VI SA/Wa 1633/19

VI SA/Wa 1633/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-08-02
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Łąpieś-Rosińska /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne
Telekomunikacja
Sygn. powiązane
II GSK 511/20 - Wyrok NSA z 2023-10-04
Skarżony organ
Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art.127, art.105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1954
art.206, art.43, art.42, art.139, art.221, art.15,
Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art.151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. staż. Patrycja Młynarczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2019 r. sprawy ze skarg "(...)" z siedzibą w "(...)"oraz "(...)"z siedzibą w "(...)" na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia "(...)" maja 2019 r. nr "(...)"w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargi
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] maja 2019r. Nr [...] Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2
w związku z art. 127 § 3 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej "kpa") oraz w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2018 r. poz. 1954 ze zm., dalej "Pt"), w związku z postępowaniem prowadzonym z wniosku T. S.A. z siedzibą w W. (obecnie O.) oraz wniosku K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. [...] zatwierdzającej zmiany "Ramowej Oferty [...] o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie kanalizacji kablowej" (dalej "Oferta ROI"), zatwierdzonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2010 r., [...], następnie w części zmienionej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r., [...], uchylił zaskarżoną decyzję
i umorzył postępowanie zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] lipca 2010 r. Prezes UKE wydał decyzję. Pismem z dnia 13 lipca 2011 r. T. S.A. z siedzibą
w W. (obecnie O.) złożyła wniosek o zatwierdzenie zmian Oferty ROI, zatwierdzonej ww. decyzją. W dniu [...] lipca 2011 r. Prezes UKE wydał decyzję.
Zaskarżoną decyzją, po rozpatrzeniu wniosku O. z dnia 13 lipca 2011 r.
o zatwierdzenie zmian w Ofercie ROI, Prezes UKE zatwierdził zmiany w Ofercie ROI, zatwierdzonej decyzją, następnie w części zmienionej kolejną decyzją.
Pismem z dnia 7 grudnia 2012 r. T. S.A. z siedzibą
w W. (obecnie O.) i K. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2012 r.
Pismem z dnia 26 marca 2019 r. Prezes UKE poinformował strony, że zgodnie z art. 10 § 1 kpa mogą zapoznać się z materiałem zgromadzonym w sprawie, a także wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.
Pismem z dnia 5 kwietnia 2019 r. PIKE przedstawiła stanowisko w sprawie, wskazując na przedwczesność i niecelowość umorzenia niniejszego postępowania.
Następnie organ wskazał, że stosunek administracyjnoprawny w sprawie rozpatrywanej w niniejszym postępowaniu wynikał z obowiązku zapewnienia przez O. dostępu do kanalizacji kablowej poprzez stosowanie oferty ramowej w tym zakresie. Podstawą materialnoprawną takiego obowiązku był zaś zarówno art. 43 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i ust. 3 w związku z 139 ust. 4 Pt, jak i art. 221 ust. 1 pkt 1
lit. j Pt.
Natomiast przepisem proceduralnym ustanawiającym kompetencję Prezesa UKE do wydania decyzji w sprawie obu wskazanych wyżej materialnoprawnych obowiązków stosowania oferty ramowej obejmującej dostęp do kanalizacji kablowej był art. 43 ust. 1 Pt, dotyczący zatwierdzania oferty ramowej.
Organ podkreślił, że sprawą administracyjną zakończoną wydaniem zaskarżonej decyzji było zatwierdzenie zmian Oferty ROI. Podstawę prawną tej decyzji stanowił art. 43 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i ust. 3 w związku z art. 139 i art. 206 ust. 1 Pt. Podstawą do wydania decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. był także art. 221 ust. 1 Pt, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny, który przed dniem wejścia w życie Pt (tj. przed dniem 3 września 2004 r.) był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej (a taki status posiadała T. S.A. - poprzednik prawny O.) lub w stosunku, do którego wydano decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową, po uprawomocnieniu się tej decyzji, w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych jest obowiązany do wykonywania obowiązków, o których mowa m.in. w art. 42 ust. 1 oraz art. 43 ust. 6 Pt w zakresie połączeń sieci, usługi dzierżawy łączy, dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej i dostępu do lokalnej pętli abonenckiej.
