VI SA/Wa 1702/12

VI SA/Wa 1702/12 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-12-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2012-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6461 Wynalazki
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
art. 13 ust. 2, art. 24, art. 25 ust. 1, ust. 2 i 3, art. 26, art. 27, art. 33 ust. 4, i 6, art. 89, art. 255 ust. 1 pkt 1, ust. 4, art. 255(1) ust. 1, ust. 3 pkt 2-5, art. 246 ust. 1, art. 315 ust. 3
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek oddala skargę
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (w skrócie: UP) decyzją z dnia
[...] grudnia 2011 r., nr [...] oddalił wniosek L. S.A. z siedzibą w W. (dalej: wnioskodawca, skarżący) o unieważnienie patentu na wynalazek
pt.: "Przenośnik taśmowy oraz sposób eksploatacji przenośnika" o numerze [...] udzielonego na rzecz [...] [...] [...] P. S.A. z siedzibą w P.(dalej: uprawniony), na podstawie art. 24, art. 26 oraz
art. 27 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej
(Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.) oraz art. 98 k.p.c. w zw.
z art. 256 ust. 2 p.w.p.
Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w oparciu o następujące ustalenia:
W dniu [...] października 2010 r. L. S. A. z siedzibą w W. wniosła do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek pt. "Przenośnik taśmowy oraz sposób eksploatacji przenośnika" o numerze [...] udzielonego na rzecz [...] [...] [...] P. S.A. z siedzibą w P.
Interes prawny, o którym mowa w art. 89 ust. 1 p.w.p. wnioskodawca uzasadnił tym, że uprawniony z patentu wezwał go do zaprzestania rzekomego naruszania patentu na sporny wynalazek, a także tym, że przed Sądem Okręgowym w K., sygn. akt [...] toczy się przeciwko niemu postępowanie z powództwa uprawnionego z patentu.
Zdaniem wnioskodawcy patent na sporny wynalazek został udzielony na rzecz uprawnionego z naruszeniem art. 24, art. 25, art. 26 p.w.p. oraz wskazanym na rozprawie przed UP w dniu [...] listopada 2011 r. - art. 27 p.w.p.
Na okoliczność tego, że sporny wynalazek w dacie zgłoszenia nie spełniał wymogów zawartych w w/w przepisach wnioskodawca przedłożył do akt następujące dokumenty: zgłoszenie wynalazku nr [...], opis patentowy nr [...], opis patentowy nr [...], schemat i rysunek przenośnika taśmowego Janina PIOMA 1000 oraz trzy zdjęcia w/w przenośnika, publikację: Centrum Konstrukcyjno-Technologiczne Maszyn Górniczych, Poradnik nr 315 pt. "Przenośniki taśmowe Gwarek - 1200, Gwarek - 1400, Katalog części, Gliwice, 1979, publikację: J. Antoniak pt. "Urządzenia i systemy transportu podziemnego w kopalniach", Wyd. Śląsk, Katowice 1990 r., str. 139, publikację: J. Antoniak pt. "Obliczenia przenośników taśmowych", Gliwice, 1992 r., str. 123, publikację: T. Żur, M. Hardygóra pt. "Przenośniki taśmowe w górnictwie", Katowice 1996 r. str. 372.
Następnie wnioskodawca przedłożył do akt sprawy nowe dowody na okoliczność niespełnienia przez sporny wynalazek ustawowych warunków wymaganych do udzielenia patentu, jak: opis patentowy nr [...], opis patentowy nr [...] i [...] oraz zgłoszenia polskich wynalazków nr [...], nr [...] oraz nr [...], opinię L. H. z dnia [...] listopada 2010 r.
Uprawniony w piśmie z dnia [...] grudnia 2010 r. stanowiącym odpowiedź na omawiany wniosek podniósł, że materiał dowodowy przedstawiony przez wnioskodawcę nie dokumentuje braku nowości, ponieważ żadne z rozwiązań, a zwłaszcza rozwiązania wskazane w opisach patentowych nr [...] i nr [...] nie są tożsame z rozwiązaniem ze spornego patentu.
