VI SA/Wa 1717/05

VI SA/Wa 1717/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Czarnecki /przewodniczący/
Dorota Wdowiak /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Asesor WSA Ewa Marcinkowska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2006 r. sprawy ze skargi A. B. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2005 r.; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz pełnomocnika skarżącego adwokata P. P. z Kancelarii Adwokackiej w W., ul. [...] kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa 80/100) złotych tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 roku nr [...] Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu zażalenia A. B. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową do ochrony osobistej, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.
Zdaniem Komendanta Głównego Policji, postanowienie o zawieszeniu postępowania jest w pełni zasadne i celowe. Komendant Wojewódzki Policji w [...] oczekiwał na przedstawienie przez stronę, wymaganego przepisem art. 15 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm./, orzeczenia lekarskiego. Ponadto do organu nie wpłynęło orzeczenie psychologiczne z tytułu wniesionego przez organ odwołania od orzeczenia psychologicznego, wydanego w I instancji przez H.W. Organ nie może więc rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty, przed uzyskaniem orzeczeń, stanowiących w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne /art. 97 § 1 pkt 4 kpa/.
Kwestia podważanego przez stronę odebrania jej broni w trybie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie może być rozstrzygnięta na obecnym etapie postępowania. Postanowienie w przedmiocie odebrania broni może być zaskarżone przez stronę tylko i dopiero w postępowaniu odwoławczym od decyzji organu I instancji, która zostanie wydana po zebraniu całego materiału dowodowego.
Skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2005 roku do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. B. wnosząc o jego uchylenie. W skardze zarzucił organom Policji, iż bezprawnie odebrały mu pozwolenie na posiadaną broń. Poinformował, że dostarczył Policji żądane orzeczenie lekarskie, a podejmowane przez te organy działania w jego sprawie noszą znamiona szykan, nagonki i zemsty. Zażądał zwrotu broni i anulowania decyzji o jej zarekwirowaniu.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, podnosząc, iż strona nie podniosła żadnych argumentów dotyczących zasadności zawieszenia postępowania, a skoncentrowała się na kwestii bezprawności odebrania jej broni przez Policję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga koncentruje się wprawdzie na kwestii bezprawności odebrania jej przez Policję, na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, posiadanej jednostki broni, jednakże analiza jej treści pozwala na przyjęcie, iż skarżący nie zgadza się także z zawieszeniem postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej. Zawieszenie postępowania oddala rozstrzygnięcie sprawy co do jej istoty, a więc i co do zwrotu broni.
W ocenie organu, w sprawach dotyczących pozwolenia na broń, treść orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma istotne znaczenie dla ich rozstrzygnięcia. Organ nie może rozpatrzyć sprawy, co do jej istoty, przed uzyskaniem przedmiotowych orzeczeń, które stanowią zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 kpa postępowanie administracyjne zawiesza się, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu tego przepisu mogą być wyłącznie kwestie (zagadnienia) prawne, które albo ujawniły się w toku postępowania i dotyczą istotnej dla sprawy przesłanki decyzji, albo z przepisów prawa materialnego wynika wprost konieczność rozstrzygnięcia danej kwestii prawnej.
Obowiązek wyjaśnienia sprawy pod względem faktycznym i prawnym należy do organu administracji publicznej prowadzącego postępowanie.
Zagadnieniem wstępnym w rozumieniu powyższego przepisu może być tylko zagadnienie prawne, którego rozstrzygnięcie należy do właściwości innego organu lub sądu i zagadnienie to może być odrębnym przedmiotem postępowania przed takim organem lub sądem. Nie chodzi więc o wyjaśnienie nawet poważnych wątpliwości dotyczących aspektów prawnych sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego, lecz o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego przez inny organ lub sąd. Z przepisu art. 97 § 1 pkt 4 wynika, że zagadnienie to nie było jeszcze przedmiotem postępowania przed właściwymi organami albo w toczącym się postępowaniu nie zapadło prawomocne (ostateczne) rozstrzygnięcie w tej kwestii. Należy ponadto przyjąć, że istnieje konieczność rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, co należy rozumieć w ten sposób, że dana kwestia prawna stała się sporna w toku postępowania administracyjnego lub przepisy prawa wymagają ustalenia stanu prawnego w danej kwestii mającej znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, a w toku postępowania okaże się, że ustalenie tego stanu może nastąpić tylko w drodze rozstrzygnięcia właściwego organu lub sądu. Innym organem w rozumieniu komentowanego przepisu nie musi być organ administracji publicznej, lecz każdy inny, z wyłączeniem sądów powszechnych, organ upoważniony do rozstrzygania kwestii prawnych. Sądem w rozumieniu tego przepisu nie jest sąd administracyjny /Wróbel A. Zakamycze 2005 Komentarz do art. 97 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II./
Powyższe rozważania dowodzą, iż zagadnieniem wstępnym nie może być wyjaśnienie okoliczności faktycznych.
Zgodnie z art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zebranie całego materiału dowodowego to zebranie dowodów dotyczących wszystkich mających znaczenia prawne dla sprawy faktów. Określenia faktów mających znaczenie dla sprawy dokonuje organ administracji publicznej w oparciu o przepisy prawa materialnego, będący podstawą prawną rozstrzygnięcia sprawy. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu jak i również uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności.
W świetle powyższych rozważań, zobowiązanie strony i oczekiwanie na przedstawienie przez nią /stronę/, wymaganego przepisem art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 21 maja 1999 roku o broni i amunicji /Dz.U. z 2004r., nr 52, poz. 525 ze zm./, orzeczenia lekarskiego, a także oczekiwanie na orzeczenie psychologiczne z tytułu wniesionego odwołania przez organ nie jest zagadnieniem prejudycjalnym, lecz elementem stanu faktycznego sprawy.
Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt. 2 - 6 ustawy. Stosownie do art. 15 ust. 5 ustawy, w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń.
W przedmiotowej sprawie ujawniła się okoliczność, iż skarżący należy do osób, o których mowa jest w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy. Wszczęte więc zostało postępowanie wobec skarżącego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni. Organ zobowiązał go do przedstawienia aktualnego zaświadczenia lekarskiego i psychologicznego. Skarżący nie dołączył w ogóle orzeczenia lekarskiego. Od złożonego orzeczenia psychologicznego organ złożył odwołanie. Organ czynił więc ustalenia faktyczne sprawy.
Konieczność dokonania ustaleń faktycznych w sprawie, a ta spoczywa na organie administracji publicznej, nie może być utożsamiana z zagadnieniem wstępnym w postępowaniu administracyjnym. Także oczekiwanie na wynik postępowania odwoławczego nie należy traktować jako kwestię prejudycjalną.
Za "rozstrzygnięcie" w rozumieniu przepisu art. 97 § 1 pkt 4 kpa uznać należy czynność prawną (procesową) organu lub sądu, o charakterze władczym i decydującym, przede wszystkim orzeczniczą, ale także rejestracyjną. Może być to zarówno czynność konstytutywna, jak i deklaratoryjna. Z pewnością wynik postępowania odwoławczego do takich nie należy. Nie ma bowiem ani charakteru władczego, ani decydującego.
Wobec braku podstawy do zawieszenia postępowania, zaskarżone postanowienie i utrzymane nim mocy postanowienie organu I instancji należało uchylić albowiem organy obu instancji naruszyły przepisy postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1) c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.