VI SA/Wa 1667/12

VI SA/Wa 1667/12 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2012-09-28
Data wpływu
2012-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Urszula Wilk /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6379 Inne o symbolu podstawowym 637
Hasła tematyczne
Wstrzymanie wykonania aktu
Sygn. powiązane
II GZ 60/13 - Postanowienie NSA z 2013-02-12
Skarżony organ
Komisja Nadzoru Finansowego
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 61 par. 3 i par. 5.
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 28 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. M. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie kary pieniężnej za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Uzasadnienie
W skardze na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej nałożenia na J. M. kary pieniężnej w wysokości 150 000, 00 złotych za naruszenie ustawy o obrocie instrumentami finansowymi – skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie przez Sąd, wykonania decyzji w zaskarżonej części, podtrzymując argumentację przedstawioną we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji skierowanym do organu.
Skarżący podał, że egzekucja kary pociągnie dla niego i jego najbliższych ogromny uszczerbek majątkowy i niedające się odwrócić poważne konsekwencję materialne i ekonomiczne. Dodał, że nałożona kara stanowi znaczną część posiadanego majątku, wobec czego rozmiar szkód jakie poniósłby wraz z rodziną w sytuacji wykonania decyzji byłby olbrzymi. Skarżący podkreślił, że aktualny stan jego majątku, dochodów i zadłużenia wskazuje, że nie dysponuje środkami finansowymi na zapłatę wymierzonej kary. Jednocześnie, zaznaczył, że jego trudna sytuacja finansowa przyczyniła się do pogorszenia stanu zdrowia, w efekcie, czego przebywał przez pewien czas na zasiłku chorobowym. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że wobec wad i błędów, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja zachodzi wysokie prawdopodobieństwo jej uchylenia. Podał, że na jego utrzymaniu pozostaje żona oraz trójkę uczących się dzieci. Wskazał, że posiada spółdzielcze własnościowe prawo do mieszkania w W. o powierzchni 69 m2, oraz dwa samochody o wartości około 15 000 złotych. Dodał, że jego zadłużenie w bankach na kartach płatniczych wynosi około 37 000 złotych oraz za niezapłacone zobowiązania płatnicze około 50 000 złotych. Podniósł, że aktualnie zatrudniony jest poza W. za znacząco niższe wynagrodzenie niż dotychczas, a umowa o pracę zawarta jest na czas określony do 14 maja 2013 r.
Przy piśmie z dnia 20 września 2012 r. skarżący złożył w Sądzie wyciągi z rachunków kart kredytowych, świadectwo pracy z M. S.A., umowę o pracę z I. S.A., kopię zeznania podatkowego za rok 2011, kopie dowodów rejestracyjnych pojazdów stanowiących własność skarżącego, kopię wyroku Sądu [...] W. z dnia [...] maja 2012 r. zasądzającego od skarżącego na rzecz P. W. kwotę 12 087 zł wraz z odsetkami ustawowymi płatną w 12 ratach miesięcznych. Oświadczył także, że posiada również zadłużenie w C. S.A. w wysokości około 24 tys. zł.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zauważył co następuje:
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.
Obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne (por. postanowienie NSA z 9 września 2010 r., sygn. I OZ 671/10).
Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie (por. postanowienie NSA z 2012-04-24, sygn. akt II OZ 327/12, LEX nr 1145709).
Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, zdaniem Sądu stwierdzić należy, że powoływane przez skarżącego okoliczności, nie uprawdopodobniają wystąpienia w jego sprawie przesłanek wymaganych do wstrzymania wykonania decyzji.
Z przedstawionych przez skarżącego informacji o jego sytuacji finansowej popartych stosownymi dokumentami wynika, że skarżący jest zatrudniony na podstawie umowy o pracę na czas określony do dnia 31 maja 2013 r. na stanowisku [...], a osiągany przez niego dochód z tytułu świadczenia pracy wynosi 13 500 złotych brutto miesięcznie. Z zeznania PIT-37 wynika, że w 2011 r. skarżący osiągnął dochód w wysokości 171 129,59 zł. W przedstawionych wyciągach bankowych wskazane zostało zadłużenie na rachunkach kart kredytowych w K. w kwocie 7460,48 zł, a w B. w kwocie 8261,65 zł, jednak z ich treści wynika również możliwość spłaty zadłużenia w systemie ratalnym odpowiednio w wysokości 379,68 zł oraz w wysokości 334,29 zł. Jak wynika z kopii wyroku załączonego do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu - spłata zadłużenia ciążącego na skarżącym wobec Skarbu Państwa rozłożona została na raty. Z informacji o wysokości zadłużenia w C. S.A. również nie wynika, by było ono postawione w stan wymagalności.
Nawet gdyby przyjąć, że skarżący wraz z rodziną pozostaje w dość trudnej sytuacji majątkowej ze względu na liczne zobowiązania finansowe w stosunku do wysokości osiąganego dochodu przypadającego na pięcioosobową rodzinę, to pamiętać należy, że zadłużenie jest obsługiwane w systemie spłaty ratalnej, a po drugie, stosownie do panującego w orzecznictwie NSA poglądu (np. postanowienie z 28 listopada 2011 r. sygn. akt II FSK 2752/11, LEX nr 1069889) trudna sytuacja materialna skarżącego może mieć niewątpliwie wpływ na przyznanie prawa pomocy, nie jest zaś wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania zaskarżonych aktów. Dodatkowo, w ocenie Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, by wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowało szkodę w stopniu wyższym niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Wszak pamiętać należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia.
Dodać także wypada, że wykonanie świadczenia pieniężnego nie wywoła nieodwracalnych skutków, gdyż ewentualne uchylenie przez sąd zaskarżonej decyzji spowoduje konieczność zwrotu należności, a ponadto zgodnie art. 8 - 10 u.p.e.a. dopuszczalność prowadzenia egzekucji ograniczona jest do zakresu, w jakim nie zostanie zagrożone minimum utrzymania dłużnika i osób pozostających według ustawowego obowiązku na jego utrzymaniu.
Jednocześnie należy nadmienić, że brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie przesądza o losie skargi, którą Sąd podda odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. W postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 oraz § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.