VI SA/Wa 1816/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w WarszawieWarszawa2019-02-12
NSAAdministracyjneŚredniawsa
pas drogowyzajęcie pasa drogowegokara pieniężnareklamadrogi publicznezarządca drogipostępowanie administracyjnedowodyciągłość zajęcia

WSA w Warszawie uchylił decyzję o karze pieniężnej za zajęcie pasa drogowego ponad kwotę 2401,60 zł, uznając brak wystarczających dowodów na ciągłość zajęcia przez cały okres.

Skarżący R. D. wniósł skargę na decyzję SKO utrzymującą w mocy karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego reklamą na przyczepie. Sąd uznał, że choć zajęcie pasa drogowego miało miejsce w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 r., to brak było wystarczających dowodów na ciągłość tego zajęcia w pozostałym okresie (6-20 stycznia 2017 r.). W związku z tym uchylono decyzję w części dotyczącej kary ponad kwotę 2401,60 zł, stanowiącą karę za udowodnione dni zajęcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, która utrzymała w mocy decyzję Prezydenta o nałożeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Kara została wymierzona za umieszczenie reklamy na przyczepie w pasie drogowym drogi powiatowej w dniach 6-20 stycznia 2017 r. Skarżący zarzucał organom naruszenie przepisów proceduralnych i materialnych, w tym brak dowodów na ciągłość zajęcia pasa drogowego oraz błędne ustalenie granic pasa drogowego. Sąd uznał, że organy administracji prawidłowo ustaliły fakt zajęcia pasa drogowego przez reklamę na przyczepie w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 r., co potwierdza zgromadzona dokumentacja fotograficzna i protokoły kontroli. Jednakże, Sąd stwierdził, że organy oparły się na domniemaniu ciągłości zajęcia pasa drogowego w okresie od 6 do 20 stycznia 2017 r., wnioskując z analizy zdjęć i zasad doświadczenia życiowego, co nie było wystarczające do nałożenia kary za pozostałe dni. Sąd uznał, że odpowiedzialność administracyjna nie może być oparta na domniemaniu, a brak wystarczających dowodów na ciągłość zajęcia w dniach 6-8, 10-13, 15-16, 18-19 stycznia 2017 r. uzasadnia uchylenie decyzji w tej części. Kara za udowodnione dni zajęcia wyniosła 2401,60 zł. W pozostałym zakresie skargę oddalono, a skarżącemu zasądzono zwrot części kosztów postępowania.

Asystent AI do analizy prawnej

Przeanalizuj tę sprawę w kontekście orzecznictwa, przepisów i doktryny. Uzyskaj pogłębioną analizę, projekt pisma lub odpowiedź na pytanie prawne.

Analiza orzecznictwa Badanie przepisów Odpowiedzi na pytania Drafting pism
Wypróbuj Asystenta AI

Zagadnienia prawne (3)

Odpowiedź sądu

Nie, ocena ciągłości zajęcia na podstawie domniemań z analizy zdjęć i zasad doświadczenia życiowego, bez opinii biegłego, przekracza zakres swobodnej oceny dowodów i może mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że odpowiedzialność administracyjna za zajęcie pasa drogowego nie może opierać się na domniemaniu ciągłości zajęcia, wnioskowanym jedynie z analizy zdjęć z różnych dni. Brak opinii biegłego w tej kwestii uniemożliwia pewne ustalenie stanu faktycznego.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

uchylono_decyzję

Przepisy (31)

Główne

u.d.p. art. 40 § ust. 1 i ust. 12

Ustawa o drogach publicznych

u.d.p. art. 40 § ust. 12 pkt. 1

Ustawa o drogach publicznych

p.p.s.a. art. 151

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Pomocnicze

u.d.p. art. 4 § pkt 1 i 23

Ustawa o drogach publicznych

u.d.p. art. 39 § ust. 1 i ust. 3

Ustawa o drogach publicznych

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 2 § pkt 16b i pkt 16c

Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym art. 7

Prawo o ruchu drogowym art. 115

Ustawa o ochronie przyrody art. 7

Ustawa o ochronie przyrody art. 8

Ustawa o ochronie przyrody art. 9

Ustawa o ochronie przyrody art. 10 § par 1

Ustawa o ochronie przyrody art. 11

Ustawa o ochronie przyrody art. 77

Ustawa o ochronie przyrody art. 79 § par 1

k.p.a. art. 7

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 8

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 9

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 10 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 11

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 75 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 77 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 79 § § 1

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 80

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 107 § § 1 i § 3

Kodeks postępowania administracyjnego

k.p.a. art. 127 § § 2

Kodeks postępowania administracyjnego

Ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych art. 1 i 2

Ustawa o samorządowych kolegiach odwoławczych art. 17

p.p.s.a. art. 200

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 205 § § 2

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 206

Ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Argumenty

Skuteczne argumenty

Brak wystarczających dowodów na ciągłość zajęcia pasa drogowego przez reklamę na przyczepie w całym okresie od 6 do 20 stycznia 2017 r., co uzasadnia uchylenie kary w części. Naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez oparcie się na domniemaniu ciągłości zajęcia bez opinii biegłego.

