VI SA/Wa 1687/24

VI SA/Wa 1687/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-08-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Łukasz Jarocki
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
608  Energetyka i atomistyka
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 92/25 - Wyrok NSA z 2025-07-10
Skarżony organ
Prokurator
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 1526
art. 187 ust.1
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Łukasz Jarocki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2024 r. sprawy ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka komandytowo-akcyjna z siedzibą w W. na postanowienie Prokuratora Generalnego z dnia 12 marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie opinii dotyczącej wymogów udzielenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. (dalej: "Strona", "Spółka", "Skarżący"), jest postanowienie Prokuratora Generalnego (dalej: "Prokurator", "PG", "organ") z 12 marca 2024 r. nr [...], wydane na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej: "K.p.a.") oraz art. 23 ust. 3c w zw. z art. 23 ust. 3a ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 1385, dalej: "Prawo energetyczne") oraz art. 106 § 5 K.p.a., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy postanowienie PG z 1 lutego 2024 r. o sygn. [...], dotyczące wydania opinii negatywnej w przedmiocie spełnienia przez Stronę wymogów udzielenia koncesji określonych w rozdziale 5 Prawa energetycznego.
W zaskarżonym postanowieniu Prokurator wskazał, że 12 stycznia 2024 r., do Prokuratury Krajowej wpłynęło pismo Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki z 11 stycznia 2024 r., informujące o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych Spółce i zawierające wniosek o wydanie, przewidzianej w art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego, opinii Prokuratora co do spełnienia przez Spółkę wymogów udzielenia koncesji określonych w rozdziale 5 Prawa energetycznego.
Prokurator wyjaśnił, że w oparciu o informacje zawarte w Krajowym Rejestrze Sądowym ustalono, że jedynym komplementariuszem Spółki jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w B.(dalej: "Komplementariusz"). Komplementariusz reprezentuje Spółkę, a jedynym wspólnikiem u Komplementariusza, posiadającym 99 udziałów o łącznej wysokości 9900 zł, jest B. P.. Organem uprawnionym do reprezentacji Komplementariusza jest jednoosobowy zarząd. Funkcję Prezesa Zarządu sprawuje K. P..
Prokurator wyjaśnił, ze sprawdzenie, dokonane na wniosek Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki nie wykazało, ażeby wobec K. P. prowadzono lub zakończono postępowania przygotowawcze o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Ustalono natomiast, że wobec B. P., 18 maja 2023 r. w sprawie o sygn. [...] Sąd Rejonowy w B. wydał wyrok, w którym uznał, że we wrześniu 2018 r. polecił on zatrudnionemu przez siebie radcy prawnemu, aby w celu zmuszenia ustalonej osoby do powstrzymania się od zawarcia porozumienia z [...] Sp. z o. o. w K., dotyczącego nieruchomości gruntowych leżących w sąsiedztwie planowanej budowy "[...] ", wręczył jej jako autentyczną podrobioną fakturę VAT nr [...] z dnia 24 września 2018 r., na kwotę 1.012.600 zł, wystawioną przez [...] tytułem kosztów świadczonej obsługi prawnej wraz z niepodpisanym wydrukiem zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa z art. 270 § 1 K.k., przez tę osobę, adresowanym do Prokuratury Rejonowej w B., sygnowanym danymi B. P., co stanowiło groźbę bezprawną spowodowania wobec niej postępowania karnego - tj. czynu z art. 270 § 1 K.k. w zb. z art. 191 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. Wskazanym wyrokiem sąd warunkowo umorzył postępowanie karne wobec B. P. na okres 3 lat tytułem próby oraz zobowiązał go do zapłaty świadczenia pieniężnego na wskazany fundusz. Wyrok jest prawomocny.
