VI SA/Wa 1630/17

VI SA/Wa 1630/17 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-11-30
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2017-07-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grażyna Śliwińska
Pamela Kuraś-Dębecka /przewodniczący sprawozdawca/
Sławomir Kozik
Symbol z opisem
6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne
Własność przemysłowa
Sygn. powiązane
II GSK 787/18 - Wyrok NSA z 2021-04-23
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7; art. 75; art. 77; art. 80; art. 107 par 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
art. 256 ust. 1; art. 255 ust. 4; art. 102; art. 104; art. 107 ust. 1 pkt 1; art. 108;art. 89 ust. 1; art. 100 ust. 1; art. 103 ust. 3 pkt 2; art. 102;
Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2017 r. sprawy ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2017 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej Urząd Patentowy RP) unieważnił prawo z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "Zbiornik cieczowy opryskiwacza" Rp. [...]; udzielonego na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w [...].
Jako podstawę skarżonego rozstrzygnięcia wskazano art. 102 i art. 104 ustawy z dnia 30 czerwca 2000r. Prawo własności przemysłowej (t.j. Dz. U. z 2003 r. nr 119, poz. 1117 ze zm.- dalej p.w.p.) oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 p.w.p.
Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] lipca 2016 r. do Urzędu Patentowego RP działającego w trybie postępowania spornego wpłynął wniosek M. B. i M. S. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą B. s.c. M. B., M. S. o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt.: "Zbiornik cieczowy opryskiwacza" nr Rp. [...], udzielonego na rzecz K. Sp. z o.o. Jako podstawę swojego żądania wnioskodawcy wskazali przepisy art. 102 p.w.p., art.104 p.w.p., art. 107 ust 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 108 p.w.p.
W uzasadnieniu interesu prawnego wnioskodawcy powołali się na list ostrzegawczy uprawnionego z [...] lipca 2015 r. oraz pozew o zapłatę z [...] maja 2016 r. wniesiony do Sądu Okręgowego w [...] (sygn. akt [...]), z powodu naruszenia spornego prawa. Podnieśli, że istnienie kwestionowanej rejestracji ogranicza ich swobodę działalności gospodarczej.
Wnioskodawcy podnieśli zarzuty funkcjonalności cech spornego wzoru oraz niewystarczające ujawnienie a także brak indywidualnego charakteru. Wskazali, że na wiele lat przed datą zgłoszenia spornego wzoru były produkowane i wprowadzane do obrotu opryskiwacze, których część składową stanowiły zbiorniki cieczowe zbieżne w zakresie ich widocznych cech z cechami wszystkich poszczególnych odmian spornego wzoru. Różnice sprowadzają się do cech realizujących funkcje techniczne. Wnioskodawcy wystąpili o dopuszczenie dowodu z akt sprawy toczącej się przed Sądem Okręgowym w [...] (sygn. akt [...]) oraz o przesłuchanie B. P. - prezesa zarządu K. Sp. z o.o., w charakterze strony.
W piśmie z dnia [...] października 2016 r. uprawniony wystąpił o oddalenie wniosku o unieważnienie spornego prawa. Wskazał, że sporny wzór posiada cechy (m.in. biały pas), które go indywidualizują.
Urząd Patentowy stwierdził. że wnioskodawcy mają interes prawny w domaganiu się unieważnienia spornego prawa.,
Przechodząc do meritum sprawy organ wskazał, że sporny wzór przemysłowy pt.: "Zbiornik cieczowy opryskiwacza" nr R. [...] został zgłoszony do rejestracji w dniu [...] czerwca 2010 r. Przepisy ustawy p.w.p. dotyczące wzorów przemysłowych, w wersji obowiązującej w tej dacie (tekst jednolity Dz. U. z 2003 r., nr 119 poz. 1117 ze zm.), stanowią podstawę prawną oceny zdolności rejestrowej przedmiotowego wzoru przemysłowego.
Z podniesionych zarzutów organ uznał, że uzasadniony jest zarzut braku indywidualnego charakteru kwestionowanego wzoru przemysłowego.
Urząd Patentowy wskazał, że przy ocenie indywidualnego charakteru wzoru przemysłowego bierze się pod uwagę zakres swobody twórczej przy opracowywaniu wzoru.
