VI SA/Wa 1544/16

VI SA/Wa 1544/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-02-13
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6460 Znaki towarowe
Sygn. powiązane
II GSK 722/18 - Postanowienie NSA z 2025-12-11
Skarżony organ
Urząd Patentowy RP
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant ref. staż. Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "F." z siedzibą w G. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy 1. uchyla decyzję w zaskarżonej części; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz skarżącej "F." z siedzibą w G. zwrotu kosztów postępowania w całości.
Uzasadnienie
Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: UP, organ) decyzją z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...]:
- na podstawie art. 166 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1410, dalej: "p.w.p.") oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 256 ust. 1 p.w.p. umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...], do którego uprawnionym jest F. z siedzibą
w [...], z wniosku [...] z siedzibą w [...] w sprawie [...],
- na podstawie art. 131 ust. 1 pkt 1 i art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., art. 132 ust. 2 pkt 2, a także art. 98 k.p.c. w zw. z art. 256 ust. 2 p.w.p. oddalił wniosek F. z siedzibą
w [...] o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...], do którego uprawnionym jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] w sprawie [...].
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji UP, opisując szczegółowo przebieg postępowania wskazał m.in., że [...] sierpnia 2009 r. wpłynął wniosek F. z siedzibą
w [...] (dalej: Wnioskodawca, Skarżąca, F.), o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...], do którego uprawnionym była [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: uprawniony). Sporny znak towarowy WILD TIGER z pierwszeństwem od [...] grudnia 2003 r. przeznaczony jest do oznaczania towarów w klasie 32 - napojów bezalkoholowych. F. jako podstawę prawną wniosku wskazała art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. i podniosła, że przysługuje jej prawo z rejestracji słownego znaku towarowego TIGER VIT o nr [...] (od [...] sierpnia 1996 r.) dla towarów ujętych w klasach 30 i 32, tj.: kawa, herbata, kakao, napoje na bazie kawy, napoje na bazie kakao, wyroby zbożowe – w klasie 30, napoje bezalkoholowe za wyjątkiem piwa i ale, koncentraty napojów – w klasie 32. Zdaniem Wnioskodawcy, sporny znak WILD TIGER jest w wysokim stopniu podobny do znaku Wnioskodawcy TIGER VIT. Podobieństwo to dotyczy głównego wyróżnika w obu znakach, słowa: TIGER, pozostałe elementy, tj.: VIT oraz WILD, mają drugorzędne znaczenie. Dodatkowo Wnioskodawca podniósł, że wyraz TIGER stanowi pseudonim fundatora, tj. D. M., znanego pięściarza, który oznaczeniem TIGER – D. M. posługuje się od początku swojej kariery i jest to określenie, które jednoznacznie jest kojarzone z jego osobą. Wnioskodawca wyjaśnił też, że za nr [...] został wcześniej zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy (CTM) DARIUSZ TIGER MICHALCZEWSKI oraz nastąpiła niemiecka rejestracja tego znaku o nr [...]. W tej sytuacji, przeciętny odbiorca może postrzegać sporny znak towarowy WILD TIGER jako odmianę znanej, intensywnie używanej i dobrze kojarzonej na rynku marki TIGER wypromowanej przez Wnioskodawcę. Skarżący dokonał oceny podobieństwa towarów i stwierdził, że towary dla których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki towarowe są identyczne w kl. 32, w zakresie napojów bezalkoholowych. Sprawa otrzymała sygnaturę akt [...].
Pismem z [...] lipca 2010 r. uprawniony z prawa na znak towarowy WILD TIGER o nr [...] – spółka [...] Sp. z o.o. Sp. k.(dalej: uprawniony, uczestnik) wniosła o odrzucenie wniosku. Uczestnik na mocy art. 166 p.w.p. podniósł zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i pkt 5 p.w.p. i wniósł o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem [...] lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny TIGER VIT o nr [...] dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Dodatkowo stwierdził, że za używanie znaku spornego TIGER VIT o nr [...] nie można przyjąć używania słowa TIGER, które stanowi pseudonim byłego sportowca D. M.. Sprawa pierwotnie otrzymała sygnaturę akt [...] i była rozpatrywana pod tą sygnaturą razem z dwiema innymi sprawami o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak o nr [...].
W piśmie z [...] października 2010 r. F. wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na brak interesu prawnego spółki [...] Sp. z o.o. Sp. k. i o oddalenie wniosku opartego o: art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. oraz art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...]. F. przedstawiła argumenty i dowody, które jej zdaniem świadczą o używaniu znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Natomiast co do zarzutu nieużywania znaku opartego na art. 169 ust. 1 pkt 3 p.w.p. Fundacja stwierdziła, że ciężar dowodu spoczywa na wnioskodawcy, a więc [...] Sp. z o.o. Sp. k.
W toku postępowania, Wnioskodawca w piśmie z [...] listopada 2010 r., rozszerzył podstawę prawną wniosku o zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., czyli zgłoszenia znaku towarowego do ochrony w złej wierze oraz podtrzymał zarzut naruszenia przezeń art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Złą wiarę uprawnionego uzasadnił tym, że zgłaszający sporny znak towarowy [...] grudnia 2003 r. był doskonale zorientowany w prawach F. oraz w prawach jej fundatora do oznaczenia TIGER. Wnioskodawca wskazał ponadto, że źródłem interesu prawnego w sprawie jest naruszenie przez rejestrację spornego znaku towarowego praw Wnioskodawcy, w szczególności prawa do nazwy, które jest chronione na podstawie art. 23 i 24 k.c. F. a wykorzystuje w swojej nazwie imię i nazwisko fundatora – D. M., znanego w Polsce i poza jej granicami jako TIGER. Podstawą interesu prawnego zaś są stosunki łączące F. z jej fundatorem, w szczególności wobec umowy z 1 kwietnia 2007 r., na mocy której F. obowiązana jest do ochrony wizerunku, pseudonimu i znaków TIGER.
Na rozprawie w dniu [...] października 2012 r. dotychczasowy uprawniony do znaku WILD TIGER o nr [...][...] Sp. z o.o. Sp. k. oświadczył, że obecnie uprawnionym do prawa na znak towarowy jest [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...], co potwierdza wpis w KRS.