Prezes UKE wskazał, że po wydaniu decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. stan prawny stanowiący materialnoprawną podstawę jej wydania uległ istotnej zmianie, bowiem weszły w życie dwie ustawy zmieniające przepisy Pt, mające znaczenie dla sprawy, tj. ustawa z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1256) oraz ustawa z dnia 16 listopada 2012 r. o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1445).
Ustawa z dnia 12 października 2012 r. w art. 5 zmieniła brzmienie art. 139 ust. 4 Pt, wykreślając z tego przepisu odesłanie do art. 43 Pt, a więc do uprawnienia Prezesa UKE do zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz do infrastruktury telekomunikacyjnej.
Podsumowując tę część rozważań organ wyjaśnił, że przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 października 2012 r., art. 139 ust. 4 Pt zawierał odesłanie do przepisów dotyczących obowiązku stosowania oferty ramowej (art. 42 i 43 Pt), stanowiąc tym samym podstawę do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia przez Prezesa UKE oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz infrastruktury telekomunikacyjnej. Odesłanie to stanowiło dla Prezesa UKE podstawę do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 139 ust. 1 Pt. Natomiast usunięcie z art. 139 ust. 4 Pt odesłania do art. 43 Pt oznacza,
że przestała istnieć omawiana podstawa prawna dająca Prezesowi UKE kompetencje do rozstrzygnięcia o uprawnieniach O. do żądania zatwierdzenia zmian oferty ramowej dotyczącej dostępu do nieruchomości i do infrastruktury telekomunikacyjnej (tu: Oferty ROI) na podstawie art. 139 ust. 4 w związku z art. 43 Pt.
Z kolei ustawą nowelizującą Pt z dnia 16 listopada 2012 r. wprowadzono w art. 139 Pt ust. 1b ustanawiający możliwość określenia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, warunków dostępu, o którym mowa wart. 139 ust. 1 Pt. Należy jednak podkreślić, że art. 139 ust. Ib Pt nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż oferta ramowa i warunki dostępu, o których mowa w art. 139 ust. Ib Pt, to dwie różne instytucje. Świadczą o tym m.in. inne przesłanki ich zastosowania (por. art. 43 ust. 1 Pt i art. 139 ust. 1b Pt) oraz szczegółowe wymogi co do treści oferty ramowej (art. 42 ust. 4 i 5 Pt) przy ich braku w przypadku warunków dostępu.
Prezes UKE odniósł się także do kwestii intertemporalnych związanych
z omawianymi nowelizacjami. Wskazał, że z art. 8 ustawy z dnia 12 października 2012r. wynika, iż do spraw wszczętych na podstawie art. 139 Pt i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy Pt w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Oznacza to, że mimo wszczęcia niniejszego postępowania przed wejściem w życie nowelizacji, powinno ono zostać zakończone w oparciu o przepisy Pt w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą, które to, jak już wskazano, nie przewiduje możliwości zatwierdzenia przez Prezesa UKE zmiany oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej. Analogicznego przepisu nie zawiera także ustawa nowelizująca Pt z dnia 16 listopada 2012 r. Brzmienie ww. przepisów potwierdza zatem niedopuszczalność zastosowania w niniejszym postępowaniu dotyczącym zatwierdzenia oferty ramowej (Oferty ROI) art. 139 ust. 1b Pt, który dotyczy określenia przez Prezesa UKE warunków zapewnienia dostępu.