Odrzucone argumenty

Zajęcie pasa drogowego przez reklamę na przyczepie w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 r. było udowodnione. Parking, na którym stała przyczepa, stanowi pas drogowy. Zarzuty naruszenia art. 7, 8, 11, 77 k.p.a. w zakresie ustalenia odpowiedzialności za udowodnione dni zajęcia są nieuzasadnione.

Godne uwagi sformułowania

odpowiedzialność administracyjna skutkująca dotkliwą karą pieniężną, czyli w istocie karno-administracyjna, zdaniem Sądu, nie może być oparta na domniemaniu domniemania organu, bez takiej opinii specjalisty przekracza, zdaniem Sądu, zakres swobodnej oceny dowodów

Skład orzekający

Aneta Lemiesz

sędzia

Grażyna Śliwińska

sprawozdawca

Sławomir Kozik

przewodniczący

Informacje dodatkowe

Wartość precedensowa

Siła: Średnia

Powoływalne dla: "Ustalanie odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego na podstawie dowodów, znaczenie opinii biegłego w sprawach dotyczących ciągłości zajęcia."

Ograniczenia: Dotyczy specyficznej sytuacji zajęcia pasa drogowego przez reklamę na przyczepie i dowodzenia ciągłości tego zajęcia.

Wartość merytoryczna

Ocena: 6/10

Sprawa pokazuje, jak ważne są dowody w postępowaniu administracyjnym i jak sąd podchodzi do domniemywania faktów, szczególnie gdy wiąże się to z nałożeniem kary pieniężnej.

Reklama na przyczepie: czy sąd uwierzy w domysły organów?

Dane finansowe

WPS: 9006 PLN

Asystent AI dla prawników

Twój asystent do analizy prawnej

Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka ponad 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.

Analiza orzecznictwa i przepisów
Drafting pism i dokumentów
Odpowiedzi na pytania prawne
Pogłębiona analiza z doktryny

