VI SA/Wa 1548/11

VI SA/Wa 1548/11 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2011-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2011-07-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Frąckiewicz
Grażyna Śliwińska /przewodniczący sprawozdawca/
Pamela Kuraś-Dębecka
Symbol z opisem
6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2007 nr 42 poz 274
art. 16 ust. 4, 5 i 6, art. 19 ust. 4
Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych - tekst jednolity.
Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 września 2011 r. sprawy ze skargi "E" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu; 3. zasądza od Ministra Gospodarki na rzecz skarżącej "E" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
"E." Sp. z o. o. z siedzibą w U. (dalej też jako skarżąca, spółka, strona) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] utrzymującą w mocy poprzednią decyzję organu z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej.
Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej też jako kpa) oraz art. 16 ust. 4 - 6 i art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274 ze zm., dalej też jako sse) w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. nr 118, poz. 746).
Do wydania skarżonego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym:
Decyzją z dnia [...] października 2006 r. wydaną przez [...] Specjalną Strefę Ekonomiczną S.A. z siedzibą w [...] (dalej też jako [...] SSE S.A.) udzielono skarżącej spółce zezwolenie Nr [...] na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej w zakresie obejmującym wytwarzanie na terenie strefy zespołów prądotwórczych i przetwornic jednotwornikowych (później zakres rozszerzono o produkcję elektrycznych silników, prądnic i transformatorów). Zezwolenie zostało udzielone do dnia [...] sierpnia 2016 roku na warunkach zgodnie z którymi skarżąca spółka powinna m.in. zatrudnić na terenie strefy co najmniej 90 pracowników w terminie do dnia 31 grudnia 2009 r. i utrzymywać zatrudnienie na tym poziomie do dnia 31 grudnia 2014 r.
Pismem z dnia [...] września 2010 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę zezwolenia w trybie art. 19 ust. 4 ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych w zakresie przedłużenia terminów realizacji warunków zezwolenia dotyczących zatrudnienia wymaganej liczby 90 osób do dnia 31 grudnia 2011 r. i utrzymywanie tego poziomu zatrudnienia do dnia 31 grudnia 2016 r. W uzasadnieniu wskazała na zaistniałe problemy wynikające z zawieszenia przez głównego kontrahenta handlowego realizacji zamówienia dotyczącego wytworzenia łopat dla elektrowni wiatrowych. Podniosła, iż nawet podczas najgłębszego kryzysu w pełni wykorzystywała swoje moce produkcyjne celem wykonania miedzy innymi zamówionych form infuzyjnych do produkcji łopat. Tymczasem partner handlowy skarżącej zamówił tylko 12 łopat i mimo dużych nakładów finansowych, jakie poniósł, pozostałe inwestycje zawiesił.
Minister Gospodarki wniosek skarżącej przesłał Zarządzającemu [...] SSE celem wydania opinii. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2010 r. Nr [...] Zarządzający [...] SSE wyraził pozytywną opinię w sprawie zmiany zezwolenia, podkreślając, że kryzys na rynkach światowych spowodował, że skarżąca nie miała możliwości osiągnięcia zatrudnienia w terminie określonym w treści zezwolenia. Organ opiniujący zaakcentował przy tym fakt zainwestowania przez skarżącą w działalność prowadzoną na terenie strefy kwoty przekraczającej jedenaście milionów złotych.
