VI SA/Wa 1614/25

VI SA/Wa 1614/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2025-11-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Marek Maliński
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w zw. z art. 135 i art. 200 oraz art. 205 § 2 i art. 209 oraz w zw. z art. 119 pkt 2 i 120
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 1964
§ 14 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt 5
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Asesor WSA Marek Maliński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 4 listopada 2025 r. sprawy ze skargi M. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] marca 2025 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] stycznia 2025 r., 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego M. A. kwotę 3917 (trzy tysiące dziewięćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: "SKO", "organ") z 27 marca 2025 r. nr [...], wydana na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r., poz. 570) po rozpatrzeniu odwołania M. N (dalej: "Strona", "Skarżący"), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...]nr [...]z 31 stycznia 2025 r. o wymierzeniu Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że decyzją nr [...]z 9 kwietnia 2024 r. Prezydent [...]wymierzył Stronie karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...]bez zezwolenia zarządcy drogi.
Decyzja ta została następnie, decyzją SKO z 25 listopada 2024 r., znak [...]uchylona i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Decyzją nr [...]z 31 stycznia 2025 r. Prezydent [...]orzekł o wymierzeniu Stronie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] bez zezwolenia zarządcy drogi od 19 lutego 2024 r. do 4 marca 2024 r. i umieszczenie w nim pozostałości po kiosku handlowym w postaci fundamentów o powierzchni 19,00 m2 oraz ustaleniu kary pieniężnej za samowolne zajęcie pasa drogowego w wysokości 11 115, 00 zł wynikającej z iloczynu zajętej powierzchni pasa drogowego 10,00m2 i ustalonej stawki opłaty w wysokości 3,90 zł/m2 dziennie i 15 dni zajęcia terenu powiększonej dziesięciokrotnie. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 40 ust. 12 i ust. 13 oraz art. 40d ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2024 r., poz. 320, dalej: "u.d.p.") oraz uchwały Rady m. st. Warszawy Nr XXXl/666/2004 z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze m. st. Warszawy z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r., nr 148, poz. 3717, dalej: "uchwała w sprawie opłat"). Decyzja ta została odebrana 6 lutego 2025 r. Strona od ww. decyzji wniosła odwołanie 19 lutego 2025 r.
SKO rozpoznając odwołanie od decyzji I instancji, po przytoczeniu mających zastosowanie przepisów prawa wyjaśniło, że Strona wnioskiem z 6 listopada 2023 r., wystąpiła o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego i decyzją nr [...]z 15 stycznia 2024 r. odmówiono Stronie wydania zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego o pow. 18,00 m2 w terminie od 1 stycznia 2024 r. do 1 stycznia 2030 r. Decyzja ta nie została zaskarżona w administracyjnym toku instancji, a zatem Strona nie legitymowała się zezwoleniem na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...].
Organ wskazał następnie, że w toku kontroli pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] przeprowadzonej 26 lutego 2024 r. stwierdzono funkcjonowanie bez zezwolenia zarządcy drogi pozostałości po kiosku handlowym tj. fundament o pow. 19,00m2.
SKO wyjaśniło dalej, że do wniosku z 6 listopada 2023 r. o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] w celu umieszczenia kiosku handlowego zostało załączone pismo pełnomocnika Strony, z którego treści wynika, iż Strona jest właścicielem kiosku handlowego o łącznej powierzchni ok. 26m2. Kiosk ten jest położony częściowo (8m2) na terenie [...]", a częściowo (18m2) w pasie drogowym (drogi powiatowej) ul. [...]w rej, ul. [...]. Organ dodał, że Strona planuje wykorzystać kiosk jako obiekt gastronomiczny w celu świadczenia usług gastronomicznych dla lokalnej społeczności oraz, że pełnomocnik Strony w ww. piśmie wskazał również, iż jeżeli w przyszłości plany uległyby zmianie i usuniecie kiosku handlowego z psa drogowego stałoby się konieczne Strona nie będzie się temu sprzeciwiała i usunie obiekt z pasa drogowego.
SKO dalej wyjaśniło, że w postępowaniu prowadzonym w ramach nadzoru budowlanego Powiatowy Inspektor Nadzoruj Budowlanego dla [...]wezwał właściciela kiosku handlowego zlokalizowanego w pasie drogowym ul. [...]w rej. ul. [...]tj. Stronę do udzielenia informacji na temat dalszych planów co do przedmiotowego obiektu, w szczególności wskazania, czy planowana jest rozbiórka dalszych elementów kiosku czy też odbudowa kisoku, w odpowiedzi pełnomocnik Strony poinformował, iż Jego mocodawca dokonał rozbiórki wszystkich pozostałych elementów kiosku tj. płyty betonowej oraz fragmentu stalowego szkieletu w postaci ramy na tylnej ścianie kiosku. Wskazał nadto, iż Strona nie zamierza odbudować kiosku. Powiatowy Inspektor Nadzoruj Budowlanego dla [...]w decyzji nr [...]z 20 sierpnia 2024 r. o umorzeniu postępowania prowadzonego w ramach nadzoru budowalnego wskazał, iż 19 kwietnia 2024 r. podczas kontroli ustalono, że dokonano całkowitej rozbiórki pawilonu handlowego.
SKO podkreśliło, że z akt sprawy wynika, iż 18 marca 2024 r. podczas oględzin pasa drogowego ul [...]w rej. ul. [...]nie stwierdzono funkcjonowania pozostałości po kiosku handlowym w postaci fundamentu.
Pismem z 29 kwietnia 2025 r. Skarżący, reprezentowany przez adwokata, zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję SKO z 27 marca 2025 r., wnosząc o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania ewentualnie przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:
1) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. z art. 40 ust. 1 i ust. 12 u.d.p., art. 7 K.p.a., art. 48 K.c. oraz art. 47 § 1 i § 2 K.c., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta m.st. Warszawy nakładającej na Skarżącego administracyjną karę pieniężnej za zajęcie pasa drogowego fundamentem, mimo iż Skarżący nigdy nie dokonała “zajęcia" pasa drogowego, w szczególności nie umieścił przedmiotowego fundamentu w pasie drogowym, jak również nie przysługiwało mu jakiekolwiek prawo do tego fundamentu, który jako część składowa gruntu stanowił własność właściciela gruntu,
2) art. 138 § 2 w zw. z art 189f § 1 pkt 1 i art. 8 K.p.a., poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji Prezydenta [...], mimo iż w sprawie tej zachodzą przesłanki do odstąpienia przez organ od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, zwłaszcza że Skarżący dobrowolnie i na własny koszt usunął już przedmiotowy fundament,
3) art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. w zw. poz. 2 (kioski, pawilony handlowe i usługowe) załącznika nr 3 do uchwały Nr [...]Rady [...]z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie wysokości opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych, poprzez błędne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta [...], mimo że zaskarżona decyzja w sposób nieprawidłowy ustala wysokość kary pieniężnej, albowiem przy zastosowaniu stawki z w/w załącznika za zajęcia pasa drogi powiatowej należy się stawka 0.90 zł za 1 m2 dziennie, a nie jak wskazał Prezydent [...]stawka 3,90 zł za lm2 dziennie,
4) art. 138 §1 pkt 2 w zw. z art. 7 K.p.a., polegające na utrzymaniu w mocy decyzji I instancji mimo, że błędne i nie znajdujące potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy są ustalenia co do powierzchni zajętej przez fundament drogi powiatowej.
Skarżący wniósł ponadto o dopuszczenie dowodu z uwierzytelnionego odpisu decyzji Prezydenta [...]z dnia 13 września 2023 r. nr [...], na fakt że organ w innej decyzji dotyczącej tego samego obiektu przyjął inną, mniejszą powierzchnię tj. 18 m2.
W uzasadnieniu skargi Skarżący przedstawił argumentację popierającą zarzuty skargi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.
Przedmiotem kontrolowanego rozstrzygnięcia jest zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi poprzez umieszczenie w nim pozostałości po kiosku handlowym w postaci fundamentów.
Zgodnie z art. 4 pkt 1 u.d.p., pasem drogowym jest wydzielony liniami rozgraniczającymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym jest lub będzie usytuowana droga.
W myśl art. 39 ust. 1 u.d.p., pas drogowy jako strefa ruchu drogowego podlegająca szczególnej ochronie prawnej objęta jest rozlicznymi zakazami co do sposobu jego wykorzystania. Przede wszystkim samowolne zajmowanie pasa drogowego przez podmiot inny niż zarządca drogi działający w celu budowy, przebudowy, remontu lub ochrony drogi jest niedopuszczalne (art. 40 ust. 1 u.d.p.). Zajęcie pasa drogowego jest natomiast możliwe, w myśl art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p., po uzyskaniu – w formie decyzji administracyjnej – zgody zarządcy drogi, w tym, zgodnie z art. 40 ust. 2 pkt 3 u.d.p., na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam. Zgodnie z art. art. 40 ust. 3 u.d.p., za zajęcie pasa drogowego pobiera się opłatę. Jak wynika z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy urządzenia obcego innego niż wymienione w ust. 2 pkt 2, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. W świetle natomiast art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie, m.in., z ust.6.
W niniejszej sprawie, jak wynika z ustaleń faktycznych dokonanych przez organy obu instancji, znajdujących potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, Skarżący 6 listopada 2023 r., wystąpił z wnioskiem o wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego w okresie od 1 stycznia 2024 r. do 1 stycznia 2030 r. Do wniosku z 6 listopada 2023 r. o wydanie zezwolenia na zajęcia pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...] w rej. ul. [...] w celu umieszczenia kiosku handlowego zostało załączone pismo pełnomocnika Skarżącego, z którego treści wynika, iż Skarżący jest właścicielem kiosku handlowego o łącznej powierzchni ok. 26m2. Kiosk ten jest położony częściowo (8m2) na terenie [...]", a częściowo (18m2) w pasie drogowym (drogi powiatowej) ul. [...]w rej, ul. [...]. W aktach administracyjnych sprawy brak jest dokumentów potwierdzających prawo własności Skarżącego do spornego kiosku w szczególności umowy sprzedaży na podstawie, której Skarżący nabył sporny kiosk. W skardze jednak na zaskarżoną decyzję Skarżący potwierdził, że był właścicielem spornego kiosku, który nabył od osoby trzeciej, Sąd uznał w związku z tym, że okoliczność ta nie budzi wątpliwości w sprawie.
Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że niezasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organy art. 48 i 47 §n 1 i § 2 K.c. oraz twierdzenie Skarżącego, że nie był on właścicielem spornego fundamentu stanowiącego pozostałość po kiosku, który Skarżący nabył od osoby trzeciej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2a ust. 2 u.d.p., drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Przedmiotowa sprawa dotyczy pasa drogowego, w którym zlokalizowana jest droga powiatowa, należącego zatem do powiatu. Jak zostało to już wcześniej wyjaśnione do zajęcia pasa drogowego dochodzi na podstawie zezwolenia wydanego przez zarządcę drogi na podstawie art. 40 ust. 1 i ust. 2 u.d.p. W wyniku udzielonego zezwolenia nie dochodzi do zmiany własności zajętego na podstawie tego zezwolenia fragmentu pasa drogowego. Właściciel zatem spornego w niniejszej sprawie kiosku nie stał się właścicielem zajętego pasa drogowego, tak jak właściciel zajętego pasa drogowego, w tym przypadku powiat, nie stał się właścicielem spornego kiosku wraz z jego fundamentem. Podkreślenia wymaga, że art. 47 K.c. regulujący części składowe gruntu, zawiera w swej treści zastrzeżenie wyjątków przewidzianych w ustawie, które ma niewątpliwie zastosowanie do zajęcia pasa drogowego na podstawie zezwolenia zarządcy drogi. Dlatego Skarżący nabywając prawo własności do spornego kiosku od osoby trzeciej nabył to prawo do całości kiosku wraz z jego fundamentem.
Decyzją nr [...]z 15 stycznia 2024 r. odmówiono Skarżącemu wydania wnioskowanego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wskazanej lokalizacji w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego. W tej sytuacji Skarżący podjął działania w celu usunięcia spornego kiosku z pasa drogowego we wskazanej lokalizacji.
W wyniku kontroli pasa drogowego (drogi powiatowej) ul. [...]w rej. ul. [...] przeprowadzonej 19 lutego 2024 r. stwierdzono funkcjonowanie bez zezwolenia zarządcy drogi pozostałości po kiosku handlowym w postaci fundamentu kiosku. Występowanie fundamentu kiosku w przedmiotowej lokalizacji wykazała również kontrola z 26 lutego 2024 r. Następnie kontrola pasa drogowego w omawianej lokalizacji przeprowadzona 18 marca 2024 r. wykazała brak występowania powyższego fundamentu jako pozostałości po spornym kiosku. Z zapisu na mapie zajęcia pasa drogowego sporządzonej przez uprawnionego geodetę 11 marca 2024 r. znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy wynika, że 4 marca 2024 r., uprawniony geodeta dokonał pomiaru przedmiotowego fundamentu – pozostałego po zdemontowanym kiosku i ten dzień organ I instancji słusznie przyjął za ostatni dzień, w którym zgromadzony materiał dowodowy potwierdza występowanie spornego fundamentu w omawianej lokalizacji pasa drogowego. Pomiar dokonany przez uprawnionego geodetę potwierdza wymiary spornego fundamentu (19 m2), dlatego wątpliwości podniesione w skardze oraz odwołanie się do innych decyzji, w których wskazana jest inna powierzchni części spornego kiosku znajdującej się w pasie drogowym (18m2), nie ma wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
W świetle powyższych ustaleń dokonanych przez organy obu instancji, zdaniem Sądu, nie budzą wątpliwości okoliczności iż kiosk wraz ze spornym fundamentem stanowił własność Skarżącego, że sporny fundament znajdował się we wskazanej lokalizacji pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od 19 lutego do 4 marca 2024 r. oraz, że powierzchnia spornego fundamentu wynosiła 19m2.
W ocenie Sądu natomiast, organy obu instancji zastosowały niewłaściwą stawkę opłaty za zajęcie pasa drogowego, co w istotny sposób wpłynęło na wysokość nałożonej na Skarżącego kary pieniężnej. Na marginesie należy wskazać, że organy obu instancji nie wskazały podstawy prawnej zastosowanej w niniejszej sprawie stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego w wysokości 3,90 zł odwołując się jedynie do uchwały w sprawie opłat. Należy wnosić, że organy zastosowały stawkę przewidzianą w poz. 19 załącznika nr 3 do uchwały w sprawie opłat w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym zaskarżoną decyzją (19 luty – 4 marca 2024 r.), dla innych urządzeń obcych niewymienionych wpoz.1-18b. Przypomnienia jednak wymaga, że sporny w niniejszej sprawie fundament stanowi pozostałość po kiosku handlowym, na którego lokalizację w pasie drogowym Skarżący nie uzyskał zezwolenia zarządcy drogi i co było przyczyną demontażu tego kiosku. Organy obu instancji powinny w związku z tym zastosować stawkę opłaty przewidzianą dla m.in. kiosków naziemnych w poz. 2 załącznika nr 3 do uchwały w sprawie opłat, wynoszącą w okresie objętym zaskarżoną decyzją – 1,20 zł.
Sąd stwierdza, że stosując niewłaściwą dzienną stawkę opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego organy obu instancji naruszyły art. 40 ust. 12 u.d.p. w związku z poz. 2 i poz. 19 załącznika nr 3 do uchwały w sprawie opłat, co miało wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem nałożeniem na Skarżącego wyższej kary pieniężnej niż przy zastosowaniu prawidłowej stawki opłaty.
Zastosowanie wyższej stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego przewidzianej dla innych urządzeń obcych niewymienionych wpoz.1-18b, zamiast niższej stawki przewidzianej m.in. dla kiosku naziemnego, skutkowało również mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie naruszeniem art. 8 § 1 K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. W niniejszej sprawie Skarżący po otrzymaniu decyzji Prezydenta [...]nr [...]z 15 stycznia 2024 r. odmawiającej Skarżącemu wydania wnioskowanego zezwolenia na zajęcie pasa drogowego we wskazanej lokalizacji w celu umieszczenia w nim kiosku handlowego, prawidłowo przystąpił do demontażu spornego kiosku. Tymczasem w sprawie została na Skarżącego nałożona kara pieniężna za zajęcie pasa drogowego w wyższej wysokości niż byłaby nałożona, gdyby Skarżący w okresie objętym zaskarżoną decyzją nie dokonał w ogóle demontażu spornego kiosku handlowego. Takie rozstrzygnięcie organów obu instancji narusza zdaniem Sądu w istotny sposób zasadę zaufania do władzy publicznej, w sytuacji gdy Skarżący podjął działania uwzględniające wcześniejsze rozstrzygnięcie Prezydenta [...]. Organy obu instancji powinny uwzględnić fakt, że Prezydent [...]odmówił Skarżącemu zezwolenia na zajęcie pasa drogowego poprzez umieszczenie w nim kiosku handlowego, dlatego do czasu jego całkowitego demontażu całe urządzenie łącznie z fundamentem powinno być uznawane za kiosk handlowy.
Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organ art. 189 f § 1 pkt 1 K.p.a. Sąd zgadza się ze stanowiskiem organu, że przepis ten nie mógł mieć zastosowania w niniejszej sprawie ze względu na charakter kary pieniężnej nakładanej na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. W podobnej sprawie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez SKO wyroku z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II GSK 705/22. Z argumentacją NSA przedstawioną w tym wyroku Sąd zgadza się całkowicie w związku z czym należy ją przytoczyć w całości: "Powołany art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Regulacja ta w przedmiotowej sprawie nie miała i nie mogła zostać zastosowana, z uwagi na charakter sankcji administracyjnej, jaką organy zobowiązane są wymierzyć w przypadku stwierdzenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie albo o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi lub w umowie, a więc w przypadku o którym mowa w art. 40 ust. 12 pkt 1 – 3 ustawy o drogach publicznych. Stwierdzenie przez organ administracji stanu faktycznego polegającego na zajęciu pasa drogowego bez wymaganego prawem zezwolenia zarządcy drogi jest elementem koniecznym, a zarazem wystarczającym dla zastosowania dyspozycji art. 40 ust. 12 u.d.p. Przewidziana we wskazanym przepisie decyzja w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, co oznacza, że w każdym przypadku ziszczenia się braku przesłanki zezwolenia zarządcy drogi na zajęcie pasa drogowego, wymierzana jest kara pieniężna i to bez względu na to jakie przyczyny ów fakt spowodowały (por. wyrok NSA z dnia 8 października 2020 r., sygn. akt II GSK 674/20). Wskazania wymaga, że przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p., który był podstawą wymierzenia spółce kary, precyzuje zasady obliczenia wysokości kary za zajęcie pasa drogowego bez stosownego zezwolenia zarządcy drogi lub z przekroczeniem warunków tego zezwolenia. Z przywołanej regulacji nie wynikają żadne dodatkowe warunki nałożenia kary oprócz stwierdzenia, że pas drogowy był zajmowany bez zezwolenia, wyliczenia powierzchni zajętego pasa, oraz okresu stwierdzonego zajęcia. Opłata za zajęcie pasa drogowego ustalana jest m.in. w zależności od okresu zajęcia pasa drogowego, a co za tym idzie w taki sam sposób obliczana i nakładana jest kara pieniężna będąca jej 10-krotnością. Podkreślić należy, co wynika z treści omawianego przepisu, że nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest obligatoryjne i nie pozostawia organowi wymierzającemu karę "luzu decyzyjnego" tak w kwestii samego nałożenia na podmiot dopuszczający się naruszenia kary za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, jak i wysokości tejże kary. Obligatoryjny charakter kary, o której mowa w omówionym art. 40 ust. 12 u.d.p., skutkuje niemożnością zastosowania przez organ administracji instytucją odstąpienia od nałożenia kary, określoną w art. 189f § 1 k.p.a."
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe wyjaśnienia, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekł w pkt 2 sentencji wyroku na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 2 oraz art. 209 P.p.s.a, w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.), zasądzając od organu na rzecz Skarżącego kwotę 3917 zł, obejmującą zwrot: wpisu w wysokości 300 zł, wynagrodzenia reprezentującego Skarżącego pełnomocnika w wysokości 3600 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa – 17 zł.
Skarga została przez Sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 tej ustawy, z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek.
Rozpoznając ponownie sprawę organy uwzględnią uwagi Sądu dotyczące zastosowania w niniejszej sprawie dziennej stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego i ustali wysokość kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w opisanej lokalizacji, w okresie od 19 lutego do 4 marca 2024 r. z uwzględnieniem stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego przewidzianej dla kiosku naziemnego w wysokości obowiązującej w tym okresie.