VI SA/Wa 1702/06

VI SA/Wa 1702/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Sygn. powiązane
II GSK 172/07 - Wyrok NSA z 2007-10-10
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia obowiązku realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przepłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora oddala skargę
Uzasadnienie
Pismem z dnia [...] lutego 2006 r. spółka P. (zwana dalej P.) skierowała do Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (zwanego dalej Prezesem UKE) wniosek o zawieszenie na podstawie art. 74 ust. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171 poz. 1080 z późn. zm. dalej jako p.t.), wykonywania przez wnioskodawcę obowiązku realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora tj. uprawnień z art. 71 ust. 1a p.t.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że 14 dniowy okres vacatio legis zmienionych przepisów prawa telekomunikacyjnego w tym art. 71 ust. 1 a jest zbyt krótki i nie pozwala na wywiązanie się przez P. z obowiązku umożliwienia przeniesienia numeru na żądanie użytkownika końcowego usługi przedpłaconej. W celu skutecznego wykonania uprawnień użytkowników końcowych usług przepłaconych zdaniem spółki niezbędne było m.in.:
- zakup, konfiguracja i integracja specjalizowanych urządzeń telekomunikacyjnych,
- przeprowadzenie testów systemów sieciowych i IT obsługujących użytkowników końcowych korzystających z usług przepłaconych ( pre-paid),
- wprowadzenie zmian w systemach w przypadku ewentualnego uzyskania negatywnych wyników testów,
- opracowanie i wdrożenie procesu obsługi użytkowników końcowych usług przepłaconych ( pre - paid) P. sp. z o. o. takich jak: rejestracja, weryfikacja prawa do numeru itp.
- uzgodnienie procesu obsługi użytkowników końcowych usług przepłaconych ( pre- paid) z pozostałymi operatorami i w konsekwencji dokonanie odpowiednich zmian umów o połączeniu sieci.
W ocenie spółki skuteczne i prawidłowe przeprowadzenie wymienionych czynności powinno zająć cztery miesiące.
Dodatkowo spółka wskazała, że Prezes UKE w komunikacie z dnia 22 grudnia 2005r. opublikowanym na stronie internetowej URTiP wskazał, że czas wyznaczony przedsiębiorcom telekomunikacyjnym na dostosowanie systemów teleinformatycznych w celu umożliwienia użytkownikowi końcowemu usługi przedpłaconej skorzystania z przysługującego mu uprawnienia do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora jest za krótki. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. spółka w uzupełnieniu wniosku podniosła, że nie jest w stanie realizować uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej do przeniesienia numeru według zasad, na jakich przedsiębiorcy telekomunikacyjni mają realizować przedmiotowe uprawnienie, które zostały określone w Rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych (Dz. U. Nr 42 poz. 290). Spółka podniosła, że wprowadzenie zmian organizacyjnych dla realizacji wskazanego w rozporządzeniu uprawnienia wymaga okresu czasu dłuższego niż 14 dniowy okres vacatio legis określony w Rozporządzeniu.
Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Prezes UKE odmówił P. zawieszenia obowiązku realizacji uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora. W uzasadnieniu wskazał, iż obowiązek realizacji uprawnienia użytkownika końcowego usługi przedpłaconej do przeniesienia numeru przy zmianie operatora, powstał z dniem 9 lutego 2006 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy-Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 25 stycznia 2006 r. Nr 12, poz. 66) wprowadzającej ust. 1 a do art. 71 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, póz. 1800 z późn. zm.), jako uzupełnienie istniejącego wcześniej na podstawie art. 71 ustawy Prawo telekomunikacyjne obowiązku realizacji uprawnienia abonenta do przeniesienia numeru przy zmianie operatora. Nowelizacja, w zakresie art. 71 ust. 1a) p.t. usunęła niezgodne z art. 30 Dyrektywy 2002/22/We Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników ("Dyrektywa o usłudze powszechnej"), zróżnicowanie praw abonentów i użytkowników usług przedpłaconych do zachowania numeru telefonicznego przy zmianie operatora sieci. W ocenie organu Spółka zdawała sobie sprawę, że z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej polski ustawodawca będzie musiał dostosować prawo krajowe do unijnego,
a w konsekwencji spółka będzie musiał dostosować swoje systemy informatyczne do realizowania uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej do przeniesienia numeru. Trudno zatem uznać w ocenie organu, iż obowiązek realizacji omawianego uprawnienia był dla spółki zaskoczeniem i że spółka nie mogła rozpocząć przygotowań technicznych do realizacji przedmiotowego uprawnienia przed wyznaczeniem tego obowiązku przez ustawodawcę. Przede wszystkim jednak jak wskazał Prezes UKE spółka poza powoływaniem się na względy techniczne nie udowodniła, że względy te uzasadniają zawieszenia realizacji wskazanego uprawnienia z art. 71 ust.1a) .