Minister Gospodarki decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] odmówił skarżącej zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Podkreślił, iż tylko okoliczności niezależne mogą być podstawą do ustalenia dla przedsiębiorcy warunków korzystniejszych niż dotychczas zapisane w zezwoleniu. Wskazane przez skarżącą problemy mieszczą się natomiast w granicach ryzyka inwestycyjnego i nie mogą być wzięte pod uwagę przy rozpatrywaniu wniosku. Każdy przedsiębiorca decydując się na założenie firmy i rozpoczęcie działalności gospodarczej powinien mieć na uwadze, że warunki, w jakich przyjdzie mu prowadzić firmę są determinowane przez szereg czynników, które podlegają zmianie. Określając parametry inwestycji realizowanej w pewnym horyzoncie czasowym przedsiębiorca winien uwzględnić cykliczność koniunktury gospodarczej, możliwość zmiany rynku pracy, kosztów i cen, kursu walut, oprocentowania kredytów czy popytu na usługi i wyroby. Ryzyko inwestycyjne jest bowiem wpisane w każde przedsięwzięcie inwestycyjne i dlatego też powinno być brane pod uwagę przez przedsiębiorców przy podejmowaniu decyzji dot. inwestycji. W ocenie organu, problemy skarżącej są skutkiem jej nietrafnej decyzji związanej z uzależnieniem zbytu swoich produktów głównie od jednego odbiorcy. W przypadku takiego uzależnienia powodzenia projektu od decyzji innego przedsiębiorcy, spółka powinna zachować szczególną ostrożność przy określaniu zobowiązań, które w przypadku działalności prowadzonej w strefie są ujęte w zezwoleniu i muszą być zrealizowane.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca podkreśliła, iż jej zdaniem zaistniały na rynkach światowych kryzys finansowy należy uznać za okoliczność niezależną od skarżącej, stanowiącą przesłankę do pozytywnego rozpatrzenia złożonego przez nią wniosku o zmianę zezwolenia. Skarżąca zaznaczyła, iż tak dużego, globalnego krachu finansowego nikt nie jest w stanie przewidzieć, skalkulować a tym bardziej mu zapobiec. Odnosząc się z kolei do argumentu organu dotyczącego zbytniego ograniczenia kręgu kontrahentów podniosła, iż działalność każdego przedsiębiorstwa, bez względu na profil kapitałowy, skupia się wokół jednego bądź co najwyżej kilku głównych odbiorców. Co więcej, produkcja skarżącej nie opiera się na produkcji seryjnej. Zlecenia, które realizuje wykonywane są bezpośrednio na zamówienie klienta, tak więc wszelkie zmiany, a szczególnie zmiany na rynkach finansowych mają ogromny wpływ na realizowane inwestycje.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Minister Gospodarki utrzymał w mocy poprzednią decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...]. Podkreślił, że przywołana przez spółkę przyczyna problemów z zatrudnieniem wymaganej liczby pracowników stoi w sprzeczności z uzasadnieniem wniosku z [...] września 2010 r. będącego podstawą wydania decyzji w ramach pierwszej instancji. We wniosku tym spółka wyraźnie wskazała, że branża, którą reprezentuje oraz cale mikrootoczenie nie odczuwało skutków kryzysu gospodarczego. Spowodowane to było specyfiką tej branży polegającą na tym, że inwestycje w energie odnawialne, w tym energetykę wiatrową, są inwestycjami długoterminowymi. Sama spółka wskazała, że podczas najgłębszego kryzysu wykorzystywała swoje moce produkcyjne. Mimo kryzysu planowała kolejną inwestycję i ubiegała się - z powodzeniem - o kolejne zezwolenie na działalność w strefie. Odnosząc się do stwierdzenia spółki, że jej działalność nie opiera się na produkcji seryjnej, a wyroby wykonywane są bezpośrednio pod zamówienia klienta, Minister Gospodarki podniósł, że w takiej sytuacji powinna ona odpowiednio zaplanować przedsięwzięcie inwestycyjne, uwzględniając m.in. możliwość spadku ilości i wartości zamówień ze strony odbiorcy. Na etapie projektu przedsiębiorca powinien ocenić poziom ryzyka inwestycji w zaplanowanym kształcie oraz wziąć pod uwagę także niekorzystne dla niego okoliczności, które mogą wystąpić podczas prowadzonej działalności. Przy założeniu, że wyroby skarżącej będą sprzedawane głównie do jednego przedsiębiorcy powinna zachować szczególną ostrożność przy określaniu zobowiązań, które w przypadku działalności prowadzonej w specjalnych strefach ekonomicznych ujmowane są w zezwoleniu na działalność w strefie i muszą być realizowane pod rygorem cofnięcia zezwolenia.
Na powyższą decyzję spółka złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę, w której zarzuciła naruszenie:
- art. 19 ust. 4 ustawy o sse w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych oraz w związku z art. 8 ustawy - kodeks postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie ww. przepisów,
- art. 7 i 77 kpa poprzez błędne zastosowanie względnie niezastosowanie ww. przepisów oraz art. 107 § 3 kpa poprzez jego niezastosowanie.
