VI SA/WA 1634/22

VI SA/Wa 1634/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Jakub Linkowski
Magdalena Maliszewska
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne
Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 138 ust.1 pkt.1, art. 7, art. 77, art. 80, art. 15
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2022 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego oddala skargę
Uzasadnienie
Komendant Główny Policji (dalej: "organ II instancji", "KGP") decyzją z 24 marca 2022 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, z późn. zm. dalej: "K.p.a.") oraz art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2020 r. poz. 955, dalej: "u.b.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. K. (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: "organ I instancji", "KWP") z 31 marca 2022 r. nr [...], odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską w celu łowieckim.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji wyjaśnił, że do KWP 15 czerwca 2021 r. wpłynął wniosek Strony o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego w ilości 5 egzemplarzy. Do wniosku Strona dołączyła m.in.: pozytywne orzeczenia, psychologiczne z 14 czerwca 2021 r. nr [...] i lekarskie z 14 czerwca 2021 r. nr [...], potwierdzające zdolność do dysponowania bronią, a także zaświadczenia Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w [...] z 18 lutego 2021 r., nr [...] i nr [...] o uzyskaniu podstawowych oraz selekcjonerskich uprawnień do wykonywania polowania, a także nr [...] o członkostwie w PZŁ.
W toku postępowania administracyjnego organ I instancji ustalił, iż z uwagi na skazanie Strony wyrokiem Sądu Rejonowego w O. za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. za noszenie broni znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, decyzją z 21 lutego 2019 r. cofnięto Stronie pozwolenie na broń palną myśliwską do celu łowieckiego. Z informacji z Krajowego Rejestru Karnego, wynika, iż Strona aktualnie jest osobą niekaraną.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ I instancji powziął wątpliwości czy Strona posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią. W celu ich jednoznacznego wyeliminowania wniósł odwołania od przedstawionych przez Stronę orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K..
Organ II instancji wskazał dalej, że 5 lipca 2021 r. do organu I instancji wpłynęła pozytywna opinia o Stronie z miejsca zamieszkania. Natomiast 13 lipca 2021 r. wpłynęło pismo Polskiego Związku Łowieckiego Zarząd Okręgowy [...], z którego wynika, iż Strona korzysta z pełni praw członkowskich w PZŁ i nie było prowadzone przeciwko niej postępowanie dyscyplinarne, ani też nie była karana dyscyplinarnie.
KGP wyjaśnił następnie, że w wyniku ponownych badań Strona uzyskała w trybie odwoławczym, 12 października 2021 r. orzeczenie psychologiczne nr 21/2021, w którym wskazano, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią, zaś 16 grudnia 2021 r. orzeczenie lekarskie nr 20/2021, stwierdzające, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.
W związku z powyższym, z uwagi na uzyskanie przez Stronę negatywnych orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego, wydanych w trybie odwoławczym decyzją z 31 stycznia KWP, na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2 - 4 u.b.a., odmówił wydania Stronie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego.
Rozpoznając odwołanie od powyższej decyzji organu I instancji, KGP stwierdził, że dla organów Policji ostateczne orzeczenia psychologiczne, jak i lekarskie posiadają moc wiążącą i determinują sposób rozstrzygnięcia sprawy, co do jej istoty. Ustawodawca wymaga bowiem, aby tak orzeczenie psychologiczne, jak i lekarskie potwierdzało zdolność do dysponowania bronią palną. Jeżeli którekolwiek z nich lub obydwa dyskwalifikują osobę posiadającą pozwolenie, czy to z przyczyn psychologicznych, czy zdrowotnych, pozwolenie nie może być wydane.
KGP podkreślił, że negatywne orzeczenia, lekarskie i psychologiczne wykluczają możliwość dysponowania przez Stronę bronią, a jako ostateczne, mają charakter wiążący w niniejszej sprawie. Potwierdzają w sposób nie budzący wątpliwości ocenę wyrażoną przez lekarza i psychologa, orzeczników w badaniach drugoinstancyjnych, iż Strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. i nie może dysponować bronią.
