VI SA/WA 1761/24

VI SA/Wa 1761/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-09-04
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Nogal
Honorata Łopianowska /przewodniczący/
Łukasz Jarocki /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 6, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 189f
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 320
art. 13, 13ha, 13i
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 259
art. 119 pkt 2, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2024 poz 1267
art. 1 par. 1
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.)
Dz.U. 2023 poz 1047
art. 2 pkt 33
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Honorata Łopianowska Sędziowie: Sędzia WSA Andrzej Nogal Asesor WSA Łukasz Jarocki (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 września 2024 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi "[...] Sp. z o.o." sp. k. z siedzibą w G. na decyzję Główny Inspektor Transportu Drogowego z dnia 22 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] marca 2024 r., nr [...] (dalej: "zaskarżona decyzja" lub "decyzja z [...] marca 2024 r."), Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ" lub "GITD") utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] stycznia 2023 r., nr [...] (dalej: "decyzja z [...] stycznia 2023 r."), na podstawie której nałożył na "G. Sp. z o.o." sp. k. z siedzibą w G. (dalej: "skarżąca" lub "strona") karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej.
Jako podstawę prawną wydania zaskarżonej decyzji wskazano art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, ze zm.; dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 oraz art. 13l ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 320, ze zm.; dalej: "u.d.p."), a także załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 2539; dalej: "rozporządzenie"), oraz art. 50 pkt 1 lit. j i art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 2201, ze zm.; dalej: "u.t.d.").
Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie następującego stanu faktycznego i prawnego:
W dniu [...] października 2022 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do mobilnej kontroli pojazd samochodowy o numerze rejestracyjnym [...] (dalej: "pojazd").
W wyniku kontroli ustalono, że [...] lipca 2022 r. o godzinie [...] urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...], zlokalizowane na odcinku drogi krajowej nr [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – węzeł [...], zarejestrowało przejazd pojazdu. Zdarzenie to zostało odnotowane pod numerem ewidencyjnym [...].
W wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że pojazd był zarejestrowany w Systemie Poboru Opłaty Elektronicznej KAS (dalej: "SPOE KAS"), a z aktywnym kontem użytkownika powiązano urządzenie do poboru opłaty elektronicznej. Jednakże w momencie kontrolowanego przejazdu urządzenie to nie zgłosiło aktywności ani konieczności poboru opłaty. Na podstawie dokumentów okazanych podczas kontroli stwierdzono, że dopuszczalna masa całkowita pojazdu przekraczała 3,5 tony. Dodatkowo, w oparciu o dane z dowodu rejestracyjnego, organ prowadzący postępowanie ustalił, że na dzień naruszenia odpowiedzialnym za pojazd był jego właściciel, tj. skarżąca. Ustalenia te zostały odnotowane w protokole z kontroli mobilnej.
Pismem z 7 grudnia 2022 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu.
W odpowiedzi strona złożyła wyjaśnienia, w których wskazała, że naruszenie było wynikiem błędu technicznego urządzenia GPS zainstalowanego w pojeździe, które miało służyć do uiszczania opłaty elektronicznej. Zarówno kierowca, jak i strona, byli przekonani o prawidłowym działaniu urządzenia, gdyż nie sygnalizowało ono żadnych nieprawidłowości ani braku poboru należnych opłat. Dodatkowo, naruszenie miało miejsce w okresie zmiany systemu poboru opłat elektronicznych. W związku z tym strona wniosła o umorzenie postępowania, podkreślając, że po ujawnieniu naruszeń podczas kontroli mobilnej, usterki w działaniu urządzenia zostały natychmiast usunięte. Ponadto strona wniosła o przesłuchanie pracownika zatrudnionego na stanowisku kierownika transportu i warsztatu samochodowego.
Decyzją z [...] stycznia 2023 r. GITD nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 1 500 zł za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej podczas przejazdu pojazdem należącym do skarżącej, wykonanego w dniu [...] lipca 2022 r. Jako podstawę wydania tej decyzji wskazano art. 104 w zw. z art. 107 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13l u.d.p., a także przepisy rozporządzenia oraz art. 50 pkt 1 lit. j i art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b u.t.d.