Powiązane tematy

Pełny tekst orzeczenia

Oryginał, niezmieniony
VI SA/Wa 1816/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-02-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-09-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz
Grażyna Śliwińska /sprawozdawca/
Sławomir Kozik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Sygn. powiązane
II GSK 656/19 - Wyrok NSA z 2022-09-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 1440
art. 4 pkt 1 i pkt 23; art. 39 ust. 1 i ust. 3; art. 40 ust. 1 i ust. 12;
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
Dz.U. 2016 poz 778
art. 2 pkt 16b i pkt 16c;
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 7
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2015 poz 1651
art. 115;
Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jedn.
Dz.U. 2017 poz 1257
art. 7; art. 8; art. 9; art. 10 par 1; art. 11; art. 77; art. 79 par 1;
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2019 r. sprawy ze skargi R. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w części, w jakiej wymierza karę pieniężną ponad kwotę 2401,60 (dwa tysiące czterysta jeden złotych sześćdziesiąt groszy) złotych stanowiącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w dniach [...] stycznia 2017 r.; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego R. D. kwotę 737 (siedemset trzydzieści siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
R. D. (dalej też jako "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2018 roku, znak [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] kwietnia 2017 roku Nr [...] wymierzającą R. D. karę pieniężną w kwocie 9.006,00 zł.za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. F. w rej. Nr [...] w dniach 6 - 20 stycznia 2017 roku poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na przyczepie o nr rej. [...] o powierzchni 15,20 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku (t.j. Dz. U. z 2017 roku, poz. 1257, ze zni. dalej zwanej – "k.p.a.") i art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 roku, poz. 570 ze zm.), a decyzji I instancji: art. 20 pkt. 8, art. 40 ust. 12 i ust. 13 w związku z art. 40d ust. 2 Ustawy o drogach publicznych z dnia 21 marca 1985 r.- "Udp" (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.) i uchwała Rady m. st. Warszawy Nr XXXIV/1023/2008 z dnia 29 maja 2008 r. w sprawie statutu Zarządu Dróg Miejskich oraz na podstawie uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w spraw/e wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy, z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dziennik Urzędowy Województwa Mazowieckiego z 2004 r. Nr 148, poz. 3717 ze zm.).
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:
Na skutek kontroli pasa drogowego ul. F. w rej. nr [...] przeprowadzonej 5 stycznia 2017 r., pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego stwierdzili umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na przyczepie o numerze rejestracyjnym [...] bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Wykonano dokumentację fotograficzną oraz kontrole przeprowadzone w dniach 14, 17 i 20 stycznia 2017 r. potwierdziły nielegalne funkcjonowanie ww. reklamy umieszczonej na przyczepie, czego dowodem jest karta kontroli oraz dokumentacja fotograficzna sporządzone przez pracowników Wydziału Kontroli Pasa Drogowego. Zdjęcia z kontroli potwierdzają, że reklama była umieszczona we wskazanym miejscu w sposób ciągły w całym okresie. Organ I instancji ustalił bowiem, że w sprawie reklamy o treści,, [...]" na przyczepie o nr rej. [...] umieszczonej w pasie drogowym ul. F. w rej. nr [...] było już prowadzone postępowanie administracyjne i w dniu [...] marca 2017 r, wydano decyzję nr [...] nakładającą karę za okres od 10 listopada 2016 r. do 5 stycznia 2017 r.
Reklama pozostawała jednak nadal w pasie drogi. Do akt sprawy dołączono dokumentację fotograficzną z kontroli przeprowadzonej 5 stycznia 2017 r., który to dzień został zaliczony w poprzedniej decyzji nakładającej karę na zajęcie pasa drogowego ul. F. w rej. nr [...] reklamą funkcjonującą na przyczepie o nr rej. [...] bez zgody zarządcy drogi. Organ I instancji ocenił, że "po zdjęciach widać, że przyczepa nie zmieniła swojego usytuowania, w związku z czym okres zajęcia liczony jest od 6 do 20 stycznia 2017 r. Na wszystkich zdjęciach przyczepa stanowiąca podstawę reklamy jest identycznie ustawiona. Zdjęcia wskazujące zbliżenia kół, ich usytuowania oraz szczegóły podłoża wykluczają możliwość przemieszczania się przyczepy w tym okresie. Wskazał na takie usytuowanie przyczepy, aby zamontowana na niej reklama była dobrze widoczna dla kierowców i pieszych poruszających się ul. F..
Zarząd Dróg Miejskich zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiotowej sprawie pismem z [...] stycznia 2017 r. informując stronę o uprawnieniach wynikających z art. 10 Kpa.
Strona nie skorzystała z przysługującego jej prawa.
