VI SA/Wa 1691/06

VI SA/Wa 1691/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6230 System oceny zgodności, certyfikacja
Skarżony organ
Inspektor Inspekcji Handlowej
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś - Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi H. W. na decyzję Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia prawomocnej decyzji po wznowieniu postępowania oraz odmowy uchylenia prawomocnej decyzji z uwagi na interes społeczny i słuszny interes strony 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r.; 2. stwierdza, że decyzje o których mowa w punkcie 1 nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej na rzecz skarżącego H. W. kwotę 455 (czterysta pięćdziesiąt pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Inspekcji Handlowej utrzymał w mocy swoją własną decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. nr [...] o odmowie uchylenia prawomocnej decyzji Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej z dnia [...] września 2001 r. z uwagi na brak podstaw do jej uchylenia na mocy art.151 § 1 kpa oraz o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych, a także o odmowie uchylenia prawomocnej decyzji na podstawie art.154 § 1 kpa. Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Wnioskiem z dnia [...] listopada 2005 r. H. W. wystąpił do Głównego Inspektora Inspekcji Handlowej /zwanego dalej Głównym Inspektorem/ o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art.145 § 1 p.5 kpa zakończonego ostateczną decyzją administracyjną z dnia [...] września 2001r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej /zwanego dalej Inspektorem Wojewódzkim/ z dnia [...] kwietnia 2001r. ustalającą sankcję ekonomiczną w wysokości 321.928,45 zł za wprowadzenie do obrotu 6.263 sztuk rur kanalizacyjnych nie posiadających wymaganych prawem certyfikatów bezpieczeństwa "B", na podstawie art.26 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993r. o badaniach i certyfikacji /Dz.U. nr 55, poz.250 z późn. zmianami/. Decyzja ta na skutek skargi H. W. poddana była kontroli sądowej, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 listopada 2003r. /sygn.akt IV SA 3832/03/ oddalił skargę jako nieuzasadnioną.
W omawianym wniosku z [...] listopada 2006r. H. W. wystąpił ponadto o uchylenie decyzji administracyjnej na podstawie art.154 § 1 kpa z uwagi na słuszny interes strony i interes społeczny.
W uzasadnieniu wniosku o wznowienie postępowania wskazał, że na podstawie notatki z dnia [...] października 2005r. sporządzonej przez biegłego rzeczoznawcę inż. A. S. dowiedział się, że biegły W. G., którego opinia z dnia [...] marca 2001r. była podstawą wydania skarżonych decyzji, działał niestarannie i niekompetentnie. Biegły ten wydał opinię o wyrobach /rurach wprowadzonych do obrotu/ bez ich oględzin w naturze lub na fotografii w sytuacji, gdy kształt rur, a w szczególności posiadanie przez nie tzw. kielicha miał znaczenie zasadnicze do ich klasyfikacji jako rur kanalizacyjnych - wymagających certyfikacji, bądź przepustowych - nie wymagających certyfikacji. Wnosił o przeprowadzenie postępowania dowodowego i do wniosku dołączył opinię biegłego M. Ł., z której wynika, że z rur łączonych na pióro i wpust nie można zbudować kanalizacji, opinię dr hab. J. R.,
z której wynika, że rury łączone na pióro i wpust nie są właściwe do budowy kanalizacji, a także notatkę A. S. dotyczącą konieczności przeprowadzania wizji lokalnej przed wydaniem opinii przez rzeczoznawców majątkowych.
W uzasadnieniu wniosku o zmianę decyzji w trybie art.154 § 1 kpa wskazał, że żadna ze stron na mocy decyzji nie nabyła prawa, kwota do zapłaty wraz z odsetkami przekracza 600 tys. zł, a jej zapłacenie spowoduje likwidację przedsiębiorstwa i likwidację miejsc pracy, zatem za uchyleniem przemawia słuszny interes strony i interes społeczny.
Działając na podstawie art.149 § 1 kpa i 150 § 1 kpa Główny Inspektor postanowieniem z dnia [...] stycznia 2006r. wznowił postępowanie.
W toku postępowania strona doprecyzowała, że nową okolicznością w sprawie jest powzięta na podstawie notatki biegłego S. wiedza, że wizja lokalna i oględziny rur były obowiązkowe przed wydaniem opinii przez biegłego G. w 2001r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2006r. Główny Inspektor Inspekcji Handlowej postanowił:
1/ odmówić uchylenia decyzji dotychczasowej z uwagi na stwierdzenie braku podstaw do jej uchylenia na mocy art.151 § 1 kpa,
2/ odmówić uwzględnienia wniosków dotyczących: przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych, oświadczeń odbiorców, dokonania wizji lokalnej, faktur VAT i przesłuchania zespołu kontrolnego z uwagi na fakt, że przedmiotem tych dowodów są okoliczności nie mające znaczenia dla sprawy,
3/ odmówić uchylenia decyzji ostatecznej z [...] września 2001r. na podstawie art.154 § 1 kpa.