Sporny wzór przemysłowy jest przedstawiony w 9 odmianach jako zbiornik cieczowy opryskiwacza wykonany w masie na kolor pomarańczowy z antyudarowego polietylenu lub polipropylenu wysokiej gęstości przeznaczony dla chemicznych środków ochrony roślin, środków chwastobójczych, środków szkodnikobójczych, płynnych nawozów sztucznych lub czystej wody w przypadku zraszania, przy czym podstawa zbiornika jest wykonana z tworzywa sztucznego w kolorze czarnym.
Organ opisał każdą odmianę spornego rozwiązania.
Pierwszą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 0,5 litra, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, który ma wysokości około 2/3 wysokości zbiornika przechodzi w stożek o większym kącie rozwarcia, zakończony krótką częścią cylindryczną o małej średnicy, zaopatrzoną na końcu w gwint,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• niska podstawą o wysokości około 1/9 wysokości zbiornika ma płaskie dno i bok stanowiący przedłużenie dolnej części stożka korpusu.
Drugą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 1 litra, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, który ma wysokości około 3/4 wysokości zbiornika przechodzi w stożek o większym kącie rozwarcia, zakończony krótką częścią cylindryczną o małej średnicy, zaopatrzoną na końcu w gwint,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• niska podstawa o wysokości około 1/7 wysokości zbiornika ma i płaskie dno i bok stanowiący przedłużenie dolnej części stożka korpusu.
Trzecią odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 1 litra, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka ściętego
, zakończonego na wysokości około 2/3 wysokości zbiornika uskokiem przechodzącym w część cylindryczną o średnicy nieco mniejszej niż średnica zakończenia stożka, zaopatrzoną na końcu w gwint,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• podstawa o wysokości około 4,5 razy mniejszej niż wysokość zbiornika ma płaskie dno i bok stanowiący przedłużenie stożka korpusu.
Czwartą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 1,5 litra, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• smukły korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka ściętego, zakończonego na wysokości około 3/4 wysokości zbiornika uskokiem przechodzącym w część cylindryczną o średnicy nieco mniejszej niż średnica zakończenia stożka, zaopatrzoną na końcu w gwint,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• podstawa o wysokości około 4,5 razy mniejszej niż wysokość zbiornika ma płaskie dno i bok stanowiący przedłużenie stożka korpusu.
Piątą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 2 litrów, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• bardzo smukły korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka ściętego, zakończonego na wysokości około 8/10 wysokości zbiornika uskokiem przechodzącym w część cylindryczną o średnicy nieco mniejszej niż średnica zakończenia stożka, zaopatrzoną na końcu w gwint,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• podstawa o wysokości około 6,6 razy mniejszej niż wysokość zbiornika ma płaskie dno i bok stanowiący przedłużenie stożka korpusu.
Szóstą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 3 litrów, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• niski korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, o szerokiej podstawie, który na wysokości nieco mniejszej niż 0,5 wysokości zbiornika przechodzi w stożek ścięty o większym kącie rozwarcia, zakończony częścią cylindryczną o wysokości w przybliżeniu równej wysokości stożka ściętego, przy czym część cylindryczna jest zaopatrzona na końcu w gwint, a na powierzchni stożka ściętego są wykonane pierścieniowo dwa przetłoczenia, przy czym w obszarze wyższego przetłoczenia znajdują się dwa symetrycznie rozstawione ucha,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• wysoka podstawa, o wysokości około 4,5 razy mniejszej niż wysokość zbiornika, ma płaskie dno poszerzone symetrycznie wystającymi na boki stabilizatorami oraz dolny kołnierz wzmacniający, a na boku stanowiącym przedłużenie dolnej części stożka korpusu są wykonane pierścieniowo dwa karby, przy czym między karbami znajduje się ucho asymetrycznie umieszczone w płaszczyźnie symetrii poprowadzonej przez ucha w korpusie.