Zdaniem organu podstawą prawną do zatwierdzenia zmian Oferty ROI nie może być samodzielnie art. 221 ust. 1 Pt. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 221 ust. 3 Pt możliwość zastosowania art. 221 ust. 1 Pt została ograniczona czasowo, tj. do dnia uprawomocnienia się odpowiednich decyzji, o których mowa w art. 25 Pt. Ewentualne zatwierdzenie zmian Oferty ROI na podstawie art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt, który odwoływał się do art. 42 ust. 1 Pt, było możliwe do dnia uprawomocnienia się ostatniej z decyzji regulacyjnych wydanych w ramach pierwszej rundy analiz rynkowych. Zauważenia zaś wymaga, że z dniem [...] kwietnia 2014r. zakończyła się prawomocnie pierwsza runda analiz rynkowych. W tym dniu,
w wyniku wydania przez Sąd Apelacyjny w W. wyroku w sprawie o sygn. Akt [...] uprawomocniła się ostatnia z decyzji Prezesa UKE w ramach pierwszej rundy analiz rynkowych, tj. decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r. [...]. Wydanie ww. wyroku oznacza uprawomocnienie się ostatniej z decyzji, o której mowa w art. 25 Pt, więc, zgodnie z art. 221 ust. 3 Pt
w związku z art. 221 ust. 1 Pt nie stosuje się.
W ocenie organu z uwagi na opisane wyżej zmiany w obowiązujących przepisach oraz brak możliwości zastosowania art. 221 ust. 1 Pt na O. nie ciąży
w chwili obecnej obowiązek przygotowania i przedłożenia oferty ramowej (zmiany oferty ramowej) o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie kanalizacji kablowej. W niniejszej sprawie odpadł zatem jeden z obligatoryjnych elementów stosunku materialnoprawnego, jakim jest sfera prawna, z której wywodzi się określony stosunek prawny (interes prawny) i który przesądza o możliwości i kształcie konkretyzacji tego stosunku. W aktualnym stanie prawnym brak jest bowiem przepisów, które pozwalałyby na merytoryczne rozpatrzenie wniosków O. i K. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem zaskarżonej decyzji.
W związku z powyżej wskazanymi powodami umorzenia niniejszego postępowania, zdaniem Prezesa UKE, niezasadna jest argumentacja P. zawarta w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r., iż bezprzedmiotowość niniejszego postępowania wynika z wydania przez Prezesa UKE decyzji z dnia [...] września 2018r. Nr [...], określającej warunki zapewnienia przez O. dostępu do kanalizacji kablowej i kanalizacji telekomunikacyjnej budynków.
Ponadto, decyzja wydana w niniejszym postępowaniu, tj. decyzja umarzająca to postępowanie nie może być uznana za decyzję w sprawie dostępu, o której mowa w art. 15 ust. 3a Pt. Zatem, w ocenie Prezesa UKE, przeprowadzenie postępowania konsultacyjnego i konsolidacyjnego w stosunku do decyzji umarzającej postępowanie nie jest wymagane przez przepisy Pt. Powyższe powoduje, że także w tym zakresie argumentacja P. zawarta w piśmie z dnia 4 kwietnia 2019 r. jest niezasadna.
Po wnikliwym i wszechstronnym rozpatrzeniu sprawy Prezes UKE stwierdził, że w świetle powyżej przedstawionego stanu faktycznego i prawnego, prowadzone postępowanie jest bezprzedmiotowe, w związku z czym konieczne jest uchylenie
z dnia [...] listopada 2012 r. i umorzenie postępowania zakończonego wydaniem
z dnia [...] listopada 2012 r. w całości. Z uwagi na konieczność zakończenia niniejszego postępowania rozstrzygnięciem formalnym, jakim jest decyzja o jego umorzeniu, Prezes UKE uznał za zbędne odnoszenie się do stanowisk przedstawionych we wnioskach o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz w toku postępowania.
