VI SA/Wa 1720/19

VI SA/Wa 1720/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-11-29
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Barbara Kołodziejczak-Osetek /przewodniczący/
Sławomir Kozik
Tomasz Sałek /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2107
art. 1 § 1- 2
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 28, art. 6, art.7, art. 8, art.77 § 1, art. 88, art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 498
art. 144 ust. 1, art. 144 ust. 2, art. 342, art. 91
Ustawa z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2019 r. sprawy ze skargi S. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Syndyk [...] spółka akcyjna w upadłości z siedzibą w [...] (dalej także jako "Skarżący" lub "Syndyk") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "organ odwoławczy", "organ drugiej instancji" lub "GITD") z [...] czerwca 2019 r. nr [...].
Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej też jako "WITD" lub "organ pierwszej instancji") z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] nakładającą na [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] (poprzednio [...] S. A. z siedzibą w [...], dalej także jako "Spółka" lub "Strona") karę pieniężną w wysokości trzech tysięcy złotych za naruszenie polegające na załadunku, napełnianiu lub przewozie towaru niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego przewozu środkiem transportu lub w nieodpowiednim urządzeniu transportowym.
Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096, dalej także jako "k.p.a."), art. 4, art. 11, art. 13, art. 59 oraz art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 169 ze zm.), przepisów 1.4.1.1, 1.4.2.1.1, 1.4.3.3, 4.3.2.3.7, 6.8.2.4.2, 6.8.2.4.3, 6.8.2.5.1 załącznika A do Umowy europejskiej dotyczącej międzynarodowego przewozu drogowego towarów niebezpiecznych (ADR), sporządzonej w Genewie dnia 30 września 1957 r. (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r. poz. 1119) oraz lp. 3.1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych.
Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
W dniu [...] października 2017 r. w [...] na autostradzie A4 młodszy specjalista transportu drogowego J. W. dokonał kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował pan V. S.. Kontrolowanym pojazdem członowym wykonywano przewóz drogowy towaru niebezpiecznego UN 1993 MATERIAŁ ZAPALNY CIEKŁY I.N.O., w cysternie, w ilości 23240 kg. Nadawcą i napełniającym ww. towaru niebezpiecznego była [...] S. A. Zgodnie z zapisami protokołu kontroli na tabliczce znamionowej trwale przytwierdzonej do cysterny umieszczona została data jej ostatniego badania okresowego, tj. 06.11P (miesiąc i rok oraz litera "P"- badanie odbiorcze lub badanie okresowe), przy czym nie zawierała ona innej, późniejszej daty potwierdzającej, że po czerwcu 2011 r. było przeprowadzone badanie pośrednie lub okresowe cysterny.
W związku z ustaleniami kontroli [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona w piśmie z dnia 27 października 2017 r. wyjaśniła, że skontrolowanie dokumentów pojazdów, w tym świadectw dopuszczenia pojazdów do przewozu niektórych towarów niebezpiecznych wskazywało, iż może dokonać załadunku towaru.
Postępowanie zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] października 2017 r. nakładającej na spółkę karę pieniężną wysokości 3.000 złotych za naruszenie opisane w lp. 3.1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, tj. za załadunek, napełnianie lub przewóz towaru niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego przewozu środkiem transportu lub w nieodpowiednim urządzeniu transportowym.
Na skutek wniesionego odwołania powyższa decyzja została przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylona decyzją z dnia [...] marca 2018 r. a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że podstawy do nałożenia kary pieniężnej za naruszenie opisane w lp. 3.1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych nie może stanowić sam brak kodu cysterny na cysternie/tabliczce znamionowej cysterny. Do stwierdzenia tego naruszenia wymagane jest bowiem ustalenie, że użyta cysterna była nieodpowiednia do przewozu danego towaru niebezpiecznego. O powyższym nie świadczy zaś brak wyłącznie prawidłowego oznaczenia cysterny.
W toku ponownego rozpatrzenia sprawy przed organem pierwszej instancji przesłuchano w dniu [...] czerwca 2018 roku w charakterze świadka pana J. W., jak również uzyskano informację z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy, że cysterna nie figuruje w jednolitym rejestrze państwowym MSW, w którym są zamieszczane dane cystern poddanych badaniom.
Postępowanie to zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną wysokości 3 000 złotych, na podstawie art. 107 ust. 1 i 2 oraz ust. 4 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych i lp. 3.1 załącznika do tej ustawy. Decyzja ta doręczona została Spółce.