W uzasadnieniu p.1 i p.2 decyzji wyjaśnił, że podstawową kwestią było ustalenie czy istnieje przesłanka wznowienia postępowania wymieniona w art.145 § 1 p.5 kpa. Uznał, że okoliczności wskazane przez wnioskodawcę jako podstawa wznowienia nie są nowymi okolicznościami ani dowodami istniejącymi w dacie zaskarżonej decyzji i nieznanymi wówczas organowi. Dowód w postaci opinii biegłego G. z [...] marca 2001r. istniał w dniu wydania decyzji z dnia [...] września 2001r. i był jedną z podstaw jej wydania. Dowód ten nie może być zatem podstawą wznowienia. Dowód w postaci notatki biegłego S. z dnia [...] października 2005r. nie istniał w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, zatem i on nie może być podstawą wznowienia. Kwestionowana opinia biegłego G. nie dotyczyła zagadnień należących do kompetencji rzeczoznawców majątkowych określonych w ustawie o gospodarce nieruchomościami, a tylko tej grupy rzeczoznawców majątkowych i stawianych im wymagań dotyczyła będąca podstawą wznowienia notatka biegłego S. Kwestionowana opinia biegłego G. nie była więc dotknięta wadami formalnymi i bezpodstawne jest stwierdzenie, że wnioskodawca dowiedział się o tych wadach z notatki biegłego S. Wady formalne opinii nie istnieją w ogóle, nie istniały też w dacie wydawania zaskarżonej decyzji i nie mogą stanowić podstawy wznowienia. Notatka biegłego S. nie stanowiła podstawy wznowienia, o której mowa w art.145 § 1 p.5 kpa. Nie ma więc podstaw do uchylenia decyzji na podstawie art.151 § 1 p.2 kpa. Organ wskazał ponadto, że w wyroku z dnia 27 listopada 2003r. Naczelny Sąd Administracyjny poddał ocenie faktury za rury, a żadne nowe dowody nie mogą być prowadzone w sytuacji, gdy brak podstawy "wznowieniowej" z art.145 § 1 p.5 kpa.
W uzasadnieniu p.3 decyzji organ wskazał, że ustawa o badaniach i certyfikacji nakłada obowiązek certyfikacji wyrobów mogących stwarzać zagrożenie lub służących ochronie lub ratowaniu życia, zdrowia i środowiska. Interes społeczny związany z wymogami prewencji w zakresie ochrony środowiska przemawia przeciwko uchyleniu decyzji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. decyzją z [...] listopada 2005r. umorzył już wnioskodawcy część należności głównej w kwocie 141.928,45 zł, a pozostałą część rozłożył na raty oraz umorzył w całości odsetki. Mając na uwadze względy prewencji w zakresie ochrony środowiska naturalnego nie ma podstaw, aby z uwagi na interes strony uchylać decyzję dotychczasową.
H. W. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Wskazywał, że na fakturach umieszczał kod SWW 145, a tak określony kod nie określał przeznaczenia wyrobu, bowiem pełny kod to - SWW 1455-11, SWW 1455-12 i SWW 1453- 55 /powinno być 1453-33/. Tylko wyroby oznaczone dwoma pierwszymi kodami wymagają certyfikacji. Biegły bez zbadania wyrobów nie mógł określić na podstawie takiej treści faktur, czy chodziło o rury przepustowe kanalizacji deszczowej, czy rury kanalizacyjne do kanalizacji ściekowej. Rury wnioskodawcy nie posiadały kielichów i nie były rurami kanalizacji ściekowej, tylko rurami przepustowymi, czyli rurami nie wymagającymi certyfikacji. Organ naruszył art.77 § 1 kpa nie przeprowadzając we wznowionym postępowaniu dowodów na okoliczność jakie rury były w rzeczywistości wprowadzane do obrotu.