W dniu [...] grudnia 2012 r., [...] Sp. z o.o. przedłożyła do akt sprawy pismo procesowe, w którym zakwestionowała interes prawny Wnioskodawcy w żądaniu unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...]. Odniosła się do kwestii istnienia interesu prawnego w żądaniu unieważnienia prawa na ww. znak towarowy. Stwierdziła, że celem powoływanych przez Wnioskodawcę umów promocyjnych było promowanie przez D. M. produktu w postaci napojów energetyzujących, zatem żądanie unieważnienia prawa należącego do podmiotu, który zapłacił jedynie za możliwość wykorzystania wizerunku, ma na celu pozbawienie prawa uprawnionego na rzecz Wnioskodawcy. Dodatkowym argumentem o braku interesu prawnego Wnioskodawcy jest okoliczność dotycząca następstwa prawnego spółki [...], która była uprawniona do znaku towarowego TIGER VIT o nr [...] przed aktualnie uprawnionym Wnioskodawcą. Prawo na znak TIGER VIT na mocy umowy z dnia [...] maja 2008 r. zostało przeniesione na rzecz uczestnika, na skutek czego wszczęte wcześniej postępowanie o unieważnienie znak towarowego ENERGY DRINK TIGER o nr [...] zostało umorzone, ponieważ nastąpiła ugoda i wycofanie wniosku. Dlatego też, skoro postępowanie prowadzone przez poprzednika uprawnionego do znaku towarowego ENERGY DRINK TIGER zostało zakończone jego umorzeniem, to Wnioskodawca nie posiada interesu prawnego w żądaniu unieważnienia znaku towarowego WILD TIGER o nr [...].[...] Sp. z o.o. odniosła się również do podniesionych zarzutów naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i stwierdziła, że nie wykazano, aby określenie TIGER było kojarzone z D. M.. Dlatego nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu tego przepisu. Również F. jako Wnioskodawca nie może skutecznie podnieść tego zarzutu, ponieważ w jej nazwie nie występuje słowo TIGER. Uprawniony do znaku WILD TIGER nie zgodził się także z zarzutem zgłoszenia spornego znaku w złej wierze. Zauważył, że D. M. wyraził zgodę na korzystanie z jego wizerunku promując produkty uprawnionego, a uprawniony promował pseudonim D. M. ([...]).
Postanowieniem UP z [...] września 2013 r. organ wyłączył z akt sprawy o sygnaturze [...] wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT wniesiony przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w [...], dla którego podstawą był wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...]. Sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa na znak towarowy TIGER VIT została nadana sygnatura [...].
Na rozprawie w dniu [...] marca 2014 r., F. wniosła o umorzenie postępowania, z uwagi na fakt wykreślenia spółki [...] Sp. z o.o. z rejestru przedsiębiorców. Jednak w odpowiedzi, uczestnik powołał zapis KRS-u, z którego wynika, że [...] Sp. z o.o. została przejęta w całości przez [...] Sp. z o.o. wraz z wszystkimi prawami spółki przejmowanej.
W toku postępowania Skarżący wniósł o oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] zgłoszonego przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. jako niedopuszczalnego. Twierdził, że jest brak interesu prawnego. Żądał także oddalenia wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa na ww. znak towarowy, wobec rzeczywistego używania spornego znaku, przedstawiając argumentację oraz materiał dowodowy potwierdzający, jego zdaniem, używanie znaku towarowego TIGER VIT.
Wnioskodawca w piśmie procesowym z [...] lipca 2015 r. podtrzymał wszystkie dotychczasowe wnioski i twierdzenia w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...]. Potwierdził, że podstawami prawnymi wniosku są art. 131 ust. 2 pkt 1 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Organ, rozpatrując połączone sprawy z wniosku Wnioskodawcy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary WILD TIGER o nr [...] z uwagi na zarzut konfuzyjnego podobieństwa (art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.), wniosku uczestnika - spółki [...] Sp. z o.o. Sp. k. uprawnionej z prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER w dacie [...] lipca 2010 r. o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego TIGER VIT o nr [...], w oparciu o zarzut nieużywania tego znaku (art. 166 p.w.p.), w pierwszej kolejności rozpatrzył wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak TIGER VIT o nr [...].
Urząd Patentowy wyjaśnił, że zmiana po stronie uprawnionego, czyli [...] Sp. z o.o. Sp. k. do znaku WILD TIGER, która nie nastąpiła w wyniku sukcesji uniwersalnej lecz syngularnej, nie ma znaczenia dla biegu sprawy z wniosku [...] Sp. z o.o. Sp. k. o stwierdzenie wygaśnięcia znaku towarowego TIGER VIT, ponieważ w dacie orzekania nie nastąpiła żadna zmiana po stronie [...] Sp. z o.o. Sp. k., która nadal istnieje. Okoliczność ta wpływa jedynie na sferę podmiotową w sprawie o unieważnienie prawa do znaku towarowego WILD TIGER.
Organ następnie wyjaśnił, że decyzją z [...] sierpnia 2015 r., stwierdził z dniem [...] lipca 2006 r. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...] (sprawa o sygnaturze akt [...]). Powyższe oznacza, że postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe, ponieważ w innej sprawie stwierdzono wygaśnięcie prawa ochronnego na sporny znak towarowy o nr [...] w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą, co sprawia, że brak jest przedmiotu sporu. Rozstrzygnięcie w sprawie o sygn. akt [...] ma charakter ostateczny w administracyjnym toku instancji. W tej sytuacji zaistniała przesłanka do umorzenia powyższego postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Rozpatrując sprawę o unieważnienie prawa ochronnego na znak towary WILD TIGER o nr [...], UP wskazał, że Wnioskodawca wykazał swój interes prawny z umowy przelewu praw z [...] kwietnia 2007 r., na mocy której obowiązany jest do ochrony wizerunku, pseudonimu i znaków TIGER. Organ przypomniał, że Wnioskodawca podniósł zarzuty naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1, art. 131 ust. 2 pkt 1, a także art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p.
Organ uznał następnie, że wniosek o unieważnienie spornego znaku towarowego jest bezzasadny.
Zdaniem UP, nieuzasadniony jest zarzut naruszenia praw do nazwy F. tj. naruszenia art.131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. Jakkolwiek w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że F. powstała [...] maja 2003 r., a więc przed zgłoszeniem spornego znaku, to jednak w nazwie F., nie występuje oznaczenie TIGER, zaś sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy, pod którą działa Wnioskodawca. Ponadto, jak wskazał UP, sporny znak towarowy nie składa się wyłącznie z jednego słowa TIGER, ale jest to zestawienie słów WILD TIGER, co świadczy o selektywności zarzutu Wnioskodawcy. Niezasadne jest również, powoływanie się na naruszenie praw majątkowych D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku. F. nie może skutecznie podnieść zarzutu wynikającego z naruszenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., skoro dopiero od [...] kwietnia 2007 r., dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, a zgłoszenie spornego znaku nastąpiło wcześniej, bo [...] grudnia 2003 r. Ponadto, w sprawie nie ma żadnych dowodów dotyczących prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej w dacie zgłoszenia spornego znaku w zakresie rozpatrywanych towarów. Prawidłowe jest, zdaniem UP, stanowisko uprawnionego (uczestnika), że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Zadaniem Wnioskodawcy było wykazanie, że w dacie zgłoszenia spornego znaku na rynku napojów funkcjonowało oznaczenie TIGER związane z D. M. i zgłoszenie spornego znaku prowadziło do uszczerbku w odniesieniu do tych praw. W rozpatrywanej sprawie tego nie dowiedziono. Istotną w tym zakresie kwestią było to, że zgłaszającym sporny znak była spółka [...] sp. z o.o., której nie wiązały żadne porozumienia, kontakty czy powiązania z którąkolwiek ze stron umowy promocyjnej z 2003 r. Z tych względów UP uznał, że zgłoszenie spornego znaku przeznaczonego dla napojów bezalkoholowych w tej dacie nie stanowiło naruszenia praw D. M., a tym bardziej F.. Zdaniem UP, nie mają znaczenia dla oceny zarzutu naruszenia praw osobistych czy majątkowych okoliczności, które zaistniały kilka lat później, szeroko powoływane w obecnej sprawie przez Wnioskodawcę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi bowiem wątpliwości, iż oceny spełnienia ustawowych warunków wymaganych do udzielenia ochrony na znak dokonuje się w dacie jego zgłoszenia.
