VI SA/Wa 1713/21

VI SA/Wa 1713/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-08-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Pawłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska
Joanna Wegner
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 275/22 - Wyrok NSA z 2025-09-09
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 137
art. 1.
Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 134 par. 1art. 151.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 374
art. 15 zzs ze zn. 4 ust. 3.
Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
Dz.U. 2020 poz 256
art. 145 par. 1 pkt 5, art. 145 par. 1, art. 75 par. 1, art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 151 par. 1 pkt 2, art. 64 par. 2, art. 107 par. 3, art. 11.
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2020 poz 110
art. 66 ust. 3a pkt 1, ust. 4 pkt 5, art. 73ust. 1, art. 72 ust. 1.
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pawłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Joanna Wegner po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie rejestracji pojazdu oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. nr [...](dalej "zaskarżona decyzja") Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "SKO", "Organ"), na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "Kpa") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 570), po rozpatrzeniu odwołania A. S. (dalej: "Skarżący", "Strona") od decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2020 r. nr [...] (dalej: "Organ I instancji", "Starosta"), wydanej w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej o rejestracji pojazdu i orzekającej o odmowie zarejestrowania pojazdu – utrzymał w mocy decyzję Organu I instancji.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku Skarżącego w dniu [...] września 2018 r. wydał decyzję nr [...] , którą dokonał rejestracji samochodu marki [...] , nadając mu tablice rejestracyjne o nr [...] .
Pismem z 10 marca 2020 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej w W. wystąpił do Starosty z wnioskiem o podjęcie czynności administracyjnych mających na celu wyrejestrowanie powyższego pojazdu. W uzasadnieniu wystąpienia prokuratorskiego wskazano, że w kwietniu 2019 r. funkcjonariusze policji zabezpieczyli ww. samochód osobowy, gdyż zachodziło podejrzenie, że może on pochodzić z popełnienia czynu zabronionego i mieć usunięte oznaczenia identyfikacyjne. Następnie w toku prowadzonego postępowania karnego poddano przedmiotowy pojazd badaniom mechanoskopijnym, w wyniku których biegły stwierdził, że nr identyfikacyjny nadwozia VIN o treści: [...] wykazuje cechy fabrycznego wykonania oraz nie nosi śladów przerabiania, ale numer ten znajduje się na elemencie środkowej płyty podłogowej, która została wmontowana do pojazdu niefabrycznie. Stwierdzono, że płytę podłogową środkową oraz płytę podłogową tylną wtórnie wmontowano. Tabliczka znamionowa zawierająca powtórzony numer VIN pojazdu wykazuje cechy fabrycznego wykonania, niemniej jednak tabliczka ta nosi także cechy wtórnego montażu. Numer identyfikacyjny silnika wykazuje cechy fabrycznego wykonania oraz nie nosi śladów przerabiania. Jednakże w przedmiotowym pojeździe usunięte zostały oznaczenia z elementów wyposażenia, tj. poduszki powietrznej kierowcy, poduszki powietrznej pasażera, foteli kierowcy i pasażera oraz inwertera/convertera. Ponadto prokurator poinformował Organ I instancji, iż śledztwo w przedmiotowej sprawie zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy czynu. Do swojego wystąpienia prokurator dołączył kopię opinii mechanoskopijnej z dnia [...] sierpnia 2019r. sporządzonej w Laboratorium Kryminalistycznym Komendy Stołecznej Policji, informację od [...] oraz kopię postanowienia o umorzeniu śledztwa.
Wobec powyższego Starosta, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa wydał w dniu [...] marca 2020 r. postanowienie, którym wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji samochodu marki [...] o numerze rejestracyjnym VIN [...], zakończone wydaniem w dniu [...] września 2018 r. decyzji ostatecznej o rejestracji przedmiotowego pojazdu pod numerem [...].
Następnie, w dniu [...] kwietnia 2020 r., Starosta wydał decyzję, którą uchylił własną decyzję nr [...]z [...] września 2018 r. o rejestracji pod numerem [...] na rzecz Skarżącego pojazdu marki [...] o nr VIN [...] i odmówił zarejestrowania przedmiotowego pojazdu.