Decyzją z dnia [...] lipca 2006r. Główny Inspektor utrzymał w mocy swoją pierwszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2006r. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 151 § 1 kpa i art.154 § 1 kpa. W uzasadnieniu wskazał, że w sprawie jest istotne jakie rury zostały wprowadzone do obrotu i czy rury te podlegały obowiązkowi certyfikacji. Oznaczenie wyrobu symbolem SWW jest obowiązkiem producenta, a z faktur wynika, że przedmiotem sprzedaży były rury kanalizacyjne. W sprawie nie jest spełniona przesłanka wznowienia postępowania określona w art.145 § 1 p.5 kpa. Nie jest możliwe uwzględnienie argumentacji strony, bowiem organ jest związany argumentacją NSA wyrażoną w wyroku NSA z dnia 27 listopada 2003r., którą to argumentację organ podziela.
Wnioskodawca zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucał naruszenie art.145 § 1 p.5 kpa polegające na wadliwym przyjęciu, iż nowo ujawniona okoliczność wskazująca na błędne odtworzenie stanu faktycznego nie może być podstawą wznowienia, naruszenie art.7 i 77 kpa przez brak analizy stanu faktycznego sprawy oraz naruszenie art.107 § 1 kpa poprzez brak odniesienia do meritum wniosku.
W uzasadnieniu skargi wskazał, że podstawą wniosku o wznowienie nie był zarzut wadliwości opinii sporządzonej przez biegłego G., bowiem opinia ta była organowi znana i oceniana przy podejmowaniu decyzji w sprawie. Podstawą wniosku była wynikająca z notatki biegłego S. okoliczność, że biegły G. nie dokonał oględzin towaru, a ustaleń dokonał tylko w oparciu o dokumentację. Informacja, że nie dokonując oględzin biegły naruszył standardy pracy biegłych jest nowa, nie była wcześniej podnoszona przez stronę i nie była znana organowi. Faktura VAT nie powinna być dowodem, że produkt podlega obowiązkowi certyfikacji. Materiał dowodowy powinien być oceniony na nowo pod kątem jego wiarygodności. Okoliczność wskazująca na błędne odtworzenie stanu faktycznego powinna być podstawą wznowienia postępowania na podstawie art.145 § 1 p.5 kpa. Organ naruszył też art.7 i 77 kpa, gdyż nie wykazał dlaczego wskazana przez wnioskodawcę okoliczność nieprawidłowego sporządzenia opinii przez biegłego G., wynikająca z notatki biegłego S. nie stanowi podstawy wznowienia postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie i wywodził jak dotychczas. Podnosił, że standardy pracy biegłego, o których pisał biegły S. w swojej notatce opierają się na ustawie z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami /Dz.U. z 2004r. nr 261 poz.2603/ oraz na Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004r. o rzeczoznawcach majątkowych /Dz.U. nr 207 z 2004r. poz.2709/ i odnoszą się tylko do rzeczoznawców majątkowych działających na podstawie ustawy o gospodarce nieruchomościami. Standardy te nie dotyczyły pracy biegłego G. Nieprawidłowość przy sporządzaniu opinii w ogóle nie miała miejsca, zatem nie mogła stanowić podstawy wznowienia. Faktury były dowodem sprzedaży określonego w nich towaru, a należyte określenie wyrobu symbolem SWW jest obowiązkiem producenta. Przypomniał stanowisko NSA, który w uzasadnieniu wyroku z 27 listopada 2003r. podkreślił, że faktury były w sprawie niniejszej dowodem koronnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 z 2002r. poz.1270/, dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że doszło przy jej wydawaniu do rażącego naruszenie prawa, choć z przyczyn innych niż wskazane przez skarżącego. Skarga jest więc uzasadniona.
Na wstępie przypomnieć należy, że mimo poddania decyzji kontroli sądowej i wydania przez sąd wyroku dopuszczalne jest wznowienie postępowania administracyjnego, co do którego sąd administracyjny oddalił skargę, jeżeli po wyroku sądowym zostaną ujawnione przesłanki wznowienia, o których mowa w art.145 § 1 p.1, 2, 5, 7, i 8 kpa /por. B.Adamiak/J.Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wyd.C.H.Beck Warszawa 2003r. s.616/. Natomiast wznowienie postępowania sądowego jest możliwe tylko wtedy, gdy przesłanki wznowienia są następstwem zdarzeń powstałych w samym postępowaniu sądowym /por. "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" pod red.T.Wosia Wyd.Pr. LexisNexis Warszawa 2005r. s.667/. W sprawie niniejszej wskazana przez stronę przesłanka wznowienia z art. 145 § 1 p.5 kpa tj. "wyjście na jaw istotnej dla sprawy nowej okoliczności faktycznej lub nowego dowodu istniejącego w dniu wydania decyzji nie znanego organowi, który wydawał decyzję" dotyczyła postępowania administracyjnego, zatem wznowienie, co do zasady, było dopuszczalne.