Pismem z 30 stycznia 2023 r. strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Pismem z 30 stycznia 2023 r. strona wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Decyzją z [...] marca 2024 r. GITD utrzymał w całości w mocy decyzję z [...] stycznia 2023 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, po przedstawieniu stanu faktycznego oraz mających zastosowanie przepisów prawa, organ wyjaśnił, że z dniem [...] października 2021 r. dotychczasowy system poboru opłaty elektronicznej viaToll, został zastąpiony przez nowy system e-Toll. Od tego momentu rejestracja w systemie e-Toll stała się obowiązkowa dla wszystkich użytkowników pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, poruszających się po drogach płatnych. Rejestracji można dokonać na trzy sposoby: online, w stacjonarnej sieci Miejsc Obsługi Klienta lub za pośrednictwem dostawców kart flotowych. Każdy użytkownik systemu e-Toll jest zobowiązany do wnoszenia opłat elektronicznych za pomocą dedykowanych narzędzi, takich jak darmowa aplikacja mobilna, lokalizatory zamontowane na stałe w pojeździe (ZSL) lub przenośne urządzenia pokładowe (OBU). System e-Toll opiera się na technologii pozycjonowania satelitarnego, wykorzystując wirtualne bramownice. Rejestracja w systemie wymaga założenia Internetowego Konta Klienta (dalej: "IKK"), na którym użytkownik musi dodać swoje dane, utworzyć konto rozliczeniowe, przypisać pojazd do konta oraz powiązać urządzenie pokładowe z pojazdem. Aktywacja urządzenia następuje zgodnie z instrukcją operatora. Wszelkie dane dotyczące pojazdów i urządzeń mogą być uzupełniane lub zmieniane przez użytkownika w IKK. W przedmiotowej sprawie ustalono, że pojazd został zarejestrowany w SPOE KAS w dniu [...] września 2021 r., a w dniu [...] września 2021 r. powiązano z nim urządzenie o numerze [...], które aktywowano dopiero [...] lipca 2022 r. Ponadto 21 stycznia 2022 r. pojazd został ponownie dodany do systemu. Organ wskazał, że do wnoszenia opłat elektronicznych w systemie e-Toll skarżący powinien był zainstalować odpowiednie urządzenie, utworzyć konto oraz dokonać aktywacji urządzenia, czego nie uczyniono. Zgodnie z art. 13i ust. 4c u.p.a., właściciel pojazdu jest zobowiązany do wyposażenia go w prawidłowo funkcjonujący system lokalizacyjny lub urządzenie pokładowe i zapewnienia przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych podczas przejazdu po drogach płatnych. Organ podkreślił, że urządzenie pokładowe [...] zostało przypisane do pojazdu [...] września 2021 r., ale jego aktywacja, niezbędna do prawidłowego naliczania opłat, nastąpiła dopiero [...] lipca 2022 r. Po mobilnej kontroli w dniu [...] października 2022 r. z pojazdem powiązano nowe urządzenie [...], aktywowane o godz. [...]. Organ stwierdził również brak jakichkolwiek transakcji opłat elektronicznych w systemie dla pojazdu w dniu naruszenia, tj. [...] lipca 2022 r. W ocenie GITD, strona powinna była zapewnić prawidłowe zainstalowanie i aktywowanie urządzenia oraz zasilenie konta w systemie e-Toll przed rozpoczęciem przejazdu, co nie zostało spełnione. Obowiązki te wynikają bezpośrednio z przepisów ustawy o drogach publicznych.
Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem, strona wniosła skargę na decyzję z dnia [...] marca 2024 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając ją w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80 k.p.a.;
2. art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.;
3. art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha oraz w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w sprawie.
Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Ewentualnie wniosła o uchylenie obu decyzji GITD wydanych w sprawie. Dodatkowo, strona wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.
Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a."), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeśli strona złoży taki wniosek, a żadna z pozostałych stron nie zażąda przeprowadzenia rozprawy w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku. W niniejszej sprawie zarówno skarżąca, jak i organ wnieśli o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W związku z tym sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów.
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta, zgodnie z § 2 powołanego artykułu, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Sąd orzeka przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Warto podkreślić, że zgodnie z przytoczonymi przepisami, Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności.
Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (dalej: "p.r.d."), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.
Z kolei z art. 13ha ust. 1 u.d.p wynika, że powyższe opłaty (zwane opłatami elektronicznymi) są pobierane za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach rozporządzenia Rady Ministrów wydanego na podstawie upoważnienia określonego w art. 13ha ust. 6 u.d.p.
