VI SA/Wa 1759/09

VI SA/Wa 1759/09 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2009-10-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Pamela Kuraś-Dębecka
Zbigniew Rudnicki /sprawozdawca/
Zdzisław Romanowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 525/16 - Postanowienie NSA z 2017-10-05
II GSK 525/10 - Wyrok NSA z 2011-05-18
I SA/Gd 832/15 - Wyrok WSA w Gdańsku z 2015-10-28
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 64 par. 2, art. 33,
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi B. N. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę
Uzasadnienie
Wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 1/09, wydanym po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (WSA) w Warszawie z dnia 4 września 2008 r., sygn. akt VI SA/Wa 799/08, w sprawie ze skargi p. B. N. (również: skarżącego) na postanowienie GITD z dnia [...] lutego 2008 r. w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym - uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez WSA.
Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów NSA uznał, że pierwszy z podniesionych przez kasatora zarzutów dotyczył niewłaściwego zastosowania przez WSA art. 64 § 2 i 33 K.p.a. - poprzez błędne uznanie, że organ uchybił obowiązkowi wezwania nowego pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Według strony kwestia ta nie miała znaczenia, a ponadto - jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej - według kasatora dokonane przez organ wezwanie do uzupełnienia braku formalnego odwołania było prawidłowe, a mimo upływu zakreślonego w nim terminu brak ten nie został usunięty.
Według NSA, ocena prawidłowości zastosowania przez WSA przepisów objętych zarzutami skargi kasacyjnej wymaga przypomnienia, że poza sporem do odwołań - jako rodzaju podania - znajduje zastosowanie art. 63 K.p.a. Zatem - zgodnie z ust. 2 ww. przepisu - odwołanie powinno zawierać co najmniej wskazanie osoby, od której pochodzi, jej adres i żądanie oraz czynić zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach szczególnych. Ponadto, o czym stanowi ust. 3 art. 63 K.p.a., podanie wniesione pisemnie (...) powinno być podpisane przez wnoszącego (...). Przepis ten - przez użycie sformułowania "podanie powinno zawierać co najmniej (...)" - wyznacza więc minimum wymogów formalnych jakie odwołanie musi spełniać, co w pełni realizuje zasadę ograniczonego formalizmu podań, także co do ich treści.
NSA uznał, że wymagane ww. przepisem art. 63 § 2 K.p.a. elementy treści podania są konieczne do przyjęcia, że podanie wniesiono skutecznie, że można nadać mu bieg i że postępowanie (w tym przypadku odwoławcze) może być prowadzone. Elementy te pełnią określone funkcje. Celem wymagań natury podmiotowej - takich jak wskazanie osoby, od której podanie pochodzi i podpis - jest identyfikacja strony postępowania i potwierdzenie, że podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia. Podpis pozwala też domniemywać, że podanie pochodzi od osoby, która podpisała podanie.
Oczywiste jest przy tym, że strona wnosząca podanie może działać przez pełnomocnika (art. 32 K.p.a.). W taki przypadku podanie powinno być podpisane przez pełnomocnika, legitymującego się stosownym pełnomocnictwem dołączonym do akt (art. 33 § 3 k.p.a.).
Stwierdzenie przez organ, że podanie nie czyni zadość wymaganiom formalnym, m.in. w przedstawionym wyżej zakresie, nakłada na organ - stosownie do treści art. 64 § 2 K.p.a. - obowiązek wezwania wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.
Z uwagi na fakt, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi do WSA było postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, NSA zauważył, że na tle powyższego uregulowania w doktrynie wyrażony został pogląd, że w przypadku odwołań zawierających braki, termin na uzupełnienie których upłynął bezskutecznie, dla zapewnienia stronie możności obrony jej praw skuteczniejszym od pozostawienia odwołania bez rozpoznania jest wydanie postanowienia o niedopuszczalności odwołania - na podstawie art. 134 K.p.a. Przyjęto przy tym, że niedopuszczalnym jest rozpatrzenie odwołania, które nie zawiera podpisu strony i którego to braku strona nie usunęła w terminie.
