rodzajów działalności telekomunikacyjnej wymaga podkreślenia, że zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 sPt, działalnością telekomunikacyjną jest świadczenie usług telekomunikacyjnych, dostarczanie sieci telekomunikacyjnych oraz świadczenie udogodnień towarzyszących. Przepis ten był bardzo zbliżony do obecnej treści, gdyż od 21 stycznia 2013 r. zastąpiono "świadczenie udogodnień towarzyszących" na "świadczenie usług towarzyszących". Zmiana ta wynikała ze zmiany nomenklaturowej wyrażeń użytych w Pt – por. uzasadnienie ustawy zmieniającej w tym zakresie ("Art. 1 ust. 1 pkt 1 - Proponowane rozszerzenie w art. 2 pkt 44 definicji udogodnień towarzyszących, w związku z obecnym brzmieniem art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy definiującym pojęcie działalności telekomunikacyjnej, będzie również obejmować m.in. udostępnianie infrastruktury fizycznej przez podmioty niebędące dotychczas przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi. Udostępnianie przez podmiot niebędący przedsiębiorcą telekomunikacyjnym np. wieży, celem umieszczenia urządzeń telekomunikacyjnych, nie powinno stanowić działalności telekomunikacyjnej. Tym samym zmianie powinna ulec definicja działalności telekomunikacyjnej przez wskazanie, iż stanowi ją świadczenie usług towarzyszących, odpowiadających dotychczasowej definicji udogodnień towarzyszących"). Powyższe nie ma wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie, gdyż nie ma wątpliwości, że wszyscy skarżący (poza "(...)") są przedsiębiorcami telekomunikacyjnymi.
Wskazać także należy, że rodzaje działalności telekomunikacyjnej (otwarty katalog) w podziale na:
1. świadczenie usług telekomunikacyjnych,
2. dostarczanie sieci telekomunikacyjnych,
3. świadczenie udogodnień towarzyszących,
zostały określone rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 9 marca 2007 r. w sprawie wzoru wniosku o wpis lub zmianę wpisu do rejestru przedsiębiorców telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 52, poz. 350, zwanym dalej "Rozporządzeniem"), obowiązującym od 7 kwietnia 2007 r. do 19 października 2013 r.
Zgodnie z art. 98 Pt (przepisy art. 98 Pt od dnia wejścia w życie tej ustawy w zasadzie nie ulegały zmianie, nastąpiła jedynie aktualizacja nazwy organu regulacyjnego – z Prezesa URTiP na Prezesa UKE):
"1. Prezes UKE, niezwłocznie po ustaleniu należnej dopłaty, rozpoczyna postępowanie w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w dopłacie.
2. Prezes UKE ustala jednolity wskaźnik procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty, biorąc pod uwagę wysokość dopłaty, która podlega pokryciu. Wysokość udziału danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w pokryciu dopłaty, nie wyższa niż 1 % jego przychodów, ustalana jest proporcjonalnie do wysokości przychodów tego przedsiębiorcy w danym roku kalendarzowym, uzyskanych z tytułu wykonywania działalności telekomunikacyjnej.
3. Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Decyzji nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności.
4. Kwota dopłaty podlega administracyjnej egzekucji należności pieniężnych.
5. Jeżeli kwota dopłaty uzyskana została od przedsiębiorcy w drodze egzekucji, kwotę wydatków związanych z przekazaniem egzekwowanej należności przedsiębiorcy wyznaczonemu, uprawnionemu do otrzymania dopłaty oraz opłatę komorniczą pokrywa przedsiębiorca telekomunikacyjny obowiązany do udziału w pokryciu dopłaty, przeciwko któremu toczyło się to postępowanie egzekucyjne".
