VI SA/Wa 1620/05

VI SA/Wa 1620/05 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Dorota Wdowiak /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Głowacka-Klimas
Olga Żurawska-Matusiak
Symbol z opisem
6046 Inne koncesje i zezwolenia
Skarżony organ
Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku
Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy -PoPPSA
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Olga Żurawska-Matusiak Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2005 r. przy udziale sprawy ze skargi M. Z. i Z. Z. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2005 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwoleń na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno - mineralnych postanawia umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2005 roku Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa, po rozpoznaniu wniosku M. Z. i Z. Z. prowadzących działalność gospodarczą pod firmą [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] maja 2005 roku odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwoleń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] października 2002 roku na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. [...] i [...] oraz z dnia [...] marca 2003 roku na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego pn. [...] zakończonego ostatecznymi decyzjami Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2004 roku nr [...],[...] i [...].
Rozstrzygnięcie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zapadło w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i wywody prawne:
M. Z. i Z. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą [...] wystąpili z wnioskiem w dniu [...] czerwca 2003 roku, następnie uzupełnionym pismem z dnia [...] lipca 2003 roku o wycofanie zezwoleń wydanych na rzecz spółki A sp. z o.o. z dnia [...] października 2002 roku na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych pn. [...] i [...] i z dnia [...] marca 2003 roku na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego pn. [...].
Decyzjami z dnia [...] września 2003 roku nr [...],[...] i [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmówił stwierdzenia nieważności powyższych zezwoleń. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzjami z dnia [...] stycznia 2004 roku nr [...],[...] i [...], utrzymał w mocy zaskarżone decyzje. Na ostateczne decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Pismem z dnia [...] kwietnia 2005 roku współwłaściciele [...] wystąpili z żądaniem skierowanym do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi o wycofanie zezwoleń wydanych na rzecz spółki A. sp. z o.o. z dnia [...] października 2002 roku i [...] marca 2003 roku. Na podstawie art. 235 kpa organ uznał przedmiotowe żądanie za żądanie wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wyżej wymienionych zezwoleń.
W ocenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, wniosek M. Z. i Z. Z. o wznowienie postępowania nie zawiera istotnych nowych okoliczności sprawy a podnoszone w nim argumenty nie dotyczą żadnej z przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 kpa.
Skargę na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2005 roku nr [...] utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] maja 2005 roku nr [...] odmawiającą wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwoleń Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych, sztucznie wytworzonych [...] i [...] oraz pod nazwą [...] i [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M. Z. i Z. Z. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 145 § 1 kpa i 107 kpa poprzez błędne przyjęcie przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, iż nie zostały przedstawione przez skarżących przesłanki do wznowienia postępowania, podczas gdy wskazali oni dowody, na których oparli żądanie o wznowienie postępowania w postaci wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2004 roku oraz pism Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi i Urzędu Patentowego.
W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wnosił o jej oddalenie przywołując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podniósł nadto, że decyzjami z dnia [...] maja 2005 roku [...],[...] i [...] Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu, stwierdził utratę ważności z dniem [...] czerwca 2005 roku zezwoleń z dnia nr [...] i [...] z dnia [...] października 2002 roku i nr [...] z dnia [...] marca 2003 roku na wprowadzenie nawozów do obrotu z uwagi na niespełnienie przez te nawozy minimalnych wymagań jakościowych określonych na podstawie art. 9 ustawy z dnia 26 lipca 2000 roku o nawozach i nawożeniu /Dz.U. nr 89, poz. 991 z 2004r., nr 91, poz. 876/. Na podstawie art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 2000 roku o nawozach i nawożeniu i art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 2 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy o nawozach i nawożeniu wydał zezwolenie z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...] na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego pn. [...], nr [...] na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego pn. [...] i nr [...] na wprowadzenie do obrotu nawozu organiczno-mineralnego pn. [...].
W piśmie z dnia [...] grudnia 2005 roku skarżący podnieśli, iż wystąpili o unieważnienie zezwoleń Ministra na wprowadzenie do obrotu rynkowego [...] , [...] i [...]. W ich ocenie numery zezwoleń nie mają istotnego znaczenia. Nie ulega tez wątpliwości, że skarżący, w świetle odpowiedzi na skargę, występują przeciwko decyzjom Ministra Rolnictwa i rozwoju wsi nr [...],[...] i [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną lub postanowienie z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji lub postanowienia. Sąd nie bada więc celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie z art. 161 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
§ 2. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.
Powyższy przepis reguluje generalnie przypadki umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Przyczyną umorzenia postępowania jest jego bezprzedmiotowość. W art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. ustawodawca wskazał na konkretne przykłady bezprzedmiotowości (cofnięcie skargi, śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego), zaś w art. 161 § 1 pkt 3 wskazał na ewentualne inne przyczyny skutkujące bezprzedmiotowością postępowania.
Jak wynika z dokumentów zawartych w aktach administracyjnych decyzje administracyjne - zezwolenia nr [...] i [...] z dnia [...] października 2002 roku i nr [...] z dnia [...] marca 2003 roku utraciły moc prawną wobec stwierdzenia przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi utraty ich ważności z dniem [...] czerwca 2005 roku, decyzjami z dnia [...] maja 2005 roku.
Sąd nie może orzekać w kwestii niezgodności z prawem decyzji odmawiającej wznowienia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności zezwoleń /decyzji/, jeżeli decyzje te /zezwolenia/ zostały przez uprawniony organ uchylone przed wydaniem wyroku. W sprawie niniejszej stwierdzona została utrata ich ważności. Ujawniła się bowiem przyczyna dla której postępowanie stało się bezprzedmiotowe. Zaistniała okoliczność stanowiąca przeszkodę do merytorycznego rozpoznania sprawy, którą sąd obowiązany jest uwzględnić z urzędu.
Wobec utraty mocy prawnej decyzji administracyjnych /zezwoleń/ z dnia [...] października 2002 roku i [...] marca 2003 roku stanowiących przedmiot postępowania o stwierdzenie ich nieważności a następnie materię wznowienia postępowania o stwierdzenia nieważności by wreszcie stanowić przedmiot skargi na odmowę wznowienia postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności, postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe.
W świetle powyższych rozważań i na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd umorzył postępowania. Przedmiotem oceny sądu nie mogły być decyzje Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] czerwca 2005 roku nr [...],[...] i [...] albowiem one nie stanowiły przedmiotu postępowania administracyjnego. Nie dotyczyła ich także skarga. Decyzje z dnia [...] czerwca 2005 roku stanowią nowe decyzje, których przedmiotem jest zezwolenie na wprowadzenie do obrotu nawozów organiczno-mineralnych. Skarga na te decyzje może być rozpoznana przez sąd dopiero po jej wniesieniu w sposób przewidziany art. 50 i nast. p.p.s.a.
Mając powyższe na uwadze sąd orzekł jak w postanowieniu.