Podobnie, zarzut braku poziomu wynalazczego uprawniony uznał za bezpodstawny, ponieważ wnioskodawca stawiając taki zarzut nie wykazał zasadności swoich stwierdzeń.
Na rozprawie w dniach [...] sierpnia 2011 r. i [...] listopada 2011 r. strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie. Ponadto został przeprowadzony dowód z zeznań świadków: A. H. oraz R. J.
Organ zauważył, że stosownie do art. 89 ust. 1 p.w.p. patent na wynalazek może być unieważniony na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania patentu.
Organ, odwołując się do definicji strony sformułowanej przez art. 28 k.p.a. w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. uznał, że wnioskodawca ma interes prawny, skoro uprawniony wezwał go do zaprzestania naruszania jego praw wyłącznych, a ponadto między stronami toczy się postępowanie sądowe przed Sądem Okręgowym w K. o ochronę prawa z patentu i o zwalczanie nieuczciwej konkurencji.
Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku, UP uznał, iż w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie patent na sporny wynalazek został udzielony zgodnie z art. 24, art. 25, art. 26 i art. 27 .p.w.p., tj. już w dacie zgłoszenia spełniał ustawowe wymogi nowości, poziomu wynalazczego oraz przemysłowej stosowalności.
Organ zauważył, że zgodnie z art. 24 p.w.p. patenty są udzielane - bez względu na dziedzinę techniki - na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. W myśl zaś art. 25 ust. 1 p.w.p. wynalazek uważa się za nowy, jeśli nie jest on częścią stanu techniki. Zgodnie z art. 25 ust. 2 p.w.p. przez stan techniki rozumie się wszystko to, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnione w inny sposób. Przepis art. 25 ust. 3 p.w.p. stanowi natomiast, że za stanowiące część stanu techniki uważa się również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie.
Organ stwierdził, że analiza merytoryczna spornego wynalazku oraz przeciwstawionych rozwiązań wskazuje na to, że zastrzegane w zastrzeżeniach patentowych środki techniczne różniły się w istotny sposób od środków technicznych zastrzeganych w załączonych do wniosku opisach patentowych oraz od rozwiązań przedstawionych w pięciu w/w publikacjach.
Wnioskodawca nie wskazał i nie uzasadnił, który z ośmiu przeciwstawionych opatentowanych wynalazków lub z trzech zgłoszonych wynalazków świadczy o braku nowości spornego wynalazku.
Organ stanął na stanowisku, że żaden z przeciwstawionych wynalazków nie świadczył o braku nowości spornego wynalazku, różniły się one bowiem w istotny sposób między sobą, a zwłaszcza różniły się od spornego wynalazku. W spornym wynalazku zastrzeżono środki techniczne, których nie zastrzegały przeciwstawione rozwiązania (np. rozwiązania objęte patentami nr [...] czy nr [...]), a mianowicie urządzenie napinające (11), które sprzęgnięte jest z bębnem pętlicowego zasobnika zanapędowego (8).
Zeznania świadków A. H. oraz R. J. także miały świadczyć o tym, że sporny wynalazek już w dacie zgłoszenia w UP spełniał wymóg nowości, o którym mowa w art. 25 ustawy p.w.p.
Wnioskodawca nie uzasadnił oraz nie wskazał żadnego dowodu na brak nowości rozwiązania zastrzeganego w zastrzeżeniu niezależnym nr 3 dotyczącym sposobu eksploatacji przenośnika.
Urząd Patentowy nie podzielił argumentacji załączonej do akt sprawy opinii L. H. z dnia [...] listopada 2010 r.
Zgodnie bowiem z 34 ust. 2 p.w.p. kilka wynalazków ujętych w jednym zgłoszeniu spełnia wymóg jednolitości, jeśli połączenie ich ze sobą opiera się na jednej lub wielu wspólnych bądź wzajemnie sobie odpowiadających cechach technicznych spośród tych, które określają zastrzegane wynalazki i decydują o wkładzie wnoszonym przez nie do stanu techniki.