W dniu 13 maja 2020 r. Skarżący wniósł odwołanie od ww. decyzji, w którym podniósł, iż przedmiotowy samochód osobowy "jest naprawiony zgodnie z technologią producenta", zaś poduszki stanowiące wyposażenie pojazdu nie mają żadnego znaczenia dla stanu technicznego auta. Ponadto Skarżący zawnioskował o oględziny pojazdu. Do odwołania Skarżący dołączył ocenę techniczną przedmiotowego pojazdu z [...] maja 2020 r. sporządzoną przez biegłego - rzeczoznawcę samochodowego.
Decyzją z [...] kwietnia 2021 r. SKO utrzymało w mocy decyzję Organu I instancji z [...] kwietnia 2020 r. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ wskazał, że na podstawie analizy dokumentów zgromadzonych w sprawie w ramach postępowania wznowieniowego, stwierdzić należy, że Organ I instancji prawidłowo ustalił, iż w sprawie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną przymiotu ostateczności okazało się bowiem, na podstawie opinii mechanoskopijnej sporządzonej przez biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji, że miała miejsce niefabryczna ingerencja w przedmiotowy pojazd, której skutkiem było usunięcie oznaczeń identyfikacyjnych pojazdu. Biegły ustalił bowiem m.in., że nr identyfikacyjny nadwozia VIN o treści: [...] znajduje się na elemencie środkowej płyty podłogowej, która została wmontowana do pojazdu niefabrycznie. Tabliczka znamionowa zawierająca powtórzony numer VIN pojazdu również nosi cechy wtórnego montażu. Ponadto w przedmiotowym pojeździe usunięte zostały oznaczenia z elementów wyposażenia, tj. poduszki powietrznej kierowcy, poduszki powietrznej pasażera, foteli kierowcy i pasażera oraz inwertera/convertera.
W związku z powyższym Organ stwierdził, że załączone przy rejestracji przez stronę skarżącą dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistych cech pojazdu, jako że nie przedstawiały rzeczywistych danych identyfikacyjnych i okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego zarejestrowania samochodu. W takim stanie rzeczy ostateczna decyzja administracyjna o rejestracji pojazdu samochodowego na podstawie takich dowodów nie mogła pozostać w zbiorze zgodnych z prawem, indywidualnych aktów z zakresu administracji publicznej.
W ocenie Organu postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało w sposób prawidłowy zarówno pod względem formalnoprawnym, jak też w sposób zasadny pod względem merytorycznym. Dokumenty rejestracyjne muszą być bowiem prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez organy i osoby do tego powołane, lecz także powinny być zgodne ze stanem faktycznym i odpowiadać rzeczywistemu stanowi rzeczy, co w niniejszej sprawie nie zaistniało. Zatem rejestracja przedmiotowego pojazdu nastąpiła na podstawie dokumentów cechujących się wadliwością. Trafnie według SKO Starosta wywiódł, że dokumenty nie odzwierciedlające rzeczywistych cech pojazdu nie mogą stanowić podstawy do zarejestrowania samochodu. Ustalenie wadliwości dokumentów, które mają być podstawą do zarejestrowania pojazdu powoduje, że organ właściwy w sprawie rejestracji samochodu nie może wydać pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, skoro takie dowody nie spełniają warunków wymaganych przy złożeniu wniosku o rejestrację pojazdu.
Organ podniósł, że w przypadku decyzji związanych, do których z całą pewnością zaliczyć należy orzeczenia w przedmiocie rejestracji pojazdów, organ nie dysponuje "luzem decyzyjnym". Ustawodawca nie pozostawił w tym przypadku sposobu rozstrzygania w sprawie uznaniu organu administracji publicznej. Wskazanie w art. 72 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020r. , poz. 110 ze zm., dalej ,,Prd") dokumentów, które są niezbędne dla dokonania rejestracji pojazdu oznacza, że postępowanie to ma cechy postępowania sformalizowanego i organ dokonujący rejestracji pojazdu zobowiązany jest wymagać nie tylko dokumentów wymienionych w tym przepisie, ale też wymagać, aby dokumenty te odzwierciedlały rzeczywisty stan faktyczny, w szczególności, aby nie wprowadzały w błąd co do danych identyfikacyjnych pojazdu. Jak słusznie zaznaczył Organ I instancji powołując się w zaskarżonej decyzji na art. 66 ust. 3a Prd pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta cechy identyfikacyjne: numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy, z zastrzeżeniem art. 66a, gdy w określonych przypadkach numery identyfikacyjne nadawane są w drodze decyzji starosty.
