VI SA/Wa 1574/16

VI SA/Wa 1574/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-01-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-08-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Danuta Szydłowska
Ewa Frąckiewicz
Małgorzata Grzelak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
II GSK 1831/17 - Wyrok NSA z 2019-07-18
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 1137
art. 2 pkt 57,
Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 718
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, art. 77, art. 107 par. 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi J. I. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2016 r.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego J. I. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
J. I. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą: Usługi Transportowe [...] wniósł do tutejszego Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (GITD) z [...] lipca 2016 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2016 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 złotych za wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 20 %. Przy czym stwierdzono, że przekroczony został dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego, składającego się z dwuosiowego ciągnika samochodowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował T. C., który wykonywał krajowy transport drogowy rzeczy w imieniu skarżącego. Przewożona była siatka leśna na trasie B. – S.. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.
Zatrzymania do kontroli drogowej dokonano w ww. dniu na obwodnicy P., na drodze krajowej nr [...].
Zaskarżona decyzja GITD została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 64 ust. 1, 2, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. b), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) zwanej dalej prd, art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 460 ze zm.) zwanej dalej udp.
W odwołaniu od decyzji organ I instancji skarżący zarzucił art. 140ab ust. 1 prd oraz art. 6 i 7 kpa poprzez zaniechanie odpowiednich działań, które miałyby na celu ostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz załatwienie sprawy, jak również brak podjęcia czynności na rzecz słusznego interesu obywateli, w tym przypadku przedsiębiorcy realizującego przewóz drogowy. Naruszenie art. 7, 77 § 1, 80 kpa poprzez wydanie decyzji, gdy stan faktyczny sprawy budził wątpliwości i nie został ustalony przez organ należycie oraz nie wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały przez niego wyjaśnione. Zdaniem strony doszło także do naruszenia wyrażonej w art. 8 kpa poprzez prowadzenie postępowania w sposób zakładający dokonanie przez nią zarzucanych naruszeń, bez wykazania w sposób niebudzący wątpliwości okoliczności popełnienia stwierdzonych naruszeń, naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej polegające na wykorzystaniu w postępowaniu administracyjnym dowodów z naruszeniem prawa, a także naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa poprzez brak staranności organu w podejmowaniu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przez nie odniesienie się do wyjaśnień, nieprzestrzeganie zapisów Traktatu akcesyjnego przystąpienia Polski do UE, Dyrektywy 96/53/WE oraz stwierdzenie naruszeń na podstawie ważenia dokonanego wagami SAW 10C.
Skarżący wskazuje, że wagi użyte do kontroli nie były połączone przewodem. Strona ma wątpliwości, czy dwie niepołączone wagi mogły dawać precyzyjne pomiary nacisku osi na drogę w pojazdach więcej niż trzyosiowych oraz czy można było przy ich pomocy ustalać dmc. Ponadto zdaniem skarżącego organ przy ustalaniu naruszenia powinien wziąć pod uwagę nośność drogi do 11,5 t, w związku z czym kara z tego tytułu powinna wynosić 2000 zł. Skarżący wnosi o umorzenie postępowania, zmianę kwalifikacji brakującego zezwolenia na kategorię VII lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.
GITD uznał powyższe zarzuty za nieuzasadnione.
Przypomniał, że w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:
- nacisk pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego - 13,4 t (po odjęciu błędu w wysokości 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę) - przekroczenie o 3,4 t (34 % dopuszczalnej wartości),
- podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.
Organ odwoławczy podniósł, że droga krajowa nr [...] na odcinkach [...] została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
Według organu, prawidłowo ustalono, że karę pieniężną należało nałożyć za brak zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach tj. 15.000 zł.
Przedmiotowym pojazdem przewożono siatkę leśną (ładunek podzielny). Powyższe wynika niewątpliwie z dokumentów WZ nr [...],[...],[...] z dnia [...] lutego 2016 r. oraz dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli.
Miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 17 września 2015 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C o nr fabrycznych CH953139 i CH953141. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Poznaniu z terminem ważności odpowiednio do dnia: 30 czerwca 2016 r. i 31 lipca 2016 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r.
GITD wskazał, że powyższy stan faktyczny ustalono na podstawie następującego materiału dowodowego: ww. protokołu kontroli z dnia [...] lutego 2016 r., dowodu rejestracyjnego kontrolowanego pojazdu członowego, prawa jazdy kontrolowanego kierowcy, dokumentów WZ, wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, świadectw legalizacji ponownej wag, protokołu z pomiaru pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia pojazdów, protokołu przesłuchania w charakterze świadka kontrolowanego kierowcy, dokumentacji fotograficznej sporządzonej podczas kontroli.
Organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Według GITD strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd.
Przy czym wobec tego, że przewożono siatkę leśną, która nie stanowi ładunku sypkiego, ani drewna wg GITD nie znajduje zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym.
Dalej, odwołując się do pojęcia zachowania należytej staranności oraz "brak upływu" GITD stwierdził, że między zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy. Normalnym zjawiskiem jest takie, które w danym układzie stosunków i warunków według doświadczenia życiowego występuje jako typowe. Jest to tego rodzaju zdarzenie, które w ogóle zdolne jest wywołać naruszenie i z reguły je wywołuje. To czy następstwo jest normalne czy nie decydują kryteria obiektywne oparte na zasadach doświadczenia życiowego oraz dostępnej wiedzy. Jeżeli zaś ładunek podzielny przewożony jest w ilości, która wraz z masą własną pojazdu przekracza dopuszczalne wartości, tak iż skutkuje to powstaniem nienormatywności pojazdu, to trudno już o bliższy, bezpośredni i jednoznaczny związek przyczynowy między czynnościami przewozowym, a stanem nienormatywności pojazdu. Według GITD w przedmiotowym stanie faktycznym wystarczyło bowiem na początku ustalić dopuszczalną masę całkowitą pojazdu i masę ładunku, aby ustalić, że ilość załadowanego towaru będzie skutkowała nienormatywnością pojazdu. Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, podmiot wykonujący przejazd przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Pojazd po załadunku towaru powinien być pojazdem normatywnym (v. strona 8 decyzji).
Według organu odwoławczego, Strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Nie wystarczy tylko zakwestionować swojej odpowiedzialności. Podmiot wykonujący przejazd decyduje o wyborze trasy, czy zachowaniu się na drodze podczas wykonywania przewozu i musi on uwzględniać w swych rachubach bezpieczeństwo zarówno kierowcy, wykonującego transport jak i innych uczestników ruchu. Normy w zakresie dopuszczalnych parametrów pojazdu mają charakter bezwzględnie obowiązujący, a fakt ich naruszenia skutkuje koniecznością nałożenia kary pieniężnej.
Odnosząc się do podniesionej przez skarżącego kwestii związanej z prawidłowością ważenia pojazdu GITD wskazał, że zgodnie z instrukcją producenta przedmiotowych wag w czasie ważenia pod wszystkimi kołami pojazdu lub zespołu pojazdów powinny być podłożone wagi lub wagi i podkładki wyrównawcze. Z instrukcji ważenia wag SAW wynika, że waga może pracować samodzielnie lub w parach i grupach od 4 do 6 wag w celu pomiaru, nacisku koła, nacisku na oś, na grupę osi lub pomiaru ciężaru samochodów ciężarowych oraz zestawów pojazdów. Przy tego rodzaju pomiarze, w żadnym razie nie zamieszczono ograniczenia co do liczby osi, które mogą być poddane takiemu ważeniu.
Poza tym z instrukcji wynika, iż proces ważenia może być przeprowadzony na co najmniej dwa sposoby:
1) jednoczesne ważenie wszystkich osi pojazdu, pod warunkiem, że wagi znajdują się jednocześnie pod wszystkimi kołami (i pod wszystkimi osiami),
2) ważenie etapami, w zależności od liczby osi pojazdu.