NSA podkreślił, że zarówno pozostawienie podania bez rozpoznania jak i stwierdzenie (postanowieniem) niedopuszczalności odwołania, wymaga spełnienia niezbędnej przesłanki z art. 64 § 4 K.p.a. - jaką jest bezskuteczny upływ zakreślonego w wezwaniu 7 dniowego terminu do usunięcia braków, obliczanego od doręczenia stronie, a gdy ustanowiła pełnomocnika - pełnomocnikowi (art. 40 § 1 i 2 K.p.a.). Termin ten nie upłynie "bezskutecznie" tylko wówczas, gdy przed jego upływem brak zostanie usunięty.
Przewidziany art. 64 § 2 K.p.a. termin jest terminem ustawowym, nie podlega zatem przedłużeniu. Oznacza to, że jeśli strona nie chce narazić się na surowe konsekwencje (pozostawienie podania bez rozpoznania czy stwierdzenie niedopuszczalności odwołania) musi terminu dochować w tym znaczeniu, że przed jego upływem braki usunie.
W ocenie NSA uzasadnia to tezę, że skoro przepis ustawy zakreśla 7 dniowy termin na usunięcie braków podania (w tym odwołania) to nie jest wystarczające podjęcie przed upływem tego terminu jakiejkolwiek czynności zmierzającej do usunięcia braków, konieczne jest ich skuteczne usunięcie. Gdyby przyjąć, że strona nie uchybia terminowi do usunięcia braków, nawet jeżeli dokonuje czynności wymagającej dalszych wezwań - to w istocie 7 dniowy termin uległby przedłużeniu, a z jego upływu organ wbrew art. 64 § 2 K.p.a. nie wyciągałby zastrzeżonych ustawą skutków prawnych.
W rozpoznawanej sprawie odwołanie (w terminie) złożone przez profesjonalnego pełnomocnika strony (pełnomocnictwo w aktach) nie zostało podpisane. Wezwanie do usunięcia stwierdzonego braku (z zakreśleniem terminu i rygoru) doręczono pełnomocnikowi – r. pr. A. P. w dniu [...] lutego 2008 r. Przed upływem zakreślonego wezwaniem terminu do akt wpłynęło pismo podpisane przez L. B., w którym informował on organ odwoławczy, że skarżący z dniem [...] stycznia 2008 r. cofnął pełnomocnictwo udzielone r. pr. A. P. i powołując się na udzielone jemu pełnomocnictwo oświadczył, iż potwierdza i podtrzymuje czynności dotychczasowego pełnomocnika, w szczególności złożone odwołanie. Do pisma nie dołączono pełnomocnictwa.
W tym stanie rzeczy rozważenia wymagało – w ocenie NSA - czy pismo to skutecznie uzupełniało brak podpisu odwołania, o usunięcie którego organ wzywał, a jeżeli nie czy zachodziła konieczność uzupełniania ewentualnych jego braków.
Stosownie do tego, co wyżej powiedziano - rolą podpisu na podaniu jest potwierdzenie, a przynajmniej domniemanie, że podanie pochodzi od osoby uprawnionej do jego wniesienia, że zostało wniesione zgodnie z wolą tej osoby. Do osiągnięcia tego celu - wbrew wywodom kasatora - uzupełnienie braku podpisu odwołania nie musi polegać na wniesieniu podpisanego egzemplarza. Jeżeli zatem pismo potwierdzające i podtrzymujące wniesione odwołanie pochodziłoby od pełnomocnika strony - co do zasady - uznać należałoby, że zadośćuczyniono prawidłowemu wezwaniu. Umożliwiałoby stwierdzenie, że odwołanie pochodzi od strony uprawnionej do jego wniesienia, że było to jej wolą. Stwierdzony brak odwołania zostałby zatem usunięty w zakreślonym w wezwaniu terminie. W tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez WSA uznać należy za prawidłowe, oczywiście przy założeniu - uczynionym zresztą przez Sąd I instancji - że nowy pełnomocnik został prawidłowo ustanowiony.