Dalej przypomnieć należy, że kpa rozróżnia zwykłe postępowanie administracyjne, którego przedmiotem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej oraz postępowanie nadzwyczajne, którego przedmiotem jest kontrola prawidłowości decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Kpa wyróżnia trzy tryby postępowania nadzwyczajnego:
1/ postępowanie w sprawie wznowienia postępowania,
2/ postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności,
3/ postępowanie w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji niewadliwej, bądź dotkniętej wadami niekwalifikowanymi.
Doktryna i orzecznictwo są zgodne co do tego, że należy wykluczyć możliwość zbiegu trybu weryfikacji decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną z trybem weryfikacji decyzji prawidłowej, a weryfikacja decyzji prawidłowej może być podjęta tylko po zakończeniu postępowania mającego na celu weryfikację decyzji dotkniętej wadą kwalifikowaną /por. cytowany wyżej komentarz B.Adamiak/J.Borkowski s. 612, Małgorzata Jaśkowska/Andrzej Wróbel "Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz" wyd. Zakamycze 2005, s.838, wyrok SN z dnia 6 stycznia 1999r. III RN 101/98, OSNAP 1999, nr 20 poz.637, wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2000r. I SA 286/99 Lex nr 55756/. Stanowisko takie jest głęboko uzasadnione, bowiem nie można jednocześnie prowadzić postępowania mającego na celu dowiedzenie, że decyzja /postępowanie/ dotknięta jest wadą kwalifikowaną oraz postępowania, o zmianę tej samej decyzji jako niewadliwej, którego założeniem wyjściowym jest właśnie prawidłowość decyzji. W tym stanie rzeczy nie jest dopuszczalne jednoczesne prowadzenie w jednej sprawie postępowania w trybie wznowienia na podstawie art.145 kpa, mającego na celu usunięcie wady kwalifikowanej i postępowania mającego na celu zmianę decyzji już w samym założeniu niewadliwej - na podstawie art.154 kpa. Postawienie decyzji zarzutu wadliwości kwalifikowanej powoduje, że aż do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia o tym zarzucie wniosek o zmianę decyzji niewadliwej jest bezprzedmiotowy, bowiem nie wiadomo czy decyzja niewadliwa istnieje i dopiero zakończenie postępowania nadzwyczajnego pozwoli na ustalenie tej kwestii.
W sprawie niniejszej wnioskodawca skierował oba wykluczające się wnioski jednocześnie, a organ naruszając wskazaną wyżej zasadę wykluczania się trybów weryfikacji decyzji na podstawie art.145 kpa i 154 kpa rozstrzygnął o obu wnioskach jednocześnie i w jednej decyzji. Takie działanie naruszające zasadę niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji /por. B.Adamiak/J.Borkowski op.cit. s.612/, o którym mowa w art.156 § 1 p.2 kpa. Z tego względu zarówno pierwsza decyzja Głównego Inspektora zawierająca w sposób niedopuszczalny oba rozstrzygnięcia jak i utrzymująca ją w mocy druga decyzja rażąco naruszały prawo, zatem dotknięte były wadą nieważności.
Wskazać ponadto należy na jedną jeszcze wadę decyzji z dnia [...] kwietnia 2006r. świadczącą także o wadliwości prowadzonego postępowania administracyjnego. W decyzji tej organ rozstrzygnął o odmowie uwzględnienia wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę. Zgodnie z art.104 kpa organ administracji rozstrzyga sprawę decyzją co do jej istoty, a zgodnie z art.107 § 1 kpa decyzja oprócz spełniania wymogów formalnych powinna zawierać rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie określane mianem "osnowy" decyzji stanowi o ustaleniu prawa, o usunięciu sporu co do prawa lub o tworzeniu prawa na rzecz określonych podmiotów albo też o zakończenia postępowania w danej instancji bez orzekania w sprawie co do istoty. W żadnym razie rozstrzygnięcie o przeprowadzeniu, bądź odmowie przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów nie może mieścić się w osnowie decyzji. Zgodnie z art.77 kpa zakres postępowania dowodowego organ określa w formie postanowienia, które może zmieniać, uzupełniać lub uchylać i które jest niezaskarżalne zażaleniem, ale podlega kontroli łącznie z decyzją w odwołaniu. Postanowienie dotyczące zakresu postępowania dowodowego w I instancji powinno poprzedzać decyzję wydaną w sprawie, bowiem treść decyzji jest niejako skutkiem tego postanowienia, w tym znaczeniu, że treść decyzji zależy od treści ustaleń poczynionych w postępowaniu dowodowym. Zamieszczenie postanowienia dowodowego w samej decyzji stanowi naruszenie etapów postępowania administracyjnego i połączenie postępowania dowodowego z procesem decyzyjnym. Działanie takie pozbawia stronę służącej jej na podstawie art.10 kpa możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału dowodowego, bowiem dopiero z decyzji dowiaduje się, że wnioskowane przez nią dowody nie zostały dopuszczone i z postanowieniem w tej kwestii nie może już przed wydaniem decyzji polemizować. Takie działanie organu stanowi rażące naruszenie prawa art.77 kpa, art.104 kpa, art.107 § 1 kpa oraz art.10 kpa i jako takie musi skutkować stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji na podstawie art.156 § 1 p.2 kpa.