Prezydent m. W. z dnia [...] kwietnia 2017 roku Nr [...] wymierzył skarżącemu karę pieniężną w kwocie 9.006,00 zł.za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. F. w rej. Nr [...] w dniach 6 - 20 stycznia 2017 roku poprzez umieszczenie w nim reklamy o treści "[...]" na przyczepie o nr rej. [...] o powierzchni 15,20 m2 bez zezwolenia zarządcy drogi. Powołał się na podstawę prawną wynikającą z art. 40 ust. 12 Udp oraz ustalenia w zakresie powierzchni reklamy: - 15,20 m2. Zastosował stawkę kary, która zgodnie z art. 40 ust. 12 Udp stanowi dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych... poz. 19c załącznika Nr 3 dla drogi powiatowej - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 9 m2: - 3,95 zł x 10 - 39,50 zł oraz liczby 15 dni zajęcia pasa drogowego (6 - 20 stycznia 2017 r.): co dało kwotę 9 006,00 zł (15,20 m2 x 39,50 zł x 15 dni).
W odwołaniu od ww. decyzji strona wniosła o jej uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie:
1. art. 7 k.p.a.. art. 8 k.p.a., art. II k.p.a., art. 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że stan faktyczny sprawy został należycie wyjaśniony, materia! dowodowy jest pełny i wyczerpujący, podczas gdy z zebranych w toku postępowania i wskazanych w uzasadnieniu decyzji dowodów nie wynika:
- jakie są granice i szerokość rzekomo zajętego pasa drogowego drogi powiatowej,
- czy przyczepa była posadowiona w sposób ciągły w okresie od 6 stycznia do 20 stycznia 2017 roku,
- jakie są wymiary reklamy/przyczepy,
- dlaczego zastosowana została stawka kary dla reklamy typu ciemne, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnięcie decyzji;
2. art. 11 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji. tj.:
- odniesienie się wyłącznie do zdjęcia i kart z przeprowadzanej kontroli pasa drogowego z pominięciem wskazania w uzasadnieniu decyzji dokumentów stanowiących podstawę stwierdzenia naruszenia dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p., tj. brak wskazania, jakie dokumenty geodezyjne stanowiły podstawę określenia linii granicznych pasa drogowego oraz które dokumentowały kolizję umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, a tym samym brak udowodnienia, czy reklama w istocie znajdowała się w pasie drogowym, w tym pasie drogowym drogi powiatowej,
- brak wskazania sposobu zmierzenia i obliczenia powierzchni reklamy i dowodów z których jednoznacznie wynika, iż reklama znajdowała się w pasie drogowym w okresie od 6 stycznia 2017 roku do 20 stycznia 2017 roku,
- nie wyczerpujące wyjaśnienie podstaw faktycznych oraz prawnych, stanowiących podstawę do obliczenia wysokości kary pieniężnej oraz określenia typu reklamy,
3. art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a. i 79 § 1 k.p.a. poprzez brak niezwłocznego poinformowania Skarżącego o wynikach kontroli zajęcia pasa drogowego i związanych z nimi ewentualnymi konsekwencjami, brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, brak informowania Skarżącego o istotnych okolicznościach towarzyszących sprawie, jak również poinformowania Skarżącego o podejmowanych czynnościach, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnięcie decyzji
Rozpoznając odwołanie strony, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2018 roku, znak [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta m. W. SKO w W.. W uzasadnieniu powołał się na regulacje prawne, które legły u podstaw nałożonej kary i okoliczność, że ustalił tożsamy stan faktyczny do ustaleń organu I instancji.
Stwierdził, że konieczne było wymierzenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego - drogi powiatowej ul. F. w rejonie nr [...] w dniach od 6 do 20 stycznia 2017 roku pod reklamę o powierzchni 15,20 m2, tj. za okres 15 dni. Karę określono na podstawie stawki uregulowanej w uchwale Rady m.st. Warszawy nr XXX1/666/2004 z dnia 27 maja 2004 roku w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych wraz ze zmianami, poz. 19 !it, c) załącznika nr 3 dla drogi powiatowej - reklamy ciemne (nieoświetlone, niepodświetlone) 3,95 zł/m2. Karę pieniężną w wysokości 9.006,00 zł ustalono w sposób następujący: powierzchnia reklamy w pasie drogowym 15,2 nr x ilość dni zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia 15 dni x stawka 3.95 zl z ww. uchwały x 10 krotność z ww. ustawy.
Zdaniem SKO niewątpliwie doszło do zajęcia pasa drogowego. Reklama została umieszczona na przyczepie, ta zaś na środku miejsca postojowego znajdującego się w pasie drogowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie był to parking sklepowy, tylko miejsca postojowe w pasie drogowym. Zarzut jest chybiony i opiera się na błędnym założeniu że parking ten jest parkingiem sklepu wielkopowierzchniowego, co nie znajduje odzwierciedlenia w rzeczywistości. Położony na poziomie wyższym sklep posiada swój parking, co wynika z dokumentacji zdjęciowej oraz wydruku z mapy zasadniczej dołączonej do pisma z dnia [...] października 2017 roku oraz wydruku z mapy. Definicja pasa drogowego została przytoczona wyżej, nie wpływają na nią obiekty położne w okolicy. Chybiony jest też zarzut I. 1, bowiem wskazanie nr [...] to jedynie wskazanie w jakim rejonie ulicy doszło do zajęcia pasa drogowego, a nie że zajęta została działka nr [...]. na której stoi budynek przy ul. F. [...].