Siódmą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 6 litrów, którego cechy istotne zgodnie z opisem to;
• korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, o szerokiej podstawie, który na wysokości nieco mniejszej niż 0,6 wysokości zbiornika przechodzi w stożek ścięty o większym kącie rozwarcia, zakończony częścią cylindryczną o wysokości nieco większej niż wysokość stożka ściętego, przy czym część cylindryczna jest zaopatrzona na końcu w gwint, a na powierzchni stożka ściętego są wykonane pierścieniowo dwa przetłoczenia, przy czym w obszarze wyższego przetłoczenia znajdują się dwa symetrycznie rozstawione uch
,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• wysoka podstawa, o wysokości około 5,5 razy mniejszej niż wysokość zbiornika, ma płaskie dno poszerzone symetrycznie wystającymi na boki stabilizatorami oraz dolny kołnierz wzmacniający, a na boku stanowiącym przedłużenie dolnej części stożka korpusu są wykonane pierścieniowo dwa karby, przy czym między karbami znajduje się ucho asymetrycznie umieszczone w płaszczyźnie symetrii poprowadzonej przez ucha korpusu.
Ósmą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 9 litrów, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• smukły korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, o szerokiej podstawie, który na wysokości 0,63 wysokości zbiornika przechodzi Iw stożek ścięty o większym kącie rozwarcia, zakończony częścią cylindryczną o wysokości w przybliżeniu równej wysokości stożka ściętego, przy czym część cylindryczna jest zaopatrzona na końcu w gwint, a na powierzchni stożka ściętego są wykonane pierścieniowo dwa przetłoczenia, przy czym w obszarze wyższego przetłoczenia znajdują się dwa symetrycznie rozstawione ucha,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• wysoka podstawa, o wysokości około 6,2 raza mniejszej niż wysokość zbiornika, ma płaskie dno poszerzone symetrycznie wystającymi na boki stabilizatorami oraz dolny kołnierz wzmacniający, a na boku stanowiącym przedłużenie dolnej części stożka korpusu są wykonane pierścieniowo dwa karby, przy czym między karbami znajduje się ucho asymetrycznie umieszczone w płaszczyźnie symetrii poprowadzonej przez ucha w korpusie.
Dziewiątą odmianę spornego rozwiązania stanowi postać zbiornika o pojemności 12 litrów, którego cechy istotne zgodnie z opisem to:
• szeroki, smukły korpus w kształcie lekko zwężającego się ku górze stożka, o szerokiej podstawie, który na wysokości 0,7 wysokości zbiornika przechodzi w i stożek ścięty o większym kącie rozwarcia, zakończony częścią cylindryczną o wysokości w przybliżeniu równej wysokości stożka ściętego, przy czym część cylindryczna jest zaopatrzona na końcu w gwint, a na powierzchni stożka ściętego są wykonane pierścieniowo dwa przetłoczenia, przy czym w obszarze wyższego przetłoczenia znajdują się dwa symetrycznie rozstawione ucha,
• w płaszczu zbiornika, wzdłuż tworzącej stożków, od podstawy do końca gwintu, znajduje się półprzeźroczysty, barwy mlecznej, pas wskaźnikowy o niewielkiej szerokości,
• wysoka podstawa, o wysokości około 7,3 razy mniejszej niż wysokość zbiornika, ma płaskie dno poszerzone symetrycznie wystającymi na boki stabilizatorami oraz dolny kołnierz wzmacniający, a na boku stanowiącym przedłużenie dolnej części stożka korpusu są wykonane pierścieniowo dwa karby, przy czym między karbami znajduje się ucho asymetrycznie umieszczone w płaszczyźnie symetrii poprowadzonej przez ucha w korpusie.
Przeprowadzając ocenę indywidualnego charakteru spornego wzoru przemysłowego organ uwzględnił zakres swobody twórczej, który nie jest mały, mimo konieczności realizowania określonych funkcji użytkowych. Świadczą o tym w szczególności zdjęcia zbiorników opryskiwaczy o wyraźnie różnych kształtach, wskazane przez uprawnionego przy piśmie z [...] października 2016 r., (akta Sp. [...] k. [...]). Istnieje zatem możliwość zastosowania różnorodnych postaci przy jednoczesnym zapewnieniu funkcji jaką powinny spełniać pojemniki do opryskiwaczy.