Pismem z dnia 1 lipca 2019r. K. wniosła na powyższą decyzję skargę do WSA w Warszawie Zaskarżonej Decyzji zarzucając:
1. naruszenie art. 15 pkt 3a) ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne poprzez nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego projektu decyzji prowadzącej do uchylenia obowiązków regulacyjnych;
2. naruszenie art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 2) Pt poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnego postępowania konsolidacyjnego i brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu decyzji, która wywiera wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi;
3. naruszenie art. 221 ust. 1 pkt 1) lit. j) w zw. z art. 221 ust. 3 Pt poprzez błędną wykładnię tych przepisów i uznanie, że ww. przepisy nie znajdują zastosowania pomimo niedokonania przez Prezesa UKE analizy rynku infrastrukturalnego dotyczącego kanalizacji kablowej;
Wobec podniesionych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz Izby zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty.
Pismem z dnia 28 czerwca 2019r. skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję wniosła także P., zarzucając: naruszenie art. 15 pkt 3a ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
w zw. z art. 139 Pt w zw. z art. 16 ust. 1 Pt i art. 18 ust. 1 Pt w zw. z art. 145 §1 pkt 6 k.p.a. poprzez:
- nieprzeprowadzenie przez Prezesa UKE przed wydaniem Decyzji postępowania konsultacyjnego, w tym niezasięgnięcie opinii Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKIK),
- nieprzeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego, w tym poprzez niezasięgnięcie opinii Komisji Europejskiej i Organu Europejskich Regulatorów Łączności Elektronicznej, pomimo iż obowiązek przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego wprost wynika z art. 15 pkt 3a Pt w zw. z art. 139 Pt, obowiązek powiadomienia o toczącym się postępowaniu i umożliwienie w ten sposób zajęcia stanowiska Prezesowi UOKIK wynika z art. 16 ust. 1 Pt, zaś przeprowadzenie postępowania konsolidacyjnego w myśl art. 18 ust. 1 Pt jest następstwem wpływu wydanej Decyzji na stosunki handlowe między państwami członkowskimi.
Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja została zatem wydana bez zachowania wymaganego prawem trybu i bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innych organów - Prezesa UOKiK oraz Komisji Europejskiej -
w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., więc wydając decyzję organ dopuścił się naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.
Z ostrożności procesowej, na wypadek, gdyby Sąd doszedł do przekonania, że wydanie decyzji bez uzyskania opinii Prezesa UOKiK i Komisji Europejskiej
w sprawie dostępu nie stanowi naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, powyższy zarzut dotyczy naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ponieważ uprzednia ocena Prezesa UOKiK oraz kontrola Komisji Europejskiej mogłyby w istocie doprowadzić do wydania odmiennej decyzji (choćby utrzymującej zaskarżoną decyzję w mocy lub uwzględniającą w części zgłoszone uwagi), po merytorycznym rozpatrzeniu złożonych wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Zaskarżonej decyzji zarzucono więc naruszenie następujących przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
1.art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 206 ust. 1 Pt poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. i umorzenie postępowania zakończonego jej wydaniem w całości, pomimo iż na dzień wydania decyzji brak było przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania. Organ opierając się na błędnej wykładni art. 139 Pt oraz błędnej wykładni art. 221 ust. 3 Pt w zw. z art. 221 ust. 1 Pt, odstępując od ich zastosowania, bezzasadnie uznał,
że brak jest podstawy materialnoprawnej do wydania decyzji. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem błędne przyjęcie braku podstawy materialnoprawnej do prowadzenia postępowania i wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, doprowadziło do jego umorzenia;
2. art. 77 § 4 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji pomimo braku zakomunikowania stronie faktu znanego organowi z urzędu o uprawomocnieniu się decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r. [...] i wydaniu wyroku z dnia [...] kwietnia 2014r. sygn. Akt. [...], który to fakt zdaniem organu stanowił przyczynę braku zastosowania w sprawie niniejszej art. 221 ust. 1 Pt w zw. z art. 221 ust. 3 Pt i przyczynę umorzenia postępowania. Naruszenie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pozbawiło stronę możliwości wypowiedzenia się co do tego faktu i jego znaczenia dla rozstrzygnięcia, a w konsekwencji wydania decyzji umarzającej postępowanie, pomimo braku ku temu podstaw;
3. art. 7 kpa w zw. z art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 138 §1 pkt 2 kpa poprzez wydanie decyzji pomimo braku ustalenia okoliczności przeprowadzenia przez Prezesa UKE analizy rynku kanalizacji kablowej i wydania decyzji ustalającej podmiot o pozycji znaczącej na tym rynku, a która to okoliczność ma kluczowe znaczenie dla wydania decyzji w oparciu o art. 221 ust. 1 lit. 1 pkt j Pt. Brak ustalenia tej okoliczności doprowadził organ do wydania decyzji i umorzenia postępowania.
