VI SA/Wa 1681/13

VI SA/Wa 1681/13 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2013-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2013-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dariusz Zalewski /sprawozdawca/
Grażyna Śliwińska /przewodniczący/
Zdzisław Romanowski
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 372/14 - Wyrok NSA z 2015-04-09
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2013 poz 260
art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5
Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
Dz.U. 2004 nr 267 poz 2660
par. 4 ust. 2, par. 8, par. 10
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy  pojazdów nienormatywnych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dariusz Zalewski (spr.) Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2013 r. sprawy ze skargi B.L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu.
Uzasadnienie
I. Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. Decyzją z dnia [...] listopada 2012r., nr [...][...]Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na B. L. (dalej “Skarżąca") prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą [...] karę pieniężną w wysokości 13.500 zł za przejazd bez zezwolenia pojazdem nienormatywnym.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że w dniu [...] października 2011 r. w miejscowości [...] na ul. [...] (droga powiatowa nr [...]) zatrzymano do kontroli pojazd członowy składający się z ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej[...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował [...], który wykonywał przewóz drogowy pospółki w imieniu i na rzecz Skarżącej.
W trakcie kontroli dokonano ważenia pojazdu na stanowisku do pomiaru mas i nacisków osi, w wyniku czego stwierdzono przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,01 dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r.
2. W odwołaniu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W jej ocenie, [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nie dopełnił wynikającego z ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013r. poz. 267) – dalej “k.p.a." obowiązku zawiadomienia strony o przedłużeniu terminu do rozpoznania sprawy.
Skarżąca wyjaśniła, że na wniosek kopalni kruszywa mającej swoją siedzibę w miejscowości [...], Powiatowy Zarząd Dróg w [...] wydał pozwolenie na przejazd samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 10 t na trasie [...] na okres do [...] października 2011 r. Skarżąca stwierdziła, że działała w zaufaniu do uzyskanego pozwolenia wydanego przez kompetentny organ administracyjny. Ponadto, jej zdaniem, obywatel nie może ponosić negatywnych następstw związanych z działaniem organu.
3. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Generalny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu organ powołał się na art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r. poz. 1137 ze zm.) – dalej “p.r.d.", art. 13g ust. 1, art. 40c, art. 41 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz. U. z 2013r. poz. 260 ze zm.) – dalej "u.d.p." oraz na przepisy rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 14 lipca 2010 r. (Dz. U. Nr 138, poz. 932 i poz. 933 ze zm.) zawierających wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których poruszać mogą się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10t.
Organ odwoławczy wskazał, że drogi powiatowe nie zostały wymienione w ww. rozporządzeniach, w związku z czym na podstawie art. 41 ust. 6, drogi te stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. W przypadku potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t włącznie, w myśl zapisów lp. 6 pkt 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Ponadto organ wskazał, że pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu LP 600 o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności, wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w [...] w dniu [...] stycznia 2009 r. na podstawie dyrektywy WE nr 90/384/EWG.
Organ podkreślił ponadto, że kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie, a po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2011 r., który kierowca podpisał bez wnoszenia uwag.
GITD wskazał, że w wyniku ważenia organ I instancji stwierdził naruszenia dopuszczalnych norm:
- nacisk 12,91 na pojedynczej osi napędowej pojazdu - przekroczenie o 4,91 t,
- nacisk 23,91 na potrójnej osi nienapędowej naczepy - przekroczenie o 2,11 t,
- masa całkowita zespołu pojazdów 43,91 - przekroczenie dmc o 1,9 t,
- przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, w związku z czym wymierzył Skarżącej karę pieniężną w kwocie 13.500 zł.
GITD odnosząc się do argumentu Strony, dotyczącego pisma Powiatowego Zarządu Dróg w [...] z dnia [...] października 2011 r. zważył, iż na przejazd pojazdu nienormatywnego należy uzyskać zezwolenie stosownego organu stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych z dnia 16 grudnia 2004 r. (Dz. U. Nr 267, poz. 2660). Według organu nadesłane przez stronę pismo z dnia [...] października 2011 r. nie upoważnia przewoźnika do wykonywania przewozów pojazdem, przekraczającym dopuszczalne naciski osi i dopuszczalną masę całkowitą. Podkreślił, iż przedstawione przez stronę pismo nie jest tożsame z zezwoleniem w rozumieniu art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Ponadto GITD zgodził się z podniesionym w odwołaniu argumentem strony, iż organ I instancji wydał decyzję z przekroczeniem ustawowego terminu do rozpoznania sprawy, jednakże powyższe zdaniem GITD nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy przez organ I instancji.