Sąd podziela pogląd Prezesa UKE, że nie jest właściwe określanie w tym samym postępowaniu, prowadzonym w oparciu o normę art. 98 ust. 1 i ust. 2 w zw. z art. 97 Pt, udziału w dopłacie poprzez wskazywanie konkretnych kwot udziału w pokryciu dopłaty dla każdego z przedsiębiorców, z uwagi na brzmienie art. 98 ust. 3 Pt, zgodnie z którym Prezes UKE ustala, w drodze decyzji, kwotę udziału w pokryciu dopłaty dla przedsiębiorcy telekomunikacyjnego. Użycie w przywołanym przepisie liczby pojedynczej w odniesieniu do podmiotu w postaci przedsiębiorcy telekomunikacyjnego (tj. inaczej niż w ust. 1 i ust. 2 art. 98 Pt, gdzie mowa ogółem o przedsiębiorcach telekomunikacyjnych) przesądza o tym, że konkretna kwota udziału w dopłacie powinna zostać ustalona poprzez wydanie odrębnych decyzji na rzecz każdego przedsiębiorcy z osobna, nie zaś, jak w niniejszym postępowaniu, jednej decyzji w stosunku do wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty. Chronologia zdarzeń winna być zatem następująca: najpierw Prezes UKE winien ustalić w jednej decyzji przedsiębiorców telekomunikacyjnych, zobowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty oraz ustalić jednolity wskaźnik procentowy tego udziału, po czym ustalić w odrębnych, natychmiast wykonalnych decyzjach (w związku z obligatoryjnym nadaniem im rygoru natychmiastowej wykonalności) kwoty udziału w dopłacie dla każdego z tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych.
Treść art. 97 Pt oraz art. 98 ust. 1-3 Pt wskazuje, że w stosunku do podmiotu zobowiązanego do udziału w pokryciu dopłaty powinny zostać spełnione następujące przesłanki:
I. dany podmiot powinien być przedsiębiorcą telekomunikacyjnym prowadzącym działalność telekomunikacyjną w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata oraz w chwili wydania decyzji w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do pokrycia dopłaty i ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału w tej dopłacie - wymóg statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego;
II. w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, powinien uzyskać przychód z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 milionów zł -wymóg przychodowy.
W związku z powyższym przedsiębiorcy i "(...)" kwestionowali postępowanie Prezesa UKE, wskazując m.in., że wadliwie oparł się na wpisie do RPT jako przesłance do ustalenia danego podmiotu jako przedsiębiorcy telekomunikacyjnego oraz że wadliwie wymagał warunku bycia tym przedsiębiorcą zarówno w 2011 r., jak i na dzień wydania decyzji. Odnośnie wymogu przychodowego za nieprawidłowy uznawany był pogląd organu o włączeniu wszystkich przychodów z działalności telekomunikacyjnej, a nie np. z konkretnych usług, w szczególności tych niezwiązanych z usługą powszechną.
Odnosząc się do zawartych w skargach zarzutów dotyczących wadliwego przyjęcia przesłanki uznania przedsiębiorcy telekomunikacyjnego za obowiązanego do udziału w Dopłacie 2011 na podstawie posiadania statusu przedsiębiorcy telekomunikacyjnego wynikającego z wpisu do RPT, uznać należy, że wpis do RPT rodzi skutki prawne zarówno dla podmiotu, którego wpis dotyczy, jak i organów administracji publicznej, w szczególności Prezesa UKE. Zdaniem Sądu, organ regulacyjny słusznie przyjął, że wpis do RPT powoduje powstanie praw i obowiązków, wynikających w szczególności z Pt, co potwierdzają również przepisy art. 10 ust. 1 Pt oraz art. 2 pkt 27 Pt, jak również regulacje wspólnotowe przewidziane w przepisach art. 3 ust. 2 i art. 4 DUP.
Ponadto, uznać należy, że - wbrew zarzutom skarżących - treść art. 98 ust. 3 Pt przesądza o tym, że zobowiązanym do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 jest podmiot, który posiadał status przedsiębiorcy telekomunikacyjnego zarówno w roku 2011, jak i w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 98 ust. 1 i 2 Pt. Zdaniem Sądu, słuszność wskazanego warunku potwierdza także doktryna, czego przykładem jest pogląd prof. St. Piątka, który uznał, że "Adresatem decyzji ustalającej obowiązek dopłaty może być jednak tylko przedsiębiorca prowadzący działalność telekomunikacyjną w dacie wydania decyzji" (vide: St. Piątek, "Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wydanie 3", Wydawnictwo C.H. BECK, Warszawa 2013, s. 613).