Ponadto, zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy :
1. art. 139 Pt poprzez:
a) jego błędną wykładnię i uznanie, że normuje on nakładanie obowiązków regulacyjnych na podmiot o pozycji znaczącej, podczas gdy przepis ten obejmuje swym zakresem normowania regulację symetryczną, a przesłanka pozycji znaczącej pozostaje bez znaczenia dla jego zastosowania;
b) i w konsekwencji jego niezastosowanie, podczas gdy w aktualnym swym brzmieniu, zgodnie ze stanowiskiem Prezesa UKE prezentowanym w innych postępowaniach co do wykładni art. 139 ust. 1 b Pt, uznać należałoby, iż przyznaje on Prezesowi UKE kompetencję do określenia warunków dostępu na takich samych warunkach i zasadach jak art. 139 Pt w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw i umożliwia dalsze procedowanie wszczętego postępowania w sprawie zatwierdzenia zmiany oferty ramowej;
2. art. 139 ust. 4 Pt w zw. z art. 43 ust. 1 Pt w zw. z art. 42 ust. 2 i ust. 3 Pt
w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 12 października 2012 r.
o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, iż warunkiem jego zastosowania jest pozycja znacząca danego podmiotu oraz że stanowi on podstawę do zatwierdzenia oferty ramowej dla podmiotu o pozycji znaczącej, podczas gdy przepis ten w ramach spójnej i konsekwentnej wykładni art. 139 Pt prezentowanej przez Prezesa UKE winien być intepretowany jako przyznający kompetencję do nałożenia obowiązku przygotowania oferty przez dany podmiot bez względu na posiadaną przez niego pozycję na rynku - w ramach regulacji symetrycznej;
3. art. 139 ust. 1b Pt poprzez jego błędną wykładnię i jego niezastosowanie, podczas gdy w myśl prezentowanego stanowiska przez Prezesa UKE w innych postępowaniach uznać by należało, że przyznaje on Prezesowi UKE kompetencję do określenia warunków dostępu na takich samych warunkach i zasadach jak art. 139 ust. 4 Pt w brzmieniu przed zmianą dokonaną ustawą z dnia 12 października 2012 r. o zmianie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw;
4. art. 221 ust. 3 Pt w zw. z art. 221 ust. 1 pkt 1 lit j Pt poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie wobec przyjęcia, iż art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt nie może stanowić samodzielnej materialnoprawnej podstawy wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia zmiany oferty ramowej, albowiem wyczerpane zostały okoliczności hipotezy ust. 3 art. 221 Pt, co doprowadziło do wyłączenia stosowania art. 221 ust. 1 Pt. Tymczasem okolicznością mogącą wyłączyć stosowanie art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt jest przeprowadzenie przez Prezesa UKE analizy rynku kanalizacji kablowej i wydanie decyzji ustalającej podmiot o pozycji znaczącej na tym rynku. Z uwagi na brak realizacji tego obowiązku do dnia dzisiejszego, art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j Pt nadal podlega stosowaniu, a O. S.A. (dalej: O.) nadal ma obowiązek przygotowania i przedłożenia oferty ramowej.
W uzasadnieniu rozwinięto podniesione zarzuty.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy
z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając zaskarżoną decyzję w oparciu o powołane kryteria sąd doszedł do przekonania, że skargi nie zasługują na uwzględnienie.
