VI SA/Wa 1762/21

VI SA/Wa 1762/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Aneta Lemiesz /przewodniczący/
Dorota Pawłowska
Sławomir Kozik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 138 § 1 pkt 2, art. 151 § 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 64 ust. 3, zał. nr 1 lp. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 § 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Dorota Pawłowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 31 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi S. K. i A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania zezwolenia na przejazd po drogach publicznych z naruszeniem prawa 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie solidarnie na rzecz strony skarżącej S. K. i A. K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez S. i A. K. (dalej: "Strony", "Skarżący"), jest decyzja z [...] kwietnia 2021 r. Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej: "SKO", "Kolegium". "organ") nr [...], wydana na podstawie art. 127 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania Stron od decyzji nr [...] Burmistrza Gminy [...] z [...] września 2020 r. (sygn. [...]) o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] - zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., wydanego dla "[...]" - z siedzibą w [...] (dalej: "Przedsiębiorca"), na przejazd po drogach publicznych będących w zarządzie gminy [...]: ul. [...] (od ronda do [...]),[...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] (od oczyszczalni do ul. [...]) do firmy Przedsiębiorcy.
Zaskarżoną decyzją Kolegium na zasadzie art. 151 § 2 w zw. z 146 § 1 K.p.a.: 1) stwierdziło wydanie zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. z naruszeniem prawa, tj. pozbawieniem stron czynnego udziału w postępowaniu, 2) wskazało, że nie jest możliwe uchylenie tej decyzji, gdyż od dnia jej doręczenia upłynęło pięć lat.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO wyjaśniło, że decyzją z [...] października 2015 r. Burmistrz Gminy [...] udzielił Przedsiębiorcy zezwolenia nr [...] kategorii I na przejazd po drogach publicznych będących w zarządzie gminy [...]: ul. [...] (od ronda do [...]),[...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] (od oczyszczalni do ul. [...]) do firmy Przedsiębiorcy. Decyzja ta została doręczona Przedsiębiorcy 22 października 2015 r. i stała się ostateczna.
Wnioskiem z 10 grudnia 2015 r., skierowanym do Burmistrza Gminy [...], Strony wniosły o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją. W ocenie Stron wystąpiła w tej sprawie przesłanka wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., gdyż Strony bez własnej winy nie brały udziału w postępowaniu. Postanowieniem z [...] grudnia 2015 r. postępowanie zostało wznowione. W toku wznowionego postępowania organ I instancji stwierdził, że Stronom nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu administracyjnym. W związku z powyższym organ ten decyzją nr [...] z [...] września 2020 r. (sygn. [...]) orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji - zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. Strony wniosły odwołanie od tej decyzji, po rozpatrzeniu którego SKO decyzją z [...] lipca 2019 r. (sygn. [...]) uchyliło w całości decyzję pierwszej instancji i orzekło o umorzeniu wznowionego postępowania.
Strony wniosły skargę na ww. decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Po rozpatrzeniu tej sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1888/19) uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium i poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Gminy [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., wydane dla Przedsiębiorcy, dotyczy interesu prawnego Skarżących, a zatem Skarżącym przysługuje status stron postępowania. Wyrok powyższy jest prawomocny.
Opisując dalej przebieg sprawy, SKO wskazało, że decyzją nr [...] z [...] września 2020 r. (sygn. [...]) Burmistrz Gminy [...] orzekł o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] - zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., wydanego dla Przedsiębiorcy, na przejazd po drogach publicznych będących w zarządzie gminy [...]: ul. [...] (od ronda do [...]),[...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] (od oczyszczalni do ul. [...]) do firmy Przedsiębiorcy. W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zezwolenie nr [...] zostało wydane zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 22 czerwca 2012 r. w sprawie zezwoleń na przejazd pojazdów nienormatywnych (Dz.U. z 2012 r., poz. 764) oraz art. 64a ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym i obejmuje swym zakresem jedynie drogi publiczne będące w zarządzie gminy [...], nie obejmując swym zakresem nieruchomości Stron. Okoliczność, że działka nr [...] obręb [...][...] jest własnością tych osób była wiadoma organowi I instancji, ale nie pozostawała w związku z postępowaniem dotyczącym wniosku o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach gminnych. Organ I instancji stwierdził, że w zezwoleniu wskazano jedynie miejsce docelowego dojazdu do przedsiębiorstwa Przedsiębiorcy, że na drodze wewnętrznej stanowiącej własność Stron ustanowiona jest służebność przechodu i przejazdu, a także, że ul. [...] nie kończy się na posesji Stron, lecz ma zapewnioną ciągłość przejazdu przez ul. [...] do ul. [...].