Nie ulega wątpliwości, że Prezes UKE, ustalając listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, zgodnie z przepisami art. 97 Pt i art. 98 Pt, zobowiązany był wziąć pod uwagę to, czy dany podmiot był w 2011 r. i na dzień wydawania spornej decyzji przedsiębiorcą telekomunikacyjnym, a także czy w 2011 r. osiągnął przychody z działalności telekomunikacyjnej powyżej 4 mln złotych. Jednocześnie, co już wyjaśniono szczegółowo powyżej, należy uznać, że organ regulacyjny, dokonując stosownej analizy odpowiednich przepisów k.s.h., zasadnie stwierdził, że przepisy k.s.h. stanowią uzasadnioną podstawę do uznania, iż obowiązek przewidziany w art. 97 Pt spoczywa również na tych spółkach handlowych, które w wyniku stosownych połączeń, przejęć, podziałów i przekształceń, stały się następcami prawnymi tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2011 r. osiągnęli przychody z działalności telekomunikacyjnej przekraczające 4 mln złotych.
W konsekwencji organ regulacyjny zasadnie uznał, że podmioty, które nie spełniły ww. warunków, nie mogą zostać uznane za przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, co dotyczy m.in. przypadku likwidacji danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego, bez jednoczesnego wystąpienia następstwa prawnego w postaci sukcesji generalnej praw i obowiązków. Według organu oznacza to, że przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy osiągnęli w 2011 r. przychód z działalności telekomunikacyjnej przekraczający 4 mln złotych, ale ulegli likwidacji w okresie późniejszym, nie mogą zostać wzięci pod uwagę w niniejszym postępowaniu w sprawie ustalenia przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do pokrycia dopłaty i wysokości ich udziału w Dopłacie 2011.
Zdaniem Sądu, uznać należy ponadto, że - wbrew zarzutom stron skarżących - Prezes UKE, badając zaistnienie przesłanki uzyskania przychodu z działalności telekomunikacyjnej w wysokości powyżej 4 mln złotych w roku kalendarzowym, za który przysługuje dopłata, w sposób uzasadniony wziął pod uwagę przychody osiągnięte w roku 2011 z działalności telekomunikacyjnej, wskazując jednocześnie, że nie ma znaczenia, czy działalność telekomunikacyjna była prowadzona przez cały 2011 r., czy też jedynie przez część tego roku. Uznać należy także, iż organ regulacyjny zasadnie przyjął, że należy wziąć pod uwagę wszystkie przychody z działalności telekomunikacyjnej z roku 2011, niezależnie od rodzajów i zakresów prowadzonej wówczas działalności telekomunikacyjnej.
Sąd potwierdza, że słusznym jest pogląd organu, iż objęcie przychodów z usług niewchodzących w zakres usługi powszechnej do obliczenia udziału w dopłacie nie stanowi naruszenia kryteriów niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości, określonych w art. 13 ust. 3 DUP. Zapisy powołanego artykułu uzupełnia bowiem zasada najmniejszego uszczerbku dla rynku, którą należy rozumieć zgodnie z postanowieniami powołanego powyżej pkt 23 preambuły do DUP.
Ustosunkowując się do zarzutów dotyczących wadliwego rzekomo sposobu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, stwierdzić należy, iż Prezes UKE, powołując się na brzmienie przepisu art. 98 ust. 2 Pt, słusznie przyjął, iż z przepisu tego wynika, że w celu ustalenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu dopłaty należało obliczyć sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej wszystkich przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011, a następnie porównać wysokość Dopłaty 2011 z otrzymaną sumą przychodów. W tej sytuacji, organ regulacyjny zasadnie stwierdził w zaskarżonej decyzji, że jednolity wskaźnik procentowy udziału przedsiębiorców obowiązanych do udziału w Dopłacie 2011 stanowi procentowy stosunek wysokości Dopłaty 2011 do otrzymanej sumy przychodów. Jeżeli chodzi o sumę przychodów z działalności telekomunikacyjnej uzyskanych przez przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty w 2011 r., Prezes UKE prawidłowo uznał, że sumę tą należy wyznaczyć poprzez zsumowanie przychodów z działalności telekomunikacyjnej poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, w szczególności dotyczących sukcesji obowiązków administracyjno-prawnych w kontekście przekształceń podmiotowych (podziałów i połączeń). W rezultacie, ustalając łączną sumę przychodów, Prezes UKE zasadnie uwzględnił również przychody przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy w 2011 roku osiągnęli przychód wyższy niż 4 miliony złotych, a którzy, w wyniku przekształceń nie figurują obecnie na liście przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu wspomnianej Dopłaty 2011, a w ich miejsce weszli następcy prawni. Nie ulega również wątpliwości, że określając sposób obliczenia jednolitego wskaźnika procentowego udziału wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych obowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, Prezes UKE zastosował w sposób odpowiedni regulację prawną wyrażoną w przepisie art. 98 ust. 2 Pt.