Przedmiotem skarg w niniejszej sprawie jest decyzja Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej uchylająca decyzję z dnia [...] listopada 2012r. zatwierdzającą zmiany "Ramowej Oferty [...] o dostępie telekomunikacyjnym w części infrastruktura telekomunikacyjna w zakresie kanalizacji kablowej" i umarzająca postępowanie.
W pierwszej kolejności zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 127 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 206 ust. 1 Pt poprzez uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2012 r. i umorzenie postępowania zakończonego jej wydaniem w całości, pomimo iż na dzień wydania decyzji brak było przesłanek uzasadniających umorzenie postępowania.
Zdaniem sądu zarzut ten uznać należy za bezzasadny. Jak wyjaśnił już organ w zaskarżonej decyzji po wydaniu decyzji z [...] listopada 2012r. stan prawny stanowiący materialnoprawną podstawę jej wydania uległ istotnej zmianie. Weszły
w życie dwie ustawy zmieniające przepisy ustawę Prawo telekomunikacyjne, mające znaczenie dla sprawy, tj. ustawa z dnia 12 października 2012r. o zmianie ustawy
o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2012 r. poz. 1256) oraz ustawa z dnia 16 listopada 2012r.
o zmianie ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.
z 2012 r. poz. 1445).
Ustawa z dnia 12 października 2012 r. w art. 5 zmieniła brzmienie art. 139 ust. 4 Pt, wykreślając z tego przepisu odesłanie do art. 43 Pt, a więc uprawnienia Prezesa UKE do zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz do infrastruktury telekomunikacyjnej.
Przed wejściem w życie ustawy z dnia 12 października 2012 r., art. 139 ust. 4 Prawa telekomunikacyjnego zawierał odesłanie do przepisów dotyczących obowiązku stosowania oferty ramowej (art. 42 i 43 Pt), stanowiąc tym samym podstawę do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia przez Prezesa UKE oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości oraz infrastruktury telekomunikacyjnej. Odesłanie to stanowiło dla Prezesa UKE podstawę
do zatwierdzenia lub zmiany i zatwierdzenia oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej, o którym mowa w art. 139 ust. 1 Pt.
Jak zatem zdaniem sądu, zasadnie wskazał organ, zmiana treści art. 139 ust. 4 Pt i brak odesłania do art. 43 Pt oznacza, że przestała istnieć omawiana podstawa prawna dająca Prezesowi UKE kompetencje do rozstrzygnięcia o uprawnieniach O. do żądania zatwierdzenia zmian oferty ramowej dotyczącej dostępu do nieruchomości i do infrastruktury telekomunikacyjnej na podstawie art. 139 ust. 4
w związku z art. 43 Pt.
Z kolei ustawą nowelizującą Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 listopada 2012 r. wprowadzono w art. 139 Pt ust. 1b ustanawiający możliwość określenia przez Prezesa UKE, w drodze decyzji, warunków dostępu, o którym mowa w art. 139 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego.
W ocenie sądu, organ zasadnie uznał, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej art. 139 ust. 1b Pt nie może mieć zastosowania w niniejszym postępowaniu, gdyż oferta ramowa i warunki dostępu, o których mowa w art. 139 ust. 1b Prawa telekomunikacyjnego, to odmienne instytucje. Jak wskazywał organ świadczą o tym m.in. inne przesłanki ich zastosowania (por. art. 43 ust. 1 Pt i art. 139 ust. 1b Pt) oraz szczegółowe wymogi co do treści oferty ramowej (art. 42 ust. 4 i 5 Pt) przy ich braku w przypadku warunków dostępu.
