VI SA/Wa 1699/04

VI SA/Wa 1699/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-09-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Piotr Borowiecki /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6063 Opłaty eksploatacyjne
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2005 r., sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. dotyczącej ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; 2. zasądza od Ministra Środowiska na rzecz skarżącego W. P. kwotę 100,- zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], Minister Środowiska, po rozpoznaniu wniosku skarżącego Pana W. P. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej postanowieniem Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. dotyczącej ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej - utrzymał w mocy w/w postanowienie z dnia [...] czerwca 2004 r.
Z akt sprawy wynika, iż decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Wojewoda [...] ustalił dla skarżącego W. P., przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą B. w G. opłatę eksploatacyjną za wydobycie kruszywa naturalnego. Zgodnie z zawartym przez organ pouczeniem stronie skarżącej przysługiwało odwołanie od powyższej decyzji do Ministra Środowiska w terminie 14 dni od otrzymania tej decyzji. Decyzja została stronie doręczona w dniu 11 marca 2004r.
W dniu 29 kwietnia 2004 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu do wniesienia środka zaskarżenia, skarżący wniósł odwołanie od w/w decyzji Wojewody [...] do organu II instancji, składając jednocześnie wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od przedmiotowej decyzji.
Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...], Minister Środowiska, po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...], działając na podstawie przepisu art. 58 § 2 k.p.a. - odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W decyzji Minister Środowiska – powołując się na przepis art. 127 § 3 k.p.a. - pouczył stronę o możliwości zwrócenia się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od daty doręczenia postanowienia.
Skarżący pismem z dnia 25 czerwca 2004 r. złożył do Ministra Środowiska wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydanym w dniu [...] czerwca 2004 r. postanowieniem.
W wyniku rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Środowiska postanowieniem z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia [...] czerwca 2004 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...].
W dniu 27 sierpnia 2004 r. skarżący W. P.– działając za pośrednictwem organu administracji - wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2004 r. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż zaskarżonym postanowieniem Minister Środowiska naruszył prawo i z tej przyczyny na podstawie przepisu art. 58 § 1 k.p.a. winien przywrócić stronie termin do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska, wnosząc o oddalenie przedmiotowej skargi, podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną (postanowienie, akt, lub inną czynność z zakresu administracji publicznej) z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także p.p.s.a.).
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga Pana W. P. zasługuje na uwzględnienie, niemniej z innych przyczyn, niż wskazane w skardze.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżone postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] lipca 2004 r. zostało wydane z naruszeniem norm postępowania administracyjnego wskazanych w przepisach art. 16 § 1 k.p.a. i art. 59 § 2 k.p.a., dającym podstawę do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Jak stanowi przepis art. 59 § 2 k.p.a. o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania zażalenia lub odwołania, czyli organ wyższego stopnia nad organem właściwym w sprawie, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy (vide: art. 127 § 2 k.p.a.).
Organem odwoławczym od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r. dotyczącej ustalenia wysokości opłaty eksploatacyjnej był minister właściwy do spraw środowiska, a więc ten organ zgodnie z dyspozycją przepisu art. 59 § 2 był właściwy rzeczowo do rozstrzygnięcia ostatecznym postanowieniem w zakresie wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu.
Postanowienie wydane w trybie przepisu art. 59 § 2 k.p.a. jest ostateczne i nie przysługuje od niego ani zażalenie, ani też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 127 § 3 k.p.a. (tak również: Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie /w:/ wyroku z dnia 8 grudnia 1998 r., sygn. akt I SA 610/98).
Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz przyjętym powszechnie stanowiskiem doktryny od postanowienia wydanego w trybie przepisu art. 59 § 2 k.p.a., jako zamykającego postępowanie, służy wyłącznie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (vide: wyrok NSA w Warszawie z dnia 28 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA 1543/00, tak również: A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Zakamycze 2000, oraz B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2003, s. 329).
Zgodnie z przepisem art. 16 § 1 k.p.a. decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji, są ostateczne. Przepis ten ustanawia ochronę decyzji ostatecznych przyznając im cechę trwałości. Sprawa administracyjna ostatecznie załatwiona taką decyzją nie może być ponownie przedmiotem postępowania administracyjnego. Naruszenie tej reguły przez ponowne jej rozpoznanie i rozstrzygnięcie pociąga za sobą sankcję nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. (tak np. B. Adamiak /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz.", s. 101 oraz /w:/ glosie do wyroku Sądu Najwyższego z dnia 11 października 1996 r., III RN 8/96, OSP 1997/10/190).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie powyższą zasadę należy zastosować również w przypadku ostatecznych postanowień wydanych w trybie art. 59 § 2 k.p.a. i uznać w konsekwencji, że ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra Środowiska i wydanie przez ten organ zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia z dnia [...] lipca 2004 r., nr [...], zostało dokonane z naruszeniem przepisów prawa stanowiącym podstawę do stwierdzenia nieważności tego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 59 § 2 k.p.a.
Nie przesądzając w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym zasadności wniosku strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2004 r., należy – zdaniem Sądu - wskazać, iż na postanowienie Ministra Środowiska z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od wspomnianej decyzji organu I instancji skarżącemu przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skargę na powyższe postanowienie strona może złożyć do sądu administracyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia (vide: art. 58 k.p.a.), działając za pośrednictwem właściwego organu administracji - Ministra Środowiska. Przedmiotowa skarga winna być wniesiona w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, a więc od dnia doręczenia niniejszego wyroku.
Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 210 § 2 p.p.s.a.
Sąd wydał niniejsze orzeczenie działając w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, kierując się przy tym dyspozycją przepisu art. 119 pkt 1 w zw. z art. 120 p.p.s.