VI SA/Wa 1691/24

VI SA/Wa 1691/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-02-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Fyda-Kawula. /sprawozdawca/
Dorota Dziedzic-Chojnacka
Grzegorz Nowecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151, art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Asesor WSA Anna Fyda-Kawula (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 18 lutego 2025 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] kwietnia 2024 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę
Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2024 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.), art. 78 ust. 2 pkt 1, art. 140mb ust. 6 i art. 140n ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1047 ze zm.) oraz art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości (Dz. U. z 2023 r., poz. 1394 ze zm.) po ponownym rozpatrzeniu sprawy w wyniku odwołania M. K. (Skarżący) utrzymało w mocy decyzję Starosty G. z [...] lutego 2024 r. nr [...] o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 250 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia organu rejestrującego w terminie o zbyciu pojazdu marki [...], nr [...] nr rej. [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że sprzedaży ww. pojazdu Skarżący dokonał w dniu 2 lipca 2021 r. Pismem z 30 stycznia 2024 r. doręczonym w dniu 1 lutego 2024 r. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie naruszenia obowiązku zgłoszenia zbycia ww. pojazdu w terminie określonym w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i o przysługującym prawie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Skarżący z powyższego uprawnienia nie skorzystał. Następnie Organ odwoławczy przywołał treść przepisów stanowiących podstawę prawną rozstrzygnięcia i stwierdził, że fakt niedopełnienia przez Skarżącego obowiązku zgłoszenia zbycia ww. pojazdu w terminie 60 dni wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego oraz z treści wniesionego odwołania. Za niezasadny SKO uznało zarzut niezastosowania w art. 15zzzzzn2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.), bowiem 30-dniowy termin, o którym stanowi art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym został wydłużony na mocy art. 31ia ustawy COVID-19.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżył powyższą decyzję w całości wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
- art. 6, art. 7, art. 9, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności bezpodstawnego przyjęcia, że Skarżący, jako właściciel ww. pojazdu istotnie naruszył obowiązek zawiadomienia o zbyciu pojazdu, w sytuacji, gdy w tym czasie na terenie Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzony był stan pandemii COVID-19, a także brak przytoczenia treści przepisów prawa w uzasadnieniu decyzji, a nadto, dokonanie wadliwej oceny zebranego materiału dowodowego, która doprowadziła do nieprawidłowego ustalenia, iż na odwołującym ciążył obowiązek określony w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2024 r.;
- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie i utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i art. 138 § 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie;
- art. 14 pkt 3 ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego zastosowania przepisów art. 78 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 140mb ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym;
- art. 14 ustawy o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości poprzez jego niezastosowanie, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego nierozważenia możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w oparciu o kryteria określone w art. 189f k.p.a., a także brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których Organ nie znalazł podstaw do zastosowania przepisów art. 189f k.p.a.;
- art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID-19 przez jego niezastosowanie, w oparciu o który to przepis Organ ma prawny obowiązek dokonania otwarcia terminu stronie do wystąpienia z wnioskiem o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym i w razie złożenia takiego wniosku - rozstrzygnięcie w sprawie jego przywrócenia.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę SKO w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji rozstrzygając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r., poz. 935, zwanej dalej: p.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (...).
Kontrolując zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że jest ona zgodna z prawem. Organ wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia, co znajduje uzasadnienie w zgromadzonym materiale dowodowym oraz w przywołanych przepisach.
Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. utrzymująca w mocy decyzję Starosty G. o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej w wysokości 250 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty o zbyciu wymienionego w decyzji pojazdu marki Jaguar w terminie określonym w art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Skarżący zbył przedmiotowy pojazd w dniu 2 lipca 2021 r. i nie zawiadomił starosty o tym fakcie, a postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu tego naruszenia wszczęto pismem z dnia 30 stycznia 2024 r. doręczonym Skarżącemu w dniu 1 lutego 2024 r.
Zgodnie z treścią art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2024 r. właściciel pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o zbyciu pojazdu.