Rozpatrując odwołanie od powyższej decyzji I instancji SKO stwierdziło, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu tej decyzji budzi wątpliwości składu orzekającego Kolegium. Organ I instancji stwierdził m.in., że zezwolenie nr [...] nie obejmuje swym zakresem nieruchomości Stron, a okoliczność, że działka nr [...] obręb [...][...] jest własnością tych osób nie pozostawała w związku z postępowaniem dotyczącym wniosku o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach gminnych. Zdaniem SKO organ I instancji jest tu jednak w błędzie, gdyż zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2020 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1888/19) sprawa dotycząca przedmiotowego zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., wydanego dla Przedsiębiorcy, dotyczy interesu prawnego Stronom i przysługuje im status stron postępowania. Wyrok ten jest prawomocny i wiąże organy obu instancji w tej sprawie. Trudno też wyinterpretować w tym kontekście, co ma wnosić informacja, iż na drodze wewnętrznej stanowiącej własność Stron ustanowiona jest służebność przechodu i przejazdu.
SKO dodało, ze organ I instancji stwierdził też, że w zezwoleniu wskazano jedynie miejsce docelowego dojazdu do przedsiębiorstwa Przedsiębiorcy. Zdaniem SKO, nie jest to prawdą, gdyż zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. wyraźnie wskazuje w rozstrzygnięciu nie tylko punkt docelowy, ale dokładną trasę przejazdu pojazdów nienormatywnych: trasa ta prowadziła ul. [...] (od ronda do [...]),[...], ul. [...],[...], ul. [...] (od oczyszczalni do ul. [...]), aż do firmy Przedsiębiorcy. W tym kontekście podkreślana w uzasadnieniu informacja, że ul. [...] nie kończy się na posesji Stron, lecz ma zapewnioną ciągłość przejazdu przez ul. [...][...] do ul. [...], nie ma istotnego znaczenia dla sprawy.
SKO jednakże wskazało na art. 146 § 1 K.p.a., który wprowadza ujemną przesłankę uchylenia decyzji w wyniku wznowienia. W danym wypadku organ jest więc zobligowany do wznowienia postępowania w drodze postanowienia, zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, jego skutkiem nie może jednak być uchylenie decyzji, lecz zgodnie z art. 151 § 2 K.p.a., stwierdzenie wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. Wystąpienie przesłanki z art. 146 ogranicza możliwość rozstrzygnięcia przez organ we wznowionym postępowaniu sprawy co do istoty. Kolegium powołało się na orzecznictwo sądów administracyjnych: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3181/19 i wyrok WSA w Gdańsku z 13 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 61/11.
SKO wskazało, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. zostało doręczone Przedsiębiorcy [...] października 2015 r. (zob. adnotacja strony na egzemplarzu zezwolenia). W tej sytuacji po [...] października 2020 r. nie ma możliwości uchylenia tej decyzji we wznowionym postępowaniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzję SKO z [...] kwietnia 2021 r. w całości, wnieśli o jej uchylenie oraz o unieważnienie decyzji Burmistrza [...] Nr [...] z [...] września 2020 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jak również o unieważnienie decyzji - Zezwolenia Burmistrza [...] Nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa. Skarżący zarzucili w skardze organowi:
1) brak stwierdzenia rażącego naruszenia prawa pomimo orzeczenia prawomocnym wyrokiem WSA z 21 stycznia 2020 r., sygn. akt VI SA/ Wa 1888/19 złamania przepisów Konstytucji RP, Kodeksu cywilnego i Kodeksu postępowania administracyjnego oraz niestosowania się i lekceważenia tego wyroku z ciągłymi i pogłębiającymi się skutkami,
2) bezpodstawne przyjęcie pojęcia przedawnienie wobec rozpatrywanej decyzji - Zezwolenia Nr [...] kategorii I Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2015 r. na przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych będących w Zarządzie Gminy [...] do firmy Przedsiębiorcy wydanej z rażącym naruszeniem prawa ujętym w punkcie 1,
3) brak unieważnienia zaskarżonej decyzji Burmistrza [...] Nr [...] z dnia [...] września 2020 r. jak również unieważnienia decyzji - Zezwolenia Nr [...] kategorii I Burmistrza Miasta [...] z [...] października 2015 r. z wymienionych w punkcie 1 i 2 powodów.