KGP wyjaśnił, że kwestia zdolności do dysponowania bronią nie jest obojętna z punktu widzenia ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego, ze względu na potencjalne zagrożenie dla osób trzecich. Prawo do posiadania broni palnej ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji, nie może więc być żadnej wątpliwości, że osoba, której takie prawo przyznano, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. Jedną z tych gwarancji jest wprowadzony przez ustawodawcę wymóg posiadania zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią, potwierdzony stosownymi orzeczeniami. Strona wymogu tego nie spełnia, ponieważ uprawnieni, lekarz i psycholog wydali jej w trybie odwoławczym, orzeczenia negatywne co do możliwości posiadania przez nią broni. Słusznie zatem, zdaniem KGP, uczynił organ I instancji odmawiając jej na podstawie art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., wydania pozwolenia na broń. Przepis ten ma bowiem charakter obligatoryjny, a zatem wiąże organy Policji, co do sposobu rozstrzygnięcia sprawy w przypadku ustalenia, że jego przesłanki zostały spełnione. KGP dodał, że ustawodawca nie przewidział w takiej sytuacji - dla ochrony interesu społecznego - innej, niż odmowa wydania pozwolenia na broń, możliwości.
KGP wyjaśnił, że organy Policji nie są przy tym uprawnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz lub psycholog orzekli o braku zdolności do dysponowania przez Stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań cząstkowych, miało wpływ na jego treść. Lekarz i psycholog wydają swoje orzeczenia na podstawie wyników badań, o których mowa w art. 15a ust. 2 i ust. 3 u.b.a. Organy Policji nie mają zatem ani wiedzy, ani kompetencji do oceny stanu zdrowia psychofizycznego osoby ubiegającej się o broń, ani też wpływu na treść orzeczeń, bowiem opinia w nich wydana jest następstwem szczegółowej analizy przeprowadzonych badań i nie zawiera uzasadnienia. Nie mają również kompetencji do weryfikowana rozbieżności pomiędzy orzeczeniami wydanymi w pierwszej i w drugiej instancji. Z uwagi na powyższe, KGP stwierdził, że wniosek dowodowy Strony o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z badań psychologicznych i lekarskich, na okoliczność ustalenia stanu zdrowia Strony w kontekście spełnienia bądź braku spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., nie może zostać uwzględniony. Ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości wydania pozwolenia broń osobie, która uzyskała ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie i psychologiczne, kwestionujące jej zdolność do posługiwania się bronią.
W ustalonym stanie faktycznym i prawnym, KGP nie znalazł podstaw do zmiany bądź uchylenia decyzji organu I instancji.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżając decyzją KGP z 24 marca 2022 r., w całości, wniósł o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.b.a. w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni, poprzez przyjęcie, że wbrew rzeczywistemu stanu zdrowia Skarżącego obarczony jest zaburzeniami psychicznymi, nie wskazując jednak na jakiekolwiek stany chorobowe i zaburzenia funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń,
2) art. 15 ust. 1 pkt 4 u.b.a., poprzez przyjęcie, że Skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych, co nie znajduje odzwierciedlenia w zgromadzonym materiale dowodowym,
3) art. 15h ust. 7 u.b.a. w związku z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP, poprzez wyłączenie możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w postępowaniu administracyjnym, w tym wykluczenie możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego,
4) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji KWP odmawiającej Skarżącemu wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego w ilości 5 egzemplarzy, która to decyzja została wydana z naruszeniem art. 7, art. 77 oraz art. 80 K.p.a. polegającym na tym, że organ I instancji:
a) zaniechał zebrania i rozpatrzenia wyczerpująco materiału dowodowego w niniejszej sprawie w ten sposób, że pominął przy dokonywaniu ustaleń faktycznych istotnych okoliczności przedstawionych przez Skarżącego dotyczących uprzedniego posiadania pozwolenia na broń myśliwską przez około 40 lat, pozytywnego orzeczenia psychologicznego z 14 czerwca 2021 r. i lekarskiego z 14 czerwca 2021 r. oraz uzyskania pozytywnej opinii psychiatrycznej w lipcu 2021 r., w której wskazano, że z psychiatrycznego punktu widzenia Skarżący może posiadać broń myśliwską;
b) dokonał dowolnej oceny zgromadzonego ww. materiału w trakcie postępowania, w szczególności nie dokonał adekwatnej do sprawy niniejszej analizy sytuacji, w jakiej znajduje się Skarżący, który jest członkiem Polskiego Związku Łowieckiego i ma uprawnienia do polowania, a został pozbawiony pozwolenia na broń mimo, że nigdy nie leczył się psychiatrycznie, psychologicznie lub odwykowo,
5) art. 15 K.p.a., poprzez zaniechanie merytorycznego (wnikliwego i rzetelnego) rozpoznania sprawy, a przede wszystkim rozpatrzenia i odniesienia się do zarzutów odwołania.