W ocenie SKO ujawnienie, iż dane identyfikacyjne pojazdu uwidocznione na tych częściach pojazdu, które zostały wtórnie, a nie fabrycznie wmontowane w pojazd powoduje, że istotnie wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji o zarejestrowaniu pojazdu, nieznane organowi administracji, który wydał decyzję o rejestracji, a które to okoliczności zostały potwierdzone późniejszą opinią biegłego z Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji. Zważywszy na źródło pozyskania opinii przez organy orzekające (od Prokuratora), podmiot ją sporządzający (biegły ze specjalności badania mechanoskopijne), jej treść wraz z fotografiami dokumentującymi ustalony stan faktyczny oraz uzasadnienie, a także wydanie jej po szczegółowych badaniach pojazdu z udziałem także drugiego biegłego opiniującego/autoryzującego, to należało uznać, iż przedmiotowa opinia stanowiła wystarczającą podstawę do przyjęcia, że miała miejsce niefabryczna ingerencja w pojazd rzutująca na kwestie związane z oznaczeniem danych identyfikacyjnych pojazdu. Zasadnie zatem Organ I instancji przyjął, że wyniki tych badań utrwalone w opinii uzasadniały uznanie, iż zaistniała podstawa wznowienia postępowania. Uzyskana opinia rzeczoznawcy nie tylko uprawniała do przyjęcia zaistnienia podstawy wznowienia, ale też do ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy we wznowionym postępowaniu, skutkiem czego zasadnie uchylono dotychczasową decyzję o rejestracji, jak i odmówiono rejestracji pojazdu. W oparciu o tę opinię sprawa została bowiem dostatecznie wyjaśniona do rozstrzygnięcia merytorycznego - w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu we wznowionym postępowaniu. Zważywszy na charakter tej opinii nie było potrzeby podejmowania z urzędu przez organy dalszych czynności procesowych zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tym bardziej, że w toku śledztwa prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w W. nie ujawniono kto dokonał niefabrycznej ingerencji w przedmiotowy pojazd.
Skarżący, w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, decyzji SKO zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 145 § 1 pkt 5 w zw. art 7, art. 9, art 64 § 2, art. 77 § 1, art 80, art 107 § 3 Kpa poprzez zaniechanie zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego dostępnego materiału dowodowego, z pominięciem argumentów Strony zawartych w odwołaniu, dokumentacji dołączonej do odwołania a mianowicie oceny technicznej pojazdu z [...] maja 2020 r., sporządzonej przez biegłego sądowego i nieprzeprowadzenie oględzin pojazdu, skutkujących błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że pominięto jego argumenty zawarte w odwołaniu, nie odniesiono się do dokumentacji dołączonej do odwołania a mianowicie oceny technicznej pojazdu z dnia [...] maja 2020 r. sporządzonej przez biegłego sądowego, a przede wszystkim nie przeprowadzono oględzin pojazdu, co doprowadziło do błędnego ustalenia stanu faktycznego sprawy.
Jak wskazał Skarżący, ostatecznie postanowienie pod względem uzasadnienia faktycznego, jak i prawnego rzutuje brakiem racjonalnego uzasadnienia stanowiska Organu, poprzez co ewidentnie naruszono art. 107 § 3 Kpa. Prawidłowo zredagowane, pod względem merytorycznym i prawnym, uzasadnienie decyzji administracyjnej ma podstawowe znaczenie dla stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 Kpa, a realizowanej na podstawie art. 107 § 3 Kpa. Jak wyjaśniła Strona, mocą przywołanej zasady Organ jest zobowiązany do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Uzasadnienie decyzji winno być elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia. W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji Organu I instancji oraz zwrot kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021, poz.137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej ,,Ppsa").
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest decyzja mocą której Organ, w ramach wznowionego postępowania administracyjnego, rozstrzygnął o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty [...] z 25 września 2018r. o rejestracji na rzecz Skarżącego pojazdu marki [...] o nr VIN [...] i odmowie zarejestrowania przedmiotowego pojazdu.
Zaskarżona decyzja została wydana na skutek wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego wspomnianą decyzją Starosty [...] z uwagi na zaistnienie przesłanki wskazanej w art. 145 § 1 pkt 5 Kpa przewidującej wznowienie postępowania gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję.
Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych. Co istotne, celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Wskazać również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Omawiana instytucja ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją administracyjną, tylko wówczas, gdy postępowanie przed organami administracji publicznej było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi m.in. w art. 145 § 1 Kpa.
Jak wynika z akt postępowania administracyjnego (pisma Prokuratury Rejonowej w W. z 10 marca 2020r. i załączonej do niej Opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji wydanej na podstawie przeprowadzonych badań mechanoskopijnych z [...] sierpnia 2019r. , dalej ,,Opinia"), już po uzyskaniu przez decyzję rejestracyjną przymiotu ostateczności wyszło na jaw, że numer identyfikacyjny nadwozia pojazdu ([...]) wskazuje cechy fabrycznego wykonania i nie nosi śladów przerabiania. Tym niemniej numer ten znajduje się na elemencie płyty podłogowej środkowej, która została wmontowana do pojazdu niefabrycznie. Podczas przeprowadzonych badań stwierdzono bowiem szereg rozległych prac w obrębie łączenia płyty podłogowej środkowej z sąsiadującymi elementami karoserii tj. występują spoiny spawalnicze, ślady szlifowania elementów, wtórnie nakładana mastyka oraz wtórne lakierowanie. Ponadto przeprowadzenie niefabrycznych prac stwierdzono także wzdłuż obu stron, przy łączeniu płyty podłogowej z progami (lewym i prawnym) biegnącymi pod kokpit. Spawy i niefabryczne łączenia stwierdzono także w przedziale bagażowym pojazdu w obrębie płyty podłogowej tylnej przy ścianach wewnętrznych boków pojazdu oraz przy tylnym pasie. Zakres zaś przeprowadzonych prac uprawnia, zgodnie z treścią Opinii, do wnioskowania, że płyty podłogowe (tylna oraz środkowa) niefabrycznie wmontowano w karoserię pojazdu. Ponadto, stwierdzone zostało, że tabliczka znamionowa zawierająca powtórzony VIN pojazdu wskazuje cechy fabrycznego wykonania przy czym także została wtórnie zamontowana (przeklejona). W pojeździe zamontowane zostały także elementy wyposażenia, po których możliwe byłoby ustalenie tożsamości pojazdu u producenta, z tym że usunięto ich oznaczenia (poduszki powietrzne kierowcy i pasażera, poduszki foteli, inwerter/converter) lub ich nie stwierdzono (poduszki powietrzne kurtynowe (lewa i prawa)). W tym stanie rzeczy zasadne staje się wnioskowanie Organu, że w przypadku przedmiotowego pojazdu doszło do wtórnej, niefabrycznej ingerencji w te części pojazdu na których uwidocznione zostały jego dane identyfikacyjne. Przy uwzględnieniu stwierdzonej w Opinii okoliczności niefabrycznego łączenia płyty podłogowej z karoserią pojazdu i usunięcia oznaczeń z elementów wyposażenia umożliwiających ustalenie tożsamości pojazdu, zasadnym staje się zatem wniosek o zaistniałym naruszeniu tożsamości pojazdu. Oznaczenia identyfikujące ten pojazd, pochodzące z jednej jego części, nie mogą bowiem służyć identyfikacji całego nowego złożonego pojazdu. Taki pojazd nie spełnia wymagania określonego w art. 66 ust. 3a pkt 1 i ust. 4 pkt 5 Prd, który stanowi, że pojazd uczestniczący w ruchu powinien posiadać nadane przez producenta dane identyfikacyjne (numer VIN albo numer nadwozia, podwozia lub ramy) a wymiana nadwozia pojazdu posiadającego te dane identyfikacyjne jest zabroniona.
Należy zwrócić uwagę, że przepisy Prd precyzyjnie określają zasady rejestracji pojazdów samochodowych i dopuszczenia ich do ruchu. Zgodnie z postanowieniem art. 73 ust. 1 tej ustawy, rejestracji pojazdu dokonuje się na wniosek właściciela, a do zarejestrowania niezbędne jest przedstawienie odpowiednich dokumentów (art. 72 ust. 1 Prd).