W niniejszej sprawie zostało przyjęte przez organ, że zorientowanym użytkownikiem jest osoba, która na co dzień styka się z opryskiwaczami (np. sprzedawca w sklepach detalicznych i hurtowniach oferujących artykuły z branży ogrodniczej i rolniczej).
Zdaniem Kolegium o zasadności zarzutu z art. 104 p.w.p. przesądzają wydruki ze strony internetowej uprawnionego, przedłożone na rozprawie w dniu [...] stycznia 2017 r. Według organu;
• odmiany 1-2 spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej M. wywołują to samo ogólne wrażenie,
• odmiany 3-5 i spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej V. wywołują to samo ogólne wrażenie,
• odmiany 6-9 spornego wzoru oraz postać zbiornika widniejącego w ofercie sprzedaży opryskiwacza o nazwie handlowej nazwie O., wywołują to samo ogólne wrażenie,
- z uwagi na zbieżność kształtu korpusu zbiornika i podstawy stabilizującej, jako elementów determinujących postać porównywanych rozwiązań.
Zdaniem organu nie mają natomiast istotnego znaczenia dla oceny porównawczej różnice dotyczące kolorystyki porównywanych płaszczy, bowiem cecha ta nie została zastrzeżona przez zgłaszającego jako cecha istotna. Różnice w zakresie kolorystyki wzoru spornego (pomarańczowy płaszcz, czarna podstawa we wzorze spornym) względem zbiorników opryskiwaczy M. i V. (płaszcz zbiornika w kolorze czerwonym, podstawa w kolorze czarnym) nie są znaczące, a wręcz mogą zmniejszać dystans między tymi rozwiązaniami.
Kolegium podzieliło stanowisko wnioskodawców, że nie jest cechą istotną zastosowanie półprzeźroczystego pasa wskaźnikowego o niewielkiej szerokości w płaszczu zbiornika, bowiem element ma charakter czysto funkcjonalny tzn. jego wyłącznym zadaniem jest informowanie użytkownika o ilości cieczy znajdującej się w zbiorniku. Element ten będzie więc traktowany jedynie jako cecha techniczna nie podlegająca ochronie w ramach wzoru przemysłowego. Zatem stanowisko uprawnionego, że głównym elementem powtarzającym się we wszystkich odmianach spornego wzoru jest pasek, w odmiennym kolorze niż cała obudowa zbiornika, która jest cechą wyróżniającą spornego wzoru, Kolegium uznało za błędne.
Podobne wnioski organ odniósł do ujętych w odmianach 6-9 elementów oznaczonych jako ucha, które nie mają dekoracyjnego charakteru; lecz służą do zainstalowania taśmy umożliwiającej noszenie opryskiwacza na ramieniu (pojemniki w odmianach 6-9 mają pojemność 3-12 litrów).
Zdaniem Kolegium wszystkie ww. przeciwstawienia zostały ujawnione publicznie na stronie internetowej uprawnionego przed datą, wg której oznacza się pierwszeństwo spornego wzoru przemysłowego ([...] czerwca 2010 r.).
Uprawniony nie zakwestionował w tym zakresie autentyczności materiału dowodowego , a mianowicie aktu notarialnego, natomiast stwierdził, że wskazane na wydrukach daty wystawienia (M. - "w ofercie od: [...] kwietnia 2010 r.", V. - "w ofercie od: [...] kwietnia 2010 r.", O. "w ofercie od: [...] sierpnia 2009 r.") nie są datami ujawnienia analizowanych postaci produktów.
Ustosunkowując się do stanowiska uprawnionego, że data wskazana na wydruku nie odzwierciedla rzeczywistej daty wprowadzenia do obrotu produktu o postaci tam ujętej a ma jedynie charakter marketingowy, organ nie dał wiary tym twierdzeniom, bowiem nie zostały one poparte żadnymi dowodami. Zgodnie zaś z ogólnymi zasadami postępowania dowodowego ciężar udowodnienia danego faktu spoczywa na tej stronie, która z faktu tego wywodzi określone skutki prawne.
Zdaniem organu, przeciwstawione zbiorniki pochodzące z oferty uprawnionego, mogą stanowić skuteczne przeciwstawienie w zakresie zarzutu braku indywidualnego charakteru.