Skarżący wniósł również o wystąpienie przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15h ust. 7 u.b.a. z Konstytucją RP.
W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że żadne z orzeczeń nie zawiera uzasadnienia czy szerszego uzupełnienia, które wyjaśniałoby podstawy do przyjęcia, iż odwołujący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Skarżący dodał, ze biegła psycholog w trakcie badania Skarżącego dzwoniła na Policję, celem ustalenia, "pod jakim katem ma przeprowadzić badanie, bo nie ma danych". Na koniec oświadczyła Skarżącemu, iż "oświęcimscy psychologowie przeprowadzają błędne badanie" oraz "wypisują, co kto chce", a "górnicy piją" - to w odniesieniu do wykonywanego przez Skarżącego zawodu. W świetle powyższego, zdaniem Skarżącego, wynika więc, że jedyną podstawą do wydania negatywnej opinii psychologicznej były osobiste uprzedzenia opiniującej wobec określonej grupy społecznej.
Skarżący dodał, że poważne zastrzeżenia budzi także fakt, że opinia lekarska z grudnia 2021 r. wydana w ramach przedmiotowej sprawy zawiera przeciwwskazania do posiadania broni, zaś opinia z lipca 2021 r. wydana przez ten sam Małopolski Ośrodek Medycyny Pracy kwalifikuje pozytywnie Skarżącego z punktu widzenia psychiatrycznego do posiadania broni. Zdaniem Skarżącego jest to niezrozumiałe, po pierwsze orzeczenia się wykluczają i wzajemnie sobie przeczą (te które przedkłada Skarżący stoją w opozycji do tych wydanych na wniosek organu), a po drugie w sytuacji, gdy organ miał wątpliwości złożył odwołanie i zostały wydane nowe orzeczenia, zaś gdy Skarżący ma do owych nowych orzeczeń wątpliwości nie ma możliwości nic z tym zrobić.
Skarżący stwierdził, że wyrok skazujący Sądu Rejonowego w [...] z 14 listopada 2018 r. (sygn. akt [...]) za wykroczenie nie oznacza, że Skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu czy też ma zaburzenia na tle psychologicznym. Skarżący nigdy nie był leczony przeciwalkoholowo ani psychiatrycznie. Nigdy nie był zabrany na izbę wytrzeźwień. W pracy, gdzie obecnie pracuje - Zakładzie [...] jako obsługa stacji odmetanowania, zajmuje odpowiedzialne stanowisko, nie mogąc pozwolić sobie na stan po użyciu alkoholu, ponieważ w ten sposób spowodowałby niebezpieczeństwo utraty życia zdrowia dla wielu pracowników. Skarżący pracuje tam od 1989 r., przechodził wielokrotnie wyrywkowe kontrole trzeźwości, które nie stwierdziły żadnych uchybień. Niepodobna zatem ustalić na jakiej podstawie ustalono, że Skarżący jest osobą z zaburzeniami psychicznymi, funkcjonowania psychologicznego oraz uzależnioną.
W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja oraz decyzja I instancji nie naruszają przepisów prawa w stopniu dającym podstawy do ich uchylenia.
W niniejszej sprawie Skarżącemu organy Policji odmówiły wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celu łowieckiego ze względu na negatywne dla Skarżącego orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym.
Podstawę prawną rozstrzygnięć obu instancji stanowiły art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a.
Zgonie z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2020 r. poz. 685), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; 4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych.
Podstawą ustalenia, że dana osoba wnosząca o wydania jej pozwolenia na broń nie należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., są orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydawane na podstawie przepisów szczegółowo regulujących procedurę i tryb ich wydania oraz ich weryfikacji w artykułach od 15a do 15l u.b.a.
Jak wynika z art. 15 ust. 3 u.b.a., osoba, która występuje m.in. z wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne, stwierdzające, że nie należy do osób wymienionych w ust. 1 pkt 2-4, i potwierdzające, że może dysponować bronią, wydane przez lekarza upoważnionego i psychologa upoważnionego, nie wcześniej niż 3 miesiące przed dniem złożenia wniosku.