Odnosząc się do zarzutu braku dowodów na lokalizację reklamy w pasie drogowym w okresie od 6 do 20 stycznia 2017 roku, Kolegium powołało się uwzględnione zasady doświadczenia życiowego oraz logicznego rozumowania. Na ich podstawie ustaliło, że reklama w okresie 6 do 20 stycznia 2017 roku nie zmieniała swojej lokalizacji. Świadczą o tym (zdjęcia na płycie CD): stała odległość przyczepy z reklamą od krawędzi jezdni 10 m, widoczne na zdjęciach położenie reklamy na przyczepie względem: słupa reklamowego oraz słupa energetycznego, względem krawężnika (koniec zatoczki postojowej, chodnik) i przede wszystkim fakt, że kostka brukowa w kolorze czerwonym (rozdzielająca miejsca parkingowe) znajdowała się na każdym zdjęciu w okresie kontrolowanym na środku pod przyczepą. Charakterystyczna czerwona kostka brukowa widoczna jest na zdjęciach z 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku, pomimo leżącego śniegu (20 stycznia 2017 roku pomiędzy kolami przyczepy). Dodatkowo, brak przemieszczania przyczepy potwierdza brak Śladów na śniegu związanych z ruchem przyczepy oraz brak śniegu w centralnych miejscach pod przyczepą. Przyczepa, na której zlokalizowano reklamę ustawiona została w taki sposób (na środku miejsca parkingowego), że uniemożliwiała zaparkowanie pojazdu z jej prawej strony (od osi jezdni), stan ten utrzymywał się w kontrolowanym okresie, z lewej strony pojazdy zaparkowane zmieniały się i śnieg ulegał rozjeżdżaniu.
Kolegium przypomina także, że zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień, a zatem podkreślanie w pismach skarżącego zarzutu, że niejasne jest czy przyczepa znajdowała się na parkingu przez cały dzień w dniu kontroli nie miało znaczenia w sprawie. Kolegium podkreśla, że istotne jest to, że w okresie 6 do 20 stycznia 2017 roku ww. reklama w pasie drogi funkcjonowała.
Kolegium nie stwierdziło istotnych naruszeń przepisów procedury administracyjnej, które miały wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnięcie, a które uzasadniłyby uchylenie zaskarżonej decyzji. Stwierdziło, że dokumenty dotyczące granic pasa drogowego i lokalizacji w nim reklamy zostały uzupełnione pismem z dnia [...] października 2017 roku. Przypomniało, że zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. dowodem może być wszystko co przyczyni się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, a zatem protokoły kontroli, karty kontroli pasa drogowego czy dokumentacja fotograficzna mogą stanowić dowody w sprawie.
Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję. Zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art. 4 pkt. 1) udp. w zw. z art. 40 ust. 1 u.d.p., art. 40 ust. 3 u.d.p. oraz art. 40 ust. 12 pkt. 1) udp., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że z dokumentów geodezyjnych zgromadzonych w toku postępowania wynika, jakie są granice pasa drogowego i czy w przedmiotowej sprawie doszło do kolizji umieszczonej w pasie drogowym Reklamy z tymi liniami, podczas gdy z treści dokumentów geodezyjnych (w tym dokumentów dołączonych przez SKO do pisma z [...].10.2017 r.) nie sposób ustalić: (i) przebiegu linii granicznych pasa drogowego, a w konsekwencji (ii) czy reklama w istocie znajdowała się w pasie drogowym; (iii) wskazania w dokumentach geodezyjnych kolizji umieszczonej w pasie drogowym reklamy z tymi liniami, tj. wypełnienia przesłanek z art. 40 ust. 12 u.d.p., niezbędnych do nałożenia kary pieniężnej na osobę, która dopuściła się bezprawnego zajęcia pasa drogowego;
2) art. 4 pkt. 1) u.d.p. w zw. z art. 40 ust. 1 u.d.p., art 40 ust. 3 u.d.p. oraz art. 40 ust. 12 pkt. 1) u.d.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie, że parking na którym umieszczono Przyczepę, znajduje się w przestrzeni pasa progowego, podczas gdy z analizy wypisu z rejestru gruntów wynika, że nr ewidencyjnym [...] oznaczono budynek, który znajduje się na działce o nr ewidencyjnym [...], a która to działka nie znajduje się w przestrzeni pasa drogowego;
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
1) art 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i 77 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że Organ I-ej instancji należycie ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie, materiał dowodowy jest pełny i wyczerpujący, co pozwalało Organowi II-ej instancji przyjąć go w całości za własny, podczas gdy:
- z zebranych w toku postępowania i wskazanych w uzasadnieniu Decyzji Organu II-ej instancji dowodów nie wynika, aby (i) przyczepa była posadowiona w sposób ciągły w okresie od 6.01.2017 r. - 20.01.2017 r.; (ii) jakie są granice, szerokość pasa drogowego oraz czy umieszczenie reklamy skutkowało jej kolizją z tymi liniami; (iii) aby reklama znajdowała się w pasie drogowym;