Trafności tego stanowiska kasator nie podważa też zarzutem naruszenia art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Nie można nie dostrzec, że organ wskazując na naruszenie przez WSA art. 141 § 4 p.p.s.a. nie podniósł, że uzasadnienie wyroku nie posiada przewidzianych tym przepisem elementów, nie twierdził, że uniemożliwia to stronie podjęcie obrony przed niekorzystnym dla niej rozstrzygnięciem, czy też że wyklucza kontrolę instancyjną. Kasator nie zarzucał, że Sąd I instancji - z naruszeniem zasady przewidzianej art. 133 § 1 p.p.s.a. - nie rozpatrzył sprawy na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania zaskarżonego aktu. Nie kwestionował też, by WSA sprawując kontrolę administracji publicznej nie zastosował środków określonych w ustawie (o czym stanowi art. 3 § 1 p.p.s.a.) ani że uchybił art. 1 § 1 p.u.s.a., stanowiącemu o podstawowych funkcjach sądów administracyjnych i toczących się przed nimi postępowań. Nie może być też uznany za skuteczny zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. - bez wskazania jakim to przepisom prawa zaskarżony skargą akt uchybia, a czego Sąd wadliwie nie dopatrzył się.
Dla oceny czy pismo złożone wobec wezwania do usunięcia braku odwołania brak ten usuwało najistotniejsze znaczenie ma fakt, że nie dołączono do niego pełnomocnictwa. Oznacza to bowiem, że z pisma nie wynika, iż wniosła je osoba umocowana, a w konsekwencji nie można stwierdzić, że odwołanie pochodzi od osoby wskazanej jako wnosząca podanie.
Jak wywiedziono w dotychczas poczynionych rozważaniach, tylko i wyłącznie skuteczne usunięcie braków podania w zakreślonym, ustawowym terminie, nie spowoduje pozostawienia podania bez rozpoznania (na podstawie art. 64 § 2 K.p.a.) bądź stwierdzenia niedopuszczalności odwołania. Upływ ustawowego terminu rodzi określony prawem skutek. Bez wyraźnej ku temu podstawy prawnej termin ten nie może być "przedłużany" o terminy zakreślane w kolejnych wezwaniach czy "zawieszany" na ten czas. Nieskuteczne czynności zmierzające do usunięcia braku podania oznaczają, że brak ten nie został usunięty - mimo upływu terminu.
Oczywiście nietrudno sobie wyobrazić, według NSA, przykład "piętrowych" wezwań o usunięcie braków formalnych podania (np.: po wezwaniu strony do podpisania podania - podanie to składa jej pełnomocnik, nie wykazując swego umocowania; po wezwaniu pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa - składa je, jednak bez podpisu strony, itd.). Przyzwolenie na takie sytuacje prowadziłoby do wypaczenia sensu regulacji zawartej w art. 64 § 2 K.p.a.
NSA dodał też, że skoro złożone pismo miało sanować brak podpisu na wniesionym wcześniej odwołaniu, to w istocie nie ma ono charakteru nowego podania, o uzupełnienie którego należałoby wzywać na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.
Nie ulega kwestii, że nie tylko w zakresie formy, ale i co do treści odwołania Kodeks postępowania administracyjnego przyjmuje zasadę ograniczonego formalizmu. Nie znaczy to jednak, że podanie nie musi spełniać przewidzianych ustawą, ograniczonych wymagań formalnych. Zasada ograniczonego formalizmu nie rzutuje też na ustawowy termin przewidziany na uzupełnianie braków.
Oczywiście strona ma prawo udzielania i cofania pełnomocnictw w każdym czasie postępowania. Nie zmienia to jednak faktu, że prawidłowe doręczenie wezwania do usunięcia braków podania pełnomocnikowi wywołuje określone w nim skutki mimo późniejszej zmiany pełnomocnika.
Pamiętać też należy, co podkreślił NSA, że przepisy proceduralne stanowią pewien system, poszczególne instytucje wzajemnie się uzupełniają. W razie uchybienia terminu do uzupełnienia braków podania, gdy termin ten upłynie bezskutecznie bez winy strony, przysługuje jej wniosek o przywrócenie terminu.
