VI SA/Wa 1723/05

VI SA/Wa 1723/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-07-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Kuna
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Halina Emilia Święcicka
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka Asesor WSA Andrzej Kuna Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2006 r. sprawy ze skargi G. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki oddala skargę
Uzasadnienie
VI SA/Wa 1723/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 roku nr [...] o nałożeniu na G. N. kary pieniężnej w wysokości 10850.00 złotych, w zakresie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 9400.00 złotych za wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego oznakowania sztuk przesyłki. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 3 ust. 1, art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2002 roku o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 199, poz. 1671), lp. 5.2.1.1, 5.2.1.2, 5.2.1.4 umowy międzynarodowej przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie 30 września 1957 roku (Dz. U. z 2002 r., Nr 194, poz. 1629), art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku transporcie drogowym (Dz. U. Nr 204, poz. 2088) oraz lp. 1.6.4.4 załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Decyzje obu organów zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
W dniu [...] października 2004 roku, na drodze krajowej nr [...] zatrzymany został do kontroli pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą marki [...] o nr rej [...] prowadzony przez A. J.. W toku kontroli ustalono, iż przedsiębiorca G. N. wykonywał tym pojazdem przewóz towaru niebezpiecznego [...] w ilości [...] kg z Litwy do Polski. W wyniku oględzin skrzyni ładunkowej stwierdzono, iż towar zapakowany został w 47 sztuk dużych pojemników do przewozu luzem (DYPL). Każdy z pojemników zwierał 500 kg towaru niebezpiecznego (nawóz na bazie azotanu amonowego). Na każdym pojemniku znajdowała się nalepka 5.1 o wymiarach 4 x 4 cm, naniesiona z jednej strony pojemnika DPPL.
Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego nalepka powinna posiadać wymiary 10 x10 cm i być umieszczona i z dwóch stron każdego pojemnika DPPL, na przeciwległych jego bokach.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2003 roku o przewozie towarów niebezpiecznych opakowania, kontenery i cysterny służące do przewozu materiałów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniom umowy ADR.
Przedmiotowa przesyłka nie spełniała wymogu czytelności napisu, albowiem nie zawierała właściwego oznakowania odpowiadającego postanowieniom umowy ADR.
Nalepki były zbyt małych rozmiarów w stosunku do sztuki przesyłki oraz naniesione tylko z jednej strony pojemnika. Wykonywany przewóz drogowy odbywał się więc z naruszeniem umowy dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR) sporządzonej w Genewie 30 września 1957 roku, w szczególności przepisu lp. 5.2.1.1, 5.2.1.2, 5.2.1.4, 5.2.2.1.1, 5.2.2.1.7, 5.2.2.2.1, 5.2.2.2.2.
Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych podlega karze pieniężnej. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść lp. 1.6.4.4. załącznika do protokołu sankcjonująca wykonywanie przewozu drogowego towarów niebezpiecznych bez wymaganego oznakowania sztuki przesyłki. Nałożona kara pieniężna w wysokości 9400.00 złotych czyni zadość temu przepisowi.
Osobą odpowiedzialną za wszelkie naruszenia przepisów dotyczących przewozu materiałów niebezpiecznych jest przewoźnik. Wynika to z brzmienia art. 92 ust. ustawy o transporcie drogowym. Także z umowy ADR – lp. 1.4.2.2.1 wynika, że przewoźnik powinien w szczególności sprawdzić wzrokowo, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad. Jeżeli mimo stwierdzenia niewłaściwego oznakowania lub całkowitego braku oznakowania, przewożonego w sztukach przesyłki, towaru niebezpiecznego decyduje się na jego załadunek i przewóz, wówczas ciężar odpowiedzialności za brak oznakowania ponosi on sam.
G.. N. złożył skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2005 roku utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2004 roku wnosząc o ich uchylenie, jako naruszających prawo.
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
1. naruszenie przepisu lp. 1.6.4.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym przez błędne przyjęcie, iż wymierzona kara winna być iloczynem kwoty 200.00 złotych i sztuk przesyłki podczas, gdy brzmienie przepisu na to nie pozwala. Przepisy prawa dotyczące nałożenia obowiązków, czy zastosowania ciężarów winny być sformułowane jasno i nie można ich domniemywać, zwłaszcza w zakresie nałożenia kary.
2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegający na przyjęciu, że to na przewoźniku ciąży cała odpowiedzialność za złe oznakowanie sztuk przesyłki. Ten obowiązek ciąży na nadawcy, zgodnie z przepisem lp. 1.4.2.1(c) umowy ADR. Przewoźnik (kierowca) nie ma możliwości wyegzekwowania obowiązków od nadawcy, zwłaszcza, gdy jest nim partner zagraniczny.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu rogowego wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wbrew twierdzeniom skarżącego, nie narusza prawa tak materialnego jak i procesowego.