Prokurator wyjaśnił, że ponadto, aktem oskarżenia wniesionym 28 lutego 2023 r. B. P. został oskarżony przez Prokuraturę Okręgową w G. w sprawie o sygn. [..] o to, że: w okresie od 21 maja 2013 r. do 14 października 2014 r, w B., Z. i innych miejscowościach województwa [...], a także w B., działając w krótkich odstępach czasu, w wykonaniu z góry powziętego zamiaru oraz w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w B., a następnie jako Prezes Zarządu spółki [...] Sp. z o.o. SKA z siedzibą w W., realizując przedsięwzięcie polegające na nabyciu akcji [...] Spółki [...] S.A. oraz akcji [...] S.A., działając wspólnie i w porozumieniu z osobami występującymi w imieniu podmiotu, którego był właścicielem i kierując wykonaniem przez te osoby czynu zabronionego, wprowadził w błąd byłych i aktualnych pracowników tych spółek węglowych co do faktycznych warunków umowy zawierającej klauzule niedozwolone, dotyczące rażąco wygórowanej kary umownej, nieadekwatnej do wartości ceny sprzedaży akcji i ustanowienia zabezpieczenia w postaci weksla in blanco oraz dotyczące wskazania sądu właściwego do rozpoznania zgłoszonych roszczeń, który według ustawy nie był właściwy miejscowo, przez co zawarcie umów rażąco naruszało interesy pokrzywdzonych i pogarszało ich sytuację majątkową w związku z możliwością dochodzenia w przyszłości przez spółkę [...] Sp. z o.o. SKA ewentualnych roszczeń z tytułu niewywiązania się z umowy, a ponadto wprowadził w błąd byłych i aktualnych pracowników kopalń wchodzących w skład [...]Spółki [...] S.A. co do faktu, że są uprawnieni do nieodpłatnego nabycia akcji, chociaż w rzeczywistości akcje te im nie przysługiwały i w ten sposób doprowadził co najmniej 1041 osób do niekorzystnego rozporządzenia mieniem poprzez zawarcie niekorzystnych Umów Opcji Nabycia Akcji, na podstawie których zbyły one, w zamian za wypłacone im ceny nabycia akcji w kwotach od 3000 zł do 11500 zł za akcje [...] S.A. oraz w kwotach od 300 zł do 1000 zł za prawa do akcji [....] S.A., na rzecz [...] Sp. z o.o. SKA przysługujące im nieodpłatnie od Skarbu Państwa akcje wymienionych spółek wraz ze związanymi z nimi prawami, w tym prawem do dywidendy, przy czym w przypadku [...]S.A pokrzywdzeni nie mieli możliwości zrealizowania umów, czym wyrządził w mieniu co najmniej 150 osób szkodę w łącznej kwocie co najmniej 923.121 zł, co stanowi mienie znacznej wartości z tytułu kar umownych zasądzonych na podstawie nakazów zapłaty wydanych w związku ze skierowanymi przez [...] Sp. z o.o. SKA pozwami oraz z tytułu kwot wpłaconych w odpowiedzi na kierowane wezwania do zapłaty - tj. o czyn z art. 286 § 1 K.k w zw. z art. 294 § 1 K.k w zw. z art. 12 § 1 K.k. Postępowanie karne w tej sprawie toczy się przed Sądem Okręgowym w L., sygn. akt [...].
Prokurator wyjaśnił, że z powyższych względów, postanowieniem z 1 lutego 2024 r. w sprawie sygn. [....] wydał opinię negatywną w przedmiocie spełnienia przez Spółkę wymogów udzielenia koncesji określonych w rozdziale 5 Prawa energetycznego.