Organ stwierdził, że zastrzeżenia nr 1 i nr 2 dotyczące rozwiązania w kategorii urządzenie oraz nr 3 dotyczące sposobu eksploatacji przenośnika są połączone wspólną ideą wynalazczą, zastrzegane w zastrzeżeniach niezależnych nr 1 i nr 3 środki techniczne są tożsame i zgodnie z art. 33 ust. 3 p.w.p. całkowicie poparte opisem spornego wynalazku.
W związku z powyższym zgłoszenie spornego wynalazku było zgłoszeniem jednolitym, a zastrzegane w zastrzeżeniu nr 3 rozwiązanie dotyczące sposobu spełniało wymóg zarówno nowości zawarty w art. 25 p.w.p., posiadało poziom wynalazczy określony w art. 26 p.w.p. oraz nadawało się do przemysłowego stosowania zgodnie z art. 27 p.w.p.
W ocenie UP analiza merytoryczna spornego wynalazku wskazywała, że spełnia on także wymóg określony w art. 26 p.w.p., który stanowi, że wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki.
Zgodnie z orzecznictwem, UP pod pojęciem "znawcy" rozumiał fachowca z danej dziedziny, specjalistę, osobę zajmującą się w sposób profesjonalny daną dziedziną techniki. Nie znalazł organ powodu, aby wymagać od znawcy ponadprzeciętnej znajomości danego zagadnienia. Znawca dokonywać powinien swojej oceny na podstawie stanu techniki, przy czym odmiennie niż przy badaniu nowości, ocena ta nie może ograniczać się do prostego sprawdzenia, czy dane rozwiązanie w stanie techniki występuje. Znawca musi przeanalizować inne, znane rozwiązania i zbadać czy zgłoszone rozwiązanie wynika z rozwiązań już znanych.
Ocena poziomu wynalazczego powinna dotyczyć zgłoszonego rozwiązania jako całości. Możliwe jest bowiem przyznanie poziomu wynalazczego rozwiązaniu składającemu się z cech technicznych, które oddzielnie są oczywiste, natomiast gdy ich połączenie ma charakter twórczy i daje nowy efekt.
Załączony do akt sprawy dowód mający świadczyć o braku poziomu wynalazczego, tj. opinia porównawcza przeciwstawionych rozwiązań i zastrzeganego rozwiązania rzecznika patentowego L. H. z dnia [...] listopada 2010 r. sprowadzała się do oceny kryterium nowości zastrzeganych środków technicznych. Autor powyższej opinii cytując część opisu patentowego dotyczącej zalet spornego wynalazku przyznał, że zastosowanie w przenośniku taśmowym, tak jak w przedmiotowym wynalazku dwóch nowych środków technicznych: pomocniczego pętlicowego zasobnika taśmy i zasobnika pętlicowego zanapędowego skutkowało nowym efektem, tj. zapobieganiom przewisom taśmy podczas hamowania przenośnika.
Porównując sporne rozwiązanie z rozwiązaniem (rysunkiem) przeciwstawionego przenośnika JANINA PIOMA 1000, UP uznał, że różnią się one w sposób istotny. W przenośniku chronionym patentem nr [...] napinanie taśmy ma niezależne (odrębne) zasilanie zewnętrzne, za pomocą siłowni hydraulicznej, natomiast w przeciwstawionym przenośniku JANINA znajduje się stacja napinająca nadążna, która nie posiada odrębnego napędu własnego, wykorzystując moc napędu
głównego.
W świetle powyższego organ stwierdził, że także zarzut braku poziomu wynalazczego spornego wynalazku jest bezzasadny.
Co do dodatkowego zarzutu wnioskodawcy braku przemysłowego stosowania spornego wynalazku chronionego patentem nr [...], o którym mowa w art. 27 p.w.p. organ zauważył, że wszystkie przeciwstawione rozwiązania (np. o numerach [...] lub [...]) zostały przedstawione w sposób bardzo schematyczny. Zgodnie bowiem z art. 31 ust. 2 ustawy p.w.p. zgłoszenie powinno zawierać rysunki niezbędne do zrozumienia wynalazku, w myśl zaś art. 33 ust. 6 p.w.p., rysunki, powinny w sposób czytelny, w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym, bez tekstu, z wyjątkiem pojedynczych wyrazów, gdy są one konieczne.