Organ za bezzasadny uznał również zarzut z art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p. Organ wskazał, że uzasadniając zarzut zgłoszenia znaku WILD TIGER w złej wierze Wnioskodawca powołał się na okoliczności związane z zawarciem umowy promocyjnej [...] lipca 2003 r. ze spółką [...] Sp. z o.o. Sp. k. (dawniej [...] Sp. z o.o.), ponawianej także w roku 2005. Zdaniem Wnioskodawcy, z treści ww. umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r. wynika, że D. M. udzielił prawa do odpłatnego używania znaków towarowych, wizerunku D. M. oraz pseudonimu Tiger, a więc zgłoszenie spornego znaku, który wykorzystuje oznaczenie TIGER świadczy o złej wierze uprawnionego. Organ doszedł następnie do wniosku, że w niniejszej sprawie nie wykazano, że zgłoszenie spornego znaku [...] grudnia 2003 r., przez spółkę [...] Sp. z o.o. miało naganny charakter. Zdaniem UP porozumienie między [...] Sp. z o.o., a D. M. z 2003 r. nie ma znaczenia dla obecnej sprawy, w sytuacji gdy sporny znak zgłosiła niezależna i niepowiązana z tymi podmiotami spółka [...] Sp. z o.o. Sam fakt nieużywania spornego znaku przez spółkę [...] Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia znaku towarowego do UP. Z materiału dowodowego nie wynika, że intencją zgłoszenia znaku towarowego WILD TIGER było blokowanie możliwości udzielenia ochrony na znak Wnioskodawcy lub też celem zgłoszenia było uzyskanie od Wnioskodawcy ustępstw finansowych na rzecz zgłaszającego. Zdaniem organu, nie można też wywodzić złej wiary po stronie zgłaszającego z samego faktu nabycia spornego znaku przez spółkę [...] Sp. z o.o. Sp. k. od spółki [...] Sp. z o.o., które miało miejsce kilka lat po dacie zgłoszenia spornego znaku. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi bowiem wątpliwości, że oceny zarzutu złej wiary dokonuje się w dacie zgłoszenia spornego znaku.
Odnośnie zarzutu z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., UP stwierdził, że w omawianej sprawie ma zastosowanie art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p. Taka sytuacja ma miejsce obecnie, bowiem jako przeciwstawienie wskazano oznaczenie TIGER VIT [...], co do którego stwierdzono wygaśnięcie prawa w całości z powodu nieużywania tego znaku. Skoro zatem, nie było żadnego innego przeciwstawienia, zarzut kolizji organ uznał za bezzasadny.
W innej sprawie bowiem, bo o sygn. [...] organ stwierdził wygaśnięcie prawa ochronnego na znak o nr [...] w identycznym zakresie, z najwcześniejszą możliwą datą (czyli jak żądano w sprawie [...]). Ostatnio wskazana sprawa została wyłączona ze sprawy [...].
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] sierpnia 2015 r. Skarżąca, kwestionując decyzję w części obejmującej oddalenie wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER [...], wniosła o jej uchylenie w zaskarżonej części oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu, poprzez naruszenie zasady praworządności i zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całokształtu przedłożonego przez Skarżącą materiału dowodowego, skutkujące:
a) błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na uznaniu, że w dacie zgłoszenia znaku spornego na rynku nie funkcjonowało oznaczenie TIGER związane z D. M. oraz prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a w konsekwencji przyjęciu, że zgłoszenie znaku spornego nie doprowadziło do uszczerbku w prawach D. M., podczas gdy z całokształtu okoliczności faktycznych sprawy wynika, że w dacie zgłoszenia spornego znaku oznaczenie TIGER było obecne na rynku zarówno jako pseudonim D. M., rozpoznawalny na rynku znak towarowy, D. M. prowadził działalność gospodarczą i zarobkową, a używanie spornego znaku prowadziło do naruszenia związanych z nią praw D. M.,
b) nieuzasadnionym pominięciem przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność funkcjonowania na rynku pseudonimu Fundatora – D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku, również w funkcji oznaczenia rynkowego oraz prowadzenia przez niego działalności gospodarczej i zarobkowej, a w konsekwencji niezasadnym uznaniem, że Skarżąca nie przedstawiła dowodów na prowadzenie w dacie zgłoszenia znaku spornego działalności gospodarczej przez D. M., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazywał na prowadzenie przez D. M. działalności gospodarczej
i zarobkowej, a także wskazywał, że w dacie zgłoszenia znaku spornego pseudonim Fundatora – D. M. był rozpoznawalny zarówno jako przydomek, jak i jako funkcjonujący na rynku znak towarowy,
- co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p.,
c) nieuzasadnionym pominięciem przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność nabycia przez spółkę [...] Sp. z o.o. Sp. k. prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER, które spełniało przesłanki uznania za działanie w złej wierze, a w konsekwencji bezpodstawnym uznaniem, że Skarżąca nie dowiodła przesłanek uzasadniających unieważnienie znaku WILD TIGER na podstawie złej wiary z art. 132 ust. 2 pkt 1 p.w.p., podczas gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jasno wskazywał na nabycie znaku w złej wierze przez spółkę [...] Sp. z o.o. Sp. k., co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że nie ma podstaw do zastosowania przepisu art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p.,
2) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez:
a) niewskazanie przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, dla których nie uwzględnił on przedstawionego przez Skarżącą materiału dowodowego na okoliczność funkcjonowania na rynku w dacie zgłoszenia spornego znaku oznaczenia i pseudonimu TIGER, również w funkcji oznaczenia pochodzenia komercyjnego, a także materiału dowodowego na okoliczność prowadzenia przez D. M. działalności gospodarczej i zarobkowej w okresie zgłoszenia spornego znaku,
b) dokonanie wybiórczego i nadmiernie skrótowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w którym UP jedynie w sposób ogólny wskazał motywy podjętej decyzji oraz nie odniósł się do rozbudowanej argumentacji i uzasadnień Skarżącej oraz przedstawionego przez nią materiału dowodowego, co ma swoje odzwierciedlenie w stosunku objętości uzasadnienia decyzji UP do ilości materiału i obszerności uzasadnienia stanowiska Skarżącej,
- co doprowadziło do tego, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wybiórcze, skrótowe, nieprzekonywujące i nie spełnia kryteriów, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.,
3) art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez niezastosowanie w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu, że:
a) aby doszło do naruszenia praw osobistych lub majątkowych osoby trzeciej poprzez używanie znaku towarowego, konieczne jest prowadzenie przez podmiot, którego prawa zostały naruszone, działalności gospodarczej, podczas gdy z treści przepisu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie wynika wymóg prowadzenia aktywności gospodarczej danego podmiotu dla możliwości stwierdzenia naruszenia jego dóbr osobistych i majątkowych,