Dalej organ odwoławczy wskazał, że w dniu 18 października 2011 r. wszedł w życie art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U z 2011 r. Nr 222, poz 1321), zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie nałożenia kary pieniężnej dotyczącej przejazdu pojazdu nienormatywnego, prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, umarza się wobec podmiotu wykonującego przejazd, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przejazd:
a) dochował należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem,
b) nie miał wpływu na powstanie naruszenia, lub
2) rzeczywista masa całkowita pojazdu nienormatywnego nie przekracza dopuszczalnej wielkości lub wielkości określonej w zezwoleniu na przejazd pojazdu nienormatywnego, a przekroczenie dotyczy wyłącznie nacisku osi pojazdu przy przewozie ładunków sypkich oraz drewna.
Wskazał, że ustawodawca nie wprowadził legalnych definicji "ładunku sypkiego" oraz "drewna" w rozumieniu p.r.d. Organ wydający decyzję jest zatem zobowiązany każdorazowo do oceny, czy rodzaj przewożonego ładunku umożliwia zastosowanie zapisów art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 18 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw.
Wskazał, że organ I instancji zawiadomieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. wezwał stronę do przedstawienia odpisów/kopii wszelkich dokumentów w sposób jednoznaczny poświadczających dochowanie należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem, bądź w sposób jednoznaczny poświadczających brak wpływu na powstanie stwierdzonych naruszeń, jednak Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów uzasadniających, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Skarżąca przedstawiła zezwolenie, które, w ocenie organu, nie świadczy o dochowaniu należytej staranności, ponieważ jest to jedynie zezwolenie spod obowiązywania znaku zakazu [...].
Wskazał również, że Strona nie przedstawiła załącznika do ww. zezwolenia ze wskazaniem nr rej. kontrolowanego pojazdu. Zdaniem organu odwoławczego brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Wskazane w zebranym materiale dowodowym okoliczności popełnienia zarzucanych naruszeń tj. przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,0 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem 13 marca 2003 r. były okolicznościami, które podmiot wykonujący przejazd powinien był przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia.
Organ odwoławczy zważył, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości 13.500 zł nałożył zgodnie z prawem.
4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie prowadzonego postępowania administracyjnego, zarzucając:
1) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7 oraz art. 77 ust. 1 w zw. z art. 75 ust. 1 k.p.a. polegające na zaniechaniu przeprowadzenia postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia istotnych okoliczności postępowania, w szczególności wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego zmierzającego do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy poprzez zaniechanie przesłuchania w charakterze świadka zleceniodawcy [...] z siedzibą [...], celem przeprowadzenia dowodu z zezwolenia [...] w [...] na okoliczność uprawnienia do przewozów ponadnormatywnych, a także zaniechanie zwrócenia się do Powiatowego Zarządu Dróg w [...] na okoliczność wydanego uprawnienia do przewozów ponadnormatywnych,
2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na poprzestaniu, iż Skarżąca działała w pełnej wierze do otrzymanego dokumentu urzędowego w postaci decyzji [...] otrzymanej od zleceniodawcy, w zakresie zgody na przejazd pojazdów nienormatywnych. Ponadto Skarżąca stwierdziła, że nie ponosi winy w zakresie ewentualnego nie zgłoszenia danych firmy do wykazu pojazdów ciężarowych obsługujących Kopalnie [...], co tym samym umożliwia umorzenie postępowania administracyjnego.
W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że pojazdy należące do jej firmy świadczyły usługi transportowe w październiku 2011 r., na rzecz Kopalni [...], mającej siedzibę w miejscowości [...]. Wskazała, że właściciel Kopalni [...] w dniu [...] października 2011 r. będący bezpośrednio zainteresowanym przewozem stosownych ilości swoich surowców, wystąpił do Powiatowego Zarządu Dróg w [...] o uzyskanie pozwolenia na poruszanie się samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 10 t, na wskazanej we wniosku trasie. Organ ten udzielił przedmiotowego pozwolenia wskazując w jego treści, iż wyraża zgodę na przejazd pojazdów obsługujących kopalnię kruszywa drogą powiatową nr [...] na trasie: [...], na okres do [...] października 2011 r. Jednocześnie w wydanym pozwoleniu wskazał, iż zgoda na przejazd dotyczy pojazdów wskazanych w załączniku nr [...] do złożonego pisma.