W § 2 rozporządzenia, w załączniku nr 1 i załączniku nr 2 określa się drogi krajowe lub ich odcinki, na których pobiera się opłatę elektroniczną.
Zgodnie natomiast z art. 13i ust. 3 u.d.p., podmioty pobierające opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru opłat powinny oferować urządzenia na potrzeby pobierania tych opłat do instalacji w pojazdach samochodowych w rozumieniu art. 2 pkt 33 p.r.d.
Za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 1) 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy; 2) 1500 zł - w pozostałych przypadkach (art. 13k ust. 1 u.d.p.).
Z kolei z art. 13k ust. 4 u.d.p. wynika, że karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, wymierza się właścicielowi albo posiadaczowi albo użytkownikowi pojazdu albo korzystającemu z drogi, który nie jest właścicielem, posiadaczem albo użytkownikiem pojazdu.
Podstawą prawną nałożenia na skarżącą kary pieniężnej za przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – węzeł [...], bez uiszczenia wymaganej opłaty elektronicznej, był art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Zgodnie z tym przepisem, za niewywiązanie się z obowiązku uiszczenia opłaty, o którym mowa w art. 13 ust. 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł.
Z protokołu z kontroli mobilnej, podpisanego przez kontrolowanego i niekwestionowanego przez skarżącą, jednoznacznie wynika, że w dniu [...] lipca 2022 r. o godzinie [...] SPOE KAS zarejestrował przejazd pojazdu przez urządzenie kontrolne nr [...], zlokalizowane na odcinku drogi krajowej nr [...] (skrzyżowanie z drogą gminną nr [...]) – węzeł [...]. Do akt załączono również wydruki z systemu [...], z których wynika, że przypisanie urządzenia pokładowego nr [...] do pojazdu nastąpiło [...] października 2022 r. o godzinie [...], tj. w dniu przeprowadzenia kontroli mobilnej. Z kolei z Raportu transakcji konta z Centralnej Hurtowni Danych e-TOLL wynika, że w dniu przejazdu pojazdem przez urządzenie kontrolne nr [...] (tj. [...] lipca 2022 r.), pomimo posiadania wystarczających środków na koncie, nie doszło do pobrania opłaty elektronicznej.
W ocenie Sądu organ prawidłowo zastosował art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2 oraz art. 13k ust. 4 u.d.p., ponieważ sporny przejazd drogą krajową niewątpliwie podlegał opłacie elektronicznej, a obowiązek jej uiszczenia spoczywał na skarżącej. Z uwagi na niedopełnienie tego obowiązku, organ słusznie nałożył na skarżącą karę, gdyż użytkowała ona pojazd w momencie przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej (art. 13k ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 13k ust. 4 u.d.p.). Organ również prawidłowo ustalił wysokość kary na 1 500 zł, ponieważ pojazd miał dopuszczalną masę całkowitą (dmc) powyżej 3,5 tony i nie stanowił zespołu pojazdów opisanego w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p.
Istota zarzutów podniesionych w skardze sprowadza się do twierdzenia skarżącej, że brak uiszczenia opłaty elektronicznej nastąpił bez jej winy, ponieważ dołożyła należytej staranności. Skarżąca argumentuje, że problem wynikał z wadliwego działania lub braku działania urządzenia, co było jej nieznane do momentu kontroli mobilnej. W skardze przyznano, że pracownik prawdopodobnie nie aktywował urządzenia w systemie, mimo że sygnalizowało ono prawidłowe działanie poprzez zieloną diodę. Z wyjaśnień pracownika wynikało, iż uznał on, że ponowna aktywacja po wymianie urządzenia do poboru opłat nie była konieczna, ponieważ wcześniej już aktywował pojazd w systemie, a podczas rejestracji nowego urządzenia nie pojawił się żaden komunikat wymagający dodatkowej aktywacji. Dopiero po kontroli mobilnej, przeprowadzonej [...] października 2022 r., okazało się, że urządzenie nie zostało prawidłowo aktywowane, co uniemożliwiło automatyczny pobór opłat.
Zdaniem Sądu, użytkownik pojazdu, świadomy obowiązku wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p., powinien przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej podjąć wszelkie niezbędne czynności zapewniające pobranie opłaty elektronicznej za przejazd, w tym m.in. zainstalować urządzenie w pojeździć, utworzyć konto w systemie e-TOLL, przypiąć urządzenie do ww. pojazdu oraz dokonać jego aktywacji. Brak dokonania którejkolwiek z tych czynności uniemożliwiał wniesienie opłat elektronicznych za pośrednictwem tego urządzenia Ponadto konto użytkownika winno być zasilone dodatnim stanem środków pieniężnych w momencie realizowania przejazdu.