Z tych wszystkich względów NSA zgodził się z kastorem, że WSA uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wadliwie przyjmując, że z naruszeniem 64 § 2 K.p.a. organ uchybił obowiązkowi wezwania nowego pełnomocnika do uzupełnienia braków pisma wniesionego w celu uzupełnienia braków odwołania. W konsekwencji z naruszeniem tego przepisu wadliwie też Sąd I instancji przyjął, że w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia, że zakreślony w wezwaniu do uzupełnienie braku odwołania termin upłynął bezskutecznie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznając ponownie sprawę zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, przy czym związanie tą wykładnią ma szeroki zasięg, ponieważ odnosi się również do stron postępowania. Nie można bowiem oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.
Zgodnie z poglądami orzecznictwa i komentarzami wojewódzki sąd administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu wykładni prawa, jeżeli: a) stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie mają zastosowania przepisy wyjaśnione przez Naczelny Sąd Administracyjny (wyrok SN z dnia 9 lipca 1998 r., I PKN 226/98, OSNAPiUS nr 15/486); b) po wydaniu orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieni się stan prawny (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz., Wyd. Prawnicze, Warszawa 2004 r., str. 268).
W rozpatrywanej sprawie przedstawione wyżej przesłanki nie zachodzą.
WSA orzekał w następującym stanie sprawy.
Decyzją z dnia [...] grudnia 2007 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 15 000 zł. za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz wykonywanie przewozów okazjonalnych z naruszeniem zakazu umieszczania lub używania taksometru, a także umieszczenia na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych.
Odwołanie od tej decyzji wniósł w imieniu skarżącego jego pełnomocnik. Odwołanie nie zostało podpisane; znajdowała się na nim pieczątka z imieniem i nazwiskiem r. pr. A. P. Pismem z dnia 30 stycznia 2008 r., doręczonym pełnomocnikowi w dniu 4 lutego 2008 r. GITD wezwał pełnomocnika skarżącego na podstawie art. 64 § 2 oraz art. 33 K.p.a. do uzupełnienia braku formalnego odwołania poprzez jego podpisanie w terminie 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem pozostawienia odwołania bez rozpoznania.
Pismem z dnia 8 lutego 2008 r., nadanym w dniu 11 lutego 2008 r. L. B. poinformował GITD, iż skarżący cofnął pełnomocnictwo dla r. pr. A. P.
Kolejnym pismem z dnia 21 lutego 2008 r. L. B. przedłożył organowi odwoławczemu pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącego oraz pismo skarżącego, w którym cofa on pełnomocnictwo dla radcy prawnego A. P.
GITD postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r. wydanym na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, gdyż odwołanie nie zostało uzupełnione o wymagany podpis osoby wnoszącej odwołanie w imieniu skarżącego w zakreślonym 7- dniowym terminie.
WSA w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, że zaskarżone postanowienie naruszało przepisy procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7, art. 77 oraz art. 134 w zw. z art. 64 § 2 i art. 33 K.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie WSA wadliwe było stanowisko organu, iż upłynął termin do uzupełnienia braku formalnego odwołania. WSA w Warszawie podniósł, że organ błędnie uznał, iż pismo L. B. z dnia 8 lutego 2008 r., nadane w dniu 11 lutego 2008 r. nie wywołało żadnych skutków. W ocenie Sądu, z treści tego pisma, które zostało nadane w terminie zakreślonym przez organ do uzupełnienia braku formalnego, wynika, że pełnomocnictwo dla r. pr. A. P. zostało cofnięte, a ustanowiony w jego miejsce pełnomocnik potwierdził i podtrzymał wszystkie dotychczasowe czynności, w szczególności złożone odwołanie od decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. Należało zatem, zdaniem WSA, uznać, że skoro L. B. został skutecznie ustanowiony pełnomocnikiem skarżącego, to poprzez jego oświadczenia zostały uzupełnione braki formalne odwołania.
WSA stwierdził, że L. B. wykazał się pełnomocnictwem na dzień 11 lutego 2008 r., przesyłając je listem poleconym w dniu 21 lutego 2008 r. Tym samym oświadczenie zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2008 r. podtrzymujące złożone przez poprzedniego pełnomocnika odwołanie sanowało brak podpisu na odwołaniu.