W tym stanie rzeczy organ uznał zarzut z art. 104 p.w.p. za zasadny w całości.
Uwzględniając zarzut braku indywidualnego charakteru, Urząd Patentowy nie badał pozostałych zarzutów podniesionych we wniosku o unieważnienie. Na poparcie tego stanowiska przywołał wyroki NSA z 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt II GSK 16/06, z 20 września 2011 r. , sygn. akt II GSK 837/10)
Uprawniony – K. Spółka z o.o. z siedziba w [...] (dalej skarżąca), nie zgadzając się z decyzją Urzędu Patentowego RP w terminie zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając naruszenie:
1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez rozpatrzenie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie w sposób dowolny, niewszechstronny i niewyczerpujący, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie, ponieważ doprowadziło organ do błędnego ustalenia stanu faktycznego;
2. naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 102 i art. 104 p.w.p. i niezastosowanie art. 103 ust. 3 pkt. 2 p.w.p.
Na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W uzasadnieniu skarżąca podtrzymując stanowisko wyrażone dotychczas podniosła, że w postępowaniu organ poczynił ustalenia wyłącznie w oparciu o jeden dowód, tj. akt notarialny z [...] lipca 2016 r. sporządzony przed notariuszem W. Z. w [...], rep. A nr [...].
Zdaniem skarżącej przedstawiony akt notarialny nie stanowi dowodu, że ww. produkty o określonych wzorach zostały publicznie udostępnione w ww. datach.
Jedyną datą pewną potwierdzoną we wspomnianym akcie notarialnym jest data sporządzenia tego aktu, tj. [...] lipca 2016 r. Dowód ten jedynie przesądza, że [...] lipca 2016 r. informacja "w ofercie od (...)" znajdowała się na stronie internetowej uprawnionej spółki. Nie wiadomo jednak, od jakiej daty taka informacja "w ofercie od...." figuruje na stronie internetowej. Nie wiadomo, czy już we wskazanych datach, tj. [...] sierpnia 2009 r. i [...] kwietnia 2010 r. fotografie produktów były umieszczone na stronie internetowej spółki i czy te opryskiwacze były wówczas wyposażone w zbiorniki cieczowe o takim samym wyglądzie. W tym zakresie brak jest jakiegokolwiek dowodu.
Ponadto skarżąca wprowadza do obrotu różne postacie opryskiwaczy pod tymi samymi nazwami handlowymi od 1991 r. Fakt, że w 2016 r. na stronie internetowej wskazywała, iż dane produkty posiada w ofercie od sierpnia 2009 r. lub od kwietnia 2010 r. nie przesądza, aby w istocie ta konkretna postać produktu była w obrocie handlowym (aby była publicznie udostępniona) w tych datach.
Zdaniem skarżącej, zważywszy na cel i treść art. 103 ust. 3 pkt. 2 p.w.p. nie można przyjąć, jak to czyni organ, że możliwe jest dokonywanie oceny samoujawnionego wzoru pod względem kryteriów braku indywidualnego charakteru, o których mowa w art. 104 p.w.p. Przecież zawsze samoujawniony wzór przemysłowy będzie w pełni tożsamy ze zgłoszonym wzorem przemysłowym. Niemniej jednak zgodnie z prawem (art. 103 ust. 3 pkt. 2 p.w.p.), jeśli to zgłoszenie następuje w okresie nie dłuższym niż 12 miesięcy od owego samoujawnienia, to jest to ujawnienie nieszkodzące nowości, które umożliwia udzielenie prawa z rejestracji.
Skarżąca podniosła, że uregulowana w art. 103 ust. 2 pkt 2 p.w.p. instytucja "period of grace" wyłącza możliwość unieważnienia wzoru również na podstawie art. 104 p.w.p. jest w pełni zgodna z brzmieniem dyrektywy 98/71 /WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (Dz. Urz. UE. L 1998 Nr 289). Zgodnie z przepisem art. 6 ust. 2 lit b) Dyrektywy: "Ujawnienie nie jest brane pod uwagę do celów stosowania art. 4 i 5, jeśli wzór, dla którego żąda się ochrony według prawa o wzorze Państwa Członkowskiego, został udostępniony publicznie podczas okresu 12 miesięcy poprzedzającego datę złożenia wniosku (...)". Przy czym art. 4 odnosi się do kryterium nowości, a art. 5 - właśnie do kryterium indywidualnego charakteru wzoru. Nie ulega więc wątpliwości, że w świetle dyrektywy 12-miesięczny "period of grace" powinien być uwzględniany zarówno przy ocenie nowości danego wzoru, jak i przy ocenie jego indywidualnego charakteru.