W ocenie Sądu organ słusznie zauważył w zaskarżonej decyzji, że na stronie internetowej operatora systemu e-TOLL, w sekcji dotyczącej urządzeń GPS, znajdują się szczegółowe instrukcje dotyczące prawidłowego działania urządzeń pokładowych oraz Zewnętrznego Systemu Lokalizacyjnego. Jako użytkownik systemu, strona miała obowiązek zapoznać się z zasadami uiszczania opłaty elektronicznej w systemie e-TOLL, a także być świadoma konieczności przypisania i prawidłowej aktywacji urządzenia do pojazdu przed przejazdem. Strona powinna była zweryfikować i uzupełnić wszystkie dane wprowadzone do Internetowego Konta Klienta (IKK) przed rozpoczęciem przejazdu. Dodatkowo, informacja o konieczności przypisania i aktywacji urządzenia jest dostępna zarówno na stronie internetowej etoll.gov.pl, jak i w broszurze informacyjnej wydanej przez Szefa KAS (e-TOLL – informacje dla użytkownika).
Wbrew twierdzeniom skarżącej, nieuiszczenie opłaty elektronicznej z powodu braku aktywacji urządzenia nie może być uznane za nieprzewidzianą lub niemożliwą do wyjaśnienia sytuację wynikającą z błędów systemu na etapie jego wprowadzania, zanim został w pełni "dopracowany". Zdaniem Sądu, nieaktywowanie urządzenia było wynikiem zaniedbań po stronie skarżącej, a nie błędów systemu. Co więcej, jak słusznie wskazał organ, wprowadzenie systemu e-Toll, który zastąpił funkcjonujący do 30 września 2021 r. system viaToll, poprzedzone było kilkumiesięcznym okresem wdrożeniowym. Rejestracja w nowym systemie była możliwa już od 24 maja 2021 r., a do 30 września 2021 r. obowiązywał tzw. "okres przejściowy", umożliwiający użytkownikom zapoznanie się z funkcjonowaniem e-Toll i rozwiązywanie problemów związanych z rejestracją i użytkowaniem. W związku z tym strona miała wystarczający czas, aby zapoznać się z nowym systemem. Tym bardziej, że również w październiku 2021 r. skarżąca nie uiściła opłaty za przejazdy płatnymi odcinkami dróg, co podnosiła zarówno w postępowaniach administracyjnych prowadzonych przez GITD, jak i przed Sądem, kiedy to Sąd przyznał jej rację (wyroki WSA w Warszawie: z 7 listopada 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4115/23; z 10 października 2023 r., sygn. akt VI SA/Wa 4063/23 oraz VI SA/Wa 4116/23). Jednak, biorąc pod uwagę okoliczności niniejszej sprawy, potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym, oraz upływ około 9 miesięcy od wprowadzenia systemu, należy stwierdzić, że naruszenia wynikają z zaniedbań skarżącej, a nie z wadliwego działania systemu, który w momencie przejazdu po płatnym odcinku nie znajdował się już we wczesnym etapie funkcjonowania.
Sąd stwierdza, że organ nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego przywołanych w skardze, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 oraz art. 80. Działania GITD były zgodne z przepisami prawa, a organ podjął wszelkie niezbędne czynności w celu wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do treści normy prawnej, które uzasadniałyby jej rozstrzygnięcie na korzyść strony. Zdaniem Sądu organ prowadził postępowanie w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności oraz równego traktowania. Ocena organu, czy dana okoliczność została udowodniona, opierała się na całości zgromadzonego materiału dowodowego.
W zaskarżonej decyzji organ właściwie ocenił przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, stwierdzając, że strona nie dopełniła podstawowych obowiązków związanych z uiszczaniem opłaty elektronicznej, w szczególności prawidłowej aktywacji urządzenia, które umożliwiało poprawne przesyłanie danych geolokalizacyjnych. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych, organ słusznie uznał, że waga naruszenia w tej sprawie nie była znikoma. W konsekwencji nie doszło do naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.
Organ, wymierzając stronie karę pieniężną, właściwie zastosował art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13ha ust. 1 oraz art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.