Rozpoznając ponownie sprawę Prokurator przedstawił argumentację odnoszącą się do zarzutów Strony podniesionych w zażaleniu na postanowienie I instancji. Dochodząc do wniosku, że zarzuty te są niezasadne utrzymał w mocy postanowienie I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 15 kwietnia 2024 r. Skarżący, zaskarżając postanowienie Prokuratora z 12 marca 2024 r. w całości, wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie od Prokuratora na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej Skarżący decyzji zarzucił naruszenie:
1) art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że na gruncie niniejszej sprawy doszło do spełnienia przesłanki negatywnej udzielenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, podczas gdy:
a) ani Skarżący, ani żaden z podmiotów uprawnionych do jego reprezentacji, nie został skazany prawomocnym wyrokiem za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą,
b) nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia negatywnych przesłanek udzielenia koncesji na podstawie Prawa energetycznego,
c) nie jest dopuszczalne zastosowanie wymagania niekaralności do innych osób, niż wyraźnie wskazane w art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego, w szczególności wymóg niekaralności nie znajduje zastosowania do wspólników komplementariusza wnioskodawcy, który to komplementariusz jest spółką kapitałową,
d) nie stanowi obejścia art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego, działanie Spółki, które ma na celu dostosowanie sytuacji korporacyjnej Spółki do stanu, który w ocenie organu umożliwia udzielenie koncesji,
2) art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki zawieszenia postępowania o udzielenie koncesji, podczas gdy w stosunku do Skarżącej, ani żadnej z osób uprawnionych do jej reprezentacji nie wydano postanowienia o przedstawieniu zarzutów,
3) art. 8 § 2 K.p.a., poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, podczas gdy na rzecz Skarżącego wydano już uprzednio szereg koncesji na podstawie przepisów Prawa energetycznego, zaś w żadnym z poprzednich postępowań nie była kwestionowana, ani sytuacja Skarżącego, ani jego komplementariusza,
4) art. 6 K.p.a., poprzez zastosowanie nieznanych ustawie podstaw odmowy udzielenia koncesji i dokonanie rozszerzającej wykładni art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego na niekorzyść Skarżącego,
5) art. 6 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego, poprzez przyjęcie, że zbycie w drodze darowizny udziałów w spółce będącej komplementariuszem Spółki przez B. P., wskutek czego stan faktyczny w dacie wydania zaskarżonego postanowienia był odmienny niż w przypadku poprzedzającego go postanowienia i wykluczał negatywne zaopiniowanie spełniania przez Skarżącego wymogów udzielenia koncesji, stanowi obejście prawa i zostało pominięte przy ustaleniu stanu faktycznego na potrzeby wydania zaskarżonego postanowienia, podczas gdy prawo administracyjne nie zna ogólnej klauzuli obejścia prawa, a co za tym idzie powołanie się na obejście prawa wymaga wskazania przez organ administracji podstawy prawnej takiego powołania, czego Prokurator w niniejszej sprawie nie uczynił, a w konsekwencji zaskarżone postanowienie zostało wydane częściowo bez podstawy prawnej,
6) art. 7 w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a., poprzez orzeczenie niezgodnie z wynikającą z tych przepisów zasadą aktualności sprawy administracyjnej, nakazującej uwzględnienie przy wydawaniu decyzji administracyjnej (postanowienia) całości stanu faktycznego istniejącego w dacie orzekania.
Skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z:
1) decyzji Prezesa URE z 2 lipca 2019r.,znak sprawy [...], o udzieleniu koncesji [Załącznik nr 5],
2) decyzji Prezesa URE z 7 grudnia 2020 r., znak sprawy [...], o udzieleniu koncesji [Załącznik nr 6],
3) decyzji Prezesa URE z dnia 7 kwietnia 2021 r., znak sprawy [...], o udzieleniu koncesji [Załącznik nr 7],
- w celu wykazania faktów:
a) udzieleniu Skarżącemu koncesji na przeładunek, obrót i wytwarzanie paliw ciekłych,
b) niekwestionowania działalności Skarżącego i spełniania przez niego warunków udzielenia koncesji na podstawie Prawa energetycznego,
c) stwierdzenia przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, że wobec Skarżącego nie zachodzą przesłanki negatywne, określone w art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego,
d) zasadności oczekiwania przez Skarżącego, że organy nie odstąpią od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w przedmiocie koncesji dla Skarżącego, w takich samych okolicznościach faktycznych i prawnych.
W uzasadnieniu skargi, Skarżący przedstawił obszerną argumentację popierająca zarzuty skargi.
Prokurator w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że część zarzutów skargi jest zasadna jednak nie daje to podstawy do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego postanowienia.