Jednocześnie podkreślić należy, że brak było podstaw do stosowania
w niniejszym postępowaniu przepisów dotychczasowych. Zgodnie z treścią art. 8 ustawy z dnia 12 października 2012r. wynika, iż do spraw wszczętych na podstawie art. 139 Prawa telekomunikacyjnego i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy Prawa telekomunikacyjnego w brzmieniu nadanym ustawą nowelizującą. Oznacza to, że mimo wszczęcia niniejszego postępowania przed wejściem w życie nowelizacji, powinno ono zostać zakończone w oparciu
o przepisy Pt w brzmieniu nadanym przez ustawę nowelizującą, które to, jak już wskazano, nie przewiduje możliwości zatwierdzenia przez Prezesa UKE zmiany oferty ramowej w zakresie dostępu do nieruchomości i infrastruktury telekomunikacyjnej. Analogicznego przepisu nie zawiera także ustawa nowelizująca Pt z dnia 16 listopada 2012 r.
W ocenie sądu nie można również podzielić zrzutów skargi, że podstawą prawną do zatwierdzenia zmian Oferty ROI może być samodzielnie art. 221 ust. 1 Pt, zgodnie z którym przedsiębiorca telekomunikacyjny, który przed dniem wejścia
w życie Pt (tj. przed dniem 3 września 2004 r.) był operatorem o znaczącej pozycji rynkowej (a taki status posiadała T. S.A. - poprzednik prawny O.) lub w stosunku, do którego wydano decyzję ustalającą znaczącą pozycję rynkową, po uprawomocnieniu się tej decyzji, w zakresie świadczenia usług telefonicznych świadczonych w stacjonarnych publicznych sieciach telefonicznych jest obowiązany do wykonywania obowiązków, o których mowa m.in. w art. 42 ust. 1 oraz art. 43 ust. 6 Pt w zakresie połączeń sieci, usługi dzierżawy łączy, dostępu do budynków i infrastruktury telekomunikacyjnej i dostępu do lokalnej pętli abonenckiej.
Zdaniem sądu nie można w przepisie przejściowym upatrywać podstawy do orzekania w aktualnym zmienionym stanie prawnym. Jak czytamy w komentarzach przepis art. 221 Pt miał zapobiec powstaniu luki regulacyjnej po uchyleniu poprzedniej ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Podstawowym celem art. 221 było utrzymanie nałożonych na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego obowiązków regulacyjnych obowiązujących go w dacie wejścia w życie ustawy - Prawo telekomunikacyjne. Obowiązki te miały być utrzymane tylko do czasu zakończenia procesu regulacyjnego prowadzonego na podstawie nowej ustawy - Prawo telekomunikacyjne, czyli obecnie obowiązującej. Przepisy art. 221 zamieszczone są w Rozdziale 2 Działu XII - "Przepisy przejściowe" i dotyczą okresu pomiędzy uchwaleniem ustawy a datą uprawomocnienia się decyzji regulacyjnych. Okres ten jest określany jako "okres przejściowy". Celem przepisów regulujących okres przejściowy, które ostatecznie zostały ujęte w art. 221, było nałożenie na przedsiębiorców o znaczącej pozycji takich obowiązków, jakie obciążały ich pod rządami starej regulacji (M. Rogalski (red.), Prawo telekomunikacyjne. Komentarz publ. LEX; A. Krasuski, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, wyd. IV, publ.LEX).
Zgodnie z art. 221 ust. 3 Prawa telekomunikacyjnego możliwość zastosowania art. 221 ust. 1 Pt została ograniczona czasowo, tj. do dnia uprawomocnienia się odpowiednich decyzji, o których mowa w art. 25 Pt. Jak wskazał zatwierdzenie zmian Oferty ROI na podstawie art. 221 ust. 1 pkt 1 lit. j) Pt, który odwoływał się do art. 42 ust. 1 Prawa telekomunikacyjnego, było możliwe do dnia uprawomocnienia się ostatniej z decyzji regulacyjnych wydanych w ramach pierwszej rundy analiz rynkowych. Organ wyjaśnił, że z dniem [...] kwietnia 2014r. zakończyła się prawomocnie pierwsza runda analiz rynkowych. W tym dniu,
w wyniku wydania przez Sąd Apelacyjny w W. wyroku w sprawie o sygn. Akt [...] uprawomocniła się ostatnia z decyzji Prezesa UKE w ramach pierwszej rundy analiz rynkowych, tj. decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2007 r. [...]. Wydanie ww. wyroku oznacza uprawomocnienie się ostatniej z decyzji, o której mowa w art. 25 Pt, więc, zgodnie z art. 221 ust. 3 Pt
w związku z art. 221 ust. 1 Pt nie stosuje się.