W takim przypadku każda oś jest ważona osobno. Dwie wagi umieszczone są pod kołami aktualnie ważonej osi. Następnie zsumowanie nacisków tych osi daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu.
Taki sposób ważenia, zgodny z instrukcją producenta, stosuje Inspekcja podczas pomiarów masy całkowitej pojazdu oraz nacisków kół pojazdu. Pomiar wygląda w ten sposób, że pojazd najeżdża po kolei poszczególnymi osiami na parę wag. Wyniki pomiarów poszczególnych osi są sumowane, w wyniku czego otrzymuje się naciski na osiach wielokrotnych oraz masę całkowitą pojazdu.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że w niniejszej sprawie stwierdzono przekroczenie jedynie nacisku osi pojedynczej. Zatem dywagacje strony na temat możliwości wyznaczania dmc nie mają znaczenia dla sprawy tym bardziej, że nie przewożono ładunku sypkiego, ani drewna. Przekroczony był jedynie nacisk osi pojedynczej, a możliwość jego wyznaczania wagą SAW 10C wynika wprost z instrukcji obsługi.
Stwierdzony nacisk wynosił 13,4 t (po odjęciu 2% zaokrąglonych do 0,1 t w górę), co stanowiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,4 t. Zatrzymanie pojazdu członowego nastąpiło na obwodnicy miasta P. na drodze krajowej nr [...], która w tej miejscowości została zaliczona do kategorii dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t.
Odnosząc się natomiast do zarzutów skarżącego związanych z Dyrektywą 96/53/WE GITD odwołując się do orzeczeń sądów administracyjnych wskazał, że w konkretnej przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki zastosowania dyrektywy, czy pisma Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 października 2015 r. (czego domagał się skarżący), gdyż strona wykonywała krajowy przewóz drogowy rzeczy, a ponadto nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu członowego wyniósł wiele powyżej 11,5 t., tj. 13,4 t.
W skardze do Sądu na powyższą decyzję J. I. ponowił dotychczasowe zarzuty. Powtórnie zarzucił decyzji GITD z [...] lipca 2016 r. naruszenie art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 107 § 3 kpa a także art. 140aa) ust. 4 p.r.d. przez nieprzeprowadzenie oceny istnienia (lub braku) wymienionych tam okoliczności egzoneracyjnych. Skarżący podnosi, że wnioski organu nie zostały poparte odpowiednimi dowodami zebranymi w postępowaniu, a są jedynie swobodną ich interpretacją. Strona zarzuca zastosowanie niekorzystnych rozstrzygnięć dla skarżącego w oparciu o obowiązujące akty prawne, a w szczególności nieprzestrzegania zapisów Traktatu akcesyjnego przystąpienia Polski do Unii Europejskiej oraz użycie wag Saw 10 niezgodnie z instrukcją, która stanowi, iż wagi muszą być połączone przewodem co w niniejszej sprawie zostało pominięte.
Skarżący wskazuje, odwołując się do wyroków NSA w sprawach II GSK 1342/14, 1333/13, wagi, którymi wykonano pomiary kontrolowanego pojazdu, zostały przeznaczone, zgodnie z instrukcją obsługi ich kanadyjskiego producenta, do wykonywania ważenia pojazdów w konfiguracjach podanych w pkt 2.4 tej instrukcji. Indywidualnie, czyli jedną wagą, można dokonać zważenia jednego koła. W konfiguracji dwóch wag można dokonać pomiaru obciążenia (nacisku na drogę) jednej osi. Natomiast w grupach od czterech do sześciu wag można dokonać pomiaru obciążenia grupowego osi lub pomiaru wagi netto pojazdu dwu lub trzyosiowego, podczas jednej procedury ważenia.
Ze Świadectwa Homologacji UE nr [..,] wynika, że wagi SAW 10C przeznaczone są do pomiaru obciążenia koła i osi (także pkt 2.4 ich instrukcji obsługi) w ramach nadzoru ruchu drogowego, przewidziana jest możliwość połączenia dwóch wag przeznaczonych do pomiaru obciążenia koła i wówczas waga wyświetli wartość obciążenia osi. Na ten sposób wykonania pomiaru obciążenia osi wskazuje również ich świadectwo homologacji (załącznik PTB, str. 3 pkt 5.2), w którym stwierdza się, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag do pomiaru obciążenia koła o tej samej konstrukcji, przy wykorzystaniu istniejącego interfejsu oraz przewodu, w celu stworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi.
Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Odnosząc się natomiast do połączenia wag kablem GITD wskazał, że z instrukcji obsługi wagi znajdującej się w aktach prawy wynika, że czynność ta jest jedynie fakultatywna dla ułatwienia czynności odczytu wykonywanych pomiarów. Nie jest to czynność obligatoryjna, a więc zarzuty w tej materii nie są zasadne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja narusza art. 7, 77, 107 § 1 k.p.a. (co do poczynionych ustaleń w zakresie wyników ważenia) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zakres odpowiedzialności przewoźnika za popełnione naruszenie w postaci przekroczenia dopuszczalnego nacisku na poszczególne osie pojazdu ustawodawca przekłada na wysokość kary pieniężnej, uzależniając ją od wyników ważenia. Z tego względu, w ocenie Sądu, wszelkie ustalenia faktyczne w zakresie wyników ważenia nie mogą budzić żadnych wątpliwości w zakresie prawidłowości ich przeprowadzenia. Jest to bowiem zasadniczy dowód stanowiący podstawę odpowiedzialności administracyjnej strony w zakresie wysokości nałożonej kary pieniężnej.
Z akt administracyjnych wynika (i nie było to sporne między stronami), że pomiaru pojazdu członowego dokonano przy pomocy dwóch wag typu SAW 10C o numerach CH 953141 oraz CH 953139 posiadających w chwili dokonywania kontroli aktualne świadectwa legalizacji ponownej. Przy czym Sąd zwraca uwagę, że w opisie naruszenia w załączniku do protokołu kontroli (k. 37 akt adm.) organ błędnie wskazał typ użytych wag - tj. przenośne wagi SAW 10C/II zamiast SAW 10C, co należy potraktować, jako oczywistą omyłkę w świetle jednoznacznych danych zawartych w świadectwach legalizacji tych wag (k. 48-48 odwr. akt adm.). Ponadto należy dodać, że z akt sprawy wynika także, iż procedura ważenia została przeprowadzona w miejscu do tego przeznaczonym i odpowiednio wypoziomowanym (v. k. 23), co też nie było kwestionowane przez skarżącego.
Jednakże, w ocenie Sądu, powyższe ustalenia nie mogą dla rozstrzygnięcia tej sprawy mieć decydującego znaczenia, bowiem newralgiczną kwestią nie jest to, że organy posługiwały się nielegalnymi urządzeniami, ale to, czy legalne urządzenia posiadające odpowiednie homologacje i świadectwa legalizacji zostały wykorzystane w sposób zgodny z prawem.
Według organu, przekroczony został dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu poddanego kontroli w dniu [...] lutego 2016 r. W toku postępowania administracyjnego skarżący podważał wynik powyższego ważenia zarzucając, że proces ważenia odbywał się niezgodnie z instrukcją ważenia wagami tego typu (SAW 10C). J. I. akcentował, że wagi użyte do pomiaru obciążenia osi nie były połączone przewodem, co zdaniem strony, było konieczne dla uzyskania poprawnego wyniku ważenia, odwołał się przy tym do konkretnych orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, w których analizowano analogiczny problem. Wskazał także, że jego stanowisko potwierdzają zapisy w świadectwie homologacji przedmiotowego typu wagi.