Przy ocenie ujawnienia wynalazku decydujące znaczenie ma opis wynalazku, zwłaszcza jego część dotycząca istoty wynalazku oraz zastrzeżenia patentowe poparte opisem.
Zgodnie z orzecznictwem ujawnienie musi obejmować istotę rozwiązania i zastrzegać wszystkie środki techniczne niezbędne do osiągnięcia zamierzonego celu. Zgłoszenie zawierające opis nie ujawniający istoty wynalazku oraz zastrzeżenia patentowe nie zastrzegające środków technicznych konstytuujących wynalazek nie pozwalały na ustalenie zakresu żądanej ochrony patentowej i udzielenia patentu.
Organ stwierdził, że sporny wynalazek w sposób wyczerpujący i zrozumiały przedstawia istotę rozwiązania, a zastrzeżenia patentowe zastrzegały wszystkie niezbędne środki do jego realizacji.
W świetle powyższego, przy braku przekonywujących argumentów ze strony wnioskodawcy, organ uznał, że sporny wynalazek spełnia wymóg z art. 27 p.w.p. i nadaje się do przemysłowego stosowania.
W tej sytuacji UP uznał, że wniosek o unieważnienie patentu na sporny wynalazek nr [...] z powodu braku nowości, braku poziomu wynalazczego oraz braku przemysłowej stosowalności wynikających z art. 25, art. 26 i art. 27 ustawy p.w.p. jest niezasadny.
Rozstrzygając zaś wniosek o zwrot kosztów postępowania, UP zastosował art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p.
W skardze na powyższą decyzję skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie L. S.A. z siedzibą w W. wnosił o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:
1) art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej: "k.p.a.") w zw. z art. 252 p.w.p. poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji niewyczerpujące zebranie oraz rozpatrzenie materiału dowodowego, wskutek nierozpatrzenia całego materiału dowodowego, pominięcie dowodu z zeznań świadków lub ich wybiórcze potraktowanie,
3) art. 24 p.w.p. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie przez UP spełnianie przez sporny wynalazek przesłanki nowości i nieoczywistości.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 i uszczegółowioną w art. 77 § 1 k.p.a., UP powinien był zbadać dowody nie tylko zgłoszone przez strony, ale i te znane organowi z urzędu, co nakazuje art. 77 § 5 k.p.a. Chodziło o te dowody, którymi UP dysponuje w ramach prowadzonej działalności, niedostępne dla stron postępowania. W przypadku zakwestionowania ustawowych przesłanek warunkujących udzielenie patentu, powinien z urzędu przeprowadzić ponowne badanie stanu techniki lub przynajmniej odwołać się do tego badania przeprowadzonego na etapie postępowania zgłoszeniowego, z uwagi na to, że od daty zgłoszenia spornego wynalazku nastąpił istotny rozwój narzędzi informatycznych do badania baz danych.
Organ skrótowo, wybiórczo i w dowolny sposób ocenił zeznania świadków wybitnych fachowców w dziedzinie przenośników taśmowych: R. J. i A. H. Nie odniósł się bowiem do zdecydowanie większej części ich zeznań, wskazujących, że sporny wynalazek nie posiada poziomu wynalazczego.
Nadto organ nie wykazał, w jakim aspekcie lub w jakich elementach zastosowana w wynalazku konfiguracja nieoczywistych elementów była nieoczywista. Organ nie odniósł się do specyfiki urządzeń typu przenośnik taśmowy, które są urządzeniami składanymi z gotowych elementów i dostosowanymi do konkretnego wyrobiska. Urządzenie według spornego wynalazku wykorzystało rozwiązania powszechnie znane i stosowane w górnictwie i transporcie wiele lat przed datą zgłoszenia. Organ nie wykazał w żadnym razie twórczego połączenia znanych elementów. Co więcej UP jako przesłankę nieoczywistości wskazał brak określonych elementów składowych; brak kołowrotu i ogranicznika nastawnego.
