VI SA/Wa 179/07

VI SA/Wa 179/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Magdalena Bosakirska /przewodniczący/
Maria Jagielska /sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi K. F. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wymiany świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty oddala skargę
Uzasadnienie
Pan K. F., zwany dalej skarżącym, dnia 19 czerwca 2006r. złożył do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej UKE) wniosek o wymianę wydanego bezterminowo świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej. Do wniosku załączył m.in. kserokopię posiadanego świadectwa z dnia [...] grudnia 1987r. Po otrzymaniu od organu pisma informującego o braku możliwości dokonania wymiany dokumentu ze względu na upływ przewidzianego dla takiego działania terminu i upływu ważności świadectwa, skarżący pismem z dnia [...] sierpnia 2006r. ponowił swój wniosek, domagając się wydania w tym przedmiocie decyzji.
Dnia [...] października 2006r. na podstawie art. 206 ust. 1 w związku z art. 150 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) - dalej upt., oraz § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407) odmówił skarżącemu wymiany świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty. W uzasadnieniu podał, że termin do wymiany świadectwa posiadanego przez skarżącego minął dnia 31 grudnia 1994r. a wynikało to z § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectw radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430 ze zm.). Zgodnie z t. 4 cyt. rozporządzenia świadectwa niewymienione do wyznaczonego tym aktem dnia traciły swoją ważność. Rozporządzenie utraciło moc z dniem wejścia w życie kolejnego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996r. w sprawie rodzajów oraz warunków wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 18, poz. 86 ze zm.). Stosownie do § 14 ust. 1 tego rozporządzenia świadectwa radiooperatorów w radiowej służbie lotniczej wydane przed dniem 15 października 1991r. zachowywały swoją ważność do czasu ich wymiany, a wymiany tej, zgodnie z § 14 ust. 3 rozporządzenia dokonywała PAR w terminie do dnia 31 grudnia 1998r. Postępowanie w tej sprawie mogło toczyć się z urzędu bądź na wniosek, a w sprawie skarżącego nie zostało wszczęte w żaden ze wskazanych sposobów, co spowodowało upływ terminu przewidzianego na wymianę, utratę ważności świadectwa.
W złożonym do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, K. F. domagał się dokonania przez organ wymiany przedłożonego mu świadectwa, zgodnie z pierwotnie złożonym wnioskiem. Zarzucił organowi, że nie wziął pod uwagę wszelkich aspektów zaistniałego stanu faktycznego, jak też nie dokonał rzetelnej wykładni przepisów mających zastosowanie dla załatwienia wniosku. Zaznaczył, iż wskazana przez organ podstawa prawna rozstrzygnięcia tzn. przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych, jak i art. 150 ust. 4 upt. nie stanowią samoistnej podstawy do odmowy dokonania wymiany świadectwa. Pokreślił, że w porządku prawnym obowiązującym w Rzeczypospolitej Polskiej o pozbawieniu uprawnień, a zatem i o odmowie potwierdzenia faktu posiadania już przez dany podmiot praw nabytych decydować może wyłącznie przepis ustawy. Skarżący, powołując się na treść § 27 cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wskazał, że wydanie nowego blankietu dokumentu świadectwa w miejsce już posiadanego jest wyłącznie czynnością materialno-techniczną, co z kolei prowadzić musi do wniosku że art. 150 ust. 4 upt. Nie daje Prezesowi UKE upoważnienia do weryfikowania w postępowaniu w sprawie wymiany świadectwa nabytych już uprzednio uprawnień. W przypadku skarżącego decyzja taka została wydana przez Głównego Inspektora Państwowej Inspekcji Radiowej (dalej PIR), a przyznane mu w dniu 22 grudnia świadectwo stanowiło potwierdzenie zdobycia umiejętności wykonywania czynności radiotelefonisty w służbie lotniczej oraz potwierdzało złożenie egzaminu państwowego.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2006r. Prezes UKE utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Podkreślił, iż zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa i wskazał jakie przepisy regulowały wymianę świadectwa posiadanego przez skarżącego. Powtórzył zawarte w zaskarżonej decyzji argumenty co do obowiązku wymiany tego świadectwa w czasie określonym przepisami powołanych wcześniej rozporządzeń Ministra Łączności. Pierwotny termin wymiany świadectwa 31 grudnia 1994r. wynikał z rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 30 września 1991r. i został przedłużony do dnia 31 grudnia 1996r. rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 19 maja 1996r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków wydawania świadectwa radiooperatora oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 56, poz. 297). Rozporządzenie to utraciło moc z dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996 r. i stosownie do § 14 ust. 3 tego aktu PAR dokonywał wymiany świadectw do dnia 31 grudnia 1998 r. a niewymienione dokumenty traciły ważność. Tak więc świadectwo skarżącego mogło zostać wymienione najdalej do dnia 31 grudnia 1998 r., jednak powyższe nie dokonało się z urzędu, a sam skarżący nie złożył w tym przedmiocie stosownego wniosku. Według obowiązującego stanu prawnego - § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407) – wydane przed dniem 3 września 2005 r. ważne świadectwa operatora urządzeń radiowych w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej m.in. ogólne operatora radiotelefonisty, podlegają wymianie na odpowiadające im świadectwa wydawane na czas nieokreślony. Tak więc nie było podstaw do zmiany wydanej wcześniej decyzji.