- okres 6.01.2017 r. - 20.01.2017 r.) i ciągłość zajmowania pasa drogowego organy administracji ustaliły na podstawie niepełnego materiału dowodowego, tj. na podstawie protokołów kontroli pasa, jednej fotografii wykonanej 9.01.2017 r" na nieistniejących dowodach z dokumentacji fotograficznej z dni: 14.01.2017 r., 17.01.2017 r. oraz 20.01.2017 r. oraz niedopuszczalnego wnioskowania w przedmiocie ciągłości zajmowania pasa drogowego;
2) art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a.: poprzez: (i) brak poinformowania Skarżącego o wynikach kontroli zajęcia pasa drogowego i związanych z nimi ewentualnymi konsekwencjami, (ii) brak zapewnienia Skarżącemu czynnego udziału w ramach toczącego się postępowania administracyjnego, (iii) brak informowania Skarżącego o istotnych okolicznościach towarzyszących sprawie, jak również poinformowania Skarżącego o podejmowanych czynnościach w sprawie, które to naruszenia miały wpływ na wynik sprawy i rozstrzygnięcie Decyzji.
Wniósł o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...].07.2018 r., znak: [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi tl-ej instancji oraz zasądzenie od SKO w W. na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga w części jest zasadna, ponieważ postępowanie dowodowe zawiera mankamenty procesowe, mające istotny wpływ na wynik sprawy.
Na wstępie wskazać należy, że podstawę prawną stwierdzonych naruszeń prawa stanowią obowiązujące w dacie kontroli pasa drogowego przepisy ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U.2016.1440 j.t. ze zm.), które wskazywały w art. 4 pkt 1 udp, że: pas drogowy to - wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą.
Art. 4 pkt 23 udp wskazywał zaś, że reklamę stanowi umieszczona w polu widzenia użytkownika drogi tablica reklamowa lub urządzenie reklamowe w rozumieniu art. 2 pkt 16b i 16c ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778, 904 i 961), a także każdy inny nośnik informacji wizualnej, wraz z jej elementami konstrukcyjnymi i zamocowaniami, niebędący znakiem drogowym, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 7 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137, z późn. zm.), ustawionym przez gminę znakiem informującym o obiektach zlokalizowanych przy drodze, w tym obiektach użyteczności publicznej, znakiem informującym o formie ochrony zabytków lub tablicą informacyjną o nazwie formy ochrony przyrody w rozumieniu art. 115 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2015 r. poz. 1651, 1688 i 1936 oraz z 2016 r. poz. 422);
Art. 39 ust. 1 udp stanowi ogólny zakaz dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się dokonywania czynności wymienionych enumeratywnie w zdaniu 2 tego przepisu w punktach od 1 do 12, przy czym w pkt 5 ustawodawca wymienił zakaz umieszczania reklam.
Art. 39 ust 3 udp stanowi, że w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. przepis ten w zdaniu 2 wymienia przypadki, kiedy zarządca drogi odmawia wydania zezwolenia.
Także z art. 40 ust. 1 udp wynika bezwzględny obowiązek uzyskania zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia. Zajęcie za zezwoleniem wiąże się z opłatą o której mowa w art. 40 ust. 4 udp, która stanowi iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień.
Konsekwencje zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi przewiduje art. 40 ust. 12 udp w trzech stanach faktycznych zajęcia pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1), czyli jak w sprawie niniejszej oraz z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2) i o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 3). W każdym z tych przypadków zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6.
W ocenie Sądu, organ administracji wykazał, w niniejszym postepowaniu, że skarżący naruszył zakaz umieszczania reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017r. Te dni objęte są bowiem wykazem kontroli przeprowadzonych przez pracowników zarządcy drogi: protokołami kontroli, fotografiami przyczepy z reklamą, wpisami do książki objazdów.
Jak wynika z nie budzącego wątpliwości Sądu stanu faktycznego, przyczepa skarżącego o nr rejestracyjnym [...] z reklamą niepodświetloną (nieoświetloną) o treści "[...]", została zaparkowana na miejscu postojowym (parking) w odległości 10 m od krawędzi jezdni drogi powiatowej ul. F. w W., w rejonie oznaczonym Nr [...]. Umieszczenie reklamy bez zezwolenia ustalili i dokonali jej obmiaru pracownicy zarządcy drogi w czasie dokonywanych rutynowych kontroli pasa drogowego drogi powiatowej ul. F.. Sporządzili fotografie i protokół nr [...] z wynikami dokonanego obmiaru powierzchni reklamy: 2m x 4 m x 1,90 m ustalając zajęcie na reklamę 15,20 m2 powierzchni pasa drogowego. Przeprowadzone w dniach kolejnych 14, 17 i 20 stycznia 2017r. kontrole tego pasa stwierdziły obecność tej reklamy w tym samym miejscu, co potwierdzono dokumentacja fotograficzna i wpisem do książki objazdów.