Analogiczny okres nieszkodzący nowości i indywidualnemu charakterowi wzoru wprowadzają postanowienia artykułu 7 Rozporządzenia Rady (WE) Nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.Urz.UE.L 2002 Nr 3).
Zdaniem skarżącej w świetle prawa unijnego nie ma wątpliwości, że 12-miesięczny "period of grace" ma zastosowanie przy ocenie nowości ale również i indywidualnego charakteru. W tej sytuacji nawet przy przyjęciu, że wnioskodawca udowodnił publiczne udostępnienie poszczególnych odmian wzoru w dniach [...] sierpnia 2009 r., jak i [...] kwietnia 2010 r., to w przedmiotowej sprawie nie może mieć zastosowania art. 104 p.w.p.
W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy RP wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących niezastosowania art. 103 ust. 3 pkt 2 oraz naruszenia art. 102 i 104 p.w.p. organ stwierdził, że przepis art. 103 ust. 3 pkt 2 p.w.p. dotyczy kwestii nowości, która nie była podstawą zaskarżonej decyzji. Zauważył, że podstawą unieważnienia było wyłącznie stwierdzenie braku indywidualnego charakteru na podstawie art. 104 w zw. z art. 102 p.w.p. Skoro więc w sprawie nie był rozpatrywany zarzut braku nowości to będący jego podstawą przepis art. 103 p.w.p. (w tym również ust. 3 pkt 2) nie mógł być zastosowany, bez odpowiedniej delegacji ustawowej.
Uczestnicy postępowania M. B. i M. S. wnieśli o oddalenie skargi jako niezasadnej, podtrzymując stanowisko wyrażone w toku postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszym rzędzie Sąd stwierdza prawidłowe ustalenie przez Urząd Patentowy RP istnienia po stronie skarżącej interesu prawnego we wzruszeniu spornego prawa ochronnego.
Interes prawny w unieważnieniu prawa ochronnego mają w szczególności konkurenci uprawnionego, jak również pozwani w sprawach o naruszenie tego prawa. Co więcej, za osobę mającą interes prawny w żądaniu eliminacji prawa ochronnego uważa się nie tylko osobę, wobec której uprawniony z prawa dochodzi już roszczeń o naruszenie, ale także osobę, w stosunku do której jeszcze co prawda nie dochodzi roszczeń, ale wysłał jej tzw. pismo ostrzegawcze. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie, zresztą kwestia posiadania przez wnioskodawców interesu prawnego nie była sporna pomiędzy stronami.
Na wstępie rozważań Sąd zauważa, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który skład orzekający w niniejszej sprawie podziela, iż zasada działania organu z urzędu w postępowaniu spornym w kwestiach ustalania stanu faktycznego sprawy i jej wszechstronnego wyjaśnienia, zawarta w przepisach art. 7, art. 75, art. 77, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., podlega odpowiedniej modyfikacji, stosownie do istoty i specyfiki tego postępowania (por. wyrok NSA z dnia 12 października 2010 r., sygn. akt II GSK 849/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 18 kwietnia 2007 r., sygn. akt II GSK 350/06, Lex nr 322819 NSA zaakcentował, że w postępowaniu spornym UP nie może wyjść poza granice wniosku i wskazaną przez wnioskodawcę podstawę prawną, określające na tym etapie sprawę administracyjną. Przy takim unormowaniu nie można przenosić do postępowania spornego przez art. 256 ust. 1 p.w.p., wynikających z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a., obowiązków UP w zakresie zbierania dowodów oraz załatwiania spraw z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, ponieważ art. 255 ust. 4 p.w.p., jest przepisem zawierającym objętą nim pełną regulację wykluczającą możliwość uzupełniającego zastosowania tych przepisów k.p.a. W uzasadnieniu wyroku z dnia 11 lipca 2006 r., sygn. akt II GSK 82/06 (LEX nr 308131) NSA stwierdził, że w treści art. 256 ust. 1 p.w.p. odesłano w zakresie postępowania spornego do przepisów k.p.a, stosowanych jednak odpowiednio wskazano, że: "Już sama natura postępowania spornego, w którym Urząd Patentowy rozstrzyga spór pomiędzy stronami o przeciwstawnych interesach, bliższa pod wieloma względami kontradyktoryjnemu postępowaniu cywilnemu niż administracyjnemu, nakazuje daleko idącą ostrożność w przenoszeniu zasad określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego do regulowania przebiegu postępowania spornego.".