Mając na uwadze powyższe w ocenie sądu za prawidłowe uznać należy stanowisko organu, że z uwagi na opisane powyżej, istotne zmiany stanu prawnego, Prezes UKE nie mógł zakończyć sprawy dotyczącej zatwierdzenia zmian Oferty ROI w sposób merytoryczny. W tej sytuacji zachodziła podstawa do umorzenia postępowanie w sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość (brak przepisów prawa pozwalających na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku O. o zatwierdzenie zmian Oferty ROI).
Jednocześnie w ocenie sądu organ nie naruszył prawa poprzez nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego projektu decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. W skargach podniesiono zarzut naruszenia art. 15 pkt 3a) Pt, poprzez nieprzeprowadzenie postępowania konsultacyjnego projektu decyzji będącej przedmiotem zaskarżenia. Zdaniem skarżących doszło do naruszenia art. 18 ust. 1 w zw. z art. 15 pkt 2) Prawa telekomunikacyjnego poprzez nieprzeprowadzenie obligatoryjnego postępowania konsolidacyjnego i brak notyfikacji Komisji Europejskiej projektu decyzji, która wywiera wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi.
Zgodnie z art. 15 Pt obowiązek przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego dotyczy projektów rozstrzygnięć Prezesa UKE dokonanego
w sprawach wymienionych w tym przepisie. Zdaniem sądu podzielić należy stanowisko organ, że ratio legis powołanego przepisu wskazuje, iż przeprowadzenie postępowania konsultacyjnego ma sens wówczas gdy decyzja Prezesa UKE rozstrzyga kwestię wyszczególnioną w art. 15 Pt w sposób merytoryczny, tj. stosuje w sprawie odpowiednie przepisy Pt. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie ma charakter formalny. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje okoliczność, że decyzja [...] listopada 2012 r. była poddana takim procedurom. Podkreślenia bowiem wymaga, że w momencie wydania ww. decyzji I Prawo telekomunikacyjne pozwalało Prezesowi UKE na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku O. o zatwierdzenie przedłożonego projektu oferty ramowej (tj. Oferty ROI), natomiast przepisy Prawa telekomunikacyjnego obowiązujące w momencie wydania zaskarżonej decyzji nie przewidują istnienia takich uprawnień po stronie Prezesa UKE, co zostało wyżej wskazane.
Przedmiotem skargi jest decyzją o charakterze formalnym i dlatego nie może być uznana, za decyzję znoszącą obowiązki regulacyjne O., czy decyzję dotyczącą dostępu z art. 139 Pt, o których mowa w art. 15 Prawa telekomunikacyjnego. Obowiązek konsolidacji dotyczy zaś rozstrzygnięć wyszczególnionych w art. 15 Pt, które mogą mieć wpływ na stosunki handlowe między państwami członkowskimi. Zaskarżona decyzja jako rozstrzygnięcie o charakterze formalnym (potwierdzające bezprzedmiotowość postępowania z uwagi na brak przepisów prawa pozwalających wydać merytoryczne rozstrzygnięcie w sprawie) nie może być zaliczona do tego katalogu, w związku z czym nie istnieje obowiązek przeprowadzenia konsolidacji
w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.
Zgodnie natomiast z treścią art. 15 ust.3a Pt dotyczy przeprowadzenia postępowania konsultacyjnego przed wydaniem decyzji dotyczącej dostępu, o którym mowa w art. 139 Pt, który jak wskazano powyżej nie ma już zastosowania
w przedmiotowej sprawie.
Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.