Dołączono do akt administracyjnych dokumentację z poprzedniej kontroli 5 stycznia 2017r. (przy czym ten dzień objęty został inną decyzją z [...] marca 2017r. o nałożeniu kary za zajęcie pasa drogowego za dni: 10, 18, 30 listopada 2016r., 7, 13 i 19 grudnia 2016r. i 5 stycznia 2017r., na którą organ I instancji powołuje się w pierwszym zdaniu swojego uzasadnienia). Na tej podstawie organ przyjął w niniejszej sprawie ciągłość zajęcia pasa drogowego od 6 stycznia do 20 stycznia 2017r. Dołączona została bowiem dokumentacja kontroli z 5 stycznia 2017r., ale dzień ten został objęty karą pieniężną wynikającą z innej decyzji Prezydenta m. W. z [...] marca 2017r. Jak wynika z nadesłanego na żądanie Sądu pisma organu z [...] lutego 2019r. i załączników, SKO w W. decyzją z dnia [...] października 2018r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji z [...] marca 2017r.
Należy uznać, wbrew zarzutom skargi, że organ odwoławczy zgromadził dokumentację z umieszczenia reklamy przez skarżącego w pasie drogowym. Kwestia, że miejsce postojowe przyczepy na parkingu przy ul F. zostało oznaczone najbliższą numeracją budynku [...], wskazuje na lokalizację w tzw. rejonie.
Sąd zgadza się z organem, że oznaczenie ul. F. w rejonie numeracji [...] stanowi jedynie wskazanie, w jakim rejonie tej ulicy doszło do zajęcia pasa drogowego, a nie oznacza, jak twierdzi skarżący, że zajęta została działka nr [...]; na której stoi budynek przy ul. F. [...]. Zdaniem Sądu, okoliczności potwierdzające wyniki kontroli pasa drogowego w dniach 5, 9, 14, 17, 20, 25 stycznia 2017 roku zostały zgromadzone na płycie CD i wydrukach z fotografii na tej płycie, w protokole z kontroli pasa drogowego z dnia [...] grudnia 2016 roku oraz [...] stycznia 2017 roku, wpisach w karcie kontroli zajęcia pasa drogowego nr sprawy [...] oraz [...] i nie budzą wątpliwości.
Oznacza to, że zgromadzony - na gruncie niniejszej sprawy - materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do uznania odpowiedzialności skarżącego za umieszczenie reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia za dni 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017r. Należy zauważyć, że SKO z urzędu uzupełniło dokumentację o stosowne wypisy z rejestru gruntów wykazujące stan własności działki ew. [...] Skarbu Państwa oraz o pozyskana z zasobu urzędowego mapę geodezyjną z przebiegiem granic pasa drogowego z naniesioną działką ew. [...] i wskazaniem miejsca zajęcia pasa drogowego. Nie ma zatem wątpliwości co do faktu dotyczącego miejsca umieszczenia reklamy w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi.
Oznacza to, że droga powiatowa ul. F. w rejonie parkingu i usytuowanej na nim przyczepy z reklamą przy numerze Nr [...], stanowi działkę drogową drogi powiatowej nr ew. [...] i jest pasem drogowym należącym do Skarbu Państwa zarządzanym przez zarządcę drogi. Pas drogowy drogi powiatowej przy ul. F. obejmuje także parking, na którym stwierdzono - w rejonie Nr [...] - umieszczenie przyczepy skarżącego o nr rejestracyjnym [...] z reklamą niepodświetloną (nieoświetlona) o treści .. [...]" o powierzchni 15,20 m2 (2m x 4 m x 1,90 m) - zaparkowanej na miejscu postojowym w odległości 10 m od krawędzi jezdni. Bezsporne jest, że reklama umieszczona została w pasie drogowym bez zezwolenia zarządcy drogi
Powyższe stanowi jednoznacznie, wbrew zarzutom skargi o odpowiedzialności administracyjnej skarżącego za naruszenie w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017r. zakazu, o którym mowa w art. 39 ust. 1 udp. Sąd zgadza się z ocena SKO co do zasady, że "doszło do zajęcia pasa drogowego. Reklama została umieszczona na przyczepie, ta zaś na środku miejsca postojowego znajdującego się w pasie drogowym. Wbrew twierdzeniom Skarżącego nie był to parking sklepowy tylko miejsca postojowe w pasie drogowym. Należy uznać za pozbawione podstaw faktycznych i gołosłowne twierdzenie skarżącego w toku postępowania, że zajęty przez jego reklamę parking jest parkingiem sklepu wielkopowierzchniowego. Z ustaleń organu wynikało bowiem, że położony na poziomie wyższym sklep posiada swój parking, co potwierdza dokumentacja zdjęciowa oraz wydruk z mapy zasadniczej dołączonej do pisma z [...] października 2017 roku oraz wydruk z e-mapy.
Wątpliwości budzi jednak przyjęty przez organy czasokres tego naruszenia od 6 do 20 stycznia 2017r. na podstawie ustalenia przez SKO i organ I instancji jego ciągłości, jak oceniło SKO "biorąc pod uwagę zasady doświadczenia życiowego oraz. logicznego rozumowania’, co ma istotny wpływ na wymiar nałożonej kary.
W ocenie Sądu, jedynie stwierdzone w sposób nie budzący wątpliwości wyniki kontroli, potwierdzenia w dokumentacji z książki objazdów, materiał fotograficzny – mogą stanowić o nie budzących wątpliwości ustaleniach faktycznych co do zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia.