W niniejszej sprawie Skarżący do wniosku o wydanie pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego w ilości 5 egzemplarzy, dołączyła m.in.: pozytywne orzeczenia, psychologiczne z 14 czerwca 2021 r. nr [...] i lekarskie z 14 czerwca 2021 r. nr [...], potwierdzające zdolność do dysponowania bronią.
Jak wyjaśnił KWP w decyzji I instancji, z uwagi na skazanie Skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za popełnienie wykroczenia z art. 51 ust. 2 pkt 4 ustawy o broni i amunicji, tj. za noszenie broni znajdując się w stanie po użyciu alkoholu i cofnięcie Skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską do celu łowieckiego decyzją z 21 lutego 2019 r., organ I instancji powziął wątpliwości czy Skarżący posiada zdolność psychofizyczną do dysponowania bronią.
Zgodnie z art. 15h ust. 1 i ust. 2 u.b.a., od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje odwołanie wnoszone na piśmie (ust. 1). Odwołanie przysługuje osobie ubiegającej się oraz komendantowi wojewódzkiemu Policji właściwemu ze względu na miejsce zamieszkania tej osoby (ust. 2).
W celu zatem wyeliminowania wątpliwości co do posiadania przez Skarżącego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią, KWP wniósł odwołania od przedstawionych przez Skarżącego orzeczeń, lekarskiego i psychologicznego do [...] Ośrodka Medycyny Pracy w K..
W wyniku odwołania Skarżący uzyskała 12 października 2021 r. orzeczenie psychologiczne nr [...], w którym wskazano, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią (k. 34) oraz 16 grudnia 2021 r. orzeczenie lekarskie nr 20/2021, stwierdzające, że należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią (k. 39).
Dodać należy, że zgodnie z art. 15h ust. 7 u.b.a. orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest ostateczne.
Powyższe okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości Sądu jak również Skarżącego, który nie kwestionuje w skardze powyższych faktów.
Skarżący podniósł zarzut niezgodności z Konstytucją RP przytoczonej regulacji prawnej wskazując na brak możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w postępowaniu administracyjnym, w tym wykluczenie możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, co wyjaśnił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 17 sierpnia 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 396/21, że w odniesieniu do ustalenia stanu zdrowia ubiegającego się o pozwolenie na broń ustawodawca posłużył się konstrukcją, którą można zaliczyć do elementów legalnej teorii dowodów w postępowaniu administracyjnym, wyłączając tym samym ustanowioną w art. 75 § 1 K.p.a. zasadę otwartego katalogu dowodów. Nakazał bowiem, by w tym zakresie ustalenia czynić na podstawie jedynego rodzaju dowodu, mianowicie sporządzanego na podstawie art. 15b – 15d u.b.a., orzeczenia lekarskiego oraz orzeczenia psychologa. Podważenie zamieszczonych w orzeczeniach twierdzeń i ocen może, w myśl art. 15h ust. 2 u.b.a., nastąpić w wyłącznie w drodze odwołania wnoszonego przez wnioskodawcę oraz komendanta wojewódzkiego Policji. Ostateczność wydanego - w wyniku odwołania od orzeczenia lekarskiego i psychologicznego, przypisana mu przez art. 15h ust. 7 u.b.a., wyklucza dalszy tryb jego kwestionowania. Oznacza to, że orzeczenie wydane w trybie odwoławczym pozostaje wiążące dla organu stosującego prawo w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem o wydanie pozwolenia na broń. Podkreślenia przy tym wymaga, że odwołanie wraz z jego uzasadnieniem wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia, za pośrednictwem lekarza lub psychologa, który wydał orzeczenie (art. 15h ust. 3), a lekarz lub psycholog, za pośrednictwem którego jest wnoszone odwołanie, przekazuje je wraz z dokumentacją badań do podmiotu odwoławczego w terminie 7 dni od dnia otrzymania odwołania (art. 15h ust. 4). Badanie zatem w trybie odwoławczym przeprowadzane jest przy znajomości dokumentacji z badań, których dotyczy odwołanie. Ponadto wskazania wymaga, że gwarancją rzetelności wydawanych orzeczeń w trybie przepisów u.b.a., jest przewidziany przez ustawę tryb wyłaniania osób uprawnionych do wykonywania badań lekarskich (art. 15b) oraz system kontroli sprawowany przez wojewodę (art. 15i i art. 15j).