Zdaniem skarżącego rozwiązanie objęte spornym wynalazkiem zostało zastosowane w przenośniku taśmowym JANINA PIOMA 1000, a tym samym zostało upublicznione w 1991 r., co niweczy nowość zgłoszonego rozwiązania. Zastosowana w spornym siłownia hydrauliczna jest urządzeniem znanym od wielu lat, a przy tym zostało ujęte jej zastosowanie w zastrzeżeniu zależnym, co oznacza, że było to rozwiązanie przykładowe, jeden z wariantów, a nie istotne. Cechy, które decydują o poziomie wynalazczym bowiem winny być zawarte w zastrzeżeniu niezależnym. W tym zakresie skarżący odwołał się także do art. 33 ust. 4 p.w.p. i § 8 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 września 2001 r. w sprawie dokonywania i rozpatrywania zgłoszeń wynalazków i wzorów użytkowych (Dz. U. Nr 102, poz. 1119).
Zatem kwestionowane rozwiązanie od rozwiązania zastosowanego w przenośniku JANINA PIOMA 1000 różni się tylko cechą, która ma charakter opcjonalny i wariantowy.
Skarżący podkreślił, że przede wszystkim zarzucał spornemu rozwiązaniu brak nieoczywistości. Organ nie wykazał, które konkretnie środki techniczne uznał za przesądzające o posiadaniu poziomu wynalazczego przez zaskarżony wynalazek.
Urząd Patentowy RP w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.
Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.").
Badając skargę L. S.A. według powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.
Przedmiotem rozpatrzenia jest decyzja Urzędu Patentowego RP oddalająca wniosek o unieważnienie patentu na wynalazek "Przenośnik taśmowy oraz sposób eksploatacji przenośnika" nr [...] (nr zgłoszenia [...]) przysługujący uprawnionemu.
W myśl art. 89 p.w.p. patent może być unieważniony w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do jego uzyskania.
Kwestia istnienia interesu prawnego wnioskodawcy w kontrolowanym postępowaniu pozostawała bezsporna.
Natomiast co do ustawowych warunków wymaganych do uzyskania patentu, zgodnie z art. 315 ust. 3 p.w.p. ocenia się je według przepisów obowiązujących w dniu zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym.
Sporny patent został zgłoszony w dniu [...] maja 2002 r., zatem warunki ustawowe do uzyskania patentu mogły zostać ocenione według przepisów obowiązujących w dacie zgłoszenia, tj. zgodnie z przepisami ustawy – Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2001 r. Nr 45, poz. 508). Organ powołał się na brzmienie ustawy – Prawo własności przemysłowej opublikowanej w Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm. Jednakże powołanie się przez UP na późniejszą wersję ustawy o wynalazczości nie miało wpływu na wynik postępowania, gdyż ustawowe warunki do uzyskania patentu określone w art. 24, 25, 26 i 27 p.w.p. w zasadzie nie uległy zmianie, albowiem zostało jedynie zmienione brzmienie art. 24 poprzez dodanie "- bez względu na dziedzinę techniki -", które to sformułowanie nie wpłynęło na treść definicji wynalazku. Stosownie do treści art. 24 p.w.p., według pierwotnego brzmienia, patenty są udzielane na wynalazki, które są nowe, posiadają poziom wynalazczy i nadają się do przemysłowego stosowania. Wynalazek uważa się za nowy, zgodnie z art. 25 ust. 1 p.w.p., jeśli nie jest on częścią stanu techniki czyli wszystkiego tego, co przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo do uzyskania patentu, zostało udostępnione do wiadomości powszechnej w formie pisemnego lub ustnego opisu, przez stosowanie, wystawienie lub ujawnienie w inny sposób, jak również informacje zawarte w zgłoszeniach wynalazków lub wzorów użytkowych, korzystających z wcześniejszego pierwszeństwa, nieudostępnione do wiadomości powszechnej, pod warunkiem ich ogłoszenia w sposób określony w ustawie (art. 25 ust. 2 i 3 p.w.p.). Zasadę oznaczania pierwszeństwa do uzyskania patentu reguluje art. 13 ust. 1 p.w.p. Stanowi on, iż, z zastrzeżeniem art. 14 i 15 p.w.p, pierwszeństwo do uzyskania patentu oznacza się według daty zgłoszenia wynalazku w Urzędzie Patentowym. Generalnie zgłoszenie uważa się za dokonane w dniu, w którym wpłynęło ono do UP (art. 13 st. 2 p.w.p.).