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów skarżących przedsiębiorców dotyczących zignorowania przez Prezesa UKE zasady niedyskryminacji określonej w motywie 23 Preambuły do DUP, a w konsekwencji wadliwego obciążenia uczestników innych rynków telekomunikacyjnych ciężarem związanym z rynkiem usługi powszechnej, należy stwierdzić, że organ regulacyjny w sposób prawidłowy przyjął, iż wspomniana zasada niedyskryminacji nie oznacza traktowania wszystkich tak samo, lecz oznacza traktowanie wszystkich tak samo w porównywalnych okolicznościach. W ocenie Sądu, Prezesa UKE słusznie zauważył bowiem, iż fakt działania danego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego na innym rynku nie jest okolicznością, która różnicuje sytuację skarżących przedsiębiorców, albowiem przepisy w zakresie dopłaty nie wyodrębniają poszczególnych rodzajów działalności telekomunikacyjnej i odnoszą się do całego rynku telekomunikacyjnego, a zatem zarówno do podmiotów, które świadczą usługi telekomunikacyjne, dostarczając sieci telekomunikacyjne, jak i podmiotów świadczących usługi towarzyszące. W konsekwencji, organ regulacyjny w sposób zasadny stwierdził, że zobowiązany do dopłaty jest zatem ten, kto prowadził działalność telekomunikacyjną, a nie jedynie ten, kto w danym roku kalendarzowym świadczył na rynku detalicznym usługi tego samego rodzaju co usługa powszechna.
Zdaniem Sądu, uznać należy jednocześnie, że - wbrew zarzutom skarżących przedsiębiorców - brak jest podstaw do przyjęcia za racjonalną tezy, jakoby jedynie przedsiębiorcy z tego samego segmentu rynkowego, do którego odnosi się usługa, za którą przyznana została dopłata, byli zobowiązani do udziału w pokryciu kosztów jej świadczenia. Należy zauważyć bowiem, że istotą instytucji usługi powszechnej jest obowiązek świadczenia usług, których świadczenie jest społecznie doniosłe, a których świadczenie na warunkach rynkowych jest nieopłacalne. Mając na uwadze powyższe, Prezes UKE prawidłowo uznał, iż kosztami usługi powszechnej nie mogą być obciążeni wyłącznie ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy działają na rynku tej usługi, gdyż takie działanie naruszałoby nie tylko dyspozycję przepisu art. 98 ust. 1 Pt, ale również regulacje unijne przewidziane w pkt 23 preambuły DUP i art. 13 ust. 3 tej dyrektywy.
Ustosunkowując się z kolei do zarzutów dotyczących zarówno nieprawidłowej kwalifikacji usługi telewizyjnej, jako usługi telekomunikacyjnej, a także niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, podzielić należy stanowisko organu regulacyjnego. Otóż, warto zauważyć, że działalność telekomunikacyjna to działalność wykonywana przez przedsiębiorców telekomunikacyjnych polegająca, zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 Pt, na dostarczaniu sieci telekomunikacyjnych, świadczeniu usług towarzyszących lub świadczeniu usług telekomunikacyjnych. Jednocześnie, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt, usługa telekomunikacyjna to usługa polegająca głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. W tej sytuacji, mając na względzie wskazane powyżej przepisy, uznać należy, iż Prezes UKE zasadnie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że usługa udostępniania zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów dostarczana jest poprzez przekazywanie sygnałów w sieci telekomunikacyjnej i zgodnie z art. 2 pkt 48 Pt jest usługą telekomunikacyjną. W związku z tym Prezes UKE prawidłowo przyjął, że usługi polegające na udostępnianiu zawartości sygnału (audiowizualnych składników sygnału) do korzystania przez abonentów oraz usługa polegająca na przesyłaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej są immanentnie ze sobą związane, co przesądza o tym, że przychód z tych usług powinien zostać zakwalifikowany jako przychód z działalności telekomunikacyjnej. W konsekwencji, uznać trzeba, iż - wbrew zarzutom - przepisy Pt przemawiają za kwalifikacją usługi telewizyjnej do usług telekomunikacyjnych. Odnosząc się z kolei do zarzutu o niedopuszczalności włączenia przychodów ze świadczenia usług telewizyjnych do podstawy obliczenia poziomu dopłaty do kosztu świadczenia usługi powszechnej, stwierdzić należy, że skoro usługa telewizyjna (tj. usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów telewizyjnych) stanowi usługę telekomunikacyjną, zaś przepisy DUP stwarzają poprzez zasadę najmniejszego uszczerbku dla rynku (art. 13 ust. 3 DUP i pkt 23 preambuły DUP) możliwość nałożenia obowiązku partycypacji w dopłacie na wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na to, jaki prowadzą rodzaj działalności telekomunikacyjnej, organ regulacyjny słusznie wskazał w decyzji, że art. 97 Pt nakłada obowiązek partycypacji w dopłacie przez wszystkich przedsiębiorców telekomunikacyjnych bez względu na rodzaj prowadzonej działalności telekomunikacyjnej, których przychody z działalności telekomunikacyjnej przekroczyły 4 mln złotych.