W myśl art. 72 ust. 1 Prd rejestracji pojazdu dokonuje się na podstawie m.in. dowodu własności pojazdu, karty pojazdu, dowodu rejestracyjnego. W razie niespełnienia przewidzianych prawem warunków, to jest nieprzedłożenia wymaganych, lub przedłożenia niewiarygodnych dokumentów, nie może nastąpić rejestracja pojazdu. Wspomniane dowody muszą być prawdziwe nie tylko w znaczeniu formalnym, czyli sporządzone przez powołane do tego organy lub osoby, lecz także zgodne ze stanem faktycznym – prawdziwe (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 1998 r., sygn. akt II SA 32/98, LEX Nr 41680 oraz z 25 stycznia 2000 r., sygn. akt II SA 2506/99, LEX Nr 55319).
Podstawą rejestracji pojazdu mogą być zatem wyłącznie dokumenty zawierające dane identyfikacyjne konkretnego pojazdu, zgodne z tabliczką znamionową zainstalowaną fabrycznie przez producenta lub zmienioną zgodnie z prawem. W ocenie Sądu w przypadku gdy dochodzi do wtórnego montażu elementu pojazdu zawierającego jego oznaczenia identyfikacyjne, dokumenty, w oparciu o które pojazd został zarejestrowany, a w których dane te były zawarte, nie mogą stanowić podstawy do rejestracji samochodu. W takim przypadku zawierają one dane nieautentyczne (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 12 kwietnia 2018r., sygn. akt III SA/Gd 1009/17).
Z taką sytuacja mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Z treści Opinii wynika bowiem, że doszło do usunięcia i wtórnego niefabrycznego zamontowania wspomnianych elementów. W tym stanie rzeczy brak podstaw do przyjęcia, że został spełniony warunek nadania przez producenta cech identyfikacyjnych pojazdu, o których mowa w art. 66 ust. 3a pkt 1 Prd.
W ocenie Sądu, w realiach sprawy zasadnie uznano, że stwierdzone okoliczności faktyczne, są okolicznościami istniejącymi w dniu wydania decyzji, a nieznanymi organowi, który ją wydał (art. 145 § 1 pkt 5 Kpa). Okoliczności te powodują, że oznaczenie identyfikacyjne pojazdu, zawarte w treści złożonych przez Skarżącego dokumentów oraz w wydanym w oparciu o nie dowodzie rejestracyjnym są wadliwe, niezgodne z rzeczywistym stanem rzeczy. Ze względu na brak wymaganych art. 72 ust. 1 Prd dokumentów, które zawierałyby w swej treści autentyczne, nadane przez producenta numery identyfikacyjne pojazdu, zasadnie doszło mocą zaskarżonej decyzji do uchylenia decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu i odmowy jego rejestracji.
W ocenie Sądu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że zgodnie z art. 75 § 1 Kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Nie ma tym samym żadnych przeszkód aby dowody zgromadzone w postępowaniu karnym, które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy w postępowaniu administracyjnym, stanowiły dowód w takim postępowaniu. Nie ma również potrzeby przeprowadzania ponownego postępowania dowodowego w tym samym zakresie. Taka sytuacja zachodziła w niniejszej sprawie. Organy oparły się bowiem na Opinii Laboratorium Kryminalistycznego Komendy Stołecznej Policji wykonanej przez biegłych z zakresu badań mechanoskopijnych. Opisane w Opinii badanie i załączona dokumentacja fotograficzna została szczegółowo omówiona a wnioski w niej zawarte są jednoznaczne i nie budzą wątpliwości. Organy nie miały zatem podstaw aby przedmiotową Opinię zakwestionować czy też przeprowadzać dodatkowe oględziny pojazdu. W tym zakresie należy wskazać, że na potrzeby prowadzonego postępowania Strona złożyła wraz z odwołaniem ocenę techniczną przedmiotowego pojazdu z [...] maja 2020r., której przedmiotem było odczytanie numeru identyfikacyjnego pojazdu (VIN) i ocena jego poprawności oraz ocena stanu technicznego pojazdu. Jak wynika z treści tej opinii została ona sporządzona w wyniku dokonanych oględzin i inspekcji pojazdu. Obie opinie tj. zarówno ta sporządzona przez Laboratorium Kryminalistyczne Komendy Stołecznej Policji, jak i opinia przedłożona przez Skarżącego, są zgodne co do tego, że oznaczenie identyfikacyjne VIN jest oznaczeniem pozbawionym niefabrycznej ingerencji. Analogiczne także są wnioski co do stanu tabliczki znamionowej tj. że zawiera powtórzony VIN pojazdu o cechach fabrycznego wykonania i że została powtórnie wmontowana. Sąd zauważa, że wbrew stanowisku Skarżącego jakiemu dał wyraz w odwołaniu istota sprawy nie dotyczy tego, czy pojazd był sprawny technicznie. To zaś stało się przedmiotem opinii przez nią przedłożonej. Kwestią zasadniczą jest bowiem to, iż doszło do wtórnej, nieuprawnionej ingerencji w pojazd poprzez niefabryczne wmontowanie części elementów zawierających oznaczenie identyfikacyjne. Nadto, w przedmiotowym pojeździe wskazane w Opinii elementy wyposażenia, po których można byłoby ustalić tożsamość pojazdu u producenta zostały usunięte.
Sąd podkreśla, że Opinia sporządzona została oparta na badaniach przeprowadzonych okiem nieuzbrojonym oraz za pomocą przyrządów optyczno-powiększających, odczynników chemicznych, miernika grubości powłok lakierniczych [...] nr [...] i urządzeniem diagnostycznym [...] nr [...] . Biorąc pod uwagę zastosowane metody badawcze, szczegółowość opisu oraz okoliczność, że została ona sporządzona w istocie przez dwóch biegłych (wykonującego badania i osobę opiniującą/autoryzującą) zasadnie Organ uznał, że jest ona w pełni przydatna dla potrzeb prowadzonego postępowania i w oparciu o poczynione w niej ustalenia wymagające wiedzy specjalistycznej należy oprzeć rozstrzygnięcie wydawane w sprawie. Opinia przedstawiona przez Stronę nie posiada tych walorów, nadto jak wynika z jej treści ukierunkowana została przede wszystkim na odczytanie numeru identyfikacyjnego VIN, ocenę jego poprawności oraz ocenę stanu technicznego pojazdu.
W tym stanie rzeczy nie okazały się zasadne, bliżej nieuzasadnione przez Skarżącego, zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. W świetle bowiem ujawnionych faktów Organ właściwe przyjął, że zaszły podstawy do wznowienia postępowania w sprawie rejestracji pojazdu i następnie wydania rozstrzygnięcia w oparciu o art. 151 §1 pkt 2 Kpa.
Sąd nie znajduje także podstaw dla przyjęcia zasadności zarzutu naruszenia art. 9 Kpa. Skarżący nie przedstawił argumentów na jego uzasadnienie. Jak należy domniemywać Strona opiera swoje stanowisko w tym zakresie na zaniechaniu po stronie Organu określonego aktu staranności związanego z należytym i wyczerpującym informowaniu jej o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Sąd potwierdza, że w toku postępowania nie były wysyłane do Strony pisma, które świadczyłyby o tym, że Organ kieruje je do Skarżącego w celu realizacji wspomnianego obowiązku. Tym niemniej wiedzę o tym, jakie okoliczności faktyczne i prawne przesądziły o wznowieniu postępowania w sprawie rejestracji pojazdu i z jakich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy one wynikają Skarżący posiadł w wyniku zapoznania się z treścią postanowienia o wznowieniu postępowania z [...] marca 2020r., doręczonego mu w dniu [...] marca 2020r.,. Z tego też względu Sąd stanął na stanowisku, że nie doszło do naruszenia wspomnianego przepisu prawa w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie zasługuje na uwzględnienie także zarzut naruszenia art. 64 § 2 Kpa albowiem przepis ten nie miał zastosowania w sprawie.
Zdaniem Sądu Organ nie naruszył również przepisu art. 107 § 3 w związku z art. 11 Kpa w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Organ przedstawił stan faktyczny sprawy i w odniesieniu do poczynionych w tym zakresie ustaleń wyjaśnił potrzebę zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i uchylenia decyzji o rejestracji pojazdu (art. 151 § 1 pkt 2 Kpa). W zaskarżonej decyzji (str. 6) Organ ustosunkował się także do zarzutów odwołania.
Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, nie stwierdzając naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ani naruszenia przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 Ppsa oddalił skargę.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów, stosownie do zarządzenia Przewodniczącego Wydziału VI Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 lipca 2021r. oraz zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.).