Z kolei w wyroku z dnia z dnia 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 508/15 (LEX nr 2083286) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że postępowanie sporne nie stanowi nadzwyczajnego trybu, którego celem jest weryfikacja zgodności z prawem (materialnym i przepisami postępowania, które w sprawie o udzieleniu prawa miały zastosowanie) decyzji o udzieleniu prawa z rejestracji, lecz jest postępowaniem, w którym organ ocenia na podstawie dowodów przedłożonych przez strony tego postępowania czy zaistniała konkretna, wskazana we wniosku przesłanka unieważnienia tego prawa. Stanowisko powyższe uzasadnione jest także treścią art. 89 ust. 1 w zw. z art. 100 ust. 1 p.w.p., zgodnie z którym, to na osobie, która żąda unieważnienia prawa ochronnego spoczywa ciężar wykazania, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania prawa.
Podsumowując, to wnioskodawca występujący o unieważnienie prawa ochronnego powinien wskazać, jakie warunki uzyskania prawa nie zostały spełnione, wyznaczając w ten sposób granice badania sprawy przez Urząd Patentowy, co potwierdza treść art. 255 ust. 4 p.w.p., a także to na tej osobie spoczywa ciężar udowodnienia, że wskazane okoliczności istotnie zachodzą.
Jednakże do oceny zebranego w trakcie postępowania materiału dowodowego oraz oceny stanowisk stron należy stosować zasadę wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego oraz prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie uczestników do władzy publicznej (art. 7, 8, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), co z kolei powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.).
Przenosząc to na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że Urząd Patentowy RP prowadząc postępowanie sporne o unieważnienie prawa ochronnego na wzór przemysłowy, zgodnie z art. 256 ust. 4 p.w.p., związany był wnioskiem i podstawą prawną wskazaną przez wnioskodawcę. Dlatego w ramach postępowania spornego organ nie mógł oceniać decyzji udzielającej prawo ochronne w jej całokształcie. Tym samym, Urząd Patentowy RP musiał oceniać prawidłowość przyznania prawa ochronnego wyłącznie z punktu widzenia podstawy prawnej wskazanej we wniosku o unieważnienie tego prawa. We wniosku jako podstawę swojego żądania wnioskodawcy wskazali przepisy art. 102 p.w.p., art.104 p.w.p., art. 107 ust 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 108 p.w.p.
Zdaniem Sądu, organ prawidłowo uznał, że przedmiotowy wzór przemysłowy nie cechuje się indywidualnym charakterem w rozumieniu art. 104 p.w.p.
Zgodnie z art. 104 ust. 1 p.w.p. wzór przemysłowy odznacza się indywidualnym charakterem, jeżeli ogólne wrażenie, jakie wywołuje na zorientowanym użytkowniku, różni się od ogólnego wrażenia wywołanego na nim przez wzór publicznie udostępniony przed datą, według której oznacza się pierwszeństwo.
W ocenie WSA, prawidłowo również organ uczynił odstępując od badania nowości spornego wzoru ponieważ brak indywidualnego charakteru stanowi samodzielną przesłankę unieważnienia. Przesłanka indywidualnego charakteru stanowi obok nowości podstawową przesłankę do uznania zdolności rejestrowej wzoru przemysłowego. Obie przesłanki muszą być spełnione kumulatywnie. Skoro zatem jedna z tych przesłanek nie jest spełniona, nie jest błędem organu odstąpienie od badania drugiej przesłanki. ( por, wyroki NSA z 7 maja 2008 r., II GSK 232/08. z 15 stycznia 2014 r. , II GSK 1625/12).