b) następujące po dacie zgłoszenia znaku towarowego (spornego znaku) zawarcie umowy przelewu praw nie jest wystarczające do podniesienia we wniosku
o unieważnienie znaku towarowego (spornego znaku) zarzutu jego wadliwej rejestracji, podczas gdy w rozpoznawanej sprawie zawarcie umowy przelewu praw
i wejście w ogół uprawnień Fundatora – D. M. wynikających także z zawartych wcześniej umów promocyjnych, spowodowało powstanie po stronie F. obowiązku ochrony praw Fundatora, w tym jego wizerunku i pseudonimu (wyrażającego się m.in. w leżącym po stronie F. obowiązku nietolerowania istniejącego stanu naruszenia, jakim było pozostawanie w mocy spornego znaku) i umożliwiło F. podjęcie czynności zmierzających do wyeliminowania znaku spornego z obrotu,
c) jeśli zgłaszającego znak towarowy (sporny znak) nie łączyły żadnego rodzaju powiązania ze Skarżącą ani z jej Fundatorem – D. M., to zgłoszenie znaku spornego nastąpiło zgodnie z prawem, w tym z poszanowaniem dóbr osobistych i majątkowych osób trzecich w rozumieniu art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., podczas gdy sporny znak został zarejestrowany w sposób wadliwy, na co nie miało wpływu istnienie lub brak bezpośrednich powiązań gospodarczych lub osobistych między ww. podmiotami (istnienie tych powiązań gospodarczych lub osobistych nie jest wymagane w świetle treści art. 131 ust. 1 pkt 1p.w.p.),
4) art. 131 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez niezastosowanie art. 131 ust. 1 pkt 1 w wyniku błędnej wykładni polegającej na przyjęciu do oceny zaistnienia przesłanek naruszenia opisanego w art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., kryteriów właściwych dla oceny zaistnienia przesłanek naruszenia opisanego w art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., co doprowadziło organ do przyjęcia zbyt wąskiej koncepcji naruszenia na gruncie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p. i uznania, że podstawa unieważnienia w postaci naruszenia praw osobistych i majątkowych osób trzecich wymaga istnienia podobieństwa oznaczeń, podczas gdy dla oceny tej podstawy prawnej (tj. z art. 131 ust. 1 pkt p.w.p.) podobieństwo oznaczeń nie ma istotnego znaczenia i powinna być ona oceniana dużo szerzej,
5) art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., poprzez, prowadzącą do błędnego niezastosowanie tego przepisu, jego błędną wykładnię polegającą na:
a) przyjęciu, że okoliczności mające miejsce po dacie zgłoszenia znaku, wobec którego złożono wniosek o unieważnienie z powodu złej wiary w zgłoszeniu spornego znaku, nie mają znaczenia dla oceny zasadności jego unieważnienia, podczas gdy z orzecznictwa unijnego wynika, że okoliczności te powinny zostać wzięte pod uwagę, jako istotna część stanu faktycznego, dająca pełen obraz okoliczności mających wpływ na wynik sprawy,
b) przyjęciu, że zgłoszenie znaku spornego nie nastąpiło w złej wierze, podczas gdy okoliczności przedmiotowej sprawy, w tym fakt nieużywania spornego znaku przez pierwotnie uprawnioną spółkę, a następnie charakter jego zbycia na rzecz uczestnika, jak również istnienie i charakter umów promocyjnych z lat 2003 i 2005, dają wyraźne podstawy do stwierdzenia istnienia złej wiary nie tylko w dacie zbycia spornego znaku w roku 2009, ale również w późniejszym okresie - od daty samego zgłoszenia w celu uzyskania praw ochronnych,
6) art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że nie jest możliwe unieważnienie znaku towarowego na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., ze względu na stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak kolizyjny, nawet w przypadku gdy znak kolizyjny został wygaszony z datą późniejszą niż zgłoszenie znaku unieważnianego, a więc w dacie zgłoszenia znaku unieważnianego pozostawał w mocy i stanowił przeszkodę w rejestracji znaku unieważnianego - a w konsekwencji błędne niezastosowanie tego przepisu
w niniejszej sprawie;
7) art. 166 p.w.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na zastosowaniu tego przepisu w okolicznościach niniejszej sprawy, jako podstawy odmowy uwzględnienia zarzutu naruszenia poprzez rejestrację spornego znaku - art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., podczas gdy przepis ten nie powinien znaleźć zastosowania, z uwagi na to, że znak towarowy, na którym oparty został zarzut naruszenia tego przepisu - TIGER VIT [...], w momencie zgłoszenia znaku spornego pozostawał w mocy - a w konsekwencji błędne niezastosowanie przepisu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. w niniejszej sprawie.
W obszernym uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że UP błędnie ustalił istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy okoliczności faktyczne związane z prowadzeniem przez D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku działalności gospodarczej i zarobkowej oraz istnienia wówczas na rynku marki TIGER. Organ pominął przy tym dokumenty przedstawione przez Skarżącą na powoływane przez nią powyższe okoliczności. Jej zdaniem, UP powinien był uznać, że D. M. prowadził działalność gospodarczą, osiągając również zyski przewidziane w zawartych umowach promocyjnych. Pierwsza z umów promocyjnych z [...] lipca 2003 r., poprzedza datę zgłoszenia znaku spornego, a w jej ramach D. M. był uprawniony do pobierania odpowiednej części zysków pochodzących ze sprzedaży napojów z jego wizerunkiem i pseudonimem TIGER. Skarżąca zauważyła, że w sposób wystarczający wykazała okoliczność istnienia na rynku w roku 2003 - co najmniej od daty zawarcia pierwszej umowy promocyjnej, oznaczenia TIGER. Również fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez D. M. w czasie poprzedzającym datę spornego zgłoszenia został wykazany w dostatecznym stopniu przez Skarżącą. Udzielenie zatem, praw ochronnych na znak towarowy WILD TIGER bez wątpienia miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D. M., jako osoby egzystującej
w świadomości otaczającego środowiska i społeczeństwa pod tym pseudonimem. Docelowi odbiorcy, w styczności z oznaczeniem WILD TIGER mogli w zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D. M., stanowiąc nazwę jego działalności lub produkt pochodzący od niego, sygnowany, polecany lub promowany przez niego.
Zdaniem Skarżącej, UP dokonał niewłaściwej interpretacji przesłanek art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., przyjmującej, że dla stwierdzenia naruszenia praw majątkowych osoby trzeciej konieczne jest prowadzenie przez nią działalności gospodarczej. Tymczasem na gruncie art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie ma wymogu, aby chronione prawa majątkowe wynikały z prowadzenia przez daną osobę działalności gospodarczej. Niezależnie jednak od tego, zdaniem Skarżącej, fakt prowadzenia działalności gospodarczej i zarobkowej przez D. M. w czasie poprzedzającym datę zgłoszenia spornego znaku, został w niniejszej sprawie wykazany.