Odwołanie od niej wniósł już syndyk masy upadłości spółki. W jego ocenie organ I instancji naruszył przepisy proceduralne, ponieważ w siedzibie spółki brak jest zawiadomień o przeprowadzonych dowodach, w szczególności o przesłuchaniu świadka. Zdaniem syndyka dowód z zeznań tego świadka nic nie wnosi do sprawy, bowiem świadek jest podmiotem, który dokonał kontroli i przytacza on te same zarzuty i argumenty, które zostały podważone w całości decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2018 r. Powołując się na przepis 7.5.1.2 załącznika A do umowy ADR syndyk wskazał również, że według tego przepisu przed dokonaniem załadunku wystarczy skontrolować albo dokumenty albo dokonać oględzin pojazdu, aby stwierdzić czy można dokonać załadunku towaru niebezpiecznego. Spółka skontrolowała dokumenty okazane przez kierowcę i stwierdziła, że można dokonać załadunku, więc wypełniła należące do niej obowiązki. Syndyk podkreślił również, że jeżeli świadectwo zatwierdzenia cysterny nie było autentycznym dokumentem, to spółka jako załadowca nie była w stanie zweryfikować jego autentyczności i zapobiec dokonaniu naruszenia.
Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] czerwca 2019 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. W ocenie organu odwoławczego postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie narusza przepisów postępowania administracyjnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom pełnomocnika strony Spółka była zawiadomiona o terminie i miejscu przesłuchania świadka pana J. W.. Strona została także zawiadomiona o zakończeniu postępowania dowodowego i umożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji. Organ stwierdził, że wbrew twierdzeniom syndyka sprawdzenie dokumentów jednostki transportowej, którą mają być przewożone towary niebezpieczne nie jest wystarczające do dokonania nadania i załadunku towaru zgodnie z przepisami umowy ADR. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nie znajduje także zastosowania art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, zgodnie z którym nie nakłada się kary pieniężnej jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że uczestnik przewozu nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek działania osób trzecich lub wskutek zdarzeń i okoliczności, którym podmiot nie mógł zapobiec.
W skardze na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] czerwca 2019 roku wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Syndyk zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy a to:
1. art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, kto winien być stroną niniejszego postępowania;
2. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak w decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej;
3. art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji administracyjnej bez podstawy prawnej, a jedynie w oparciu o dowolną i niczym nieuzasadnioną interpretację przepisów, dokonaną wbrew ich oczywistej treści;
4. art. 8 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia sprawy;
5. art. 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie kroków zmierzających do wszechstronnego wyjaśnienia sprawy;
6. art. 77 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w niniejszej sprawie i w rezultacie wydanie decyzji bez rozpatrzenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego - w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności faktycznych zgłaszanych przez strony;
7. art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronom czynnego udziału we wszystkich czynnościach w sprawie;
8. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.k. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, w szczególności poprzez brak jednoznacznego i precyzyjnego wskazania, na jaki podmiot została nałożona kara pieniężna.
W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi Syndyk zaznaczył, że na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] marca 2019 roku ogłoszona została upadłość dłużnika [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...]. Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 roku Syndyk poinformował Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] o ogłoszeniu upadłości [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] , a nadto wskazał na treść art. 144 i 145 ustawy Prawo upadłościowe. Zdaniem Skarżącego organ II instancji w sentencji decyzji nie przywołał w precyzyjny sposób adresata decyzji, w szczególności nie doprecyzował jasno czy chodzi o [...] spółkę akcyjną w upadłości czy Syndyka. Zaznaczył jedynie, że utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości w mocy. Jednocześnie Skarżący zauważył, że stroną postępowania administracyjnego przed organem I instancji była spółka [...] spółka akcyjna i to na nią została nałożona kara pieniężna w wysokości z tytułu naruszeń stwierdzonych w protokole kontroli z dnia [...] października 2017 roku. Zatem podmiotem obciążonym na mocy utrzymanej decyzji jest [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] mimo faktu, że zgodnie z treścią art. 144 ustawy prawo upadłościowe: "Po ogłoszeniu upadłości postępowania sądowe, administracyjne lub sądowoadministracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez syndyka albo przeciwko niemu". Zwrot "jedynie" jest kategoryczny i przesądza o tym, że jedynie syndyk ma legitymację procesową do udziału w toczących się postępowaniach dotyczących masy upadłości. Legitymacja procesowa syndyka w danym postępowaniu administracyjnym - wywodzona z art. 144 w związku z art. 61 ustawy prawo upadłościowe jest wprost uzależniona od tego, czy przedmiot danego postępowania dotyczy masy upadłości spółki. Samo więc faktyczne uczestniczenie określonego podmiotu w postępowaniu administracyjnym przed organem pierwszej instancji, mimo nielegitymowania się opartym na przepisie prawa materialnego interesem prawnym, nie jest przesłanką uzyskania przez niego statusu strony. Zdaniem Skarżącego kwestia, na jaki podmiot została nałożona kara pieniężna winna być jednoznacznie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego doprecyzowana i uzasadnienie decyzji nie powinno budzić wątpliwości w świetle dyspozycji art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Skoro Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, to należało jednoznacznie wyjaśnić, jaki podmiot został ukarany. Kluczowe dla stwierdzenia, że w danym postępowaniu czynności za upadłego dokonywać ma syndyk masy upadłości jest ustalenie, że postępowanie dotyczy masy upadłości, a więc wykazanie, że wynik postępowania mógłby mieć wpływ na stan masy upadłości i możliwość zaspokojenia się z niej przez wierzycieli. W ocenie Syndyka w niniejszej sprawie Główny Inspektor Transportu Drogowego nie przeprowadził w tym zakresie żadnej analizy poprzedzonej ewentualnymi czynnościami wyjaśniającymi. Poczynienie tego rodzaju ustaleń byłoby tymczasem konieczne dla stwierdzenia, kto winien być stroną postępowania. Przy uznaniu, że stroną jest Syndyk, winien on zostać zgodnie z procedurą zawiadomiony jako strona postępowania. W tym kontekście organ winien ustalić czy zaskarżona decyzja ma charakter rzeczowy czy osobisty.
Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej zwana "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.
W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Zdaniem Sądu żadna z wyżej wskazanych przesłanek nie zaszła w sprawie a zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2019 r. oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. nie naruszają przepisów prawa.
W ocenie Sądu, przy ich wydawaniu, organy nie naruszyły ani przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, że Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie. W przedmiotowej sprawie Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracji publicznej, albowiem stan faktyczny został ustalony z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Ustalony w postępowaniu administracyjnym stan faktyczny stał się stanem faktycznym przyjętym przez Sąd (p. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
W ocenie Sądu ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że kontrolowanym w dniu V października 2017 r. zespołem pojazdów przewożony był towar niebezpieczny w postaci materiału zapalnego ciekłego. Towar nadała oraz napełniła cysternę [...] S. A., pomimo, że cysterna nie miała aktualnych badań okresowych. Spółka w oczywisty sposób mogłaby taką wiedzę posiąść, gdyby przed napełnieniem cysterny dokonała sprawdzenia, czy posiada ona znaki wymagane przez ADR. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym w toku postępowania przez Spółkę, że wystarczającym działaniem, przed napełnieniem cysterny, było zapoznanie się z dokumentami przedstawionymi przez przewoźnika, w kontekście wypełnienia wszystkich wymogów wprowadzonych umową ADR. Skoro oznakowanie cysterny jest umieszczone na tabliczce cysterny i tam wpisywane są m.in. terminy przeprowadzonych badań, za pomocą weryfikacji dokumentacji nie można było stwierdzić, czy cysterna miała, w dniu jej napełnienia przez Spółkę, aktualne badania okresowe. Tymczasem, jak słusznie zauważa organ, informacja o przeprowadzonych badaniach była bardzo istotna, ponieważ termin badań mógł zdecydować, czy cysternę można było napełnić towarem niebezpiecznym. Obowiązek sprawdzenia nie tylko dokumentów, ale także obowiązek dokonania oględzin pojazdów-cystern nakłada na napełniającego przepis 1.4.3.3 załącznika A do umowy ADR. Przepis ten zobowiązuje napełniającego do upewnienia się, czy nie upłynął termin badania m. in. pojazdu cysterny. Spółka, chcąc wywiązać się z tego obowiązku, przed napełnieniem cysterny nie mogła zatem poprzestać wyłącznie na sprawdzeniu dokumentów pojazdów okazanych przez kierowcę. Organ w toku postępowania, na podstawie zarówno zeznań J. W., jak i informacji uzyskanych z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Ukrainy, bezspornie przy tym ustalił, że istotnie termin badania okresowego cysterny, w chwili napełnienia jej przez Spółkę, już upłynął. Tymczasem zgodnie z lp. 3.1 załącznika do ustawy o przewozie towarów niebezpiecznych, napełnianie lub przewóz towaru niebezpiecznego nieodpowiednim do takiego przewozu środkiem transportu lub w nieodpowiednim urządzeniu transportowym, sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 3 000 złotych i kara w tej też wysokości została nałożona na Spółkę.