Nie są natomiast zasadne zarzuty skargi dotyczące błędnej wykładni art.145 p.5 kpa i przyjęcie, że nowo ujawniona okoliczność wskazująca na błędne odtworzenie stanu faktycznego sprawy nie może być podstawą do wznowienia postępowania. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że notatka biegłego S. nie jest nową okolicznością ani nowym dowodem w rozumieniu art.145 p.5 kpa. Brak bowiem w sprawie jakichkolwiek nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, a nie znanych organowi, który ją wydał. Kwestionowana opinia biegłego G. i sposób jej wydania były znane organowi wydającemu decyzję w postępowaniu zwykłym i były przez ten organ oceniane, a prawidłowość tej oceny została skontrolowana przez NSA, czemu Sąd ten dał wyraz w prawomocnym wyroku oddalającym skargę. Odmienna ocena wyrażona obecnie w notatce biegłego S. nie jest ani nową okolicznością, ani nowym dowodem, o których mowa w art.145 p.5 kpa tj. okolicznością lub dowodem istniejącym w dacie wydawania decyzji, a nieznanym organowi. Kwestia prawidłowości opinii biegłego G. została prawomocnie przesądzona, a nie wyszła na jaw taka nowa okoliczność, która mogłaby spowodować ponowną jej ocenę. Odmienna ocena prawna sposobu sporządzania opinii dokonana przez biegłego S. nie jest nową okolicznością w sprawie.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.7, art.77 i art.107 kpa przez niedostateczne przeanalizowanie stanu faktycznego sprawy i nieodniesienie się w decyzji do meritum wniosku. W postępowaniu nadzwyczajnym organ kontroluje postępowanie zwykłe i decyzje w nim wydane tylko pod kątem istnienia wskazanej we wniosku podstawy "wznowieniowej". Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania nie powoduje, że cała sprawa toczy się od nowa tak jak gdyby nie było decyzji wydanych w postępowaniu zwykłym. Organ bada istnienie podstawy wznowienia i jedynie w razie stwierdzenia istnienia tej podstawy uchyla dotychczasową decyzję. Postępowanie dowodowe tyczyć więc musi istnienia podstawy wznowienia i nie jest powtórzeniem postępowania dowodowego prowadzonego w postępowaniu zwykłym. W sprawie niniejszej organ zbadał i wyjaśnił dlaczego powołana przez wnioskodawcę notatka biegłego S. nie jest dowodem ani okolicznością, która może stanowić podstawę wznowienia postępowania i dał temu wyraz w uzasadnieniu decyzji.
Podniesione przez skarżącego zarzuty skargi nie są więc trafne, co nie zmienia faktu, że obie decyzje rażąco naruszają prawo i muszą zostać usunięte z obrotu prawnego.
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ zachowa kolejność trybów weryfikacji decyzji wadliwej i niewadliwej oraz zakreśli granice postępowania dowodowego w sposób umożliwiający stronie wypowiedzenie się w tej kwestii przed wydaniem decyzji.
Zważywszy powyższe działając na podstawie art.145 § 1 p.2 p.p.s.a w związku z art.156 § 1 p.2 KPA Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.
O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art.200 i 205 § 1 i 2 p.p.s.a. oraz na podstawie § 14 ust. 2 p.1 lit.c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 z 2002r. poz. 1349 z późn. zmianami/ i zasądził kwotę 200 zł z tytułu zwrotu uiszczonego wpisu sądowego, kwotę 240 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego oraz kwotę 15 zł tytułem zwrotu opłaty od pełnomocnictwa.
O niewykonywaniu decyzji, których nieważność stwierdzono Sąd orzekł podstawie art.152 p.p.s.a.