Skarżący wnieśli ponadto o wymuszenie przestrzegania postanowień i wytycznych wyroku WSA sygn. akt VI SA/Wa 1888/19 z 21 stycznia 2020 r. przez organa administracji samorządowej, stworzenie i uruchomienie mechanizmów prawnych zapobiegających łamaniu prawa i obligujących do stosowania właściwych procedur w analogicznych przypadkach na przyszłość, zawarcie w nowym wyroku wytycznych uniemożliwiających świadome łamanie prawa Rzeczypospolitej Polskiej przez organa administracji publicznej (Burmistrz [...] i SKO).
W obszernym uzasadnieniu oraz w piśmie procesowym z 30 czerwca 2021 r., Skarżący szczegółowo uargumentowali podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że wprawdzie zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania, zainicjowanym przez Skarżących wnioskiem z 10 grudnia 2015 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją z [...] października 2015 r. Burmistrza Gminy [...] udzielającą Przedsiębiorcy zezwolenia nr [...] kategorii I na przejazd po drogach publicznych będących w zarządzie gminy [...]: ul. [...] (od ronda do [...]),[...], ul. [...], ul. [...], ul. [...] (od oczyszczalni do ul. [...]) do firmy Przedsiębiorcy, to jednak Kolegium orzekało jako organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...] odmawiającej uchylenia ww. ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] - zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. Oznacza to, że zastosowanie w sprawie miał art. 138 K.p.a. i Kolegium wydając zaskarżona decyzję, w okolicznościach niniejszej sprawy, mogło na podstawie tego przepisu wydać tylko rozstrzygnięcie przewidziane w art. 138 § 1 K.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo 3) umarza postępowanie odwoławcze.
W niniejszej sprawie Kolegium zaskarżoną decyzją, wydało rozstrzygnięcie, którego nie przewiduje art. 138 § 1 K.p.a., organ II instancji bowiem rozstrzygnął na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 K.p.a. co do istoty sprawy, stwierdzając wydanie zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. z naruszeniem prawa, jednak nie uchylił decyzji I instancji z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...] odmawiającej uchylenia decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] października 2015 r.
Sąd stwierdza w związku z tym, że Kolegium wydając zaskarżoną decyzję naruszyło art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy skutkujący tym, że obecnie w obrocie prawnym funkcjonują dwie decyzje wydane w dwóch instancjach zawierające sprzeczne rozstrzygnięcia: 1) decyzja nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...] odmawiająca uchylenia ostatecznej decyzji Burmistrza Gminy [...] - zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., jako decyzji zawierającej rozstrzygniecie zgodne z prawem, oraz 2) zaskarżona decyzja stwierdzająca wydanie zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. z naruszeniem prawa.