W ocenie Sądu nie zasługuje na uwzględnienie także podniesiony przez Skarżącego zarzut naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez zaniechanie ustalenia, kto winien być stroną postępowania, zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji. Otóż adresatem decyzji [...] WITD z dnia [...] lutego 2019 roku była sama Spółka i jej też doręczono przedmiotową decyzją w dniu [...] marca br. Z kolei postanowieniem Sądu Rejonowego w [...][...] Wydział Gospodarczy z dnia [...] marca 2019 r ogłoszono upadłość dłużnika [...] S. A. oraz wyznaczono syndyka masy upadłości (Pana M. K.). I to właśnie Syndyk wniósł w dniu 18 marca 2019 roku odwołanie od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2019 r. Zasadnie zatem organ odwoławczy w swej decyzji z [...] czerwca 2019 r. wskazał, jako jej adresata, Syndyka Masy [...] spółka akcyjna w upadłości z siedzibą w [...]. Zgodnie bowiem z treścią art. 144 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r. poz. 498), jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego, postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogły być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko niemu. Postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym. W judykaturze wyjaśniono, że upadły nie może być stroną żadnego postępowania sądowego lub administracyjnego dotyczącego mienia wchodzącego w skład masy upadłości. Stroną postępowania dotyczącego tego mienia może być wyłącznie syndyk, który jest tzw. stroną zastępczą, bowiem występuje wprawdzie we własnym imieniu, lecz nie na własny rachunek - syndyk działa na rzecz masy upadłości, a stroną jest tylko dlatego, że masa, będąc przedmiotem stosunków cywilnoprawnych, nie może być ich przedmiotem (por. uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II GSK 1095/15, LEX nr 2227736).
Odnosząc się do podkreślonej w skardze kwestii ujęcia związku przedmiotu postępowania z masą upadłości, w kontekście właściwego sposobu prowadzenia postępowania z udziałem syndyka, wynikającego z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 stycznia 2017 roku sygn. akt II SA/Wr 410/16, zauważyć należy, że w przywołanej sprawie sporna kwestia dotyczyła przeniesienia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. WSA we Wrocławiu zaznaczył przy tym, że w rozumieniu art. 144 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze postępowanie dotyczy masy upadłości, jeżeli jego wynik mógłby mieć wpływ na stan masy upadłości i możliwość zaspokojenia się z niej przez wierzycieli upadłego. Kluczowe zatem dla stwierdzenia, że w danym postępowaniu czynności za upadłego dokonywać ma syndyk masy upadłości jest ustalenie, że postępowanie dotyczy masy upadłości, a więc wykazanie, że wynik postępowania mógłby mieć wpływ na stan masy upadłości i możliwość zaspokojenia się z niej przez wierzycieli.
Tymczasem w niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją GITD utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na [...] spółka akcyjna z siedzibą w [...] karę pieniężną. Kara pieniężna stanowi natomiast daninę publiczną, podlegającą, zgodnie z art. 342 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, zaspokojeniu z funduszów masy upadłości w ramach kategorii drugiej. Co prawda zgodnie z art. 91 cyt. ustawy zobowiązania pieniężne upadłego, których termin płatności świadczenia jeszcze nie nastąpił, stają się wymagalne z dniem ogłoszenia upadłości. Jednakże należy mieć na uwadze, że decyzja o nałożeniu kary pieniężnej to decyzja o charakterze konstytutywnym. Oznacza to, że celem zgłoszenia wierzytelności z kary pieniężnej w postępowaniu upadłościowym, organ inspekcji transportu drogowego mógł już po ogłoszeniu upadłości kontynuować postępowanie administracyjne. Oczywiście podmiotem, który dopuścił się sankcjonowanego naruszenia była Spółka a nie Syndyk. Jednakże, ponieważ postępowanie administracyjne dotyczące wymierzenia kary pieniężnej toczyło się na etapie odwoławczym już po ogłoszeniu upadłości przedsiębiorcy, GITD zasadnie uznał, w świetle dyspozycji art. 144 ust. 1 ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze, że w postępowaniu tym stroną powinien być Syndyk masy upadłości.
Mając na uwadze powyższe, skargę należało oddalić, gdyż zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.