Skarżąca stwierdziła również, że UP w sposób błędny uznał, że Skarżąca nie mogła skutecznie w dacie złożenia wniosku o unieważnienie podnieść zarzutu naruszenia dóbr osobistych i majątkowych jej Fundatora – D. M. poprzez wadliwą rejestrację znaku spornego, ze względu na to, że umowa przelewu praw między tymi podmiotami została zawarta po dacie zgłoszenia znaku spornego. Jak wskazała Skarżąca, F. i jej Fundator są od momentu powstania F. ściśle i nierozerwalnie ze sobą związani, a ochrona ich wzajemnych praw była wpisana w podstawy ich działania. Z dniem zawarcia umowy przelewu praw Fundatora, wynikających z umów promocyjnych z lat 2003 i 2005 na F., F. wstąpiła w ogół praw majątkowych D. M. dotyczących m.in. wykorzystywania jego pseudonimu, wizerunku, jak również oznaczenia o treści TIGER w sposób przewidziany ww. umowami. Jednym z celów opisywanej umowy przelewu z 2007 r. była ochrona tych dóbr przez F.. Dlatego F. miała nie tylko prawa, ale obowiązek podjęcia działań zmierzających do usunięcia stanu naruszenia, istniejącego od dnia zgłoszenia spornego znaku. Co więcej, skoro F. wstąpiła w ogół praw wynikających z umów promocyjnych, w tym również tej z roku 2003, należy sądzić, że prawa F. wywodzące się z tego aktu obejmują również okres poprzedzający sporne zgłoszenie. Powyższą argumentację potwierdza również okoliczność, że zgłoszenie znaku spornego stanowiło nie tylko naruszenie dóbr osobistych i majątkowych jej Fundatora, ale również samego F., której założenie poprzedza, jak sam organ stwierdził w zaskarżonej decyzji, czas zgłoszenia znaku spornego.
Skarżąca podniosła również, że okoliczność braku powiązań gospodarczych czy osobowych, jakie mogłyby istnieć w dacie zgłoszenia znaku spornego pomiędzy zgłaszającą a stronami poprzedzającej to zgłoszenie umowy promocyjnej, nie ma żadnego wpływu na możliwość stwierdzenia naruszenia dóbr osobistych lub majątkowych Skarżącej lub Fundatora. Dla stwierdzenia naruszenia określonego dyspozycją art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie jest wymagane istnienie związków jakiejkolwiek natury między naruszycielem a podmiotem, który doznał uszczerbku na skutek jego działań. UP RP zatem w sposób bezpodstawny i nieuzasadniony wskazał okoliczność braku powiązań Skarżącej ze spółką [...] Sp. z o.o. jako przesłankę przemawiającą za brakiem naruszenia jej praw lub praw jej Fundatora.
Skarżąca wskazała, że wadliwość udzielenia praw ochronnych na znak sporny z perspektywy art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., należy rozpatrywać dwojako - jako naruszenie praw F. oraz jako naruszenie praw jej Fundatora – D. M.. UP RP odniósł się jedynie do pierwszego aspektu naruszenia - w odniesieniu do praw F., podczas gdy, jest ona od początku powstania bezpośrednio i nierozerwalnie związana z osobą jej Fundatora – D. M.. Określenie natomiast, TIGER zawarte w całości
w znaku spornym jest identyczne z pseudonimem Fundatora Skarżącej – D. M.. Bezprawne zaś, używanie pseudonimu TIGER może prowadzić do mylnego przeświadczenia odbiorców na rynku co do przedmiotu działalności Fundacji, jak również co do pochodzenia od niej towarów oznaczanych znakiem spornym.
Skarżąca wskazała następnie, że w toku postępowania przed UP szeroko wykazywała, że oznaczenie TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w funkcji pseudonimu D. M., było obecne na rynku w stopniu, który pozwalał na uznanie go za rozpoznawalne dla szerokiego grona odbiorców. Oznaczenie to stało się znakiem towarowym na rynku w Polsce jeszcze przed dokonaniem zgłoszenia znaku spornego, na co znaczny wpływ miała umowa promocyjna z [...] Sp. z o.o., w ramach której spółka ta promowała i reklamowała napoje z oznaczeniem TIGER. Tymczasem spółka [...] sp. z o.o., która była w pełni świadoma istnienia na rynku praw do oznaczenia, pseudonimu i wizerunku TIGER, zdecydowała się na dokonanie zgłoszenia znaku WILD TIGER, dla towarów identycznych i podobnych, który w całości zawiera to oznaczenie i który bez wątpienia jest do niego myląco podobny. [...] sp. z o.o. zdecydowała się nie tylko na użycie cudzego oznaczenia produktów, ale również elementu wizerunku i pseudonimu znanego sportowca oraz oznaczenia prowadzonej przez niego działalności gospodarczej, czym naruszyła jego prawa majątkowe i osobiste. UP RP zatem, w sposób błędny uznał, że zgłoszeniu znaku spornego nie towarzyszył naganny zamiar pierwotnie uprawnionej spółki. Nie jest również uzasadnione stwierdzenie UP, zdaniem Skarżącej, zgodnie z którym okoliczność nieużywania przez [...] sp. z o.o. znaku spornego przez cały okres, w którym była uprawniona do tego znaku, nie ma wpływu na ocenę motywów jej działania. Okoliczność ta oraz przeniesienie znaku spornego, za pośrednictwem innych podmiotów, na uczestnika – spółkę [...] sp. z o.o. Sp. k., która była stroną umów promocyjnych ze Skarżącą i jej Fundatorem, powinna zostać wzięta pod uwagę jako istotny element stanu faktycznego, który nakreśla obraz działań towarzyszących znakowi spornemu, którego zgłoszeniu towarzyszył inny cel niż ochrona używania znaku towarowego w obrocie.
Zdaniem Skarżącej, nawet jeśli działania kolejno uprawnionych do znaku spornego podmiotów, jak również okoliczności towarzyszące zgłoszeniu, rozpatrywane w oderwaniu od siebie nie przesądzają o złym zamiarze zgłaszającej, to rozpatrywane łącznie, jako całość stanu faktycznego, zmieniają obraz i postrzeganie spornego znaku. Pomimo, że część okoliczności faktycznych przedstawionych w przedmiotowej sprawie dla wykazania złej wiary w momencie zgłoszenia nastąpiła po tej dacie, to wciąż powinny one zostać wzięte pod uwagę dla ceny całości okoliczności stanu faktycznego.
Skarżąca podsumowała, że nabycie przez uczestnika znaku spornego w złej wierze ma kluczowe znaczenie dla unieważnienia prawa ochronnego na podstawie art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., gdyż zła wiara spółki [...] sp. z o.o. Sp. k. wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy WILD TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia [...] grudnia 2003 r.
Skarżąca podkreśliła również, że zgodnie z brzmieniem decyzji z [...] sierpnia 2015 r., sygn. [...], wygaszającej prawo ochronne na znak TIGER VIT [...], zdarzenie to nastąpiło z dniem [...] lipca 2006 r., zatem prawo to pozostawało w mocy w dniu zgłoszenia znaku spornego – [...] grudnia 2003 r. Tym samym, w dacie zgłoszenia stanowiło ono względną podstawę odmowy rejestracji, która powinna była zostać uwzględniona przez UP RP. W związku z tym, organ
w sposób nieuzasadniony zastosował przepis art. 166 p.w.p. i na jego podstawie odmówił unieważnienia spornego znaku. Przepis ten nie powinien był zostać zastosowany w niniejszej sprawie, gdyż w dacie oceny okoliczności uzasadniających unieważnienie spornego znaku, tj. w dacie jego zgłoszenia [...] grudnia 2003 r., fakt nieużywania znaku będącego podstawą unieważnienia nie miał znaczenia, a prawo ochronne na znak TIGER VIT, wciąż pozostawało w mocy.