Skarżący nie zgodził się ze stanowiskiem organu i wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Stwierdził, iż odmowa wydania mu świadectwa radiotelefonisty w służbie lotniczej jest niezasadna, ponieważ spełnia on wszelkie warunki postawione w art. 150 ust. 1 upt. Zarzucił nieuzasadnione i bezprawne wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej wydanej przez Głównego Inspektora PIR o przyznaniu skarżącemu uprawnień do wykonywania czynności radiotelefonisty w służbie lotniczej. Podkreślił, że od 1987 r. do dnia dzisiejszego zarządzeniem właściwego ministra zmieniano wzór blankietu świadectwa, jednocześnie przepisy zakreślały termin do którego dotychczasowy wzór świadectwa był ważny. Zmuszony do posiadania nowej wersji świadectwa skarżący zwrócił się do organu o wydanie mu świadectwa na obowiązującym blankiecie, zaś organ odmówił mu wydania mimo spełniania przez skarżącego wszystkich warunków wskazanych w art. 150 ust. 1 upt.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko i zwracając uwagę, iż skarżący nie zwracał się do organu o wydanie, a o wymianę świadectwa.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę m.in. decyzji administracyjnych pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Badając pod tym kątem zaskarżone decyzje, Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Rozpatrzeniu przez Sąd podlega decyzja Prezesa UKE utrzymująca w mocy jego poprzednią decyzję odmawiającą dokonania wymiany świadectwa ogólnego radiooperatora w służbie lotniczej. W pierwszym rzędzie należy wskazać, że skarżący K. F. domagał się od organu dokonania wymiany posiadanego przez niego ogólnego świadectwa radiotelefonisty w służbie lotniczej. Powyższe wynika tak ze złożonego pierwotnie wniosku z dnia 13 czerwca 2006 r. (akta adm. nienumerowane) jak też z pisma domagającego się wydania decyzji, wreszcie z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zgodnie z art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W sytuacji wszczęcia postępowania administracyjnego na wniosek, jak miało to miejsce w rozpatrywanej sprawie, przedmiotowy zakres sprawy wyznacza złożone żądanie oraz przepisy, które tę kwestię regulują. Jak już wyżej stwierdzono, skarżący domagał się wymiany posiadanego świadectwa.