W przedmiotowej sprawie Prokurator wydał negatywną opinię w przedmiocie spełnienia przez Stronę wymogów udzielenia koncesji określonych w rozdziale 5 Prawa energetycznego. Jako materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia organ podał art. 23 ust. 3c w zw. z art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego. Wyjaśnienia wymaga, że z uzasadnienia postanowienia I instancji oraz zaskarżonego postanowienia wynika, że negatywna opinia w przedmiotowej sprawie została wydana w wyniku stwierdzenia przez Prokuratora niespełnienia przez Skarżącego wymogu, o którym mowa w art. 23 ust. 3d Prawa energetycznego.
Jak wynika z art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego, w sprawach z wniosku o udzielenie, przedłużenie albo cofnięcie koncesji na wytwarzanie paliw ciekłych, magazynowanie lub przeładunek paliw ciekłych oraz obrót paliwami ciekłymi z zagranicą z wyłączeniem spraw o zmianę tych koncesji, Prezes URE zasięga opinii Prezesa Rządowej Agencji Rezerw Strategicznych, Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, Prokuratora Generalnego oraz Komendanta Głównego Policji.
Zgodnie natomiast z art. 23 ust. 3c Prawa energetycznego, organy, o których mowa w ust. 3a, wydają w formie postanowienia opinie zawierające ocenę spełnienia przez wnioskodawcę określonych w rozdziale 5 wymogów udzielenia, przedłużenia albo cofnięcia koncesji, w zakresie, w jakim wynika to z właściwości ich działania określonych w przepisach odrębnych.
Wymogi udzielenia koncesji reguluje art. 33 Prawa energetycznego. Zgodnie z ust. 3 pkt 3 tego artykułu, nie może być wydana koncesja wnioskodawcy skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą.
Stosownie do treści art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego, w przypadku wnioskodawcy będącego osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo przedsiębiorcą zagranicznym lub przedsiębiorcą zagranicznym prowadzącym działalność na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach oddziału z siedzibą na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej utworzonego na warunkach i zasadach określonych w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. o zasadach uczestnictwa przedsiębiorców zagranicznych i innych osób zagranicznych w obrocie gospodarczym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, dotyczy również osób uprawnionych do ich reprezentowania, a także członków rad nadzorczych.
Ponadto zgodnie z art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego wynika, że Prezes URE zawiesza postępowanie o udzielenie koncesji w przypadku wnioskodawcy, wobec którego wydano postanowienie o przedstawieniu zarzutów w sprawie popełniania przestępstwa lub przestępstwa skarbowego mającego związek z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, lub gdy wydano takie postanowienie wobec osób oraz członków, o których mowa w ust. 3a, do czasu zakończenia postępowań przygotowawczego oraz sądowego.
W świetle natomiast art. 33 ust. 3d Prawa energetycznego, Prezes URE może odmówić udzielenia koncesji wnioskodawcy, który nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją.
W przedmiotowej sprawie Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, w związku z wszczęciem postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych Spółce, pismem z 11 stycznia 2024 r., wystąpił do PG o wydanie, przewidzianej w art. 23 ust. 3a Prawa energetycznego, opinii co do spełnienia przez Spółkę wymogów udzielenia koncesji określonych w rozdziale 5 Prawa energetycznego. Zgodnie z niebudzącymi wątpliwości ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Prokuratora, jedynym komplementariuszem Spółki jest spółka z o.o. – Komplementariusz. Komplementariusz reprezentuje Spółkę, a jedynym wspólnikiem u Komplementariusza, posiadającym 99 udziałów o łącznej wysokości 9900 zł, jest B. P.. Organem uprawnionym do reprezentacji Komplementariusza jest jednoosobowy zarząd, w którym funkcję Prezesa Zarządu sprawuje K.P.. Według ustaleń Prokuratora, wobec K. P. nie prowadzono lub nie zakończono postępowania przygotowawczego o przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wobec jednak wspólnika u Komplementariusza – B. P. 18 maja 2023 r. w sprawie o sygn. [...] Sąd Rejonowy w B.wydał wyrok, którym uznał, że B. P. dopuścił się czynu z czynu z art. 270 § 1 K.k. w zb. z art. 191 § 1 K.k. w zw. z art. 11 § 2 K.k. i warunkowo umorzył postępowanie karne wobec B. P. na okres 3 lat tytułem próby oraz zobowiązał go do zapłaty świadczenia pieniężnego na wskazany fundusz. Wyrok jest prawomocny. Ponadto wobec B. P. toczy się postępowanie karne przed Sądem Okręgowym w L. z oskarżenia przez Prokuraturę Okręgową w G. o czyn z art. 286 § 1 K.k w zw. z art. 294 § 1 K.k w zw. z art. 12 § 1 K.k. Powyższe ustalenia Prokuratury nie są kwestionowane przez Skarżącego.
Odnosząc powyższe okoliczności faktyczne do przytoczonych wcześniej przepisów prawa należy zauważyć, że wnioskodawcą, o którym mowa w art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego, jest Spółka (osobowa spółka – sp. z o.o. S.K.A.), jak natomiast wynika z art. 33 ust. 3 Prawa energetycznego nie może być wydana koncesja wnioskodawcy skazanemu prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe mające związek z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym, że osobowa spółka prawa handlowego, jako jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej nie ponosi odpowiedzialności karnej, w przedmiotowej sprawie należy zastosować art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego. Jak wynika z tego przepisu, w przypadku wnioskodawcy będącego m.in. jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej warunek, o którym mowa w ust. 3 pkt 3, dotyczy również osób uprawnionych do ich reprezentowania, a także członków rad nadzorczych. Jak natomiast wynika z opisanego powyżej stanu faktycznego B. P. nie jest uprawnionym do reprezentowania wnioskodawcy (jest nim komplementariusz – sp. z o.o., którego z kolei reprezentuje jednoosobowy zarząd w którym prezesem jest K. P.) i nie jest członkiem rady nadzorczej wnioskodawcy (wnioskodawca nie ma rady nadzorczej).
Sąd zatem zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że w niniejszej sprawie nie doszło do spełnienia negatywnej przesłanki udzielenia koncesji na magazynowanie paliw ciekłych, unormowanej w art. 33 ust. 3 pkt 3 w związku z ust. 3a Prawa energetycznego. Z tych samych opisanych powyżej powodów w ocenie Sądu rację ma również Skarżący, wskazując na błędne rozważania organu odnoszące się do kwestii zawieszenia postępowania na podstawie art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego.
Należy jednak zauważyć, że Prokurator wydając negatywna opinię w niniejszej sprawie postanowieniem z 1 lutego 2024 r. wyjaśnił przede wszystkim, że celem regulacji zawartych w przepisach Prawa energetycznego, dotyczących badania zasadności udzielenia koncesji jest wyeliminowanie dopuszczenia do działalności koncesjonowanej osób, które nie dają gwarancji należytego prowadzenia tej działalności oraz przeciwdziałanie powstaniu luki prawnej umożliwiającej ubieganie się o udzielenie koncesji osobom karanym za przestępstwa (przestępstwa skarbowe).
Prokurator wyjaśnił następnie, że B. P. jako wspólnik w spółce będącej Komplementariuszem w Spółce, jakkolwiek wyłączony od jej reprezentowania, posiada praktycznie całość udziałów, a tym samym zachowuje faktyczny wpływ na jej działalność. Jednocześnie Komplementariusz jest uprawnionym do reprezentacji Spółki wnioskującej o udzielenie (rozszerzenie) koncesji. Wskazał, że bezspornym jest, że przeciwko B. P. toczy się postępowanie karne o czyn pozostający w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, a nadto, wyrokiem warunkowo umarzającym postępowanie karne, został on uznany za winnego popełnienia czynu, dotyczącego prowadzonej działalności gospodarczej. Na tej podstawie PG doszedł do wniosku, że powyższe okoliczności stanowią podstawę do oceny, że nie daje on (B. P., a w konsekwencji Spółka) rękojmi należytego prowadzenia działalności koncesjonowanej.
Analiza powyższego stanowiska Prokuratora wskazuje, że organ doszedł do wniosku, że Skarżący nie spełnia jednego z wymogów udzielenia, przedłużenia albo cofnięcia koncesji określonego w rozdziale 5 Prawa energetycznego (art. 23 ust. 3c Prawa energetycznego), a więc nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją, wymaganej na podstawie art. 33 ust. 3d Prawa energetycznego.