Nie można bowiem pomijać, że reklama funkcjonowała na przyczepie stojącej na miejscu postojowym, czyli ogólnie dostępnym miejscu parkowania. Charakter reklamy na przyczepie umożliwia jej obwożenie po mieście, także w celach reklamujących treści umieszczone na powierzchni reklamowej. Odpowiedzialność administracyjna skutkująca dotkliwą karą pieniężną, czyli w istocie karno-administracyjna, zdaniem Sadu, nie może być oparta na domniemaniu, że reklama w okresie 6 do 20 stycznia 2017 roku nie zmieniała swojej lokalizacji z powodu wniosków wynikających z oględzin fotografii wykonanych w innych dniach i stwierdzenia np.: stałej odległości przyczepy z reklamą od krawędzi jezdni, położenia reklamy na przyczepie względem: słupa reklamowego oraz słupa energetycznego, względem krawężnika oraz faktu, że kostka brukowa w kolorze czerwonym znajdowała się na każdym zdjęciu w okresie kontrolowanym na środku pod przyczepą.
Ocena wydana na podstawie zdjęć na płycie CD niewątpliwie mogłaby stanowić dowód, czy przyczepa była przemieszczana, o ile dokonana zostałaby na podstawie opinii biegłego odpowiedniej specjalności na okoliczność przemieszczania bądź nie przyczepy przy uwzględnieniu "leżącego śniegu pomiędzy kolami przyczepy" i "czerwonej kostki brukowej widocznej na zdjęciach z 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku". Domniemania organu, bez takiej opinii specjalisty przekracza, zdaniem Sądu, zakres swobodnej oceny dowodów, o którym mowa w art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 i 77 § 1 k.p.a w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Fakt, że skarżący nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym, w sytuacji, gdy był zawiadamiany o takiej możliwości, jest uprawnieniem skarżącego, a nie obowiązkiem. Niemniej jednak nie skorzystał z możliwości składania dowodów przeczących ustaleniom organu. Samo gołosłowne kwestionowanie ustaleń faktycznych i dokumentacji ma zatem jedynie charakter polemiczny i wyrażający niezgodę na nałożenie kary pieniężnej. Zarzuty naruszenia: art 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 11 k.p.a. i 77 k.p.a. jak i art. 9 k.p.a., art. 10 § 1 k.p.a., art. 79 § 1 k.p.a. są nieuzasadnione w części oddalającej skargę za dni zajęcia: 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku, bowiem nie mają istotnego wpływu na rozstrzygnięcie i takiego wpływu skarżący nie wykazywał.
Z kolei zasadne zostały uznane zarzuty skargi w zakresie przyjęcia odpowiedzialności skarżącego za zajęcie pasa drogowego na reklamę bez zezwolenia za 11 dni pozostałego objętego zaskarżona decyzja okresu, czyli : 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 18, 19 stycznia 2017r.
W tej części obliczona i ustalona kara została wymierzona prawidłowo. Nie budzi wątpliwości przyjęta powierzchnia reklamy: - 15,20 m2
Stawki kar, wynikające z art. 40 ust. 12 udp jako dziesięciokrotność opłaty ustalonej na podstawie Uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXI/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych... poz. 19c załącznika Nr 3 dla drogi powiatowej - reklamy ciemne o powierzchni przekraczającej 9 m2: - 3,95 zł x 10 - 39,50 zł. Ciemna reklama wynika z faktu, ze nie była podświetlona ani oświetlona. Przyjęte za uzasadnione 4 dni zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia to: 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku i za ten okres kara wynosi: 15,20 m2 x 39,50 zł x 4 dni = 2401,60 zł.
Z tego względu kara ponad te kwotę, za pozostałe dni 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 18, 19 stycznia 2017r.,została uchylona do ponownego rozpoznania organu I instancji. W zakresie tym organ ponownie przeprowadzi postepowanie dowodowe i rozważy dopuszczenie dowodu z opinii biegłego ruchu drogowego, który wypowie się czy na podstawie fotografii usytuowania przyczepy w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku, można z cała pewnością przyjąć, że nie ulegała przemieszczaniu w dniach 6, 7, 8, 10, 11, 12, 13, 15, 16, 18, 19 stycznia 2017r., bądź umorzy postępowanie w tym zakresie, z powodu braku jednoznacznych dowodów..
Z tego powodu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji w części, w jakiej wymierza karę pieniężną ponad kwotę 2401,60 (dwa tysiące czterysta jeden złotych sześćdziesiąt groszy) złotych stanowiącą karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w dniach 9, 14, 17 i 20 stycznia 2017 roku, oddalając skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 p.p.s.a i zasądzając na rzecz skarżącego częściowe koszty.
Rozstrzygnięcie w kwestii zwrotu części kosztów postępowania w wysokości 737 zł zostało oparte o art. 200 i 205 § 2 i 206 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018.265 j.t.), zgodnie z § 2 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) oraz tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

Potrzebujesz pomocy prawnej?

Asystent AI przeanalizuje Twoje pytanie w oparciu o orzecznictwo, przepisy i doktrynę — jak rozmowa z ekspertem.

Zadaj pytanie Asystentowi AI