II SA 1945/03

II SA 1945/03 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2004-08-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2003-05-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Maria Jagielska /przewodniczący sprawozdawca/
Piotr Borowiecki
Skarżony organ
Rada Radców Prawnych
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Beata Bińkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2004 r. sprawy ze skargi W. O. na z dnia [...] marca 2003 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wpisu na listę aplikantów radcowskich uchyla zaskarżoną uchwałę i utrzymaną nią w mocy uchwałę Nr [...] Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.
Uzasadnienie
Uchwałą Nr [...] z dnia [...] marca 2003r. Krajowa Rada Radców Prawnych utrzymała w mocy uchwałę Nr [...] z dnia [...] listopada 2002r. Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. odmawiającej W. O. – skarżącemu w niniejszej sprawie, wpisania na listę aplikantów radcowskich. W uzasadnieniu powołano się na konkurs przeprowadzony zgodnie z § 22 – 252 regulaminu postępowania Krajowej Rady Radców Prawnych i rad okręgowych izb radców prawnych w należących do ich właściwości indywidualnych sprawach radców prawnych i aplikantów radcowskich, wydanego na podstawie art. 60 pkt 8b ustawy z dnia 7 lipca 1982r. o radcach prawnych- u.o r.p. ( Dz. U z 2002r. Nr 123, poz. 1059 ze zmianami ). Stwierdzono, że mimo dodania, po powtórnej analizie testu, odwołującemu się 9 punktów, nie osiągnął on wymaganego limitu 113 pkt, a jedynie 109 pkt, co zadecydowało o negatywnej decyzji.
W skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego skardze, W. O. wniósł o uchylenie uchwały Nr [...] z dnia [...] marca 2003r. Krajowej Rady Radców Prawnych oraz utrzymanej nią w mocy uchwały Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.. Rozstrzygnięciom zarzucił naruszenie przepisów art. 22 ust. 2 pkt 1 oraz art. 22 ust. 2 pkt 3 Kpa. oraz art. 7, 8, 68 § 1 Kpa i art. 65 ust. 1, art. 87 ust. 1, art. 31 ust. 3 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Krajowa Rada Radców Prawnych skargi nie uznała i wniosła o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Z mocy art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone , podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) – p.p.s.a. Zgodnie z art. 13 ust. 2 tej ustawy sądem właściwym do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny na obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Wobec tego, że sprawa dotyczy skargi na decyzję Krajowej Rady Radców Prawnych, której siedziba znajduje się w W., sprawa rozpatrywana jest przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym na podstawie § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Rozpatrując sprawę w świetle powołanych kryteriów, skarga zasługuje na uwzględnienie.
Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 18 lutego 2004r. sygn akt P 21/02 orzekł, że art. 60 pkt 8b ustawy z dnia 6 lipca 1982r. o radcach prawnych ( Dz. U. z 2002r. Nr 123, poz. 1059 , Nr 126, poz. 1069, Nr 153, poz. 1271, z 2003r. Nr 124, poz. 1152 ) jest niezgodny z art. 87 ust. 1 Konstytucji przez to, że dopuszcza – co do osób nie będących jeszcze członkami korporacji samorządowej radców prawnych – możliwość ograniczania tych osób w korzystaniu z konstytucyjnej wolności wyboru zawodu bez ustawowego określenia przesłanek i zakresu ograniczania oraz że art. 60 pkt 8b ustawy o radcach prawnych jest niezgodny z art. 17 Konstytucji.
Podstawą odmowy wpisu skarżącego W. O. na listę aplikantów radcowskich było uzyskanie przez niego niewystarczającej, liczby punktów – 109 w stosunku do minimalnej liczby 113 punktów przyjętej na podstawie Regulaminu postępowania Krajowej Rady Radców Prawnych i rad okręgowych izb radców prawnych w należących do ich właściwości indywidualnych sprawach radców prawnych i aplikantów radcowskich wydanego na podstawie art. 60 pkt 8b u.o r.p., którego niekonstytucyjność stwierdził Trybunał Konstytucyjny w cyt. wyżej orzeczeniu. W tym stanie rzeczy, należy przyjąć, że zasady przeprowadzania konkursu na aplikację radcowską wydane na podstawie sprzecznego z Konstytucją przepisu miały zasadniczy wpływ na treść podjętych przez Krajową Radę Radców Prawnych i Okręgową Izbę Radców Prawnych w W. uchwał.
Stosownie do art. 145a § 1 Kpa. można żądać wznowienia postępowania, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności z Konstytucją aktu normatywnego będącego podstawą rozstrzygnięcia. Natomiast przepis art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) zobowiązuje sąd administracyjny badający sprawę do uchylenia decyzji w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Tak więc ponieważ rozstrzygnięcia w sprawie oparte są na przepisie niekonstytucyjnym, co mogłoby prowadzić do wznowienia postępowania administracyjnego, sąd administracyjny zobowiązany jest uchylić zaskarżone uchwały samorządu radcowskiego. Rozważanie dalszych zarzutów podnoszonych w skardze staje się zbędne.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Zważywszy, że z zaskarżoną decyzja nie wiąże się bezpośrednio kwestia jej wykonalności, Sąd uznał za niecelowe orzekanie w trybie art. 152 p.p.s.a.