Z tych względów Sąd stwierdza, że omawiane przepisy nie stoją w sprzeczności z przepisami Konstytucji RP, a przyjęte rozwiązanie o ostateczności orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanych w trybie odwołania jest proporcjonalne do zagrożeń, jakie mogą wynikać z posiadania broni przez osobę, której stan zdrowia na to nie pozwala (por wyrok NSA z 16 maja 2019 r. sygn. akt II OSK 3232/17). Dlatego za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 15h ust. 7 u.b.a. w związku z art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2 oraz art. 78 Konstytucji RP, poprzez wyłączenie możliwości weryfikacji orzeczenia lekarskiego wydanego w postępowaniu administracyjnym, w tym wykluczenie możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego.
Z tego również powodu nie było podstaw do wystąpienia przez Sąd z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności art. 15h ust. 7 u.b.a. z Konstytucją RP.
Z tych samych powodów, za niezasadne należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 u.b.a. w związku z art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 23 grudnia 2005 r. w sprawie wykazu stanów chorobowych i zaburzeń funkcjonowania psychologicznego wykluczających możliwość wydania pozwolenia na broń i rejestracji broni oraz art. 15 ust. 1 pkt 4 u.b.a. Organy podjęły swoje rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w oparciu o prawidłowo wydane w trybie odwołania, ostateczne orzeczenie psychologiczne z 12 października 2021 r. nr 21/2021, w którym wskazano, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 u.b.a. i nie może dysponować bronią oraz ostateczne orzeczenie lekarskie z 16 grudnia 2021 r. nr 20/2021, stwierdzające, że Skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i pkt 4 u.b.a. i nie może dysponować bronią. Organy policji nie posiadają kompetencji do samodzielnej oceny, czy osoba ubiegająca się o pozwolenia na posiadanie broni spełnia negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., a w świetle art. 15h ust. 7 u.b.a., orzeczenia lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania mają znaczenie decydujące, jako ostateczne.
Niezasadne są również zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 7, art. 77 art. 80 oraz art. 15 K.p.a. Kluczowym dla rozstrzygnięcie niniejszej sprawy materiałem dowodowym były powoływane wcześniej ostateczne orzeczenie psychologiczne z 12 października 2021 r. nr 21/2021 i lekarskie z 16 grudnia 2021 r. nr 20/2021. Omówione powyżej przepisy u.b.a., jednoznacznie reguluje powyższą kwestię nie pozostawiając żadnych wątpliwości, a więc też możliwości dokonywania przez organ oceny wiarygodności ostatecznych oraz wcześniejszych orzeczeń lekarskiego oraz psychologicznego. Organy policji nie posiadają kompetencji i możliwości oceny, które z orzeczeń, w prawidłowy sposób opisuje, czy osoba ubiegająca się o pozwolenia na posiadanie broni spełnia negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a., w przypadku gdy w danej sprawie, tak jak w niniejszej, występują orzeczenia zawierające rozbieżne stanowiska specjalistów. Organy policji, jak to zostało już wskazane, nie posiadają kompetencji do samodzielnej oceny, czy osoba ubiegająca się o pozwolenia na posiadanie broni spełnia negatywne przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2-4 u.b.a. Z tego względu podnoszone przez Skarżącego argumenty o uprzednim posiadaniu pozwolenia na broń myśliwską przez około 40 lat, członkostwo w Polskim Związku Łowieckim, brak leczenia się psychiatrycznie, psychologicznie lub odwykowo, jak również zatrudnienie Skarżącego na odpowiedzialnym stanowisku pracy jako obsługa stacji odmetanowania w Zakładzie [...], nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy. Tym bardziej organy nie mają też kompetencji do podważania merytorycznej wiarygodności ostatecznych orzeczeń wydanych przez lekarzy specjalistów, dlatego też argumentacja Skarżącego o przebiegu badania psychologicznego i powodach negatywnego dla Skarżącego wyniku tego badania również pozostaje poza oceną organów Policji. Dlatego Sąd uznał, że organy w niniejszej sprawie zebrały i rozpatrzyły wyczerpujący materiał dowodowy, wyjaśniły dokładnie stan faktyczny i doszły do prawidłowych wniosków. KGP również w wystarczający sposób odniósł się do zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w odwołaniu od decyzji I instancji.
Z tych powodów KGP prawidłowo, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję I instancji.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), orzekł jak w sentencji wyroku.