W tym miejscu, uznać należy również, iż wbrew zarzutom skarżących usługa dostępu do telewizji cyfrowej, a więc usługa rozprowadzania lub rozpowszechniania programów radiofonicznych lub telewizyjnych w technologii cyfrowej, stanowiła w 2011 r. usługę telekomunikacyjną, w rozumieniu definicji ustawowej przewidzianej w obowiązujących wówczas przepisach Pt. Potwierdzają to m.in. wyrok TS UE z 7 listopada 2013 r. w sprawie C-518/11 oraz orzeczenia sądów krajowych, zapadłe po tym wyroku. Szerzej na ten temat Sąd wypowiedział się powyżej w uzasadnieniu, odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W tym miejscu jedynie Sąd wskazuje, iż nie podziela zarzutów podnoszonych w szczególności przez "(...)", że naruszone zostały przepisy Konstytucji RP poprzez arbitralne działanie organu i dokonaną przez niego rozszerzającą definicję "usługi telekomunikacyjnej". Definicja ta nie została wyłożona bowiem ani arbitralnie, ani rozszerzająco, a w oparciu o obowiązujące orzecznictwo sądów oraz trybunałów polskich i unijnych. Bezzasadne jest odwoływanie się do zasady in dubio pro tributario, skoro – jak wskazano już wcześniej – dopłata do usługi powszechnej nie jest niepodatkową należnością budżetową Skarbu Państwa.
Zdaniem Sądu, organ regulacyjny w sposób prawidłowy odniósł się również do zarzutu wadliwego ustalenia kręgu przedsiębiorców telekomunikacyjnych zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011, z uwagi na objęcie spornym postępowaniem jedynie tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego, o którym mowa w art. 7 Pt, a także wadliwego oparcia się wyłącznie na danych z Formularzy 00 i w konsekwencji niedokonania niezbędnej analizy dotyczącej podmiotów, które nie realizowały obowiązku, o którym mowa w art. 7 ust. 1 Pt. Należy zauważyć, że odnosząc się tego zarzutu, Prezes UKE wyjaśnił, iż postępowaniem zostali objęci również ci przedsiębiorcy telekomunikacyjni, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego za 2011. Prezes UKE wskazał, że w pierwszej kolejności ustalił listę przedsiębiorców telekomunikacyjnych o przychodach z działalności telekomunikacyjnej w 2011 r. powyżej 4 mln złotych, na podstawie danych o wysokości przychodów z tytułu działalności telekomunikacyjnych znanych z urzędu w związku z obowiązkiem sprawozdawczości, o którym mowa w art. 7 Pt, w szczególności na podstawie Formularzy 00. Następnie, organ regulacyjny podjął działania mające na celu uwzględnienie na tej liście także przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego. Warto zauważyć, że w celu weryfikacji powyższego założenia, Prezes UKE podjął odpowiednie czynności sprawdzające, które - zdaniem Sądu - pozwoliły na zebranie dowodów umożliwiających uwzględnienie wśród przedsiębiorców zobowiązanych do udziału w pokryciu Dopłaty 2011 także tych przedsiębiorców telekomunikacyjnych, którzy nie wywiązali się z obowiązku sprawozdawczego w 2011 r.