Z kolei wynalazek uważa się za posiadający poziom wynalazczy, jeżeli wynalazek ten nie wynika dla znawcy, w sposób oczywisty, ze stanu techniki (art. 26 ust. 1 p.w.p.).
Natomiast, zgodnie z art. 27 p.w.p. wynalazek uważany jest za nadający się do przemysłowego stosowania, jeżeli według wynalazku może być uzyskiwany wytwór lub wykorzystywany sposób, w rozumieniu technicznym, w jakiejkolwiek działalności przemysłowej, nie wykluczając rolnictwa.
Zatem przy rozpatrywaniu wniosku o unieważnienie, przy ocenie cech rozwiązania jako wynalazku należało brać pod uwagę stan techniki znany w dacie zgłoszenia wynalazku do UP.
Odnośnie zasad postępowania, postępowanie o unieważnienie patentu toczy się w trybie postępowania spornego, w myśl art. 255 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Rozstrzyganie spraw w trybie postępowania spornego następuje w granicach wniosku i organ jest związany podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę, na podstawie art. 255 ust. 4 p.w.p. Postępowanie to wszczyna się tylko na pisemny wniosek (art. 2551 ust. 1 p.w.p.), który powinien zawierać m.in.: zwięzłe przedstawienie sprawy, wyraźnie określone żądanie, wskazanie podstawy prawnej; wskazanie środków dowodowych (art. 2551 ust. 3 pkt 2 – 5 p.w.p.). Zatem unieważnienie patentu następuje w trybie postępowania spornego, mającego charakter kontradyktoryjny (wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r., sygn. akt II GSK 978/08, opubl., Lex nr 563515).
Oznacza to, że UP związany jest granicami żądania i podstawą prawną wskazaną przez skarżącego. W tej sytuacji uprawniony nie musi niczego udowadniać, ponieważ ciężar dowodu w postępowaniu spornym spoczywa na wnioskodawcy, który chce go pozbawić uprawnienia. Natomiast strona, której prawo zostało zakwestionowane ma prawo się bronić, podnosząc własne argumenty i składając dowody podlegające ocenie w toku postępowania. Potwierdza powyższe także art. 256 ust. 1 p.w.p., stanowiący, iż do postępowania spornego przed Urzędem Patentowym w sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem stosowanie w postępowaniu spornym art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., nakładających obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego i wyczerpującego zbadania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, następnie jego uzasadnienia zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. - odnosi się do rozstrzygania sprawy w granicach wniosku i związania organu jego podstawą prawną (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1283/10, opubl. Lex nr 1134642).
Powyższe stanowisko prezentował już NSA w wyroku z dnia 18 kwietnia 2007r., sygn. akt II GSK 350/06, Lex nr 322819, w którym wyjaśnił: "w postępowaniu spornym w sprawie o unieważnienie patentu na skutek złożonego sprzeciwu Urząd Patentowy nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną, która nie musi pokrywać się ze wszystkimi elementami sprawy ocenianymi w postępowaniu zgłoszeniowym i rejestrowym. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 p.w.p. wynikających z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. obowiązków Urzędu Patentowego w zakresie zbierania i oceny dowodów oraz załatwiania sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 p.w.p. jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów k.p.a. Nie wyklucza to oczywiście aktywności Urzędu Patentowego przy zbieraniu dowodów pod warunkiem, że mieszczą się one w ramach już sprawy rozstrzyganej w postępowaniu spornym.".
W świetle powyższego zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wnioskodawca bowiem, na którym przede wszystkim spoczywał ciężar dowodu w kwestii wykazania w sposób nie budzący wątpliwości, iż sporne rozwiązanie charakteryzowało się brakiem spełnienia kryteriów patentowalności, nie dostarczył takich dowodów, które w sposób jednoznaczny i niewątpliwy wskazywałyby na brak ich spełnienia przez sporne rozwiązanie. Wobec tego wszelkie wątpliwości należało interpretować na korzyść uprawnionego. Nie można było opierać się w tym zakresie na domniemaniach i sugestiach wnioskodawcy, jeśli nie zostały poparte jednoznacznymi dowodami.