Wskazania również wymaga, że Prokurator odniósł się w zaskarżonym postanowieniu do podnoszonej przez Skarżącego okoliczności, iż na mocy umowy darowizny z 9 lutego 2024 r., dokonanej aktem notarialnym rep. [...], B.P. przeniósł własność wszystkich udziałów w spółce będącej Komplementariuszem w Spółce, na rzecz żony – R. P. (własność udziałów została skutecznie nabyta przez R.P. w dniu zawarcia umowy darowizny, tj, 9 lutego 2024 r., z tą samą datą nabycie udziałów stało się skuteczne wobec spółki będącej Komplementariuszem w Spółce wobec powiadomienia jej o przeniesieniu udziałów, zgodnie z brzmieniem przepisu art. 187 § 1 K.s.h., zmiana została zgłoszona do właściwego sądu rejestrowego). Skarżący w zażaleniu na postanowienie I instancji wskazał, że nawet gdyby uznać, iż okoliczności dotyczące B. P. jako właściciela udziałów będącej Komplementariuszem w Spółce, mogłyby stanowić podstawę braku rękojmi należytego prowadzenia działalności przez Spółkę (z czym nie sposób się zgodzić, jak twierdzi Skarżący), to okoliczności te straciły swą aktualność wobec wyżej opisanej transakcji.".
Prokurator odnosząc się do powyższej okoliczności oraz stanowiska Skarżącego stwierdził, że analiza przedstawionych okoliczności, a w szczególności zestawienie daty wydania postanowienia Prokuratora w sprawie o sygn. [...] (1 lutego 2024 r.) i daty sporządzenia aktu notarialnego (9 lutego 2024 r.), przy braku zasadnych argumentów Strony w zakresie powodów aktu darowizny ("z najdalej posuniętej ostrożności"), daje podstawę do oceny, że darowizna udziałów miała na celu spowodowanie uzyskania pozytywnej opinii Prokuratora i w efekcie otrzymanie wnioskowanej koncesji. Przytoczone przez Stronę okoliczności, dotyczące szerokiego zakresu działalności koncesjonowanej i ogromnych nakładów finansowych dokonanych na jej prowadzenie pozwalają domniemywać, że B.P. de facto nie zamierza rezygnować z udziału w tej działalności. PG podsumował swoje rozważania stwierdzeniem, że przeciwna ocena prowadziłaby do wniosku, iż jakkolwiek były .komplementariusz, ale mający faktyczny wpływ na działalność przedsiębiorstwa, a wobec którego prowadzone jest postępowanie karne, daje rękojmię należytego prowadzenia działalności koncesjonowanej.
Powyższe oznacza, że Prokurator wydając postanowienie II instancji, uwzględnił okoliczność przeniesienia przez B. P. własność wszystkich udziałów w spółce będącej Komplementariuszem w Spółce, na rzecz żony po wydaniu postanowienia I instancji i uznał, że pomimo tej okoliczności Spółka nadal nie spełnia wymogu udzielenia koncesji określonego w art. 33 ust. 3d Prawa energetycznego, a więc nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją.