W skardze kasacyjnej GITD zaskarżył wyrok WSA w Warszawie, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez WSA w Warszawie.
Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:
1. prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., poprzez niewłaściwe jego zastosowanie w zw. z art. 134 K.p.a. w zw. z art. 64 § 2 i art. 33 K.p.a. polegające na uznaniu przez Sąd, że organ uchybił obowiązkowi wezwania nowego pełnomocnika do złożenia pełnomocnictwa w trybie określonym w art. 64 § 2 k.p.a., podczas gdy kwestia ta nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy;
2. art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit c), art. 3 § 1 i art. 133 § 1 p.p.s.a. oraz art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie przez WSA, że oświadczenie L. B. zawarte w piśmie z dnia 8 lutego 2008 r. o potwierdzeniu i podtrzymaniu złożonego przez poprzedniego pełnomocnika skarżącego odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2007 r. sanowało brak podpisu pod tym odwołaniem.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podniósł, że organ prawidłowo wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braku formalnego odwołania - co jednakże nie nastąpiło. Kasator nie zgodził się z oceną WSA w Warszawie, że istnieje możliwość utożsamienia pisma, w którym pełnomocnik potwierdza wszelkie czynności dokonane dotychczas w sprawie przez poprzedniego pełnomocnika, z wykonaniem wezwania organu do uzupełnienia braku formalnego. Jego zdaniem, uszło uwadze Sądu pierwszej instancji, że pismem z dnia 8 lutego 2008 r. pełnomocnik jedynie potwierdził czynności dokonane w sprawie. Tym samym potwierdził złożenie odwołania zawierającego brak formalny, gdyż pismo z 8 lutego 2008 r. nie zmienia nic w dotychczas złożonym odwołaniu i nie można uznać, że stanowi uzupełnienie braku podpisu. W ocenie organu uzupełnienie braku formalnego mogłoby nastąpić poprzez wniesienie egzemplarza odwołania tym razem ze złożonym podpisem przez uprawniony podmiot. Organ wskazał, że zgodnie z art. 63 § 3 K.p.a. podanie (odwołanie) powinno być podpisane przez wnoszącego lub przez jego pełnomocnika. Podpis bowiem warunkuje dokonanie weryfikacji przez organ, że żądanie pochodzi od uprawnionej osoby. Brak podpisu (gdy nie zostanie usunięty) uniemożliwi wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, a w przypadku odwołania powoduje niemożność jego rozpoznania.
Kasator twierdził, że zgodnie z art. 64 § 2 K.p.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika strony do usunięcia braku formalnego odwołania przez jego podpisanie, lecz mimo upływu terminu brak ten nie został usunięty.
NSA uznał, że skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.
Jak już wyżej podniesiono, w ocenie NSA skoro przepis ustawy zakreśla 7 dniowy termin na usunięcie braków podania (w tym odwołania), to nie jest wystarczające podjęcie przed upływem tego terminu jakiejkolwiek czynności zmierzającej do usunięcia braków, konieczne jest ich skuteczne usunięcie. Gdyby przyjąć, że strona nie uchybia terminowi do usunięcia braków, nawet jeżeli dokonuje czynności wymagającej dalszych wezwań - to w istocie 7 dniowy termin uległby przedłużeniu, a z jego upływu organ wbrew art. 64 § 2 K.p.a. nie wyciągałby zastrzeżonych ustawą skutków prawnych.
Nieskuteczne czynności zmierzające do usunięcia braku podania oznaczają, że brak ten nie został usunięty - mimo upływu terminu.
W konsekwencji nie można nie zgodzić się z opinią NSA, podzielającego w tym zakresie pogląd kasatora, że WSA uchybił art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wadliwie przyjmując, że z naruszeniem 64 § 2 K.p.a. organ uchybił obowiązkowi wezwania nowego pełnomocnika do uzupełnienia braków pisma wniesionego w celu uzupełnienia braków odwołania. W konsekwencji z naruszeniem tego przepisu wadliwie też Sąd I instancji przyjął, że w sprawie nie było podstaw do stwierdzenia, że zakreślony w wezwaniu do uzupełnienie braku odwołania termin upłynął bezskutecznie.
Ponadto Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 127, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.