W tym kontekście warto ponownie zacytować uzasadnienie wyroku NSA z 13 marca 2019 r. sygn. II GSK 5374/16 w sprawie ze skarg przedsiębiorców telekomunikacyjnych na decyzję Prezesa UKE w przedmiocie dopłaty za 2006 rok: "(...) pozostaje otwarte pytanie i w tym kierunku zmierzały wszystkie skargi kasacyjne, czy wszyscy wpisani do RPT przedsiębiorcy telekomunikacyjni podlegają obowiązkowi z art. 95 i 97 p.t., a konkretnie, czy przepisy te należy interpretować w ten sposób, że są to tylko przedsiębiorcy prowadzący działalność stricte telekomunikacyjną na rynku usług objętych dopłatą z art. 95 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 81 ust. 1 i 3 p.t. oraz usług telekomunikacyjnych z wyłączeniem kategorii usług przekazu programów telewizyjnych i internetu, które nie są związane z usługą powszechną w rozumieniu art. 81 ust. 1 i 3. Zgodnie z preambułą (23) dyrektywy nr 2002/22/WE oraz art. 13 ust. 3 tej dyrektywy ustawodawca krajowy mógł nałożyć obowiązek wspólnego ponoszenia kosztów netto świadczenia usługi powszechnej na wszystkie kategorie przedsiębiorstw telekomunikacyjnych tak szeroko, jak to jest możliwe, aby minimalizować obciążenie finansowe spadające na użytkowników końcowych.
Mechanizm dzielenia kosztów winien uwzględniać zasadę przejrzystości i jak najmniejszego naruszenia rynku, niedyskryminacji i proporcjonalności.
Dlatego też zupełnie zrozumiałym i odpowiadającym powyższym zasadom dyrektywy nr 2002/22/WE, a także zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy Prawo telekomunikacyjne, a szczególnie art. 98, 97 p.t. organ, a za nim Sąd I instancji przyjął jako kryterium podstawowe podmiotowe dla ustalenia kręgu przedsiębiorców zobowiązanych do pokrycia Dopłaty 2006 zarejestrowane przedsiębiorstwa telekomunikacyjne w Rejestrze Przedsiębiorców Telekomunikacyjnych w 2006 r., które osiągnęły w tym roku przychód przekraczający 4 mln zł.
Organ nie miał podstaw do rozróżnienia poszczególnych przedsiębiorców telekomunikacyjnych zarejestrowanych w RPT pod względem poszczególnych usług telekomunikacyjnych, a w szczególności wyłączyć z tego kręgu przedsiębiorców, których działalność telekomunikacyjna obejmowała jedynie przekaz programów telewizyjnych, czy też Internetu, gdyż żaden przepis ustawy Prawo telekomunikacyjne, w tym również przepisy definiujące działalność telekomunikacyjną i usługi telekomunikacyjne nie pozwalały na to. Dokonana wykładnia pojęcia "przedsiębiorca telekomunikacyjny" przez organ i Sąd I instancji w rozumieniu art. 98 i 97 p.t. opierająca się na wpisach do RPT nie może być skutecznie kwestionowana poprzez nieusprawiedliwione zarzuty kasacyjne pozbawione przekonującej argumentacji".
Powyższy pogląd Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i przyjmuje za swój. Zarzuty naruszenia prawa materialnego Sąd zatem uznaje za niezasadne.
Ustosunkowując się do złożonego w skardze "(...)" w "(...)"wniosku o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego dotyczącego sposobu interpretacji art. 13 ust. 3 DUP, należy zauważyć, iż skład sądu administracyjnego, rozpoznając sprawę, tylko po powzięciu zasadniczych wątpliwości może uznać za zasadne przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prejudycjalnego od odpowiedzi, na które zależy rozstrzygnięcie sprawy. Chodzi tu o uzasadnione wątpliwości Sądu, a nie strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, że instytucja pytania prejudycjalnego do TSUE nie daje więc skarżącemu w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnienia do skutecznego domagania się przedłożenia przez sąd owego pytania prawnego Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, albowiem warunkiem wystąpienia ze wspomnianym pytaniem jest zasadnicza wątpliwość powstała w składzie orzekającym co do zgodności regulacji krajowych zastosowanych przez organy administracji publicznej z przepisami prawa europejskiego, jeżeli jednocześnie od odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, brak było podstaw do skierowania wspomnianego wyżej pytania prejudycjalnego do TSUE, albowiem zarówno przepisy prawa krajowego zastosowane w niniejszej sprawie przez organ regulacyjny, jak i sposób ich interpretacji w świetle regulacji europejskich zawartych w dyrektywie o usłudze powszechnej, w tym w szczególności art. 13 DUP, nie budzą jakichkolwiek wątpliwości składu orzekającego w niniejszej sprawie.