Zgodnie z § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 29 sierpnia 2005 r. w sprawie świadectw operatora urządzeń radiowych (Dz. U. Nr 168, poz. 1407), wydanego na podstawie art. 150 ust. 4 upt., wymiana świadectw na świadectwa czas nieokreślony m.in. ogólnego operatora radiotelefonisty w służbie radiokomunikacyjnej lotniczej, dokonać się mogła jedynie na wniosek osoby zainteresowanej i dotyczyła jedynie ważnych świadectw wydanych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia tj. przed dniem 3 września 2005 r. Wniosek o wymianę świadectwa należało złożyć nie wcześniej, niż 12 miesięcy przed upływem terminu ważności posiadanego świadectwa, co wynikało z ust. 2 § 25 rozporządzenia. Skarżący legitymował się świadectwem wydanym dnia 22 grudnia 1987r., którego dotyczył obowiązek wymiany nałożony rozporządzeniem Ministra Łączności z dnia 30 września 1991r. w sprawie warunków i trybu wydawania świadectwa radiooperatora oraz opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 97, poz. 430 ze zm.). Stosownie do § 16 ust. 1 tego rozporządzenia wszystkie świadectwa wydane przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zachowują ważność do dnia ich wymiany, a zgodnie z ust. 2 tego paragrafu Państwowa Agencja Radiokomunikacyjna (PAR) dokona wymiany świadectw w terminie do dnia 31 grudnia 1996r. Termin ten uległ przedłużeniu wskutek zmiany cyt. rozporządzenia i ostatecznie ustalony został na dzień 31 grudnia 1996r. zaś następnie rozporządzenie to utraciło moc wskutek wejścia w życie kolejnego rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 31 stycznia 1996r. w sprawie rodzajów oraz warunków i trybu wydawania świadectw uprawniających do obsługi urządzeń radiokomunikacyjnych oraz wysokości opłat za te świadectwa (Dz. U. Nr 18, poz. 86 ze zm.). W § 14 ust. 1 tego aktu powtórzono, iż świadectwa radiooperatorów w radiowej służbie lotniczej wydane przed dniem 15 października 1991r. (jak to ma miejsce w przypadku skarżącego) zachowują swoją ważność do czasu ich wymiany na świadectwa w rozumieniu niniejszego rozporządzenia, zaś w ust. 2 przewidziano, że PAR dokona wymiany w terminie do 31 grudnia 1998r., a świadectwa w tym czasie niewymienione tracą ważność. Jednocześnie w załączniku nr 1 do rozporządzenia ustalono nowy wzór świadectwa.
Na podstawie wyżej wskazanych przepisów, skarżący miał zatem czas do 31 grudnia 1998r. na wymianę świadectwa wydanego mu w 1987r. według ustalonego w tym czasie wzoru świadectwa. Mimo znaczącego czasu przewidzianego dla dokonania czynności wymiany i uzyskania możności legitymowania się świadectwem według wymaganego wzoru, co niewątpliwie leżało w interesie skarżącego, nie złożył on wniosku wszczynającego stosowną procedurę; nie uczynił tego również z urzędu organ, w kórego gestii leżało to zadanie. Po upływie wyznaczonego rozporządzeniem terminu, wymiany świadectwa, wydanego na takim niewymienionym, nieuaktualnionym wzorze świadectwa, obowiązujące przepisy ( cyt. § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ) nie przewidziały, odnosiły bowiem wymianę wyłącznie do świadectw już wcześniej wymienionych, a więc ważnych tj. dostosowanych do aktualnych wymogów prawa.
Zatem, w ocenie Sądu, Prezes UKE, rozstrzygając złożony dnia 19 czerwca 2006r. wniosek o wymianę świadectwa, mając obowiązek działania na podstawie przepisów obowiązującego prawa, i działając w granicach wniosku, nie miał podstawy prawnej do zadośćuczynienia złożonemu żądaniu i nie mógł dokonać wymiany świadectwa, które nie zostało zaktualizowane w sposób prawem przewidziany. Niezasadny jest zarzut skargi, iż organ odmówił skarżącemu wydania świadectwa, bowiem skarżący o to nie wnosił, a instytucję wymiany i wydania świadectwa przepisy różnicują. Nie można też czynić organowi zarzutu, że nie rozpatrzył żądania skarżącego jako żądania o wydanie świadectwa i to nie tylko ze względów już wyżej podanych, lecz również ze względu na to, iż przywoływane rozporządzenie Ministra Infrastruktury określa w § 29 jakie wnioski można potraktować jako wnioski o dokonanie innej niż zgłoszona czynności. Wśród nich nie występuje możliwość potraktowania wniosku o wymianę świadectwa jako wniosku o jego wydanie.
Nie mogą zyskać uznania Sądu argumenty podnoszone w skardze, iż zaskarżona decyzja w istocie oznacza unieważnienie decyzji Głównego Inspektora PIR z dnia [...] grudnia 1987r. bowiem zaskarżona decyzja nie kreowała takiego stanu, odnosiła się jedynie do żądania wymiany świadectwa, a sam charakter takiego niewymienionego dokumentu jako nieważnego ukształtowały przepisy wyżej już opisane. Skarżący może, w oparciu o obowiązujące przepisy, składać wniosek o wydanie mu świadectwa ogólnego operatora radiotelefonisty, legitymując się posiadanym już bagażem dokumentacji, który miał wpływ na wydanie mu świadectwa, o którego wymianę wnosił. Dopiero rozpatrując taki wniosek organ będzie miał możliwość do wdania się w rozważania co do posiadanych przez skarżącego uprawnień, których świadectwo jest, jak twierdzi on, jest tylko potwierdzeniem.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji.