VI SA/WA 1637/06

VI SA/Wa 1637/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/
Magdalena Bosakirska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Asesor WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2006r. sprawy ze skargi J. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofniecia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] kwietnia 2006r. cofającą J. C. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Decyzją z dnia [...] sierpnia 1993r. J. C. uzyskał pozwolenie na broń myśliwską śrutową wydane na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz.43 z późn. zmianami/.
Dnia [...] stycznia 2006r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] wpłynęło zawiadomienie dokonane przez lekarza upoważnionego J. P., dokonane zgodnie z obowiązkiem wynikającym z § 2 ust.3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń /Dz.U. nr 79 poz.898 z późn. zmianami/ i dołączone do tego zawiadomienia orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] grudnia 2005r., z którego wynika, że J. C. nie posiada zdolności fizycznej do dysponowania bronią. Jest niesporne, że od tego orzeczenia J. C. pouczony prawidłowo nie wniósł odwołania.
Wnioskiem z dnia [...] stycznia 2006r. J. C. wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wydanie pozwolenia na 2 sztuki broni myśliwskiej kulowej i śrutowej. Do wniosku dołączył nowe orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2006r. nr [...], wydane przez lekarza upoważnionego T. G., w którym żaden z dwóch punktów zawierających istotę rozstrzygnięcia o wyniku badań nie został skreślony zgodnie z wymogami cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. Orzeczenie nie zawiera pouczenia o trybie odwoławczym. Do wniosku J. C. dołączył też pozytywne orzeczenie psychologiczne z dnia [...] grudnia 2005r., nr [...], z którego wynika, że wnioskodawca nie należy do osób wymienionych w art.15 ust.1 p.3 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /Dz.U. nr 53 poz.549 z późn. zmianami/ i może dysponować bronią. Organ zażądał uzupełnienia orzeczenia lekarskiego "o stosowne zakreślenie właściwego obszaru dotyczącego zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią". Wnioskodawca złożył dodatkowy egzemplarz orzeczenia nr [...], na którym p.1 zawierający rozstrzygnięcie pozytywne został podkreślony i opatrzony dodatkową pieczęcią lekarza T. G.
Od orzeczenia tego Komendant Wojewódzki Policji w [...] złożył odwołanie w trybie § 8 ust.9 cytowanego rozporządzenia z dnia 7 września 2000r. wskazując w jego uzasadnieniu, że posiada dwa sprzeczne ze sobą orzeczenia lekarskie.
Badanie w trybie odwoławczym przeprowadzone zostało w Instytucie Medycyny Pracy w [...] w dniu [...] marca 2006r. W jego wyniku lekarz upoważniony J. G. wystawił orzeczenie nr [...] stwierdzające, że J. C. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art.15 ustawy o broni i amunicji.
Pismem z [...] marca 2006r. organ wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską i pouczył o prawie do uczestnictwa w postępowaniu i zapoznania się z jego materiałami. J. C. z prawa tego nie skorzystał.
Decyzją z [...] kwietnia 2006r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] cofnął J. C. pozwolenie na broń palną myśliwską. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 p.2 w związku z art.15 ust.1 p.2 oraz art.20 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525/. W uzasadnieniu wskazał, że lekarz przeprowadzający badanie w trybie odwołania potwierdził orzeczeniem z dnia [...] marca 2006r., iż J. C. nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią. W tym stanie rzeczy cofnięcie pozwolenia ba broń jest obligatoryjne.
Od powyższej decyzji J. C. odwołał się do Komendanta Głównego Policji zarzucając błędne zastosowanie art.15 ust.1 p.2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że odwołujący się posiada znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną i wnosząc o uchylenie decyzji oraz przeprowadzenie ponownych badań. Wskazał, że badania nie wykazały, iż posiada znacznie obniżoną sprawność psychofizyczną, bowiem zaburzenia psychofizyczne polegają na zaburzeniach psychicznych i fizycznych ściśle ze sobą powiązanych. Skarżący posiada tylko wadę wzroku, nie ma natomiast żadnych zaburzeń psychicznych bezpośrednio z tą wadą związanych. Art.18 ustawy o broni i amunicji nie przewiduje możliwości cofnięcia pozwolenia na broń z tej tylko przyczyny, że sprawność fizyczna uprawnionego stała się niewystarczająca. Tylko połączenie obniżenia sprawności fizycznej i psychicznej jednocześnie uprawnia do cofnięcia pozwolenia na broń. Orzeczeń lekarskich nie można należycie skontrolować, gdyż zawierają jedynie ogólne sformułowania ustawowe bez wskazania przyczyn negatywnego rozstrzygnięcia. Stan zdrowia skarżącego nie uległ zmianie od czasu uzyskania pozwolenia na broń.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 268a kpa, a także 18 ust.1 p.2 w związku z art.15 ust.1 p.2-3 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji.
W uzasadnieniu wskazał, że nie ma znaczenia fakt, iż przyczyną negatywnego orzeczenia lekarskiego jest wada wzroku skarżącego. Organy Policji nie mają bowiem żadnych uprawnień do badania jakie schorzenia zdecydowały o negatywnym wyniku badań. Zakres badań i ocenę ich wyniku organy Policji mogą kwestionować tylko w postępowaniu odwoławczym oprowadzonym na podstawie cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2005r. Organ Policji posiada obecnie dwa orzeczenia lekarskie negujące zdolność strony do dysponowania bronią palną i zobowiązany jest cofnąć pozwolenie na broń palną niezależnie od pozytywnego orzeczenia psychologicznego. Orzeczenia lekarskie i psychologiczne są od siebie niezależne i nawet jeśli tylko jedno jest negatywne, to fakt ten wystarcza do cofnięcia pozwolenia na broń. Orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi organ jest związany. J. C. nie wzruszył negatywnego orzeczenia z [...] grudnia 2005r., a orzeczenie pozytywne zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy organ był zobligowany cofnąć pozwolenie na broń i wobec dwóch zgodnych orzeczeń negatywnych nie ma potrzeby prowadzić kolejnych badań.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję J. C. domagając się jej uchylenia i ponownego przeprowadzenia badań. Zarzucał: 1/ błędne zastosowanie art.15 ust.1 p.2 ustawy o broni i amunicji poprzez przyjęcie, że skarżący posiada znacznie ograniczoną zdolność psychofizyczną, 2/ naruszenie art.155 kpa poprzez uchylenie prawomocnej decyzji o pozwoleniu na broń mimo braku zmiany stanu faktycznego, 3/ naruszenie art.92 § 1 Konstytucji poprzez oparcie rozstrzygnięcia na przepisach Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, które są sprzeczne z ustawą z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Wskazał, że ma wadę wzroku od wielu lat i wada ta nie pogłębia się. Nie ma obniżonej sprawności psychofizycznej, bowiem nie ma żadnych zaburzeń psychicznych związanych z wadą wzroku. Nie ma podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń, kiedy sama tylko sprawność fizyczna jest ograniczona. Rozporządzenie z dnia 7 września 2000r. nie może przekraczać swoim zakresem granic upoważnienia ustawowego. Rozporządzenie zawiera kryteria oceny poszczególnych sprawności fizycznych i psychicznych, ale orzeczenie lekarskie jest jedno na podstawie całokształtu badań i musi się odnosić do braku obu sprawności fizycznej i psychicznej. Pozwolenie na broń jest decyzją ostateczną i przy braku zmiany stanu faktycznego nie ma podstaw do jej cofnięcia, zaś decyzja zmieniana w trybie art. 155 kpa nie może pogarszać sytuacji strony. W sprawie niniejszej stan faktyczny się nie zmienił, zatem brak podstaw do zmiany decyzji ostatecznej i cofnięcia pozwolenia na broń.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że Minister Zdrowia w Rozporządzeniu z dnia 7 września 2000r. określił zgodnie z upoważnieniem wynikającym z art.15 ust.7 ustawy o broni i amunicji zakres badań lekarskich i psychologicznych oraz lekarzy i psychologów upoważnionych do prowadzenia badań, którym obowiązana jest poddać się osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie pozwolenie. Minister określił iż badania obejmują ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem stanu narządu wzroku oraz badania specjalistyczne i pomocnicze. Na podstawie wszystkich wyników badań lekarz wydaje jedno orzeczenie lekarskie obejmujące ustalenia wszystkich badań i konsultacji. Jeżeli choćby jedno badanie dało wynik negatywny – orzeczenie jest negatywne. Orzeczenie końcowe jest "zbiorcze" i odnosi się do zdolności psychofizycznej. Przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych nie nakładały na osoby ubiegające się o pozwolenie na broń obowiązku przeprowadzenia badań lekarskich i psychologicznych. Obecne regulacje przewidują konieczność przedstawienia takich orzeczeń i nadają im znaczenie decydujące. Wobec istnienia orzeczenia negatywnego organy Policji nie miały wyboru co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Nie doszło też do naruszenia art.155 kpa, bowiem postępowanie w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie jest prowadzone w trybie nadzwyczajnym z art.155 kpa, tylko w trybie zwykłym wynikającym z dyspozycji art.18 ust.1 p.2 ustawy o broni i amunicji.
Przed rozprawą skarżący złożył pismo procesowe z dnia [...] listopada 2006r., w którym popierał skargę i wnosił o zasądzenie kosztów postępowania. Argumentację skargi poszerzył o zarzut, iż w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000r. zgodnie z art. 15 ust.7 ustawy o broni i amunicji mógł być określony zakres badań, którym musi poddać się osoba ubiegająca się o zezwolenie na broń. Rozporządzenie nie ma definiować pojęcia "znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej". Załącznik nr 10 do rozporządzenia określa sposób oceny narządu wzroku osób badanych w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań do posługiwania się bronią. To uregulowanie wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Ponadto cofnięcie pozwolenia na broń stoi w sprzeczności z art.32 ust.2 Konstytucji RP i art.7 Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka, bowiem prowadzi do dyskryminacji ze względu na ułomność fizyczną w oderwaniu od faktycznych zdolności fizycznych i psychicznych i zwalania organ od badania rzeczywistych zdolności psychofizycznych strony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Ma rację skarżący twierdząc, że zaburzenia psychofizyczne polegają na obniżonej sprawności psychicznej i fizycznej, gdzie zaburzenia psychiczne i fizyczne są ze sobą ściśle powiązane. Nie oznacza to jednak, że zaburzenia psychofizyczne to jednoczesne występowanie odrębnych schorzeń psychicznych i fizycznych. Psychofizyka jest dziedziną psychologii i zajmuje się badaniem wrażeń zmysłowych, w szczególności zależnościami bodźców i odpowiadającymi im cechami wrażeń /por. "Słownik Wyrazów obcych" PWN Warszawa pod red. Jana Tokarskiego, s. 612/, a określenie psychofizyczny dotyczy wzajemnego stosunku zjawisk psychicznych i fizycznych /tamże s. 613/. Określenie "sprawność psychofizyczna" użyte w art.15 ust.1 p.2 ustawy o broni i amunicji jest określeniem szerokim i obejmuje całokształt cech fizycznych i psychicznych człowieka w ich wzajemnym powiązaniu i współzależności. Zaburzenia w granicach nawet jednej tylko sprawności fizycznej /np. zaburzenia wzroku, zaburzenia słuchu/ lub psychicznej /choroba psychiczna, inne zaburzenia funkcjonowania osoby z uwagi na jej cechy charakteru/ rzutują na całokształt sprawności i skutkują ograniczeniem sprawności psychofizycznej. Lekarz i psycholog w zakresie swoich kwalifikacji oceniają jak stwierdzone u badanego zaburzenia sprawności wpływają na jego sprawność psychofizyczną w aspekcie możliwości dysponowania bronią.
Zgodnie z § 2 ust.5 cytowanego wyżej rozporządzenia z 7 września 2000r. lekarz, niezależnie od liczby przeprowadzonych badań specjalistycznych wystawia jedno bardzo ogólne orzeczenie lekarskie zawierające odpowiedź na pytanie czy badany może lub nie może dysponować bronią. Orzeczenie to w nawiązaniu do treści art.15 ust.1 i 3 ustawy o broni i amunicji nie wskazuje szczególnych przyczyn medycznych będących podstawą jego wydania, a stanowi jedynie informację o braku zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią /por. treść załącznika nr 1 do rozporządzenia z 7 września 2000r./. Orzeczenie może być wzruszone tylko w trybie przewidzianym w § 8 rozporządzenia, a orzeczenie wydane w trybie odwoławczym jest ostateczne. Orzeczenie lekarskie lub psychologiczne jest nie tylko dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 kpa, stanowiącym dowód tego co zostało w nim urzędowo poświadczone. Orzeczenie lekarskie /i psychologiczne/ stanowi wyłączny, ściśle określony przez ustawę dowód stanu zdrowia badanego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu z dnia 17 marca 2005r. /sygn. akt OSK 1273/04/ "regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydane w trybie § 8 rozporządzenia nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach /.../. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wyklucza możliwość przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią orzeczeń." W świetle przytoczonych uregulowań organ Policji nie wie jakie schorzenie czy niesprawność jest przyczyną orzeczenia negatywnego i nie ma prawa ani tego ustalać, ani weryfikować. Organ wie tylko, że badana osoba nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią i tym orzeczeniem jest związany.
W sprawie niniejszej organ opierając się na dwóch zgodnych orzeczeniach lekarskich, z których wynika, że skarżący nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią poczynił prawidłowe ustalenia, że sprawność psychofizyczna skarżącego jest znacznie ograniczona i prawidłowo uznał, że nie może on dysponować bronią, zatem organ nie naruszył art. 15 ust.1 p.2 ustawy. Wskazać należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd kontroluje decyzje administracyjne pod względem zgodności z prawem, kontroluje zatem prawidłowość poczynionych przez organ ustaleń, jednak nie kontroluje merytorycznej zasadności wydanych w toku postępowania orzeczeń lekarskich i psychologicznych, nie ma bowiem ani stosownych umiejętności, ani kompetencji. Sąd może jedynie badać spełnienie warunków formalnych wydawania orzeczeń w świetle uregulowań określonych ustawą o broni i amunicji oraz rozporządzeniem z dnia 7 września 2000r. Badając w ten tylko sposób należące do materiału dowodowego sprawy orzeczenia lekarskie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa.
Rozważając zarzut niezgodności przepisów rozporządzenia z dnia 7 września 2000r. z art. 92 § 1 Konstytucji RP /doprecyzowany w piśmie skarżącego z dnia [...] listopada 2006r./ a polegający na niezgodności załącznika nr 10 do rozporządzenia z dnia 7 września 2000r. z treścią upoważnienia z art.15 ust.7 ustawy o broni i amunicji Sąd zważył, że stosownie do art.188 Konstytucji RP o zgodności ustaw i przepisów wydawanych przez centralne organy państwowe z Konstytucją orzeka Trybunał Konstytucyjny. Do kompetencji tego organu zastrzeżona została możliwość orzekania o niekonstytucyjności ustaw, umów międzynarodowych a także innych przepisów wydawanych przez organy centralne. Zgodnie z 193 Konstytucji i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997r. o Trybunale Konstytucyjnym /Dz.U. nr 102 poz.643 z późn. zmianami/ sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Użyte w art. 193 Konstytucji określenie "może" należy rozumieć w ten sposób, że to sąd określa, jaki jest stopień niezgodności danego przepisu z Konstytucją i od jego oceny zależy, czy uznaje go za zgodny z Konstytucją. /por. wyrok SN z dnia 16 kwietnia 2004r. I CK 291/03, OSNC 2005/4/71/. To sąd ocenia czy istnieje potrzeba zwrócenia się do Trybunału Konstytucyjnego ze stosownym zapytaniem. Rozważając wskazane zarzuty skarżącego co do niezgodności z konstytucją załącznika nr 10 do rozporządzenia z dnia 7 września 2000r. Sąd nie miał wątpliwości, że zarzuty te nie są uzasadnione, nie było zatem podstaw do zwrócenia się do Trybunału ze stosownym zapytaniem.
Zgodnie z art. 15 ust.7 ustawy o broni i amunicji minister właściwy do spraw zdrowia w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw finansów publicznych zobowiązany był określić w drodze rozporządzenia zakres badań lekarskich i psychologicznych, którym obowiązana jest poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń /ust.3/ lub już mająca takie pozwolenie /ust.4/. Z odwołania się do ust.3 i ust.4 art. 15, a także odwołanie się, poprzez wskazany ust.3, do ust.1 p.2-4 art.15 ustawy wynika, że w celem badań jest ustalenie, czy badany nie należy do osób, z zaburzeniami psychicznymi, osób o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej, osób o istotnych zaburzeniach funkcjonowania psychologicznego, uzależnionych od alkoholu lub substancji psychotropowych oraz potwierdzenie, że należy do osób mogących dysponować bronią. Zakres badań jest zdeterminowany wskazanymi wyżej celami. Nie chodzi bowiem o wszechstronne przebadanie wnioskodawcy w celu ustalenia jego stanu zdrowia, tylko o przebadanie go w celu uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy może dysponować bronią. Mając na względzie cel badań minister określił ich zakres, a w tym pojęciu mieści się także sposób oceny narządu wzroku, bowiem nie chodzi o samo ustalenie stanu narządu wzroku tylko o udzielnie odpowiedzi na pytanie, czy stan ten pozwala na dysponowanie bronią. Załącznik nr 10 określający sposób dokonania oceny narządu wzroku pod kątem możliwości dysponowania bronią mieści się zatem w określeniu "zakres badań", bowiem nie chodzi o jakiekolwiek badania, ale o badania pozwalające ustalić czy badany może dysponować bronią. Zarzut niezgodności z Konstytucją załącznika nr 10 do rozporządzenia z 7 września 2000r. Sąd uznał za nieuzasadniony.
Nie są także uzasadnione zarzuty dyskryminacji osób ze względu na ułomność fizyczną w "całkowitym oderwaniu od faktycznych i psychicznych zdolności do władania bronią". Chodzi przecież o osoby posiadające potwierdzoną orzeczeniami lekarskimi znacznie ograniczoną sprawność psychofizyczną i brak jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że orzeczenia te wydane są w oderwaniu od "faktycznych i psychicznych zdolności do władania bronią". Prawo do posiadania broni nie należy do konstytucyjnej kategorii wolności i praw osobistych i należy do sfery daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Dostęp jednostki do broni poddany jest daleko idącym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu Państwa na stosowanie środków przemocy jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego /por. wyrok NSA z dnia 13 października 2005r. sygn.akt II OSK 97/05/. Wysokie wymagania co do pełnej sprawności psychofizycznej osób władających bronią mają na celu zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego i nie stanowią żadnej dyskryminacji osób, które takiej pełnej sprawności nie posiadają.
Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.155 kpa polegającego na zmianie decyzji ostatecznej o pozwoleniu na broń. Prawomocna decyzja o pozwoleniu na broń jest ostateczna. Pozwolenie na broń nie jest jednak wydane raz na zawsze i niezależnie od późniejszych okoliczności. Przeciwnie, w razie zaistnienia okoliczności wymienionych w ustawie pozwolenie na broń może być cofnięte. Ustawa o broni i amunicji zawiera w art.18 uregulowania umożliwiające w trybie zwykłym cofnięcie pozwolenia na broń w razie zaistnienia okoliczności przewidzianych w przepisach prawa. Jedną z takich okoliczności jest znalezienie się uprawnionego do posiadania broni w kręgu osób, o których mowa w art.15 ust.1 p.2-6 tj. m.in. osób o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej. Ponieważ z orzeczeń lekarskich wynika, że skarżący znajduje się w kręgu tych osób, a wiedza ta była w posiadaniu organu Policji, organ miał obowiązek cofnąć pozwolenie na broń w zwykłym postępowaniu administracyjnym, która to procedura ta nie ma żadnego związku z art.155 kpa i wzruszeniem prawomocnych decyzji administracyjnych. Organ nie stosował więc w ogóle art.155 kpa i go nie naruszył.
W tym stanie rzeczy brak podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi bowiem w świetle dokonanych ustaleń zaskarżona decyzja jest prawidłowa.
Zważywszy powyższe działając na podstawie art. 151 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji i skargę oddalił jako nieuzasadnioną.