W odpowiedziach na skargę, UP wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.
W piśmie z [...] stycznia 2017 r., uczestnik postępowania nadesłał odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie, w całości podzielając stanowisko organu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Sąd uznał, że skarga F. D. M. z siedzibą w [...] zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych względów niż podniesione w skardze.
Przede wszystkim wymaga podkreślenia, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.–Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.). Uwaga ta ma istotne znaczenie, zwłaszcza do zarzutów F..
We wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...], który wpłynął do UP RP [...] sierpnia 2009 r., F. opierając się na art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., powołała się na kolizję tego znaku ze znakiem TIGER VIT o nr [...], do którego przysługiwało jej prawo z rejestracji.
Pismem z [...] lipca 2010 r., uprawniona w tej dacie z prawa na znak towarowy WILD TIGER – spółka [...] Sp. z o.o. Sp. k., na podstawie art. 166 p.w.p. podniosła zarzut nieużywania znaku TIGER VIT w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 4 i
pkt 5 p.w.p. i wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia w całości z dniem [...] lipca 2006 r. prawa ochronnego na znak towarowy słowny TIGER VIT dla wszystkich towarów objętych ochroną, z powodu jego nieużywania. Ponadto pismem z [...] grudnia 2012 r. uprawniona w tej dacie do znaku towarowego WILD TIGER o nr [...], tj. [...] Sp. z o.o., (obecnie [...] Sp. z o.o.) która uzyskała uprawnienie do znaku od [...] Sp. z o.o. Sp. k., wniosła o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...], z najwcześniejszą możliwą datą, powołując się na art. 166 ust. 1 i ust. 2 p.w.p.
Następnie UP RP, decyzją z [...] sierpnia 2015 r., nr [...], umorzył postępowanie w sprawie o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...], z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
W konsekwencji UP, w zaskarżonej decyzji, uznał za bezzasadny m.in. zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., stwierdzając, że ma tu zastosowanie art. 166 p.w.p., zgodnie z którym prawo ochronne na znak towarowy nie może być unieważnione na tej podstawie, że znak jest podobny do wcześniejszego znaku towarowego, jeżeli ten ostatni nie był używany w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 1, ust. 4 i 5 p.w.p.
Jednak wyrokiem z 13 lutego 2017 r., sygn. akt VI SA/Wa 1507/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylił decyzję UP z [...] sierpnia 2015r., nr [...], stwierdzającą m.in. wygaśnięcie prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT o nr [...].
W tej sytuacji aktualny jest zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., dotyczący kolizji znaków WILD TIGER oraz TIGER VIT o nr [...], podniesiony we wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER o nr [...] z [...] sierpnia 2009 r. F., wnioskując o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER, podnosiła wysoki stopień podobieństwa do znaku TIGER VIT, do którego nadal przysługuje jej prawo z rejestracji, na skutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie decyzji UP z [...] sierpnia 2015 r. Z tego też względu, przedwczesne okazało się stwierdzenie przez organ, iż bezzasadny jest zarzut F. z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., w związku z zastosowaniem art. 166 p.w.p., co też uzasadnia uchylenie decyzji kontrolowanej przez Sąd decyzji w zaskarżonej części.
Przedwczesne jest również rozpatrzenie przez Sąd podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 166 p.w.p.
W świetle powyższego, UP powinien rozważyć kwestię ewentualnego uchylenia zaskarżonej decyzji w pozostałej części - dotyczącej sprawy [...] w przedmiocie umorzenia postępowania o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr [...] na podstawie art. 166 p.w.p. Jak bowiem wynika z art. 166 ust. 2 zd. 2 p.w.p., zarzut nieużywania wcześniejszego znaku towarowego, przeciwstawionego - jako podobnego – znakowi, co do którego prawo ochronne chce się unieważnić, podlega łącznemu rozpoznaniu wraz
z wnioskiem o unieważnienie. W niniejszej sprawie natomiast wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa ochronnego do znaku TIGER VIT nr [...] z powodu jego nieużywania na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 1 p.w.p. został zgłoszony w ramach postępowania o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy WILD TIGER
o nr [...]. Prawidłowe rozstrzygnięcie zatem w przedmiocie wygaśnięcia prawa ochronnego na znak towarowy TIGER VIT nr [...] będzie miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie w przedmiocie unieważnienia prawa na znak WILD TIGER o nr [...] na tej podstawie, że oba znaki są do siebie podobne.
Sąd uznał natomiast za niezasadne pozostałe zarzuty podniesione w skardze.
Sąd zgadza się z UP, iż Skarżąca wykazała się interesem prawnym uzasadniającym uprawnienie do wystąpienia w niniejszej sprawie z wnioskiem o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy. Jak wynika z art. 164 p.w.p., prawo ochronne na znak towarowy może być unieważnione, w całości lub w części, na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny, jeżeli wykaże ona, że nie zostały spełnione ustawowe warunki wymagane do uzyskania tego prawa.
Ponieważ ustawa - Prawo własności przemysłowej nie definiuje pojęcia interesu prawnego, należy odwołać się do art. 28 k.p.a., zgodnie z którym stroną postępowania administracyjnego jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój obowiązek lub prawo. Interes musi być bezpośredni, konkretny i realny oraz znajdować potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, które uzasadniają zastosowanie normy prawnej (por. wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok NSA z dnia 30 stycznia 2003 r., sygn. akt II SA 81/02, opubl.: orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 17 lipca 2003 r., sygn. akt II SA 1165/02, opubl. Wokanda 2004, nr 3, s. 3; wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II GSK 1646/11, Lex nr 1232593). Interes musi być własny podmiotu składającego wniosek o unieważnienie prawa ochronnego, a nie interes prawny innych podmiotów, choćby nawet uzasadniony (wyrok SN z dnia 7 marca 2002 r., sygn. akt III RN 53/02, OSNP 2002, z. 24, poz. 583; wyrok SN z dnia 8 stycznia 2003r., sygn. akt III RN 240/01, OSNP 2004, z. 3, poz. 42, OSP z 2004r., z. 10, poz. 129, z aprobującą glosą M. Kępińskiego; wyrok SN z dnia 4 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 218/01, OSNP 2004, z. 2, poz. 23, OSNP-wkł. 2003, nr 9, s. 5). Interes prawny przysługuje podmiotowi, którego prawo osobiste lub majątkowe jest lub może zostać naruszone wykonywaniem prawa ochronnego na znak towarowy innego podmiotu, czyli temu, "kto wywodzi swój interes prawny z przyznanej mu przez obwiązujące przepisy kompetencji do żądania rejestracji lub używania znaku albo do pozbawienia istniejącego prawa z rejestracji ochrony ze względu na kolizję z własnym przyznanym mu w tym zakresie prawem". Zatem interes prawny ma podmiot, przeciwko któremu zostało skierowane pismo ostrzegawcze lub pozew o naruszenie cudzego prawa ochronnego i podmiot, któremu UP odmówił rejestracji znaku ze względu na kolizję ze znakiem innego podmiotu oraz także osobą, której prawa osobiste lub majątkowe zostały naruszone przez używanie znaku towarowego (por.: J. Sitko, Komentarz do art. 164 i art. 169 ustawy – Prawo własności przemysłowej, LEX, 2015 i powołane tam orzeczenia sądowe oraz poglądy doktryny). Interesem prawnym należy legitymować się w dacie stosowania normy prawa materialnego stanowiącej jego podstawę i tylko ten stan może być brany pod uwagę przy rozważaniu istnienia interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2010r., sygn. akt II GSK 335/09, Lex nr 596762).