W tym stanie rzeczy, oprócz zarzutu naruszenia art. 102 i art. 104 p.w.p., nie może być uznany za trafny zarzut naruszenia art. 103 ust.3 pkt 2 p.wp. poprzez jego niezastosowanie.
Sąd podzielił pogląd organu, że o publicznym ujawnieniu spornego wzoru świadczy fakt ujawnienia (publikacji) wzoru w internecie. Niewątpliwie bowiem jeśli dochodzi do ujawnienia wzoru w internecie, to skutkuje to utratą indywidualnego charakteru spornego wzoru.
Sąd zdaje sobie sprawę z kontrowersji związanych z problematyką uznania udostępnienia wzoru na stronach internetowych za publiczne ujawnienie (przykładowo: Joanna Sieńczyło - Chlabicz, Utrata nowości i indywidualnego charakteru wzoru wspólnotowego wskutek jego publicznego ujawnienia, opubl. Europejski Przegląd Sądowy, kwiecień 2010 r. oraz powołane tam orzecznictwo i piśmiennictwo; Krystyna Szczepanowska - Kozłowska, Zdolność rejestracyjna wzoru w prawie Unii Europejskiej, opubl. Przegląd Prawa Handlowego, marzec 2005).
Jednakże WSA stoi na stanowisku, że na gruncie tej sprawy organ słusznie uznał, iż nastąpiło publiczne ujawnienie wzoru w internecie, ponieważ ujawnienie to ma datę pewną (wcześniejszą niż data pierwszeństwa spornego wzoru). Ponadto, według Sądu, nie ma podstaw do podważenia stanowiska organu, że informacje potwierdzone w formie aktu notarialnego i zawarte w ww. bazie internetowej a dotyczące przeciwstawionych zbiorników, pochodzących z oferty internetowej uprawnionego sprzed daty zgłoszenia, wywołują to samo ogólne wrażenie, jak w zgłoszeniu.
Podsumowując należy stwierdzić, że zarzut niezastosowania art. 103 ust.3 pkt 2 p.w.p. także i z tych względów nie zasługuje na uwzględnienie.
Za niezasadny WSA uznaje również zarzut skargi dotyczący naruszenia przepisów procesowych. Wbrew stanowisku skarżącej to, że Urząd Patentowy nie podzielił zapatrywania strony, co do oceny i wpływu przedłożonego materiału na wynik sprawy nie oznacza, że organ zignorował ten materiał.
Uzasadnienie decyzji zawiera szczegółowy opis wszystkich wizerunków porównywanych wzorów w porównaniu do wzorów ujawnionych w internecie. Nie ma też wątpliwości co do prawidłowości dokonanego porównania oraz wysnutych na jego podstawie wniosków. Także strona skarżąca nie zakwestionowała faktu, że porównywane wzory wywołują to samo ogólne wrażenie.
Reasumując, również zarzuty naruszenia przepisów procesowych zawarte w skardze nie mogły odnieść zamierzonego skutku.
Zdaniem Sądu, organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy. Dokonana przez organ ocena materiału dowodowego była logiczna i zgodna z przepisami prawa i doświadczenia życiowego. Zawarte w decyzji ustalenia wskazują, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ w sposób prawidłowy, a postępowanie administracyjne nie zostało obarczone żadnymi istotnymi wadami, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Inna ocena dowodów w sprawie przez stronę skarżącą nie przesądza przecież, że ocena organu jest błędna. Z drugiej strony skarżąca nie przedstawiła dowodów , które podważałyby stanowisko organu co do braku indywidualnego charakteru spornego wzoru. W świetle zebranego materiału dowodowego, a zwłaszcza ww. aktu notarialnego za taki dowód nie może być uznany dowód z przesłuchania prezesa zarządu skarżącej spółki.
W tym stanie rzeczy uznać należy, że organ trafnie ustalił, iż zgłoszony do rejestracji wzór przemysłowy w dacie zgłoszenia nie spełniał wymogu indywidualnego charakteru, zatem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, zaś zarzuty postawione przez skarżącą są nieuzasadnione.
Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść skarżonego rozstrzygnięcia, które ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.