W dniu [...] maja 2006 r. P. złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, ponownie wskazując na brak możliwości technicznych realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust.1a p.t. z uwagi na zbyt krótki okres vacatio legis ustawy, jak i rozporządzenia z dnia 1 marca 2006 r. Zdaniem spółki powoływane rozporządzenie z dnia 1 marca 2006 r. gruntownie zmieniło zasady funkcjonowania procesu przenoszenia numerów używanych w systemie przedpłaconym w porównaniu do procesu przenoszenia numerów na żądanie abonentów.
Prezes UKE, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] lipca
2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji Prezes podniósł, iż zgodnie z art. 71 ust. 1 a) p.t. użytkownik końcowy usługi przedpłaconej może żądać przy zmianie operatora przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych. Jednocześnie na podstawie art. 74 ust. 2 p.t. Prezes UKE na wniosek dostawcy lub operatora, może w drodze decyzji zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia abonentów /lub użytkowników końcowych do przenoszenia numerów, jeżeli techniczne możliwości sieci/, wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części. Na podstawie decyzji Prezesa URTiP Nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. P. skorzystał z zawieszenia realizacji uprawnień abonenta do zachowania numeru przy zmianie operatora na okres do dnia [...] października 2005 roku. Należy podkreślić, że okres ten był przeznaczony na przystosowanie sieci telekomunikacyjnej P. do realizacji uprawnień abonentów do przeniesienia numeru przy zmianie operatora sieci. Powyższe oznacza, iż P., po upływie terminu zawieszenia określonego w powoływanej decyzji, a więc od dnia [...] października 2005 r., realizuje uprawnienia abonenta, o których mowa w art. 71
ust. 1 p.t. Należy uznać, że sieć telekomunikacyjna P. posiada możliwości techniczne do zapewnienia abonentowi przeniesienia przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora. W ocenie Prezesa UKE, realizacja uprawnienia abonenta, o którym mowa w art. 71 ust. 1 p.t. wymaga od sieci telekomunikacyjnej P. podobnych warunków technicznych, jak realizacja uprawnienia użytkownika końcowego, o którym mowa w art. 71 ust. 1a) p.t. W przedmiotowej sprawie, zawieszenie realizacji uprawnień użytkowników końcowych, zgodnie z treścią art. 74 ust. 2 p.t. możliwe byłoby, gdyby P. wskazał, iż techniczne możliwości jego sieci telekomunikacyjnej nie pozwalają mu na realizację tego uprawnienia. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia [...] maja 2006 r. Spółka wskazała natomiast, że realizacja przedmiotowego uprawnia użytkowników końcowych wymaga zakupu, konfiguracji i integracji specjalizowanych urządzeń telekomunikacyjnych. Spółka nie wskazuje jednak, jakie to są urządzenia i jaką funkcjonalność mają one zapewniać dla realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przepłaconej. Organ uznał, że takie uzasadnienie zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie może zostać uznane za należyte wykazanie braku możliwości technicznych sieci telekomunikacyjnej, co jest niezbędną przesłanką dla zawieszenia realizacji uprawnienia. Analizując zarzut P., iż zapewnienie realizacji przedmiotowego uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej nie było możliwe ze względu na krótki okres vacatio legis, jaki przewidziano dla wprowadzenia w życie art. 71 ust. 1 a p.t., Prezes UKE stwierdził, iż decyzja ustawodawcy w zakresie, w jakim ustalił taki termin na zapewnienie przez operatora realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej, nie stanowi podstawy dla zawieszenia realizacji przedmiotowego uprawnienia przez Prezesa UKE, nie stanowi on bowiem ustawowego kryterium które Prezes UKE ma obowiązek brać pod uwagę przy rozstrzyganiu o zawieszeniu