W ocenie Sądu, UP prawidłowo przyjął, że F. wykazała swój interes prawny powołując się na zawartą [...] kwietnia 2007 r. pomiędzy F. a D. M. umowę przelewu prawa do umowy promocyjnej z [...] lipca 2005 r., na mocy której to umowy przelewu F. obowiązana jest do ochrony wizerunku, pseudonimu i znaków TIGER, jak również wskazując na kolizję pomiędzy spornym znakiem towarowym, a prawem do oznaczenia TIGER VIT. Wobec powyższego, należy zauważyć, że organ błędnie uznał, że powoływanie się przez F. na naruszenie praw majątkowych D. M. w dacie zgłoszenia spornego znaku jest niezasadne. F. bowiem dopiero od dnia [...] kwietnia 2007r., dysponowała uprawnieniami wynikającymi z umowy przelewu praw, podczas gdy zgłoszenie spornego znaku nastąpiło [...] grudnia 2003 r.
Zgodnie z art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, których używanie narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich.
W ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, że nieuzasadniony jest w sprawie zarzut naruszenia praw do nazwy F., skoro w nazwie F. nie występuje oznaczenie TIGER w związku z czym, sporny znak jest zupełnie niepodobny do nazwy, pod którą działa Skarżąca. Sąd zgadza się również z organem, że F. nie przedstawiła w sprawie żadnych dowodów, z których wynikałoby, że w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego D. M. prowadził działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Z umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką [...] Sp. z o.o. a D. M. wynika, że działalność gospodarczą w zakresie produkcji
i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących, prowadziła spółka [...] Sp. z o.o., D. M. natomiast - w przedmiotowej umowie - wyraził zezwolenie na wykorzystywanie i rozpowszechnianie jego wizerunku - pseudonimu "Tiger" oraz znaku słowno-graficznego "Tiger", na opakowaniach napojów energetyzujących [...] oraz materiałach reklamowych związanych z tym produktem. Nie można zatem uznać, że treść przedmiotowej umowy promocyjnej wskazuje, że D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku działalność gospodarczą w zakresie produkcji i wprowadzania do obrotu napojów energetyzujących. Podkreślenia też wymaga, że Skarżąca nie przedstawiła również żadnych dowodów, z których wynikałoby, że F.
w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego, prowadziła działalność gospodarczą w zakresie napojów energetyzujących. Słusznie natomiast wskazał UP, że ochrona dóbr osobistych lub majątkowych nie ma charakteru absolutnego. Skarżąca zaś, nie wykazała, że udzielenie prawa ochronnego na sporny znak towarowy miało negatywne skutki zarówno dla funkcjonującego na rynku oznaczenia TIGER, jak i dla samego D. M., poprzez okoliczność, że docelowi odbiorcy w styczności z oznaczeniem WILD TIGER mogli zostać wprowadzeni w błąd i mylnie sądzić, że stanowi ono oznaczenie pochodzące od D. M.. W ocenie Sądu, sam fakt, że D. M., będąc znanym bokserem, posługiwał się pseudonimem "Tiger", nie może prowadzić do wniosku, że każdy znak towarowy zawierający w swej treści element "Tiger", będzie rodził skojarzenie z D. M., prowadzące do mylnego przekonania, że stanowi on oznaczenie pochodzące od D. M.. Dlatego, UP prawidłowo uznał, że istotne jest w niniejszej sprawie ustalenie, czy D. M. prowadził w dacie zgłoszenia spornego znaku towarowego przez spółkę [...] Sp. z o.o. ([...] grudnia 2003 r.), działalność gospodarczą w zakresie towarów identycznych lub podobnych do towarów, do oznaczania których przeznaczony jest sporny znak towarowy. Prawidłowo też, zdaniem Sądu, organ uznał, że brak jest na tę okoliczność dowodów w sprawie.
Z tych względów, niezasadne są, zdaniem Sądu, sformułowane przez Skarżącą zarzuty naruszenia przez UP art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., poprzez jego błędną wykładnię, jak również naruszenia tego przepisu w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p., a także powiązane z ustaleniami faktycznymi dotyczącymi okoliczności istotnych z punktu widzenia art. 131 ust. 1 pkt 1 p.w.p., zarzuty naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie Sądu, organ w powyższym zakresie w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., z treści tego przepisu wynika, że nie udziela się praw ochronnych na oznaczenia, jeżeli zostały zgłoszone w złej wierze do UP w celu uzyskania ochrony.
Należy zauważyć, że ani w prawie Unii Europejskiej, ani w prawie polskim nie istnieje legalna definicja zgłoszenia znaku towarowego w złej wierze. W orzecznictwie podkreśla się jednak, że dla wystąpienia złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma naganny zamiar z punktu widzenia zasad uczciwości, który przejawia się w zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej.
W wyroku z 27 grudnia 2011 r., sygn. akt VI SA/Wa 2041/11 (www. orzeczenia nsa.gov.pl), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że: "wykładnia prowspólnotowa (Dyrektywa 2008/95/WE art. 3 ust. 2 lit. d) określa działanie w złej wierze, jako zgłoszenie znaku w innym celu niż uzyskania na niego ochrony prawnej". W wyroku z 15 marca 2012 r., sygn. akt VI SA/Wa 7/12 (niepubl.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgodnie
z ugruntowanym poglądem zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze ma miejsce wówczas, gdy następuje pomimo wiedzy lub niewiedzy, będącej następstwem braku staranności, o istnieniu cudzego prawa lub interesu godnego ochrony, które mogą być przez to zagrożone, i z zamiarem szkodzenia tym interesom. Dla oceny złej wiary zgłaszającego istotne znaczenie ma właśnie zamiar naganny z punktu widzenia zasad uczciwości. Jest tak wówczas, gdy zgłoszenie znaku jest dokonywane w celu wyeliminowania konkurenta z zamiarem przechwycenia jego klienteli. Działa w złej wierze ten, kto zgłasza znak należący do zagranicznego przedsiębiorcy w tym tylko celu, aby przeszkodzić mu w uzyskaniu ochrony w Polsce lub w celu uzyskania korzyści z rozporządzenia nabytym prawem. WSA w Warszawie podkreślił że, ocena subiektywnych motywów działania zgłaszającego może być dokonana tylko
w oparciu o całokształt uwarunkowań faktycznych (zewnętrznych) poprzedzających fakt zgłoszenia znaku do ochrony. Dopiero analiza tych okoliczności pozwoli na ustalenie czy zgłaszający kieruje się chęcią zablokowania rejestracji znaku innemu podmiotowi, czy też pragnie znakiem "spekulować", czy też kieruje się innymi pobudkami, które na podstawie obiektywnych standardów można uznać za "nieuczciwe".
Brak legalnej definicji złej wiary oznacza, że każdorazowo, przy rozpatrywaniu konkretnej sprawy należy ustalić, czy zgłoszenie znaku nastąpiło w złej wierze, uwzględniając wszystkie okoliczności danego przypadku.