Sąd stwierdza, że w aktach sprawy znajduje się kopia instrukcji obsługi pt. Waga do pomiaru nacisku koła SAW 10 A/C (k. 49-51 akt adm.) nie ma natomiast świadectwa Homologacji tejże wagi.
Arkusz pomiarowy zawiera następujące wpisy: nacisk - koło 1 (kg) - 2 oś 6150; nacisk - koło 2 (kg) 7550; nacisk osi (kg) 13700, nacisk osi (kg) po odjęciu 2% zaokrąglonych do 100 kg 13400 (v. k. 41 akt adm.).
Na zarzut strony dotyczący błędnego przeprowadzenia ważenia nacisku osi w uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że instrukcja przedmiotowych wag informuje użytkownika o tym, że wagi te przeznaczone są do pomiaru nacisku kół na drogę. WITD wskazał, że istnieje możliwość łączenia wag tych w zespoły po 4 lub 6 na jednym tzw. pomoście pomiarowym. Podniósł również, że z zasady stosuje się takie rozwiązania w trakcie pomiaru nacisku osi pojazdu, którego ilość kół jezdnych umieszczona na jednej osi uniemożliwia zastosowanie dwóch niezależnie działających wag (np. przyczepa niskopodwoziowa z 8 lub 12 kołami jezdnymi na osi). Dodał również, że zgodnie z art. 2 pkt 57 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. nr 0, poz. 1137) nacisk osi stanowi sumę nacisków, jaką na drogę wywierają koła znajdujące się na jednej osi. W ocenie WITD, pomiar wykonano w sposób prawidłowy ponieważ w myśl ww. art. 2 pkt 57 Prawa o ruchu drogowym, stosując proste działanie matematyczne, pomiar nacisku osi polega na zsumowaniu nacisków, jakie wywierają na drogę wszystkie koła jezdne znajdujące się na osi.
Z kolei organ odwoławczy na stronie 11 i 11 odwr. decyzji odpierając zarzut strony, odwołał się ogólnie do instrukcji ważenia wagami SAW i wskazał, że w razie ważenia etapami każda oś jest ważona osobno. Podał, że dwie wagi umieszczane są pod kołami aktualnie ważonej osi. Podniósł, że: następnie zsumowanie tych nacisków daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu (...). Organ odwoławczy stwierdził, że przekroczony był jedynie nacisk osi pojedynczej, a możliwość jego wyznaczania wagą SAW 10C wynika wprost z instrukcji obsługi.
W ocenie Sądu, pomijając nawet, że w aktach sprawy nie ma świadectwa homologacji wag użytych do pomiarów, które niewątpliwie jest konieczne dla skonfrontowania tego dokumentu z instrukcją obsługi, to przedstawione powyżej stanowiska organów obu instancji nie wyjaśniają wątpliwości zgłoszonych przez skarżącego w piśmie z [...] marca 2016 r. (k. 19 akt adm.) ani w odwołaniu od decyzji z [...] maja 2016 r. Ogólnikowe stwierdzenia, bez odwołania się do konkretnych zapisów instrukcji znajdującej się w aktach, przy braku pełnej dokumentacji zastosowanych wag nie pozwala na przyznanie racji organowi co do poprawności przeprowadzonej procedury ważenia. Niejasne są wyjaśnienia organu I instancji, który zupełnie w oderwaniu od stanu faktycznego opisuje procedurę ważenia czterema, sześcioma wagami podczas, gdy w tej sprawie użyto dwóch wag. Tymczasem Sąd zauważa, że w pkt 2.2.2. instrukcji, zdanie pierwsze wskazano, że SAW10 A/C może pracować samodzielnie lub w parach (...). W dalszej części tego punktu podano: gdy połączy się dwie wagi kablem na obu wagach można będzie odczytać obciążenie osi (...). Z kolei, organ odwoławczy opisując procedurę ważenia osi podsumował, że zsumowanie nacisków daje nacisk na osie wielokrotne oraz rzeczywistą masę pojazdu, co absolutnie odbiega od problematyki niniejszej sprawy. W świetle powyższego, skwitowanie przez GITD jednym zdaniem: że możliwość wyznaczenia nacisku osi pojedynczej wagą SAW 10C wynika wprost z instrukcji obsługi, zdaniem Sądu, nie może być uznane za wystarczające dla uzasadnienia stanowiska organu, że pomiar został wykonany zgodnie z wymogami producenta/dystrybutora wag.
Należy w tym miejscu ubocznie zauważyć, że w sprawach rozpatrywanych przez tutejszy Sąd, a które dotyczyły ważenia pojazdów wagami typu SAW 10C/II, w instrukcji tych wag był zapis, że istnieje możliwość połączenia dwóch wag SAW przy pomocy przewodu w celu utworzenia wagi do pomiaru obciążenia osi. Powyższe korelowało z zapisem pkt 5.2. świadectwa Homologacji UE Nr D98-09-8 dotyczącym tamtej wagi (tj. typu SAW 10C/N), z którego wynikało, że w razie takiego połączenia wag nie będzie wymagany dodatkowy proces homologacji wagi do pomiaru obciążenia osi. Jak już wspomniano, brak świadectwa Homologacji wagi użytej w niniejszym postępowaniu nie pozwala na skonfrontowanie zapisów instrukcji obsługi znajdującej się w aktach niniejszej sprawy z tym dokumentem (świadectwem homologacji), co jest niezbędne dla potwierdzenia, że użycie dwóch wag typu SAW 10C/II bez połączenia mogło służyć do uzyskania miarodajnego wyniku ważenia obciążenia osi.
Nie ulega przy tym wątpliwości, że podczas kontroli nie stwierdzono innych naruszeń, a więc rozważania strony, odnośnie do możliwości ustalenia tymi wagami DMC skontrolowanego pojazdu członowego, jak słusznie wskazuje organ, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.
Jednocześnie należy podkreślić, iż nie są uzasadnione zarzuty skarżącego J. I., że kierowca pojazdu nie uczestniczył w odczytywaniu wskazań wagi, oraz, że nie został poinformowany o możliwości powtórnego ważenia pojazdu. Przeczy temu nie tylko treść protokołu kontroli podpisana przez kierowcę bez uwag (w treści tego dokumentu znajduje się zapis o stosownych pouczeniach), ale również treść zeznań złożonych przez tego kierowcę podczas kontroli na drodze gdzie wprost potwierdza on okoliczności kwestionowane aktualnie przez skarżącego. Pozostałe zarzuty skargi należy natomiast uznać za przedwczesne, gdyż w pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, czy pomiar nacisku pojedynczej osi był przeprowadzony w sposób prawidłowy a konsekwencji czy doszło do przeciążenia pojazdu skutkującego nałożeniem kary pieniężnej. Dopiero bowiem w sytuacji udzielenia pozytywnej odpowiedzi na to pytanie otwiera się po stronie organu konieczność odniesienia się do zarzutów skarżącego związanych z dyrektywą Rady 96/53/WE oraz istnienia na gruncie tej sprawy ewentualnych okoliczności egzoneracyjnych.
W toku ponownego rozpoznania sprawy organ uzupełni materiał dowodowy o brakujące dokument/dokumenty lub wskaże powody, dla których nie może tego uczynić. Następnie dokona oceny wyników ważenia uzyskanych przy użyciu wag do pomiarów statycznych opisanych w załączniku do protokołu kontroli mając na uwadze przepis art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2016.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Dopiero po prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego organ będzie mógł decydować o ewentualnym nałożeniu kary pieniężnej, rozważyć jej wysokość.
Uwzględniając powyższe należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania obejmujących wpis od skargi zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.