Odnosząc się do wniosku dowodowego złożonego przez "(...)" w skardze odnośnie dowodu z dokumentu "Sprawozdania Zarządu "(...)" z wykorzystania przez "(...)" wpływów z opłata abonamentowych, przeznaczonych na realizację misji publicznej w 2011 roku", to w ocenie Sądu nie zasługiwał on na uwzględnienie. Bezsporne pomiędzy stronami jest to, że wpływy abonamentowe "(...)" w 2011 roku przekroczyły 4 mln zł, organ tego nie kwestionował, nie było zatem konieczności przeprowadzania na tę okoliczność dowodu. Sporna natomiast była ocena prawna charakteru tych przychodów "(...)" – "(...)" twierdziła, że przychód ten jest przychodem "(...)" z działalności telekomunikacyjnej, a Prezes UKE to kwestionował. Ocena prawna faktów nie może być jednak przedmiotem dowodu. Sad przyznał w tym zakresie rację organowi, co szczegółowo zostało wyjaśnione powyżej.
Sąd nie uwzględnił także wniosków dowodowych "(...)", w tym dowodu z zestawienia sald i obrotów "(...)"za 2011 r. Sąd wskazuje, iż art. 106 § 3 P.p.s.a. nie służy do zwalczania ustaleń faktycznych, z którymi strona się nie zgadza. Celem postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym nie jest ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy organ ustalił ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej. Cel ten wyraża zarówno brzmienie art. 106 i art. 113 P.p.s.a., jak i ugruntowane w tym względzie stanowisko judykatury i doktryny. Jak wskazano, metodologia uwzględniania wysokości przychodów poszczególnych podmiotów z działalności telekomunikacyjnej przyjęta przez organ w toku postępowania była prawidłowa i Sąd nie znajduje podstaw do jej kwestionowania.
Odnosząc się do pozostałych wniosków dowodowych "(...)" wskazać należy, iż dotyczą one nie sfery faktów, ale oceny prawnej działania organu, a zatem także nie mogą zostać uwzględnione. Bezsporne jest to, że przed wydaniem wyroków przez TS UE, tj. do 2014 r. organ odmiennie interpretował przepisy Pt i DUP w zakresie rozumienia terminu "usługa telekomunikacyjna", nie ma więc potrzeby składania na tę okoliczność wniosków dowodowych. Jak wskazano powyżej, obecna wykładnia organu jest prawidłowa.
Odnosząc się do wniosku "(...)" o zwrot odpowiedzi na skargę wobec niespełnienia warunku z art. 66 § 1 P.p.s.a., wskazać należy, iż nie jest on zasadny. Jak podniósł bowiem słusznie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 21 kwietnia 2016 r., sygn. IV SAB/Gl 27/16, LEX nr 2050602: "1. Przepis art. 66 § 1 p.p.s.a. nie dotyczy odpowiedzi na skargę, która nie stanowi pisma procesowego w rozumieniu tego przepisu, lecz jest odrębnym rodzajem pisma organu związanym z przekazaniem skargi sądowi. O tej odrębności świadczy np. art. 54 § 4 i art. 55 p.p.s.a. Przemawiają za tym poglądem także względy celowościowe.
2. Zwrot odpowiedzi na skargę pozbawiłby sąd administracyjny istotnego elementu postępowania obrazującego stanowisko organu administracji publicznej. Nie byłoby to zatem korzystne dla właściwego rozpoznania skargi. Jeżeli więc odpowiedź na skargę nie stanowi pisma procesowego, o jakim mowa w art. 66 § 1 p.p.s.a., to niewymienienie jej w art. 66 § 3 p.p.s.a. jest tego konsekwencją". Sąd z powyższymi tezami się zgadza i przyjmuje je za własne.
Podsumowując, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skarg, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.