W związku z powyższym wniosła o:
- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] oraz uchylenie w całości poprzedzającej ją decyzji Ministra Gospodarki z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Ministra Gospodarki,
- zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skarżąca podkreśliła, iż niemożność dotrzymania warunków określonych w zezwoleniu jest spowodowana okolicznościami niezależnymi od niej związanymi ze skutkami kryzysu gospodarczego z lat 2009-2010. Zaznaczyła, że Minister Gospodarki błędnie przyjął, że branży, w której skarżąca funkcjonuje, nie dotknęły skutki kryzysu. Wywarł on bowiem swoje piętno na całej branży energii wiatrowej, przy czym ze względu na specyfikę tej branży związanej z finansowaniem w znacznej mierze z funduszy pozyskanych wcześniej, skutki te dały się odczuć dopiero pod koniec roku 2009 oraz później w 2010 r. W ocenie skarżącej tak drastyczny spadek koniunktury, jaki miał miejsce w 2009 r. nie dał się przewidzieć przy prognozowaniu efektów finansowych działalności żadnego przedsiębiorcy. Twierdzenie Ministra Gospodarki, że jej problemy należy zaliczyć do ryzyka inwestycyjnego uznała za niezasadne. Podkreślała specyfikę swojej działalności, która powoduje, że nie ma możliwości znaczącego zdywersyfikowania rynku zbytu. Produkowane elementy agregatów wiatrowych nie nadają się do sprzedaży masowej, a jej odbiorcami są wyspecjalizowane firmy. Co więcej, produkcja skarżącej nie opiera się na produkcji seryjnej, a zlecenia, które realizuje wykonywane są bezpośrednio na zamówienie klienta. W konsekwencji podniosła, że ma bardzo ograniczoną możliwość rozłożenia ryzyka gospodarczego. Wobec zmieniającej się sytuacji na rynku i w związku z trudnościami z pozyskaniem nowych kontrahentów zmuszona była do zmniejszenia zatrudnienia poniżej poziomu określonego w zezwoleniu, w przeciwnym wypadku, koszty związane z obowiązkiem wypłaty wynagrodzeń dla wszystkich pracowników przerosłyby jego możliwości finansowe, a w konsekwencji mogłyby doprowadzić do jego upadłości. Skarżąca zarzuciła organowi wyrywkowe potraktowanie przedstawionej przez nią w tym zakresie argumentacji, sprowadzające się do oparcia się na jednym stwierdzeniu, iż branża skarżącej oraz całe jej mikrootoczenie nie odczuły skutków kryzysu. Organ pominął jednakże dalszą treść wniosku, w którym wyjaśniła wpływ kryzysu na wyniki gospodarcze sektora energii wiatrowej. Podkreśliła także fakt pozytywnego ustosunkowania się do jej wniosku przez Zarządzającego [...] SSE.
Minister Gospodarki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podniósł, iż to strona skarżąca we wniosku z dnia [...] września 2010 r. wyraźnie wskazała, że branża, którą reprezentuje oraz całe mikrootoczenie nie odczuwało skutków kryzysu gospodarczego. Spowodowane to było specyfiką tej branży polegającą na tym, że inwestycje w energie odnawialne, w tym energetykę wiatrową, są inwestycjami długoterminowymi. Sama strona skarżąca wskazała, że podczas najgłębszego kryzysu wykorzystywała swoje moce produkcyjne. Mimo kryzysu planowała kolejną inwestycję i ubiegała się - z powodzeniem - o kolejne zezwolenie na działalność w strefie. Uznał, że to skarżąca sama wykluczyła wpływ kryzysu na realizację warunku dotyczącego zatrudnienia. W konsekwencji kwestia ta nie była w ogóle brana pod uwagę przy rozpatrywaniu przedmiotowego wniosku o zmianę zezwolenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje;
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Sprawy należące do właściwości sądów administracyjnych rozpoznają, w pierwszej instancji, wojewódzkie sądy administracyjne (art. 3 § 1 ww. ustawy).
W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona zasadna.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy art. 16 ust. 4-6 i art. 19 ust. 4 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych w związku z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych. Według przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie stref wydane przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy zachowują moc. Do zezwoleń, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy art. 19 ust. 4 ustawy, o której mowa w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, tj. ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych opublikowanej jako tekst jednolity w Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274.
Zgodnie z przepisem art. 19 ust. 4 ustawy o sse, w brzmieniu przed nowelą wprowadzoną ustawą o zmianie ustawy o specjalnych strefach ekonomicznych, minister właściwy do spraw gospodarki może, na wniosek przedsiębiorcy, po zasięgnięciu opinii zarządzającego strefą, zmienić zezwolenie, z tym że ustalenie dla przedsiębiorcy korzystniejszych niż dotychczasowe warunków prowadzenia działalności gospodarczej może nastąpić, jeżeli niemożność ich dotrzymania jest spowodowana wykazanymi przez przedsiębiorcę okolicznościami od niego niezależnymi, rozszerzenie zaś przedmiotu działalności określonej w zezwoleniu może nastąpić tylko z zachowaniem warunków określonych w art. 16 ust. 3. Zmiana warunków zezwolenia nie może dotyczyć obniżenia określonego w zezwoleniu poziomu zatrudnienia, o którym mowa w art. 16 ust. 2 pkt 1 sse - zatrudnienia przez przedsiębiorcę przy prowadzeniu działalności gospodarczej na terenie strefy przez określony czas określonej liczby pracowników.