realizacji uprawniania. Rozstrzygnięcie w tym przedmiocie jest podejmowane przez Prezesa UKE na podstawie art. 74 ust. 2 p.t. Jednocześnie Spółka nie przedstawiła jaki wpływ miał okres vacatio legis określony przez ustawodawcę, na brak tych możliwości technicznych realizacji przedmiotowego uprawnienia. Na marginesie organ zauważył, iż nie może budzić wątpliwości, że P., jako profesjonalny dostawca usług telefonii ruchomej, zbadał zagadnienia przenośności numerów w sieciach telefonii ruchomej, szczególnie w państwach członkowskich Unii Europejskiej. P., ze względu na powiązania kapitałowe z F. miał i ma pełny dostęp do profesjonalnej wiedzy na temat świadczenia usług telefonii komórkowej, w tym o wymaganym w Unii Europejskiej zakresie przenośności numerów w takich sieciach. Należy podkreślić, że przepisy Unii Europejskiej dotyczące przenośności numerów pozostają niezmienne od 2002 roku, a ich zakres obejmuje także realizację przedmiotowego uprawnienia w stosunku do użytkowników końcowych. Słusznym wydaje się przyjęcie założenia, że P. odpowiednio wcześnie posiadł wiedzę o tym, iż uprawnienia do zachowania numeru przy zmianie operatora sieci, stosownie do postanowień Prawa Europejskiego powinny obejmować także użytkownika usług przedpłaconych. Prezes UKE podzielił, twierdzenie Spółki, iż przepisy Dyrektywy o usłudze powszechnej nie stanowią obowiązującego prawa. W ocenie organu Spółka była jednak świadoma, iż obowiązek zapewniania uprawnienia przenośności numerów użytkownikowi końcowemu zostanie nałożony na operatorów oraz dostawców usług w Polsce. W ocenie Prezesa UKE, również wejście w życie Rozporządzenia nie mogło mieć wpływu na techniczne warunki realizacji uprawnienia, a więc tym samym nie może być wzięte pod uwagę przy ocenie wystąpienia przesłanki umożliwiającej zawieszenie przez Prezesa UKE realizacji przedmiotowego uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej.
W dniu [...] sierpnia 2006 r. spółka P. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Spółka wskazała przede wszystkim naruszenie art. 74 ust.1 p. t. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżący w chwili wejścia
w życie znowelizowanego art. 74 ust. 1 a) miał bezwzględny obowiązek realizacji uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru do sieci innego operatora oraz naruszenie art. 74 ust. 2 poprzez błędne przyjęcie, że skarżący w chwili wejścia w życie znowelizowanych przepisów miał możliwości techniczne realizacji wskazanego uprawnienia oraz że realizacji tego uprawnienia wymaga od sieci telekomunikacyjnej skarżącego podobnych warunków jak realizacja uprawnienia abonenta do żądania przeniesienia numeru przy zmianie operatora. Zdaniem strony skarżącej przepis art. 74 ust.1 nakłada w pierwszej kolejności obowiązek zapewnienia technicznych możliwości realizacji uprawnień abonenta i użytkownika dopiero, gdy możliwości takie istnieją przedsiębiorca telekomunikacyjny ma obowiązek ich realizacji. Przepis ten osłabia, zatem uprawnienia przysługujące użytkownikom na podstawie art. 74 ust.1 p.t. Dlatego zdaniem skarżącej spółki nie można uznać za prawidłowe stanowiska, że obowiązek realizacji uprawnienia użytkowników usług przepłaconych do żądania przeniesienia numeru przy zmianie operatora powstał w dniu 9 lutego 2006 r. Od tego bowiem dnia skarżąca strona miała obowiązek zapewnić możliwości do realizacji powyższych uprawnień użytkownika polegające na stworzeniu odpowiednich możliwości technicznych. Spółka przystąpiła do takich prac jeszcze przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej przepisy Prawa telekomunikacyjnego i równocześnie złożyła Prezesowi wniosek o wydanie decyzji zawieszającej realizację tego obowiązku, bowiem techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalały na realizacje tego uprawnienia.