W myśl zaś art. 78 ust. 2a ww. ustawy, zawiadomienia, o którym mowa w ust. 2 pkt 1, właściciel pojazdu dokonuje u starosty właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (siedzibę) lub czasowego zamieszkania, a jeżeli właścicielem jest przedsiębiorstwo wielozakładowe lub inny podmiot, w skład którego wchodzą wydzielone jednostki organizacyjne - u starosty właściwego ze względu na miejsce rejestracji pojazdu, zaś w przypadku współwłasności pojazdu dla skuteczności zawiadomienia o zbyciu pojazdu wystarczającym jest zawiadomienie przez jednego ze współwłaścicieli pojazdu - art. 78 ust. 2b ww. ustawy.
Stosownie zaś do treści art. 31ia ustawy COVID-19 w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, tj. od dnia 1 lipca 2021 r. do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19:
1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym;
2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.
Zgodnie zaś z treścią art. 14 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczenia niektórych skutków kradzieży tożsamości w przypadku gdy pojazd został:
1) sprowadzony z terytorium państwa niebędącego państwem członkowskim Unii Europejskiej,
2) sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej,
3) nabyty na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
- przed dniem 1 stycznia 2024 r., do spraw związanych z rejestracją oraz zawiadamianiem o zbyciu albo nabyciu pojazdu stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 2, w brzmieniu dotychczasowym.
Biorąc pod uwagę, że rozpoznawana sprawa dotyczy zbycia pojazdu w dniu 2 lipca 2021 r., wskazany powyżej wydłużony 60-dniowy termin na zawiadomienie starosty o zbyciu ww. pojazdu marki Jaguar upłynął w dniu 31 sierpnia 2021 r. Skarżący zaś nie zawiadomił starosty o zbyciu tego pojazdu we wskazanym terminie. Z kolei skoro postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej z tytułu naruszenia tego obowiązku wszczęto pismem z dnia 30 stycznia 2024 r., doręczonym Skarżącemu 1 lutego 2024 r., Organy zasadnie zastosowały do tego postępowania przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu od dnia 1 stycznia 2024 r., z uwagi na treść art. 189c k.p.a., zgodnie z którym jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara, stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. Stosownie bowiem do treści art. 140mb ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o zbyciu pojazdu w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 250 zł.
Odnosząc się do zarzutu niezastosowania art. 15zzzzzn² ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy COVID-19 przypomnieć należy, że zgodnie z treścią ust. 1 pkt 2 przywołanego przepisu w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, organ administracji publicznej zawiadamia stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu, o którym mowa w ust. 1, o czym mowa w ust. 2 cytowanego artykułu, organ administracji publicznej wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu.
Powyższa regulacja obejmuje zdarzenia, które miały miejsce w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii został ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491 ze zm.) i trwał do 16 maja 2022 r. w związku z jego odwołaniem na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 12 maja 2022 r. w sprawie odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2022 r., poz. 1027).
Regulacja ta znajdowała zatem zastosowanie w razie stwierdzenia uchybienia terminu z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym w czasie jej obowiązywania, z niezachowaniem którego ustawa wiąże ujemne skutki dla strony w postaci kary pieniężnej z art. 140mb ust. 6 powołanej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie Skarżący nie uchybił jednakże wskazanemu powyżej terminowi, lecz w ogóle nie wykonał wskazanego obowiązku informacyjnego, związanego ze zbyciem pojazdu.
Powyższa regulacja, której zastosowania się domagał, nie mogła być więc zastosowana w tej sprawie.
Skarżący nie wnioskował też o przywrócenie terminu do wykonania powyższego obowiązku, nawet po wszczęciu postępowania pismem z dnia 30 stycznia 2024 r.
W sprawie tej nie doszło także do uchybień przepisom postępowania administracyjnego. Organy prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia, przeprowadzając przy tym dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Organ nie dopuścił się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), wydając rozstrzygnięcie na podstawie całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego. Nie doszło też do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia.
Organ nie naruszył też w zaskarżonej decyzji art. 189f k.p.a. Zgodnie bowiem z treścią art. 140n ust. 6 ustawy Prawo o ruchu drogowym do kar pieniężnych, o których mowa w art. 140ma i art. 140mb, przepisów art. 189d-189f ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego nie stosuje się.
Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby spowodować jej uchylenie.
Ze wskazanych powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.