Skarżąca wyjaśniła ponadto, że pozwolenie powyższe zostało okazane w trakcie kontroli pojazdu. Zdaniem Skarżącej, nawet w sytuacji jeżeli Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zauważył jakieś nieścisłości w posiadanym przez nią pozwoleniu, co stało się przyczyną jego nieuwzględnienia, to nie może ona ponosić negatywnych konsekwencji z tytułu nieprawidłowości, czy jakichkolwiek braków w wydanym pozwoleniu skoro to na organie wydającym, jako podmiocie fachowym w tym zakresie ciążył obowiązek wydania pozwolenia we właściwej formie. Takie działanie, zdaniem Skarżącej, stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego nakazujących organom takie działanie, aby wzbudzać zaufanie obywateli. Ponadto, w ocenie Skarżącej, obywatel nie może ponosić negatywnych następstw związanych z działaniem organu, bowiem byłoby to sprzeczne z wszelkimi zasadami.
5. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.
II. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
1. Skarga zasługiwała na uwzględnienie.
2. Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.).
3. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.
4. W sytuacji, kiedy skarga zarzuca naruszenie prawa materialnego oraz naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Do kontroli subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przepis prawa materialnego można przejść dopiero wówczas, gdy okaże się, że stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji został ustalony z uwzględnieniem wymaganych przepisów postępowania, przez co ustalenie to nie było wadliwe albo nie zostało skutecznie podważone.
Ponadto z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia lub decyzji, czy jest ono zgodne z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
5. W niniejszej sprawie podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych w brzmieniu obowiązującym w dniu [...] października 2011 r, tj. dniu kontroli.
Zgodnie z art. 64 Prawa o ruchu drogowym w ruch pojazdu, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych przewidzianych dla danej drogi, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia.
Zezwolenie na jednokrotny przejazd w wyznaczonym czasie po ustalonej trasie wydaje zgodnie z art. 64a ust. 3 i 4 ww. ustawy wydaje zarządca drogi właściwy dla drogi, po której ruch ma być wykonywany. W przedmiotowej sprawie był Powiatowy Zarząd Dróg, z uwagi na poruszanie się po drodze powiatowej. Zezwolenie wydaje się, po uiszczeniu opłaty, w terminie 7 dni roboczych od dnia złożenia wniosku o jego wydanie. Ponadto wydając zezwolenie, zarządca drogi wydaje także jego wypis lub wypisy w liczbie odpowiadającej liczbie pojazdów samochodowych określonych we wniosku o wydanie zezwolenia. Zgodnie z § 8 cyt. rozporządzenie zezwolenia może być wydane pod warunkiem, że:
1) ładunek jest niepodzielny i nie może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne;
2) do przewozu niepodzielnego ładunku nie można zastosować innego rodzaju transportu;
3) uzyskano zgodę na przejazd zarządu drogi, właściwego dla trasy przejazdu;
4) natężenie ruchu umożliwia bezpieczny przejazd pojazdu nienormatywnego;
5) przejazd nie utrudni ruchu drogowego na znacznym obszarze ani nie zagrozi bezpieczeństwu ruchu drogowego;
6) stan technicznej sprawności budowli usytuowanych w ciągu rozpatrywanej trasy przejazdu, określony na podstawie przepisów Prawa budowlanego, umożliwia przejazd;
7) przejazd nie stwarza zagrożenia dla stanu technicznego innych obiektów budowlanych, położonych w pobliżu trasy przejazdu;
8) istnieje możliwość wyznaczenia trasy przejazdu, zapewniającej bezpieczeństwo oraz efektywność ruchu drogowego.
Warunki przejazdu pojazdu nienormatywnego określa w zezwoleniu na przejazd organ wydający zezwolenie, ustalając zależnie od potrzeb:
1) sposób pilotowania pojazdu nienormatywnego określony w przepisach odrębnych;
2) czas przejazdu po jezdni przeznaczonej dla przeciwnego kierunku ruchu;
3) sposób zabezpieczenia urządzeń umieszczonych w pasie drogowym uzgodniony z właściwym i zarządcami dróg. (§ 10 ww. rozporządzenia).
6. Z niespornego stanu faktycznego sprawy wynika, że pojazd należący do Skarżącej świadczył usługi transportowe w październiku 2011 r., na rzecz Kopalni [...], mającej siedzibę w miejscowości [...]. Właściciel Kopalni [...] w dniu [...] października 2011 r., wystąpił do Powiatowego Zarządu Dróg w [...] o uzyskanie pozwolenia na poruszanie się samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 10 t, na wskazanej we wniosku trasie. Powiatowy Zarząd Dróg w [...] przedmiotowe pozwolenie wydał wskazując w jego treści, iż wyraża zgodę na przejazd pojazdów obsługujących kopalnię kruszywa drogą powiatową nr [...] na trasie: [...], na okres do[...]października 2011 r. Jednocześnie w wydanym pozwoleniu wskazano, iż zgoda na przejazd dotyczy pojazdów wskazanych w załączniku nr 1 do złożonego pisma.
Skarżącej zostało przekazane pozwolenie uzyskane od Powiatowego Zarządu Dróg w [...] przez [...]będącego zleceniodawcą wykonywanej usługi na przejazd pojazdów nienorrnatywnych na trasie na której przeprowadzona została kontrola w dniu [...] października 2011 r. Pozwolenie to zostało okazane zostało w trakcie kontroli pojazdu Skarżącej. Z wyjaśnień Skarżącej wynika, że zleceniodawca zapewniał ją, że firma Skarżącej i obsługujące ją pojazdy ciężarowe zostaną ujęte w zestawieniu załączonym do otrzymanej od [...] w [...] zgody na przekroczeniu dopuszczalnej masy pojazdów.
Zauważyć należy, iż kontrola pojazdu, będąca podstawą do wydania decyzji, której treść jest przedmiotem skargi miała miejsce w dniu [...] października 2011 r., a więc w czasie kiedy obowiązywało wydane przez Powiatowy Zarząd Dróg pozwolenie na przejazd pojazdów obsługujących pracę kopalni [...]. W aktach sprawy znajduje się kseropkopia przedmiotowego pozwolenia, ale nie zawiera ono załącznika, w którym wymienione są pojazdy objęte zezwoleniem.
Fakt uzyskania pozwolenia, jak również złożenia w tym zakresie stosownego wniosku przez kopalnię, w którym zostały określone pojazdy których dotyczy wydane zezwolenie niewątpliwie jest do sprawdzenia w dokumentacji Powiatowego Zarządu Dróg w [...]. Skarżąca zgłaszała wniosek dowdowy w powyższym zakresie, ale organ odmówił przeprowadzenia dowodu.
7. W ocenie Sądu w rozstrzyganej sprawie organy nie przeprowadziły w sposób właściwy postępowania dowodowego. W przypadku gdy Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego ocenił wskazane pozwolenie jako niewystarczające do uznania go za dowód w sprawie powinien z urzędu wyjaśnić wszystkie watpliwości związane z okazanym dokumentem.
W szczególności podkreślenia wymaga, że wydanie prawidłowej decyzji administracyjnej w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie i rozważenie stanu faktycznego istotnego w sprawie - stosownie do art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. decyzja powinna być należycie uzasadniona z wymienieniem m.in. ustaleń faktycznych i prawnych oraz materiałów dowodowych, na których podjęto rozstrzygnięcie.
Zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem wymienionych przepisów, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu rozstrzygając w sprawie organy naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. ponieważ nie zbadały, czy w załączniku do posiadanej przez Skarżącą decyzji (zezwoleniu) jest wymieniony pojazd, który został poddany przez organ kontroli w dniu [...] października 2011 r. i który w ocenie organu nie spełniał przepisowych norm, gdyż doszło do przekroczenia nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o 4,900 t oraz potrójnej osi naczepy o 2,100 t, a także przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego o 1,900 t.
Organy zaniechały wyjaśnienia wątpliwości Skarżącej i przeprowadzania wskazywanych przez nią dowodów w postaci: przesłuchania w charakterze świadka zleceniodawcy Skarżącej [...], celem przeprowadzenia dowodu z zezwolenia[...]w [...] na okoliczność uprawnienia do przewozów ponadnormatywnych oraz zwrócenia się do Powiatowego Zarządu Dróg w [...] na okoliczność wydanego uprawnienia do przewozów ponadnormatywnych.
Organy wskazywały, że Skarżąca przewoziła [...], a ta, jako materiał sypki, a więc podzielny nie spełnia kryterium przewozu na podstawie posiadanego zezwolenia zgodnie z § 8 rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych warunków i trybu wydawania zezwoleń na przejazdy pojazdów nienormatywnych z dnia 16 grudnia 2004 r. Zgodnie bowiem z ww. przepisem § 8 pkt 1 zezwolenie na przejazd pojazdu nienormatywnego, może być wydane pod warunkiem, że ładunek jest niepodzielny i nie może być przewieziony pojazdami, których masa, naciski osi, wymiary są dopuszczalne.
Skarżąca wskazywała natomiast, że posiada jednak dokument, który zezwala na taki przejazd, wydany przez właściwy organ. Dokument w postaci zezwolenia na rzecz Kopalni [...] w dniu [...] października 2011 r. wydanego przez Powiatowy Zarząd Dróg w [...] na poruszanie się samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 10 t, na wskazanej we wniosku trasie tj. drogą powiatową nr [...] na trasie: [...], na okres do [...] października 2011 r.
W ocenie Sądu skoro ww. dokument znajdował się w posiadaniu Skarżącej, to powyższe wskazuje, iż Skarżąca miała podstawy do tego by uważać iż legitymuje się zezwoleniem na przejazd pojazdem ponadnormatywnym wydanym przez właściwy organ w formie prawem przepisanej. Sam dokument urzędowy zgodnie z art. 76 k.p.a., sporządzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowi dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Obalić taki dowód i objęte nim domniemanie można tylko innym dowodem. Takiego innego dowodu organ zaś w sprawie nie przeprowadził. Nie sprawdza, czy jest ono zgodne z prawem i nie dąży do tego by wyjaśnić, czy w wydanym zezwoleniu zgoda organu na przejazd dotyczy pojazdów wskazanych w załączniku nr 1 do złożonego pisma i czy wśród nich jest wymieniony pojazd Skarżącej.
Dowodem rozstrzygającym jednoznacznie powyższy spór byłby z pewnością możliwość wglądu w załącznik do ww. zezwolenia. Takiego dowodu akta sprawy jednak nie zawierają, gdyż organ odmówił wystąpienia o ten dowód do organu, który go wydał. Tymczasem zgodnie z unormowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45).
8. Z art. 77 wynika natomiast obowiązek organu administracji publicznej jest obowiązany do zebrania całego materiału dowodowego. Przepis art. 80 wymaga z kolei, aby ocena uznania danej okoliczności za udowodnioną była oparta na całokształcie materiału dowodowego.
Sąd administracyjny nie czyni w sprawie własnych ustaleń faktycznoprawnych, a jedynie - jak już na wstępie nadmieniono, kontroluje zaskarżony akt pod kątem zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Jednak taka merytoryczna kontrola może dojść do skutku w warunkach wyczerpujących istotę zagadnienia ustaleń faktycznych i prawnych dokonanych przez organ administracyjny rozpatrujący sprawę oraz odpowiedniego (tj. zgodnego z art. 107 § 3 k.p.a.) uzasadnienia decyzji. W przeciwnym razie Sąd uchyla decyzję z powodu naruszenia formalnoprawnych zasad prowadzenia postępowania, gdy mogło to rzutować na wynik sprawy, a Sądowi uniemożliwia prześledzenie przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję.
Wobec gwarantowanej Konstytucją swobody podejmowania działalności gospodarczej, która wprawdzie podlega pewnym ograniczeniom ale tylko przy zaistnieniu bardzo szczególnych przesłanek powoduje, że ograniczanie możliwości działalności przedsiębiorcy wymaga szczegółowego uzasadnienia. W tym przypadku wymogów powyższych organy nie wypełniły.
9. Mając na względzie istotne wady, którymi obarczone było postępowanie dowodowe przeprowadzone przez organy w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że bez ich usunięcia i bez przeprowadzenia postępowania dowodowego w sposób zupełny, nie jest możliwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co istotne również odniesienie się na tym etapie rozstrzygania sprawy w całości, co do zasadności podniesionych w skardze zarzutów prawa materialnego.
Z uwagi na naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na mocy art. 145 § 1 lit. c p.p.s.a.
W toku ponownego postępowania organ winien uzupełnić materiał dowodowy o dokumenty które w sposób nie budzący wątpliwości wskażą czy w załączniku do posiadanego przez Skarżącą zezwolenia na przejazd drogą powiatową nr [...] na trasie: [...] na okres do [...] października 2011 r. wymieniony jest pojazd Skarżącej.
13. Zakres, w jakim uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a.