Wyjaśnienia wymaga, że zgłoszenie znaku towarowego w złej wierze może wystąpić w przypadku zgłoszenia znaku towarowego, co najmniej podobnego do znaku wcześniejszego w stopniu wprowadzającym w błąd.
W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że zła wiara musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji. Należy zatem wziąć pod uwagę zamiar zgłaszającego w chwili dokonywania zgłoszenia do rejestracji znaku towarowego, będący elementem subiektywnym, który powinien być stwierdzany poprzez odniesienie do obiektywnych okoliczności danej sprawy. Niemniej jednak, podkreśla się w orzecznictwie, że przy ocenie przesłanki złej wiary istotna jest chronologia zdarzeń, w tym zaistniałych już po rejestracji. Zamiar zgłaszającego można "odczytać" z okoliczności sprawy, dlatego konieczna jest analiza wszystkich okoliczności związanych z daną sprawą, zaistniałych, zarówno przed jak i po dacie zgłoszenia znaku do rejestracji, a nawet po dacie rejestracji znaku (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 10 marca 2011 r., sygn. akt II GSK 313/10 www. orzeczenia nsa.gov.pl).
Uwzględniając powyższe, Sąd zgadza się ze stanowiskiem UP, że Skarżąca nie wykazała, aby zgłoszenie do rejestracji spornego znaku [...] grudnia 2003 r., przez spółkę [...] Sp. z o.o., zostało dokonane w złej wierze.
Zdaniem Skarżącej, złą wiarę potwierdza fakt, że spółka [...] Sp. z o.o., dokonała zgłoszenia znaku, który w całości zawiera obecne na rynku przed dokonaniem zgłoszenia spornego znaku, rozpoznawalne dla szerokiego grona odbiorców oznaczenie TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w funkcji pseudonimu D. M., co powodowało uszczerbek w jego prawach i czego spółka [...] Sp. z o.o. była w pełni świadoma. Ponadto, zdaniem Skarżącej, zły zamiar potwierdza nieużywanie przez [...] Sp. z o.o. spornego znaku przez cały okres, w którym była uprawniona do tego znaku. Okoliczność ta zdaniem Skarżącej prowadzi do wniosku, że zgłoszeniu spornego znaku towarzyszył inny cel niż ochrona używania znaku towarowego w obrocie. Natomiast intencją towarzyszącą zgłoszeniu znaku powinna być ochrona jego używania w obrocie oraz odróżnienie od oznaczeń, jakimi posługują się inni przedsiębiorcy dla takich samych lub podobnych towarów.
Kluczowe jednak znaczenie, zdaniem Skarżącej, ma nabycie za pośrednictwem innych podmiotów spornego znaku w złej wierze przez [...] Sp. z o.o. – uczestnika niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego, która była stroną umów promocyjnych ze Skarżącą i jej Fundatorem. Zdaniem Skarżącej, zła wiara [...] Sp. z o.o., wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy WILD TIGER tj. od momentu jego zgłoszenia [...] grudnia 2003 r.
Odnośnie kwestii występowania na rynku w momencie zgłoszenia spornego znaku przez spółkę [...] Sp. z o.o. oznaczenia TIGER, zarówno w funkcji znaku towarowego, jak i w funkcji pseudonimu D. M., Sąd wypowiedział się powyżej. Sąd zgadza się z oceną organu, że sam fakt nieużywania spornego znaku przez spółkę [...] Sp. z o.o. nie może świadczyć o złej wierze w dacie zgłoszenia tego znaku
do UP. Skarżąca natomiast nie wskazała żadnych okoliczności (poza przeniesieniem tego znaku po wielu latach na inny podmiot), które poświadczałyby, że w chwili zgłoszenia znaku do UP spółce [...] Sp. z o.o. przyświecałby inny zamiar niż uzyskanie ochrony używania spornego znaku towarowego w obrocie, a więc zamiar spekulacyjny, bądź zamiar szkodzenia interesom Skarżącej. Fakt nieużywania spornego znaku, sam w sobie nie dowodzi nagannego z punktu widzenia zasad uczciwości, zamiaru zgłaszającego. Takiego zamiaru nie dowodzi też zbycie po wielu latach zarejestrowanego i nieużywanego znaku towarowego. Ustalenie powyższych dwóch okoliczności, tj. nieużywanie zarejestrowanego znaku oraz przeniesienie tego znaku na inny podmiot, nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, jakie motywy przyświecały zgłaszającemu do UP tego znaku, a zwłaszcza, czy były to naganne motywy spekulacyjne i chęć szkodzenia innym podmiotom.
Sąd zgadza się ze stanowiskiem Skarżącej, że złą wiarę, która musi występować w chwili zgłoszenia znaku do rejestracji, można oceniać również przez pryzmat zdarzeń zaistniałych już po rejestracji znaku towarowego, które mogą pozwolić "odczytać" intencje zgłaszającego znak towarowy z chwili jego zgłoszenia do UP. Podkreślenia jednak wymaga, że chodzi tu o intencję zgłaszającego znak towarowy z chwili zgłoszenia, a nie innego podmiotu z chwili nabycia prawa do tego znaku towarowego. Dlatego też Sąd nie może zgodzić się ze stwierdzeniem Skarżącej, że zła wiara uczestnika, który nabył prawo do spornego znaku towarowego wywiera skutek od początku istnienia prawa na znak towarowy WILD TIGER, tj. od momentu jego zgłoszenia [...] grudnia 2003 r. Nabycie prawa do spornego znaku towarowego przez spółkę [...] Sp. z o.o., z którą Skarżąca znajduje się w wieloletnim sporze, w żadnym razie nie potwierdza złej wiary spółki [...]
Sp. z o.o. z chwili zgłoszenia do rejestracji spornego znaku towarowego, tym bardziej, że spółka [...], nie pozostawała 2003 r., w żadnym związku ze spółką [...] sp. z o.o., czy też ze spółką [...] Sp. z o.o., nie dotyczyły jej więc postanowienia umowy promocyjnej z [...] lipca 2003 r., zawartej pomiędzy spółką [...] Sp. z o.o.
a D. M..
Zdaniem Sądu, organ w wyczerpujący sposób rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny w aspekcie zarzutu złej wiary spółki [...] Sp. z o.o. w zgłoszeniu do UP spornego znaku towarowego i prawidłowo ocenił dowody zgromadzone w sprawie, co znalazło również odzwierciedlenie
w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji spełniającym wymogi art. 107 § 3 k.p.a.
Z tych względów niezasadny jest zarzut Skarżącej, naruszenia przez organ art. 131 ust. 2 pkt 1 p.w.p., jak i związany z tym zarzutem, zarzut naruszenia przepisów postępowania: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.
Z przyczyn wskazanych wcześniej, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. należało uchylić decyzję w zaskarżonej części.
Na mocy art. 206 tej ustawy, Sąd odstąpił od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania przez UP na rzecz Skarżącej, ponieważ uchylenie decyzji w zaskarżonej części nie wynikało z zasadności zarzutów podniesionych przez Skarżącą, lecz na skutek uchylenia innej decyzji UP RP, co ma znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy.