Orzeczenie · 2005-12-13

VI SA/Wa 1562/05

Sąd

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie

Miejsce

Warszawa

Data

2005-12-13

NSAtransportoweŚredniawsa

transport drogowykara pieniężnawykresówkilicencjakarta opłaty drogowejkontrolapostępowanie administracyjneprawo transportoweWSA

Podsumowanie

Przejdź do pełnego tekstu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie rozpoznał skargę K. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, która częściowo uchyliła decyzję organu pierwszej instancji i nałożyła karę pieniężną za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach, a w pozostałej części utrzymała w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Skarżący kwestionował nałożone kary, twierdząc, że wykonywał przewóz na potrzeby własne, a nie zarobkowy transport drogowy, oraz podnosząc zarzuty dotyczące błędów formalnych w decyzjach. Sąd administracyjny, kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, uznał, że skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie. W szczególności, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej kary za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach, wskazując na naruszenie przez organ odwoławczy przepisów proceduralnych, w tym art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego, oraz naruszenie art. 139 k.p.a. (zakaz reformationis in peius) poprzez nieprawidłowe ograniczenie kary. W pozostałym zakresie, dotyczącym kar za wykonywanie transportu drogowego bez licencji, brak karty opłaty drogowej oraz nieprawidłowe wypełnienie wykresówek, Sąd oddalił skargę, uznając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego. Sąd odrzucił również zarzuty dotyczące nieważności decyzji, uznając, że strony zostały prawidłowo oznaczone.

Asystent · analiza prawna

Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.

Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.

Wypróbuj Asystenta

Wartość praktyczna

Siła precedensu: Średnia

Do czego można powołać

Interpretacja przepisów dotyczących zakazu reformationis in peius (art. 139 k.p.a.) w kontekście kar pieniężnych w transporcie drogowym oraz znaczenie prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i uzasadnienia decyzji w postępowaniu administracyjnym.

Ograniczenia stosowania

Dotyczy specyficznych przepisów ustawy o transporcie drogowym i rozporządzenia WE 3821/85. Kwestia zakazu reformationis in peius ma szersze zastosowanie.

Zagadnienia prawne (6)

Czy organ odwoławczy, uchylając decyzję organu I instancji w części dotyczącej kary pieniężnej i nakładając nową karę, a następnie ograniczając ją, naruszył zakaz reformationis in peius (art. 139 k.p.a.)?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, organ odwoławczy naruszył art. 139 k.p.a. poprzez uchylenie decyzji organu I instancji w zakresie kary 100 zł i nałożenie kary 150 zł, a następnie ograniczenie jej do 100 zł, co stanowiło zmianę na niekorzyść strony odwołującej się bez uzasadnionych podstaw.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że art. 139 k.p.a. nie daje organowi odwoławczemu podstaw do ograniczenia wysokości kary pieniężnej do kwoty niższej niż nałożona przez organ I instancji, jeśli nie zachodzą przesłanki rażącego naruszenia prawa lub interesu społecznego.

Czy organ odwoławczy prawidłowo ustalił stan faktyczny w zakresie liczby okazanych wykresówek, czy też naruszył przepisy proceduralne (art. 7, 77 k.p.a.)?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Organ odwoławczy naruszył przepisy proceduralne, przyjmując odmienne od organu I instancji ustalenie faktyczne (trzy wykresówki zamiast dwóch) bez należytego wyjaśnienia tej kwestii, co uniemożliwiło sądowi administracyjnemu prawidłową kontrolę legalności decyzji.

Uzasadnienie

Sąd podkreślił, że dokładne ustalenie stanu faktycznego jest obowiązkiem organu, a niewyjaśnienie istotnych okoliczności i nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego.

Czy wykonywanie przewozu rzeczy przez osobę niebędącą pracownikiem strony skarżącej, ale na jej rzecz, stanowi transport drogowy wymagający licencji, czy też przewóz na potrzeby własne?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Wykonywanie przewozu rzeczy przez osobę niebędącą pracownikiem strony skarżącej, nawet jeśli jest to szwagier zastępujący chorego kierowcę, stanowi transport drogowy wymagający licencji, a nie przewóz na potrzeby własne.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, jednym z warunków kwalifikacji przejazdu jako przewozu na potrzeby własne jest prowadzenie pojazdu przez przedsiębiorcę lub jego pracownika. Kierowca J. B. nie był pracownikiem strony skarżącej.

Czy brak posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych (karty opłaty rocznej) podczas kontroli uzasadnia nałożenie kary pieniężnej?Ratio decidendi

Odpowiedź sądu

Tak, brak posiadania w pojeździe dowodu uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych podczas kontroli uzasadnia nałożenie kary pieniężnej.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, kierowca podczas przejazdu po drogach krajowych obowiązany jest mieć przy sobie dowód uiszczenia opłaty. Niewypełnienie tego obowiązku stanowi podstawę do nałożenia kary.

Czy błędne powołanie się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji na inną podstawę prawną kary pieniężnej (Lp. 1.4.4. zamiast Lp. 1.4.2.) stanowi podstawę do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego?

Odpowiedź sądu

Nie, błędne powołanie się na inną podstawę prawną w uzasadnieniu, jeśli nie miało istotnego wpływu na ostateczny wynik rozstrzygnięcia, nie stanowi podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że choć takie uchybienie może świadczyć o niechlujnym sposobie uzasadniania, to nie miało ono istotnego wpływu na legalność i prawidłowość rozstrzygnięcia w pozostałym zakresie.

Czy nieprawidłowe oznaczenie strony w decyzji (np. dodanie fragmentu nazwy firmy) stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji?

Odpowiedź sądu

Nie, dodanie do imienia i nazwiska skarżącego fragmentu nazwy firmy, pod którą prowadzi działalność gospodarczą, nie zmienia faktu, że strona postępowania administracyjnego została oznaczona prawidłowo.

Uzasadnienie

Sąd uznał, że oznaczenie strony jako K. S. J. (gdzie 'J.' było fragmentem nazwy firmy) nie naruszało przepisów art. 29 k.p.a. i art. 107 § 1 k.p.a., ponieważ strona postępowania została oznaczona prawidłowo.

Rozstrzygnięcie

Decyzja

Uchylono decyzję

Zaskarżona decyzja została uchylona w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za brak wpisu imienia kierowcy na wykresówkach. W pozostałym zakresie skarga została oddalona.

Przepisy (23)

Główne

p.u.s.a. art. 1 § 1 i 2

Ustawa - Prawo o ustroju sądów administracyjnych

p.p.s.a. art. 134 § 1

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

p.p.s.a. art. 151

Ustawa - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

k.p.a. art. 7