Naruszenie przez Kolegium art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., jest oczywiste poprzez samo zestawienie treści rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji oraz treści tego przepisu. Sąd jednak zwraca uwagę na dodatkowe dwie kwestie w tym zakresie. Po pierwsze, Kolegium nie uchyliło decyzji nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...], pomimo wytknięcia organowi I instancji szeregu wad proceduralnych wskazujących na nieprawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy skutkujący również wadliwością decyzji z [...] października 2015 r. Burmistrza Gminy [...] udzielającej Przedsiębiorcy zezwolenia nr [...] kategorii I. Po drugie, Kolegium nie uchyliło również decyzji nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...] pomimo, że decyzja ta w oczywisty sposób narusza art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., stanowiące podstawę prawną jej wydania. Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 K.p.a., organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a, art. 145aa lub art. 145b. Tymczasem w niniejszej sprawie podstawa wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., w postaci braku udziału w postępowaniu strony bez jej winy, nie budzi wątpliwości w świetle przesądzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 stycznia 2020 r sygn. akt VI SA/Wa 1888/19, że Skarżący winni być uznani za strony postępowania zakończonego wydaniem decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] października 2015 r. Organ I instancji powinien był w związku z tym albo na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a., uchylić decyzję z [...] października 2015 r. i wydać nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy, albo na podstawie 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 K.p.a. stwierdzić, że wydanie decyzji z [...] października 2015 r. nastąpiło z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., wykazując jednocześnie, że w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Sąd stwierdza w związku z tym, że Kolegium nie dostrzegając tych wad decyzji z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...]m i nie uchylając tej decyzji, naruszyło również art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy z tych samych przyczyn wskazanych powyżej.
Podsumowując tę część analizy zaskarżonego rozstrzygniecie należy wskazać, że Kolegium rozpatrując odwołanie Skarżących od decyzji Burmistrza Gminy [...] z [...] września 2020 r., powinno wydać decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., a więc uchylającą powyższą decyzję Burmistrza Gminy [...] z [...] września 2020 r., ze względu na wskazane powyżej naruszenia prawa i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy. Jak zostało to już wyżej wskazane, rozstrzygnięciem co do istoty sprawy w okolicznościach niniejszej sprawy, jest rozstrzygnięcie na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 1 K.p.a., stwierdzające wydanie decyzji z [...] października 2015 r. z naruszeniem prawa oraz wskazanie okoliczności, z powodu których Kolegium nie uchyliło tej decyzji. W tym przypadku jest to upływ pięcioletniego okresu od dnia doręczenia Przedsiębiorcy decyzji z [...] października 2015 r., o którym mowa w art. 146 § 1 K.p.a. Kolegium słusznie wskazało w zaskarżonej decyzji, że zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. zostało doręczone Przedsiębiorcy 22 października 2015 r., a w tej sytuacji po 22 października 2020 r. nie ma możliwości uchylenia tej decyzji we wznowionym postępowaniu.
Podkreślenia jednak w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie wskazuje się, że art. 151 § 2 K.p.a., mówi o podaniu naruszenia prawa, a więc konkretnego przepisu prawa materialnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 1998 r. sygn. akt I SA 1879/97, Lex nr 446446). Organ zatem jest zobowiązany do wskazania konkretnego przepisu prawa, który został naruszony, czy też przepisów które zostały naruszone. Jest to uzasadnione tym, że jak wskazuje się w doktrynie oraz w orzecznictwie, stwierdzenie na podstawie art. 151 § 2 K.p.a., wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa nie wiąże się wprawdzie z wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego, jednakże strona może wówczas żądać odszkodowania od organu, który wydał tę decyzję.