W świetle powyższych wyjaśnień, Sąd stwierdza, że pomimo błędnych niektórych rozważań Prokuratora w zakresie zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności opisanych w art. 33 ust. 3 pkt 3 w związku z art. 33 ust. 3a i w art. 33 ust. 3c Prawa energetycznego, nie doszło w niniejszej sprawie do takiego naruszenia tych przepisów przez PG, które miało wpływ na wynik sprawy. W istocie bowiem, jak zostało to powyżej wyjaśnione, negatywna opinia Prokuratora została w niniejszej sprawie wydana ze względu na niespełnienie przez Spółkę wymogu dawania rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Wyjaśnienia wymaga, że jest to przesłanka ocenna, w związku z czym można się zgodzić bądź nie zgodzić z wnioskiem Prokuratora, że Spółka nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Biorąc jednak pod uwagę, że Prokurator wnikliwie uzasadnił swoje stanowisko w sposób pozwalający na przeanalizowanie jego argumentacji i dokonanie krytycznej oceny stanowiska organu, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie I instancji jest niezgodne z prawem. Przepisy Prawa energetycznego – art. 23 ust. 3a w związku z ust. 3c – dają prawo PG dokonania oceny spełnienia przez wnioskodawcę przesłanki z art. 33 ust. 3d i wydania w tym zakresie opinii. Opinia ta jest wydawana w trybie unormowanym w art. 106 K.p.a. i podlega ona ocenie organu wnioskującego – Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, jak inne dowody zgromadzone w postępowaniu koncesyjnym. W tym też postępowaniu dopiero organ koncesyjny analizując wywód Prokuratora będzie mógł ocenić wartość merytoryczną opinii Prokuratora i rozstrzygnąć czy się z nią zgadza, czy też nie.
Sąd stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 8 § 2 K.p.a., poprzez odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, podczas gdy na rzecz Skarżącego wydano już uprzednio szereg koncesji na podstawie przepisów Prawa energetycznego, zaś w żadnym z poprzednich postępowań nie była kwestionowana, ani sytuacja Skarżącego, ani jego komplementariusza.
Podkreślenia wymaga, że okoliczności, które miały kluczowe znaczenie dla wydanej przez Prokuratora opinii wystąpiły w 2023 r. – wyrok z 18 maja 2023 r. Sąd Rejonowy w B.w sprawie o sygn. [...] wydany wobec B. P. oraz akt oskarżenia wniesiony do sądu 28 lutego 2023 r. przez Prokuraturę Okręgową w G.. Trudno w związku z tym uznać zasadność wniosku Skarżącego o zmianie utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym, w stosunku do wydanych wcześniej – przed 2023 r. – szereg koncesji na podstawie przepisów Prawa energetycznego.
Sąd uznał, że niezasadny jest zarzut skargi naruszenia przez organ art. 6 K.p.a., poprzez zastosowanie nieznanych ustawie podstaw odmowy udzielenia koncesji i dokonanie rozszerzającej wykładni art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego na niekorzyść Skarżącego, z tych samych przyczyn, z których Sąd uznał za nieskuteczne zarzuty naruszenia w niniejszej sprawie art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego.
Sąd stwierdza, że niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ art. 6 K.p.a. w związku z art. 33 ust. 3 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 3a Prawa energetycznego oraz art. 7 w związku z art. 104 K.p.a. w związku z art. 15 K.p.a., związane z okolicznością przeniesienia przez B. P. własności wszystkich udziałów w spółce będącej Komplementariuszem w Spółce, na rzecz żony po wydaniu postanowienia I instancji. Podkreślenia wymaga, że Prokurator, jak zostało to już wcześniej wyjaśnione, uwzględnił na etapie postępowania drugoinstancyjnego zmianę stanu faktycznego sprawy, a więc powyższą okoliczność. Wyjaśnił również dlaczego pomimo tej okoliczności Spółka nadal, jego zdaniem, nie spełnia wymogu udzielenia koncesji określonego w art. 33 ust. 3d Prawa energetycznego, a więc nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania działalności objętej koncesją. Kwestia ta natomiast będzie przedmiotem oceny organu koncesyjnego – Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki, na co Sąd już wcześniej wskazywał.
W świetle wszystkich powyższych wyjaśnień Sąd uznał, że wnioskowane w skardze przez Skarżącego dowodowy uzupełniające z dokumentów wymienionych w skardze nie mogą mieć znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy ponieważ nie mają żadnego związku z przesłanką w związku z którą, PG wydał kwestionowaną przez Skarżącego negatywną opinię. Z tego względu, Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "P.p.s.a"), nie przeprowadził dowodów uzupełniających z wnioskowanych w skardze dokumentów.
W tym stanie rzeczy, Sąd kontrolując zaskarżone postanowienie oraz postanowienie I instancji doszedł do wniosku, że organ w niniejszej sprawie, nie naruszył przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.