Ponadto skarżąca spółka zarzuciła naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego tj. art. 6, 7, 11, 35, 36, 80 i 107 § 3 k. p. a poprzez: - niezebranie
i niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, - niewyjaśnienie zasadności przesłanek rozstrzygnięcia, - ocenę zebranego materiału z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, - przyjęcie że obowiązek do realizacji powyższego uprawnienia zaczął ciążyć na skarżącej spółce z dniem przystąpienia Polski do UE oraz rozpatrzenie sprawy z naruszeniem ustawowych terminów. Zdaniem P. organ naruszył także art. 77 § 1 k.p.a., ,jeżeli bowiem w toku postępowania uznał że argumenty i wyjaśnienia strony odnośnie braku możliwości technicznych są niewystarczające dla wykazania braku technicznych możliwości sieci dla realizacji omawianego uprawnienia - organ zobowiązany był zwrócić się do spółki o uzupełnienie materiału dowodowego, albowiem zgodnie z zasadami postępowania administracyjnego to organ jest zobowiązany z urzędu do zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270
z późn. zm.).
Oceniając złożoną przez spółkę P. z siedzibą w W. skargę, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zarówno zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej
z dnia [...] lipca 2006 r., jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] maja 2006 r. nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy chodzi o ustalenie stanu faktycznego, jak i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne.
Na wstępie podkreślić należy, że przepis art. 71 ust. 1a) Prawa telekomunikacyjnego ( dodany do ustawy z dniem 9 lutego 2006 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 29 grudnia 2005 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz ustawy - Kodeks postępowania cywilnego - wprowadzającej ust. 1 a) do art. 71 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne) stanowi podstawę roszczeń użytkowników końcowych usługi przepłaconej - w sprawie przyznanego im w tym przepisie uprawnienia. Art. 74 ust. 1 p.t. nakłada natomiast na operatora obowiązek zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji tego uprawnienia użytkownika związanego m.in. ze zmianą operatora świadczącego usługi (tj. zaspokojenia w tej sytuacji żądania zachowania przydzielonego numeru). Przy czym dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 ustawy – wbrew twierdzeniom strony skarżącej - należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie gwarantować realizacji ustawowych uprawnień użytkowników przewidzianych w art. 71 ust. 1a) p.t. Podważa to z kolei zdolność tego operatora do prowadzenia działalności gospodarczej w sferze usług telekomunikacyjnych. Jedynie zawieszenie lub ograniczenie zakresu realizacji tych uprawnień przez Prezesa UKE, na wniosek zainteresowanego operatora, uchyla bezprawność odmowy ich realizacji z powodu braku możliwości technicznych sieci operatora. Zawieszenie realizacji (lub ograniczenie) uprawnień zwalnia bowiem operatora z obowiązku wykonywania zawieszonych uprawnień. Decyzja w tym względzie winna jednak uwzględniać przede wszystkim, że to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji w/w uprawnień użytkowników końcowych usługi przedpłaconej, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo tych użytkowników do korzystania z tych uprawnień – gwarantowanych przepisami ustawy. Uprawnienia te należy traktować jako zasadę, zaś ich wyłączenie w drodze zawieszenia lub ograniczenia, jako okoliczność wyjątkową.
Podstawę materialnoprawną zawieszenia lub ograniczenia uprawnień abonentów, o których mowa w art. 71 ust. 1a) p.t. - stanowi przepis art. 74 ust. 2 tej ustawy. Zgodnie z tym przepisem Prezes UKE, na wniosek dostawcy albo operatora sieci telefonicznej, może w drodze decyzji, na czas określony, zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji uprawnienia, o którym mowa w art. 71 ust. 1a), jeżeli techniczne możliwości sieci wnioskodawcy nie pozwalają na realizację uprawnienia w całości lub części, określając harmonogram przystosowania tej sieci o realizacji uprawnienia objętego wnioskiem. Jedynym ustawowym warunkiem podjęcia takiej decyzji jest ustalenie, że techniczne możliwości wnioskującego o zawieszenie uniemożliwiają realizację tego uprawnienia. Użyte w tym przepisie sformułowania "może w drodze decyzji/.../ zawiesić realizację lub ograniczyć zakres realizacji określonego uprawnienia /.../" oznacza, że zawieszenie to lub ograniczenie na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, jak każde inne, ale zakres tej kontroli jest ograniczony – Sąd bada bowiem zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, a nie wnika w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 kpa powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej.