W niniejszej sprawie, Kolegium stwierdzając w zaskarżonej decyzji wydanie decyzji – zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. z naruszeniem prawa, jako naruszenie prawa wskazało pozbawienie Stron czynnego udziału w postępowaniu, co nie budzi żadnej wątpliwości w niniejszej sprawie. Należy jednak podkreślić, co zostało już wcześniej przez Sąd wskazane, że Kolegium w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazało szereg naruszeń przepisów prawa w decyzji nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...], które stanowią również o wadliwości – zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. Kolegium wskazało między innymi, że argumentacja zawarta w uzasadnieniu decyzji nr [...] z [...] września 2020 r. Burmistrza Gminy [...], budzi wątpliwości składu orzekającego Kolegium, gdyż organ I instancji stwierdził m.in., że zezwolenie nr [...] nie obejmuje swym zakresem nieruchomości Stron, a okoliczność, że działka nr [...] obręb [...][...] jest własnością tych osób nie pozostawała w związku z postępowaniem dotyczącym wniosku o wydanie zezwolenia na przejazd pojazdów nienormatywnych po drogach gminnych. Zdaniem natomiast Kolegium, które powołało się w tym miejscu na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 21 stycznia 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 1888/19, organ I instancji jest tu w błędzie. Wskazania wymaga, że w wyroku tym WSA w Warszawie wyraźnie przesądził, że: "Skoro Burmistrz Miasta [...] udzielił zezwolenia dla K. B. na przejazd pojazdu nienormatywnego m.in. ulicą [...] do firmy [...], a jedyną możliwością dotarcia do tej firmy po przejeździe drogami gminnymi jest przejazd drogą prywatną należącą do skarżących (a tej okoliczności ani SKO, ani Burmistrz nie kwestionują), to decyzja ta wpływa realnie na sposób korzystania z nieruchomości należącej do skarżących i ma wpływ na sposób wykonywania przez nich prawa własności." Tymczasem zgodnie z art. 64 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji – zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., wymiary, masa, naciski osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać, są określone w tabeli stanowiącej załącznik nr 1 do ustawy. Zgodnie natomiast z Lp. 1 załącznik nr 1 do tej ustawy, zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego, wydaje się na drogi gminne, powiatowe i wojewódzkie wskazane w zezwoleniu.
W zaskarżonej decyzji Kolegium wskazując jako naruszenie prawa w decyzji – zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., pozbawienie Stron czynnego udziału w postępowaniu, zupełnie pominął powyższe kwestie i rozważenie również naruszenia prawa przez Burmistrz Miasta [...] wydającego zezwolenie nr [...] kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego, obejmujące również drogę prywatną.
Pominięcie tej kwestii stanowi naruszenie przez Kolegium art. 151 § 2 K.p.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy. Wskazanie naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez wydanie spornego w niniejszej sprawie zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., jest istotne nie tylko ze względu na wspomnianą możliwość żądania odszkodowania od organu, który wydał wadliwą decyzję, ale również ze względu na zapobieżenie w przyszłości ewentualnego powielania wadliwych rozstrzygnięć wobec Skarżących w analogicznych sprawach, na co wskazali Skarżący w skardze. Sporne w niniejszej sprawie zezwolenie nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., zostało wydane na okres 6 miesięcy od [...] października 2015 r. do [...] kwietnia 2016 r. Nie jest zatem wykluczone wydanie kolejnych zezwoleń na kolejne okresy z takim samym naruszeniem przepisów prawa materialnego.
Opisane powyżej naruszenia przez Kolegium przepisów prawa w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji uzasadniają uwzględnienie skargi. Rozpoznając ponownie sprawę SKO wyda rozstrzygniecie w oparciu o art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., uwzględniając powyższą ocenę prawną dotyczącą zgodności z przepisami prawa decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] września 2020 r., a także rozpatrzy zgodność z przepisami prawa materialnego decyzji Burmistrza Miasta [...] – zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r., uwzględniając okoliczność, że zezwolenie to obejmuje swym zakresem drogę prywatną, podczas gdy zgodnie ze wskazanymi wcześniej przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym zezwolenie kategorii I na przejazd pojazdu nienormatywnego, wydaje się na drogi gminne, powiatowe i wojewódzkie wskazane w zezwoleniu.
Sąd stwierdza, że nieskugteczne są zarzuty skargi oraz wnioski zawarte w skardze odnoszące się do stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] nr [...] z [...] września 2020 r. oraz decyzji Burmistrza Miasta [...] – zezwolenia nr [...] kategorii I z [...] października 2015 r. Jak zostało to już wskazane zaskarżona decyzja została wydana w szczególnym trybie postępowania wznowieniowego zainicjowanego wnioskiem Skarżących z [...] grudnia 2015 r. Niemożliwe jest zatem wydanie w tym trybie rozstrzygnięcia unormowanego w innym nadzwyczajnym trybie postępowania – postępowania nieważnościowego, czy też rozstrzygnięcia na podstawie przesłanek przewidzianych w trybie nieważnościowym.
Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w punkcie pierwszym wyroku. O kosztach postępowania Sąd postanowił jak w punkcie drugim wyroku, na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 tej ustawy.
Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VI z 22 lipca 2021 r.