W zaskarżonej decyzji nastąpiło szczegółowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. Organ przedstawił także argumentację na poparcie zajętego stanowiska. Materiał dowodowy został przez organ zgromadzony i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Każdy z podnoszonych przez skarżącego, w toku postępowania administracyjnego, zarzutów był przedmiotem oceny organu. Ocena ta nie jest dowolna. Znajduje uzasadnienie w zebranym materiale dowodowym.
Z poczynionych przez organ ustaleń wynika, że przedmiotowe pojemniki były oznakowane tylko z jednej strony, nalepkami o zbyt małych wymiarach. Skarżący ten fakt przyznał w skardze, twierdząc jednakże, iż pomimo nalepek o zmniejszonych wymiarach i umieszczenia ich tylko z jednej strony każdego opakowania, nazwę przewożonego materiału i rodzaj stwarzanego zagrożenia można było ustalić w sposób wystarczający. Wymierzona kara jest więc niewspółmierna do winy i stworzonego zagrożenia.
Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 28 października 2002 roku o przewozie drogowym towarów niebezpiecznych (Dz. U. Nr 1999, poz. 1671 ze zm.) opakowania, kontenery i cysterny służące do przewozu materiałów niebezpiecznych powinny odpowiadać postanowieniom umowy ADR dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych, sporządzonej w Genewie 30 września 1957 roku (Dz. U. z 2002 roku, Nr 194, poz. 1629). Skarżący wykonując przewóz drogowy towarów niebezpiecznych bez wymaganego oznakowania sztuki przesyłki naruszył przepisy umowy ADR, jej postanowienia zawarte w lp. 5.2.1.1, lp. 5.2.1.2, lp. 5.2.1.4, 5.2.2.1.1, lp. 5.2.2.1.7, 5.2.2.2.1 i lp. 5.2.2.2.2. Nie czyni zadość wymogom umowy ADR zastosowanie mniejszych nalepek i tylko z jednej strony pojemnika, albowiem byłoby to wbrew umowie i nie spełniało swojej funkcji. Obowiązkiem uczestników przewozu jest stosowanie się do postanowień ADR. Przewiduje ona ogólne środki bezpieczeństwa. Jednym z nich jest właściwe oznakowanie sztuki przesyłki przewożonego przecież towaru niebezpiecznego. Nalepka o mniejszych rozmiarach i umieszczona tylko z jednej strony czyni przesyłkę mniej czytelną a więc stwarzającą zagrożenie bezpieczeństwa publicznego.
Istotnie zgodnie z postanowieniami umowy ADR zawartymi w lp. 1.4.2.1.1.c) do obowiązków nadawcy należy używanie wyłącznie opakowań posiadających m.in. oznakowanie wymagane przez ADR. Umowa nakłada także obowiązki na przewoźnika. Jednym z nich, przewidzianym przez lp. 1.4.2.2.1 c) jest sprawdzenie wzrokowe, czy pojazdy i ładunek nie mają oczywistych wad, wycieków lub pęknięć, braków w wyposażeniu, itp. Zgodzić się należy z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego, że do obowiązków przewoźnika należy sprawdzenie oznakowania sztuki przesyłki. Sprawdzenie sztuki przesyłki, zdaniem sądu, mieści się w dyspozycji przepisu lp. 1.4.2.2.1. Umowa ADR przywiązuje dużą wagę do właściwego oznakowania. Celem takiej regulacji jest wyeliminowanie zagrożenia bezpieczeństwa publicznego. Złe oznakowanie zwiększa to zagrożenie.
Zgodnie z art. 92 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym podlega karze wykonujący transport drogowy z naruszeniem obowiązków lub warunków wynikających z przepisów ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, a więc także ten przewoźnik, który podjął się wykonania transportu drogowego przesyłki niewłaściwie oznakowanej. Decydując się na załadunek i przewóz towaru niebezpiecznego, niewłaściwie oznakowanego, skarżący przejął na siebie ryzyko odpowiedzialności. Słusznie więc została nałożona na niego kara pieniężna przewidziana w lp. 1.6.4.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym.
Wbrew twierdzeniom skarżącego wysokość kary została naliczona prawidłowo. Zgodnie z przepisami umowy ADR dotyczącymi oznakowań i umieszczania nalepek każda sztuka przesyłki winna być oznakowana w sposób zgodny z postanowieniami umowy. Konsekwencją umowy jest zapis załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym przewidujący karę pieniężną w wysokości 200.00 złotych za brak oznakowania sztuki przesyłki. Wobec tego, że sztuk przesyłki było 47, kara została naliczona prawidłowo.
Odpowiedzialność przewoźnika jest odpowiedzialnością obiektywną, niezależną od stopnia zawinienia. W razie stwierdzonego przewinienia inspektorzy transportu drogowego są obowiązani do wymierzenia kary. Zaskarżona decyzja nie narusza więc prawa, a skarga z braku uzasadnionych podstaw podlega oddaleniu.
Mając powyższe na uwadze i na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd orzekł jak w wyroku.