W ocenie Sądu zakwestionowane przez P. rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, zaś przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca.
Strona skarżąca wnosząc o zawieszenie realizacji omawianego obowiązku
z jednej strony powoływała się na brak możliwości technicznych i zbyt krótkie vacatio legis jakie ustawodawca przewidział dla realizacji omawianych uprawnień. Z drugiej strony spółka wskazywała także na konieczność dostosowania swoich działań do przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 1 marca 2006 r. w sprawie warunków korzystania z uprawnień w publicznych sieciach telefonicznych.
Niezależnie jednak od wskazywanych przez stronę skarżącą okoliczności mających uzasadniać zawieszenie realizacji wskazanych uprawnień podkreślenia wymaga, że jedyną ustawową przesłankę dla podjęcia decyzji na podstawie art. 74 ust. 2 stanowi ustalenie, że techniczne możliwości sieci wnioskującego o zawieszenie nie pozwalają na realizację tego uprawnienia w całości lub w części. Jednocześnie to nie organ zobowiązany był do wykazania, że wnioskodawca takie możliwości posiada, ale w interesie spółki leżało udowodnienie, że techniczne możliwości jej sieci nie pozwalają na realizację tego uprawnienia w całości lub w części. Spółka natomiast jak słusznie zauważył organ powyższej okoliczności nie wykazała i ograniczyła się do określenia czynności jakie jej zdaniem powinny zostać podjęte w celu skutecznego wykonania uprawnień użytkowników końcowych usług przepłaconych, nie uzasadniając bliżej swojego wniosku. Nie wskazała jakie konkretnie urządzenia powinny być zakupione, jaką funkcjonalność mają zapewnić, w jakich terminach poszczególne działania zostaną zrealizowane. Dlatego też w ocenie Sądu organ zasadnie odmówił zawieszenia realizacji wskazanego obowiązku, albowiem spółka w rzeczywistości nie wykazała istnienia jedynej ustawowej przesłanki dla takiego zawieszenia tj. braku technicznych możliwości. Jednocześnie za niezasadny Sąd uznał zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k. p a. poprzez przerzucenie ciężaru dowodu na stronę skarżącą. Słusznie zauważa strona skarżąca, iż na organie administracji publicznej ciąży obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego do czego organy administracji publicznej są zobowiązane na podstawie art. 7 i 77 k. p. a. Jak podkreśla się jednak w doktrynie i orzecznictwie nie znaczy to, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku, zwłaszcza iż nieudowodnienie określonej okoliczności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.10.1984r. II SA 1205/84 ONSA 1984 z.2 poz.98). Zauważyć bowiem należy, iż Prezes UKE już w decyzji I instancji podkreślał, iż skarżąca nie wykazała przesłanki uzasadniającej zawieszenie realizacji omawianego uprawnienia. Pomimo to spółka kierując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie podjęła żadnych dodatkowych działań, ponawiając w tym zakresie argumentację z wniosku o zawieszenie.
W ocenie Sądu, również wejście w życie rozporządzenia z dnia 1 marca
2006r. nie mogło mieć wpływu na techniczne warunki realizacji uprawnienia, a tym samym nie mogło być wzięte pod uwagę przy ocenie wystąpienia przesłanki umożliwiającej zawieszenie przez Prezesa UKE realizacji przedmiotowego uprawnienia użytkowników końcowych usługi przedpłaconej.
Jednocześnie w ocenie Sądu dla rozstrzygnięcia kwestii zawieszenia nie miały znaczenia rozważania organu na temat wiedzy spółki co do obowiązków wynikających w prawa wspólnotowego.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.