Wydanie decyzji zmieniającej zezwolenie powinno być poprzedzone zasięgnięciem opinii zarządzającego strefą (art. 16 ust. 5 ustawy o sse), która to opinia, jak każdy dowód w sprawie, powinna podlegać ocenie organu z zachowaniem przepisów postępowania zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., bowiem wydane rozstrzygnięcie organ administracji jest obowiązany prawidłowo uzasadnić zindywidualizowanymi przesłankami (p. wyrok NSA z dnia 19 lipca 1982 r. sygn. akt II SA 883/82).
W niniejszej sprawie Minister Gospodarki w toku ponownego rozpatrzenia sprawy nie odniósł się natomiast w ogóle do opinii Zarządzającego Specjalną Strefą Ekonomiczną, pozytywnie odnoszącą się do wniosku skarżącej o przedłużenie terminu do docelowego zatrudnienia pracowników. W opinii tej podzielono wszak argumentację skarżącej o wpływie kryzysu na rynkach światowych na trudności z wypełnieniem warunków zezwolenia dotyczących poziomu zatrudnienia. Dodatkowo uwypuklono aspekt skali poniesionych przez skarżącą spółkę wydatków inwestycyjnych. W konsekwencji pominięcie w zaskarżonej decyzji przez Ministra Gospodarki stanowiska organu opiniującego, skutkuje naruszeniem przez niego art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Opinia, o której mowa powyżej, nie miała oczywiście charakteru wiążącego, nie znaczy to jednak, że organ mógł jej nie dostrzec w swoich rozważaniach. Opinia jest dowodem w sprawie, także podlegającym ocenie zgodnie z art. 80 k.p.a. Co więcej, na gruncie niniejszej sprawy, istotnym jest, że to Zarządzający Specjalną Strefą Ekonomiczną, na terenie której skarżąca prowadzi działalność wytwórczą, ewidentnie jest podmiotem zainteresowanym w dalszym funkcjonowaniu spółki w specjalnej strefie ekonomicznej, a także zwiększeniem przez nią zatrudnienia. Tym samym, odmowa zmiany zezwolenia w zakresie zaakceptowanym przez podmiot opiniujący, wymaga niewątpliwie wskazania przez Ministra Gospodarki przyczyn takiego stanu rzeczy i ich przekonującego uzasadnienia. Jest to tym bardziej uzasadnione, że decyzja o zmianie warunków zezwolenia we wnioskowanym przez stronę skarżącą zakresie ma charakter uznaniowy. Natomiast w sprawach pozostawionych przez przepisy uznaniu administracyjnemu interes społeczny nie stoi temu na przeszkodzie i leży to w możliwości organu administracji, organ ten ma obowiązek załatwić sprawę w sposób pozytywny dla strony. Tworzy to więc domniemanie pozytywnego rozstrzygnięcia, chyba że pozytywnemu rozstrzygnięciu stoi na przeszkodzie nie budzący wątpliwości interes ogólny (p. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2000 r. sygn. akt V SA 2880/09). W związku z tym organ administracji publicznej powinien starannie wyważyć proporcje pomiędzy interesem publicznym zasługującym na ochronę prawną oraz słusznym interesem strony. Z kolei kontrola decyzji uznaniowej przez sąd administracyjny polega przede wszystkim na sprawdzeniu, czy jej wydanie poprzedzone było prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem oraz wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. Sąd administracyjny kontroluje, czy w toku postępowania administracyjnego podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz, czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonywującej treści (tak m.in. /w:/ wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 listopada 1994 r., III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, Nr 7, poz. 83).