Przenosząc powyższe na grunt omawianej sprawy, z zarzutów skargi wynikało, że organ powinien przeprowadzić ponowne postępowanie w przedmiocie udzielenia patentu na sporne rozwiązania, a nie postępowanie o unieważnienie patentu. Z chwilą udzielenia patentu przysługuje temu prawu domniemanie, że zostało udzielone prawidłowo i obowiązkiem zainteresowanego jest wykazanie, iż zostało udzielone z naruszeniem art. 89 p.w.p., co w niniejszej sprawie miało oznaczać, że z naruszeniem art. 24, 25, 26 bądź art. 27 p.w.p.
Skarżący zarzucił, że UP nie rozpatrzył wszystkich dowodów przez niego przedstawionych, a do niektórych, zwłaszcza zeznań świadków: R. J. i A. H. odniósł się w wybiórczy sposób. Jednocześnie, analizując treść skargi, skarżący zarzucił organowi, iż nie dokonał całościowej oceny dowodów co do przesłanki nieoczywistości (poziomu wynalazczego). Skarżący potwierdził zeznania świadków, iż nie spotkali się z tożsamymi rozwiązaniami, jak objęte spornym wynalazkiem.
Organ w zaskarżonej decyzji odniósł się do wszystkich przedstawionych przez skarżącego dowodów. Zauważył, że skarżący nie wskazał, które z przeciwstawionych wynalazków miało zawierać rozwiązania świadczące o braku nowości spornego rozwiązania. Przedstawione pozycje z fachowej literatury ani zeznania świadków: R. J. (k. -[...] – [...] akt adm.) i A. H. (k. – [...] – [...] akt adm.) czy prywatna opinia L. H. (k. – [...] – [...] akt adm.) nie wskazywały na rozwiązanie identyczne ze spornym. Organ wyjaśnił, iż w żadnym z powołanych dowodów nie wskazano na wcześniejsze rozwiązanie: urządzenie napinające (11), które sprzęgnięte jest z bębnem pętlicowego zasobnika zanapędowego (8). Wyżej wskazani świadkowie potwierdzili, że nie spotkali się z identycznym rozwiązaniem jak sporne. Zeznania powołanych świadków bowiem miały służyć do ustalenia zakresu stanu techniki w dacie zgłoszenia spornego wynalazku w rozumieniu art. 25 p.w.p.
Zatem należało podzielić stanowisko UP co do nowości omawianego wynalazku.
Skarżący w skardze skupił się przede wszystkim na argumentacji co braku poziomu wynalazczego przez omawiane rozwiązanie i niewyjaśnieniu przez organ tej przesłanki.
W tym zakresie stanowisko UP jest prawidłowe. Organ oceniając spełnianie tego kryterium przez sporny wynalazek także wziął pod uwagę cały przedstawiony materiał dowodowy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Organ wyjaśnił, iż oceny tej dokonał z poziomu fachowca z danej dziedziny, specjalisty zajmującego się w sposób profesjonalny daną dziedziną – tutaj dziedziny przenośników taśmowych. Organ nie kwestionował, że zastosowane w spornym rozwiązaniu środki oddzielnie były oczywiste, ale właśnie połączenie ich w tymże wynalazku miało twórczy charakter. Organ zauważył, że nawet L. H. w prywatnej opinii sporządzonej na zlecenie skarżącego, przyznał, że zastosowanie dwóch nowych środków technicznych: pomocniczego pętlicowego zasobnika taśmy i zasobnika pętlicowego zanapędowego skutkowało nowym efektem – zapobiegało przewisom taśmy podczas hamowania przenośnika (k. – [...] akt adm.).
Z materiałów dowodowych wnioskowanych przez skarżącego nie wynikało rozwiązanie obejmujące zastosowane w spornym wynalazku środki techniczne ani fachowiec nie mógł dojść do tego rozwiązania w oczywisty sposób. Same twierdzenia świadków o standardowym i oczywistym poziomie zastosowanych środków technicznych w kwestionowanym wynalazku, nie poparte konkretnymi przykładami, nie mogły być wystarczające do zaakceptowania stanowiska tychże świadków, a tym samym – skarżącego.
Organ wyjaśnił także, dlaczego rozwiązanie zastosowane w przenośniku JANINA PIOMA 1000 nie może być uznane za obejmujące rozwiązanie zastrzeżone w spornym wynalazku. Urząd Patentowy wskazał, że w spornym rozwiązaniu napinanie taśmy ma niezależne, zewnętrzne zasilanie za pomocą siłowni hydraulicznej, a w przeciwstawionym przenośniku znajduje się stacja napinająca nadążna, nie posiadająca odrębnego napędu własnego i wykorzystująca moc napędu głównego.
Sąd podzielił w tym zakresie stanowisko UP.
Sąd podzielił także argumentację UP co do sposobu przedstawienia spornego rozwiązania.
W myśl art. 33 ust. 3 p.w.p. w brzmieniu z daty zgłoszenia stanowił, iż zastrzeżenia patentowe, o których mowa w art. 31 ust. 1 pkt 3, powinny być w całości poparte opisem wynalazku i określać w sposób zwięzły, lecz jednoznaczny, przez podanie cech technicznych rozwiązania, zastrzegany wynalazek oraz zakres żądanej ochrony patentowej (część znamienna zastrzeżenia). Przepis art. 33 ust. 4 p.w.p. wskazywał, że oprócz zastrzeżenia niezależnego lub zastrzeżeń niezależnych, które powinny przedstawiać ogół cech zgłaszanego wynalazku bądź kilku wynalazków, ujętych zgodnie z art. 34 w jednym zgłoszeniu, w zgłoszeniu występować może odpowiednia liczba zastrzeżeń zależnych dla przedstawienia wariantów wynalazku lub sprecyzowania cech wymienionych w zastrzeżeniu niezależnym. Każde zastrzeżenie należy ująć jasno, w jednym zdaniu. Wzajemne powiązanie w układzie zastrzeżenia niezależnego i zastrzeżeń zależnych powinno być w zgłoszeniu wyraźnie przedstawione.
W tej sytuacji skarżący interpretując możliwą treść zastrzeżeń zależnych według art. 33 ust. 4 p.w.p. skupił się tylko na tym, że służą do przedstawiania wariantów wynalazku. Organ nie kwestionował, że siłownie hydrauliczne są znanym środkiem technicznym, ale chodziło o to, że zastosowanie jej w sposób wskazany w spornym rozwiązaniu dawało nieoczekiwany, twórczy efekt.
Skarżący zdaje się pomijać stanowisko, iż przy ocenie zakresu i przedmiotu rozwiązania należy brać pod uwagę część znamienną i niezamienną zastrzeżeń (por. M. du Vall w: Prawo własności przemysłowej, Lexis Nexis, W-wa 2011, s. 55 i powołane tam orzecznictwo).
Odczytując w ten sposób zastrzeżenia należało podzielić stanowisko UP.
Co do zarzutu braku przemysłowego stosowania UP wskazał prawidłowo, że i przeciwstawione rozwiązania zostały przedstawione w schematyczny sposób. Taki nakaz wynika z art. 33 ust. 6 p.w.p. mówiącego, że rysunki powinny w sposób czytelny, w połączeniu z opisem i zastrzeżeniami patentowymi, odtwarzać przedmiot wynalazku w ujęciu schematycznym. Przy tym możliwość zastosowania wynalazku powinna wynikać przede wszystkim z opisu wynalazku, zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia z 17 września 2001 r.
Wobec powyższego nie można więc podzielić argumentu skarżącego, że nie dokonano oceny całego materiału dowodowego i że uczyniono to w sposób wybiórczy. Uzasadnienie skarżonej decyzji przedstawia argumentację organu wedle wymogów wynikających z art. 107 § 3 k.p.a.
Kierując się powyższym Sąd uznał, że skarga była nieuzasadniona i na mocy art. 151 p.p.s.a. oddalił ją.