W niniejszej sprawie skarżąca zarówno we wniosku o zmianę zezwolenia, jak i we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazywała jako powód takiego wystąpienia skutki kryzysu gospodarczego, które dotknęły branżę energetyki wiatrowej. Organ natomiast opierając się wyłącznie o początkowe zdanie wniosku skarżącej z dnia [...] września 2011 r. o zmianę zezwolenia wysnuł wniosek, iż skarżąca stoi na stanowisku, że kryzys finansowy nie spowodował negatywnych skutków w sferze gospodarczej, w której funkcjonuje. Tymczasem zdanie powyższe należy interpretować w kontekście dalszej argumentacji skarżącej. Wynika z niej, iż co prawda w okresie wzmożonej dekoniunktury gospodarczej nie obniżyła poziomu produkcji z uwagi na dysponowanie przez jej kontrahentów wcześniej pozyskanymi środkami finansowymi, jednakże problemy finansowe partnerów handlowych przełożyły się na zaniechanie odbioru już wytworzonych produktów a co za tym idzie, zrewidowanie planów inwestycyjnych skarżącej. Organ dokonując błędnej interpretacji podnoszonych przez skarżącą przesłanek pominął zupełnie w swych rozważaniach zagadnienie wpływu skutków kryzysu gospodarczego na branżę energetyki wiatrowej, w ramach której funkcjonuje skarżąca. Ograniczył zarazem swoje rozważania do oceny strategii inwestycyjnej skarżącej związanej z wyborem jednego strategicznego partnera handlowego. Tym samym organ w istocie nie odniósł się do podstawowej wskazanej przez skarżącą przyczyny wystąpienia z wnioskiem o zmianę zezwolenia, pomimo, że w opinii Zarządzającego Specjalną Strefą Ekonomiczną ustosunkowano się do powyższej argumentacji.
Co więcej, również argumentacja organu, odnosząca się do oceny strategii inwestycyjnej skarżącej polegającej na związaniu się z jednym przedsiębiorcą, sugerująca konieczność zachowania szczególnej ostrożności przy określaniu zobowiązań, nie znajduje oparcia w rzetelnej analizie. Minister Gospodarki uzasadniając swoje rozstrzygnięcie stwierdził przy tym autorytatywnie, że przedsiębiorca jest w całości obarczony ryzykiem inwestycyjnym również w zakresie przewidywania przyszłego stanu finansowego swoich aktualnych partnerów handlowych. Tak ogólnikowe stwierdzenie mogłoby stanowić de facto wyczerpujące uzasadnienie odmowy zmiany zezwolenia w każdym przypadku. Tymczasem, aby można było w ogóle ocenić prawidłowość sugestii organu co do większej dywersyfikacji w zakresie partnerów handlowych skarżącej, konieczne jest odniesienie się przez Ministra Gospodarki do realiów relewantnego obszaru sfery gospodarczej, w tym przypadku związanej z technologiami wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł. Uwzględnienie powyższego aspektu pozwoli również na wykluczającą dowolność ocenę działań skarżącej spółki zdeterminowanych na pozyskanie nowych kontrahentów, w kontekście realiów zaistniałych na rynku światowym wskutek kryzysu gospodarczego.
W konsekwencji należy stwierdzić, iż w ramach oceny całokształtu materiału dowodowego Minister Gospodarki winien wyjaśnić w sposób precyzyjny i jednoznaczny, czy istnieje możliwość dokonanej przez stronę skarżącą zmiany zezwolenia. W ocenie Sądu brak pełnego odniesienia się przez organ do wskazanych powyżej okoliczności, istotnych dla oceny zastosowania norm prawa materialnego, nie pozwala sądowi administracyjnemu na pełne skontrolowanie legalności zaskarżonej decyzji Ministra Gospodarki. Uniemożliwia zarazem ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skargi i wypowiedzenie się co do zasadności podjętego rozstrzygnięcia pod względem stricte materialnoprawnym. Nieprawidłowości te mogły mieć przy tym istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, aby sporne rozstrzygnięcie ocenić w sposób prawidłowy, Sąd musi dysponować stanowiskiem organu zawierającym odniesienie do wszystkich istotnych elementów (przesłanek) dotyczących kwestii wnioskowanej przez stronę zmiany zezwolenia. Sąd administracyjny nie czyni bowiem własnych ustaleń w sprawie, a jedynie ocenia zaskarżony akt pod względem jego zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Taka kontrola jest jednak możliwa tylko w warunkach wyczerpującego dokonania przez organ ustaleń faktycznych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie doszedł do przekonania, że uzasadnienie skarżonej decyzji Ministra Gospodarki nie spełnia wymogów stawianych przez normę zawartą w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., albowiem nie zawiera pełnych wyjaśnień okoliczności branych pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie zmiany zezwolenia na prowadzenie przez skarżącą działalności gospodarczej w [...] Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Mając powyższe na uwadze należy uznać, iż w toku ponownego postępowania Minister Gospodarki winien dokonać wszechstronnej oceny całości zgromadzonego dotychczas materiału dowodowego, oraz ustosunkować się szczegółowo zarówno do wskazanych przez Sąd kwestii, jak i zarzutów skarżącej spółki ujętych we winsoku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stwierdzając, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu, Sąd zastosował przepis art. 152 p.p.s.a.
Zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego, poniesionych w niniejszej sprawie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oparł się na dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).